Londen is mijn favoriete stad. Alles komt er samen. Ik mag me graag in verschillende culturen onderdompelen, restaurantjes uitproberen en tot de late uurtjes in pubs rondhangen. Late uurtjes moet ik wel nuanceren. De pubs sluiten in Groot-Brittannië om elf uur. Dan klinkt de bel en is het de bedoeling dat je het etablissement verlaat. Zo niet dan word je tijdens een Bond-weekend soms letterlijk uit je stoel geholpen en naar de uitgang gedirigeerd.

We kwamen op donderdagochtend per Eurostar aan en reisden op maandagmiddag ook weer per trein naar Amsterdam. In de tussentijd was het een en al James Bond. De vier evenementen waren, naast de vele ontmoetingen met oude en nieuwe vrienden uit de community, de kers op de taart.

#1 Grey Flannel: GoldenEye30 Zaritsky Suit

Elke dag een video op YouTube publiceren, je moet het maar kunnen. Er is een man in de James Bond-community die dit al jaren lukt. Zijn naam is David Zaritsky van The Bond Experience. Een Amerikaan die ik zes jaar geleden op een evenement in London ontmoette. We hadden gelijk een klik en werden vrienden.

Het succes van David is sinds die tijd alleen maar groter geworden. Met zijn unieke blik op de lifestyle-kant van James Bond weet hij grote groepen mensen te boeien. Het kwam voor mij dan ook niet als een verassing dat het Britse modehuis Grey Flannel David benaderde voor een samenwerking. Dit om het dertigjarige jubileum van GoldenEye (1995) te vieren.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door James Bond Nederland (@jamesbondnl)

Een aantal weken voor het Bond-weekend nodigde David me uit om alles over het speciale pak en de samenwerking met Grey Flannel te vertellen. Tijdens het event liep ik vele vrienden tegen het lijf. Het was een fijn weerzien. Het maatpak van David stond hem fantastisch. Dat mag bijzonder worden genoemd, omdat het opnemen van zijn maten via Zoom gebeurde. Ik liet me de speciale GoldenEye 30-cocktails vol heerlijke Saville Row Gin prima smaken. Daarna ging ik met Martijn Mulder van On The Tracks of 007, Gosse, Corneel en Joe Sillock van The Bond Enthusiast de pub in.

#2 Globe-Trotter: Thunderball 60-koffer

Tijdens het evenement bij Grey Flannel kwam ik een oude maat tegen. Hij nodigde me uit voor een evenement bij Globe-Trotter. Deze koffer maker is al bijna 130 jaar een begrip in de reiswereld en is sinds de release van Skyfall (2012) bij de James Bond-franchise betrokken. Bij aankomst stond Philip Dewhurst, de man die me had uitgenodigd, al op me te wachten. Hij had er in de middag al elf mijl (ongeveer 17,7 kilometer) te voet als voorzitter van 007GB op zitten. Dat alles ten voordele van Unicef.

De koffers van Globe-Trotter vallen op door hun uitermate robuuste afwerking en details. De middag voor het event hadden Corneel en ik al een privérondleiding gehad. Elke James Bond-koffer uit de collectie werd uitgebreid aan ons voorgesteld. Elke keer verbaasden we ons weer over het binnenwerk.

Alle koffers hebben een uniek patroon. Zo is de Thunderball 60-koffer gevoerd met designs van Robert McGinnis en Frank McCarthy en heeft die van Goldfinger (1964) het werkje van James Bond zijn beroemde grijze Anthony Sinclair-maatpak in de stof zitten.

Natuurlijk stond ook dit evenement tijdens het Bond weekend vol van ontmoetingen met oude en nieuwe vrienden uit de community. Zo sprak na jaren eindelijk eens met David Lowbridge-Ellis van Licence To Queer en had ik mooie persoonlijke gesprekken met Philip en Markus Hartmann, vriend en voorzitter van James Bond Club Schweiz.

#3 Gatherall in de Morphet Arms

De voorgaande twee evenementen waren op uitnodiging en duidelijk een opmaat voor een knaller in dit Bond-weekend, de Gatherall. Dit event, georganiseerd door David Zaritsky, laat zich het beste samenvatten als dé ontmoeting voor en door James Bond-aficionados. Ik kwam een halfuur na de start van Gatherall aan en vond al tientallen mensen buiten.

De Morphet Arms is niet zo groot, maar dat er geen ruimte meer voor al die mensen was verbaasde me toch echt. Het eerste uur heb ik buitengestaan. Gelukkig kreeg ik wel een heerlijke rum-cola met citroen van mijn nieuwe maat Christophe van The Bond Report.

On The Tracks of 007 vierde haar dertigjarig bestaan. Het interview met Martijn dat ik tijdens het Bond weekend heb opgenomen kan je in dit artikel bekijken. Ik noem het platform van Martijn niet voor niets de James Bond-locatiebijbel. Het is hem in dertig jaar gelukt om bijna alle locaties uit de James Bond-films te bezoeken en te beschrijven. Van harte kerel!

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door James Bond Nederland (@jamesbondnl)

Naast ons als platform rond James Bond in Nederland, België en Luxemburg kent ons land nog een aantal platforms. Zo is er Bondblog van onze maat Jasper en het succesnummer Bond Lifestyle door Remmert. DutchBondFan is er eentje die ook lekker aan de weg timmert. Al jaren beloofde ik Jeroen een goed glas bier. Tijdens de Gatherall was het eindelijk zover. Samen met zijn lieve vriendin Lyrith en de Vlaamse Bond-aficionado David de Geest hadden Corneel, Gosse en ik de grootste lol. Uiteraard liepen we vele vrienden tegen het lijf en vloeide de drank, niet voor de eerste keer in dit Bond-weekend, rijkelijk.

#4 Q The Music: Moneypenny Memories

Q The Music A James Bond Concert Spectaculair is een Britse James Bond-tribute band. Ze spelen elk jaar in vele zalen in Engeland. Eens per jaar komen ze met een groot evenement. Dit jaar stond het in het teken van Moneypenny. Voor het eerst in de geschiedenis van de James Bond-films kwamen Caroline Bliss (Dalton-films), Samantha Bond (Brosnan) en Naomie Harris (Craig) bij elkaar.

We begonnen deze middag met de pre show in het Waldorf Hilton-hotel. Zoals je misschien al verwacht kwamen we al onze vrienden weer tegen en maakten we nieuwe. Iedereen zag er prachtig uit. De heren in smoking of mooi tweedelig pak en de dames in lange galajurken. Het zandkleurige pak van Jeroen was prachtig gekozen. Ik voelde me in mijn nieuwe smoking als een vis in het water. Alleen mijn lakschoenen waren sinds de ochtend dat ik ze aantrok een probleem. Je kent het vast wel: het klassieke voorbeeld van je schoenen niet inlopen. Daarover later meer.

Samanatha’s anekdote

Na een hapje gegeten te hebben, plus natuurlijk een lekker glas Taittinger (bedankt Philip) begon het programma. David sprak met Caroline, Samantha en Naomie over hun rol, blik op de Bond-films en favoriete scènes. Een anekdote van Sam Bond staat me nog helder voor de geest. Op een maandagochtend kwam ze op de set van Die Another Day (2002) en ging de make up in. Haar faxmachine ratelde nog op de voorgaande vrijdagavond; er zou een zoenscène met Pierce Brosnan worden opgenomen.

Nadat ze uit de make up kwam hoorde ze geschreeuw. “Gaan we een fucking love scene met Sam opnemen!?” Het was Pierce Brosnan die het nieuws zojuist had gehoord. Zijn faxmachine had niet gewerkt. Zo zie je maar dat een film niet op volgorde wordt opgenomen. Het is de keuze van de regisseur wat er op wel moment wordt gedraaid. Sam genoot ervan, minder was wel dat ze zich niet op een gesloten set bevonden. Drie uur lang keken er 75 mensen mee! Het was voor Sam het hoogtepunt uit haar Moneypenny-carrière… Volledig terecht natuurlijk!

Q does it again!

Het concert van Q the Music vond plaats in het Theatre Royal Dury Lane. Dit was het moment waar we in de afgelopen dagen naar toe hadden gewerkt. QTM stelde niet teleur! We genoten van de vele nummers uit onder andere Thunderball (1965), Casino Royale (2006), On Her Majesty’s Secret Service (1969), The Living Daylights (1987) en Live and Let Die (1973).

Ik hoopte al de hele avond op Come in 007, You’re Time Is Up uit The World is Not Enough. Daar begon het rond James Bond voor mij in 1999 mee. Klapper van de avond was dat David Arnold voor volgend jaar als hoofdgast werd aangekondigd. Het dak ging eraf! En ik pinkte een paar traantjes weg toen Q the Music Come in 007, You’re Time Is Up speelde. Het cirkeltje na 26 jaar Bond-liefhebberij was rond.

Op de after party sprak ik vele bekenden en verwisselde ik mijn knellende lakschoenen voor sneakers. We waren het er allemaal over eens dat de afgelopen dagen een feestje waren. Met de aankondiging van David Arnold kunnen we niet wachten op volgend jaar!

Het bericht London: Mijn impressie van een lang James Bond-weekend verscheen eerst op James Bond Nederland.

Toen ik onlangs in Londen was, vatte ik het plan op om naar de National Gallery af te zakken. Uiteraard moest ik onwillekeurig denken aan die scène in Skyfall (2012), waar Bond en Q elkaar voor het eerst ontmoetten. Ik was wel al in het museum geweest, maar dat was voor ik echt Bond-liefhebber was en tevens wat minder lang naar een schilderij keek. Nu wilde ik toch de tijd nemen om te staren naar olieverf op doek, zoals Bond en Q doen.

Het is grappig, want de twee personages zijn elkaars complete tegenstelling in die scène. Bond is de nuchtere oude man, die enkel dat museum binnenstapt omdat hij nu eenmaal daar moet zijn om zijn paspoort, vliegtickets en Walther in ontvangst te nemen. Hij moet koers zetten richting Shanghai, Patrice achterna. Er is haast bij, want de lijst met undercover-NAVO-agenten is in handen van iemand die de namen zou kunnen lekken en Patrice is de enige link. MI6-agenten zijn gesneuveld, M staat onder druk.

Q is niet alleen daar om Bonds gadgets aan te reiken, maar hij heeft ook nog tijd voor een gedachtegang over kunst. En wij, als kijkers van Skyfall, worden meegetrokken door het scenario en de beeldvoering van de film. Niet alleen Q, maar in een breder perspectief neemt ook de film zelf tijd voor deze scène, voor een poëtische overpeinzing. Die scène in de National Gallery met het schilderij helpt het plot niet vooruit. Maar daar gaat het niet om: het is een en al thematiek en symboliek. De dialoog tussen beiden vertelt iets over Bond en diens plaats in de wereld. Skyfall is net zozeer een character piece als dat het een actiefilm is.

De Temeraire als metafoor voor Bond

In de scène zit Bond op een bankje naar The Fighting Temeraire van de Britse romantische schilder William Turner (1775-1851) te kijken. Q komt naast hem zitten. “Ik word er altijd een beetje melancholisch van. Een groots oud oorlogsschip dat schandelijk wordt weggevoerd naar de schroot. De onvermijdelijkheid van de tijd, denk je niet?”, overpeinst hij. En inderdaad, op het doek heeft Turner de laatste reis van het schip Temeraire afgebeeld. De Temeraire speelde een belangrijke rol in de Slag bij Trafalgar, niet toevallig de naamgever van het plein waar de National Gallery zelf aan ligt. Veertig jaar lang deed het schip dienst in de Britse marine, maar zijn tijd is nu gekomen. De Temeraire wordt weggevoerd en maakt zijn laatste reis van Sheerness in Kent over de Thames naar Rotherhithe in Zuidoost-Londen.

Turner bedoelde het schilderij als een grote metafoor. Het is het einde van de zeeslagen, een tijd waarin machines zeilschepen vervangen. Later zal Bond in de boeken dan weer met heimwee terugverlangen naar de tijd van Turner, de ‘goeie oude tijd’ van het Britse Rijk waarin “Rule, Brittania!” weerklonk. De ondergaande zon is een vrijheid van de schilder, want hij is langs de verkeerde kant geschilderd. Turner gaat hier niet voor realisme, maar voor sfeerschepping.

The Fighting Temeraire staat in Skyfall dan ook symbool voor de centrale vraag in de film. Kan Bond, haast als laatste oud overblijfsel van de standvastige Britse kroon, overeind blijven? Of is ook zijn tijd gekomen? Nieuw (Q) lijkt oud (Bond) te vervangen in de scène. De tijd gaat voorbij, aan alles en iedereen komt vroeg of laat een einde. 007 zelf zit er niet mee in. Als Q hem vraagt wat hij ziet in de Temeraire of het schilderij tout court, antwoordt Bond droogweg “Een verdomd groot schip”.

De held zegeviert

Die gedachten gaan door mijn hoofd als ik me opmaak om te turen naar het schilderij van Turner. Ik draai de zaal in, en… niets. Geen The Fighting Temeraire te bespeuren. Een klein bordje wijst me op de tweehonderdste verjaardag van de National Gallery. Om dat te vieren zijn er een aantal schilderijen uitgeleend. De Temeraire is net verplaatst en kan ik gaan bekijken in Newcastle. Jammer, ik wilde me net als Q overgeven aan wat melancholie.

En dan valt mijn oog op een schilderij dat er wel wat op lijkt. Ook een schip van Turner, in eenzelfde gouden gloed. Deze keer geen Engelse historie, maar Griekse mythologie. Op Ulysses deriding Polyphemus (Ulysses spot met Polyphemus) staat Ulysses of Odysseus op het schip links te zwaaien met een rode banier. Hij heeft zonet de eenogige reus Polyphemus verslagen, en kijkt om naar het eiland waar dat gebeurd is. Turner heeft hier een scène uit de bekende Odyssee van Homerus afgebeeld. De held overwint, zegt het schilderij. Wat een contrast met een weggesleept en halfvergaan oorlogsschip.

Een held in woord en beeld

Maar als je Skyfall een beetje kent, dan weet je dat dit net de boodschap is van die film. De oude held wint het van de vooruitgang. Ja, er is plaats voor Bond in deze veranderende wereld. Technologie en hackers hebben niet het laatste woord. Omdat Bond, onze held, een sterkhouder is. Een volhouder. Zoals M (Judi Dench) laat weerklinken in de laatste regels van het gedicht van Alfred Tennyson dat ze voordraagt:

We are not now that strength which in old days

Moved earth and heaven, that which we are, we are;

One equal temper of heroic hearts,

Made weak by time and fate, but strong in will

To strive, to seek, to find, and not to yield.

En geloof het of niet, maar opeens is de cirkel rond. Het gedicht van Tennyson, getiteld ‘Ulysses‘, gaat over exact dezelfde figuur als op het schilderij. Het beschrijft de grote overwinningen van Odysseus, een moegestreden held. Hij weet dat zijn tijd gekomen is, maar hij gaat niet weg zonder een laatste keer alles te geven. Het werk is nog niet ten einde, hij is nog niet klaar. Verzwakt en oud als hij is, probeert hij de kracht te vinden.

Bond moet zich bewijzen

Mijn gedachten verspringen een laatste keer. Naar No Time to Die (2021), naar hoe Daniel Craig nog een laatste keer alles gaf om James Bond te zijn. Naar hoe zijn tijd gekomen was. Het lijkt steeds meer dat de Bond-reeks de Temeraire is. Een oud schip, niet meer relevant, onbekend, onbemind. Klaar voor de schroothoop. De flitsende werelden van Marvel, DC, Star Wars en Avatar hebben de bioscopen ingenomen. Is het dan onvermijdelijk, de tijd? Heeft Q gelijk, is Bonds tijd gekomen? Wie zit er, behalve de tabloids en de gokkantoren, te wachten op een nieuwe Bond-acteur? De jeugd niet, zo lijkt het.

En toch, terwijl we ons allemaal afvragen ‘Wanneer dan toch? Wanneer beginnen ze aan Bond 26?’, is er een sprankeltje hoop. Bond is moegestreden. Hij is niet meer de jonge held van weleer, van een jonge Connery achternagezeten door Japanners tijdens opnames voor You Only Live Twice (1967). Nee, Bond moet zich straks opnieuw bewijzen, dat hij het nog kan. Dat krijg je ervan, als je pauzes neemt van vijf, zes of wie weet zeven jaar.

Het valt nog te bezien of 007 nog een keer alles uit de kast kan halen om de twijfelaars ongelijk te geven. Maar laten we hopen dat Bond 26 meer weg heeft van dat andere schilderij van Turner. Dat Bond niet de Temeraire blijkt, maar Odysseus. Eentje die spot met zijn uitdager en zegt: “Wat zit je jezelf nu te verliezen in je gedachten? Het is slechts een verdomd groot schip.”

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Temeraire en “Een verdomd groot schip”: kan Bond overleven? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Breakfast was Bond’s favourite meal of the day. When he was stationed in London it was always the same.

James Bond en Pasen: meer dan versierde eieren

Pasen: het feest waarop we meer (chocolade) eieren eten dan goed voor ons is. Ook James Bond heeft wel iets met eieren. Al in de Fleming-boeken blijkt Bond een grote fan van eieren bij het ontbijt. Maar er is meer aan Pasen wat je kan linken aan James Bond.

Het bekendste voorbeeld van een ei in een Bond-film is wel het smaragdgroene Fabergé-ei uit Octopussy (1983). Carl Fabergé was een Russische goudsmid die tientallen paaseieren maakte in opdracht van de Russische tsaren. Deze paaseieren zijn bezet met edelstenen en bevatten binnenin vaak een miniatuur gemaakt van goud of een ander kostbaar metaal. Omdat veel eieren in handen zijn van privéverzamelaars, zijn Fabergé-eieren erg gewild. Ze worden niet vaak geveild. Wil je meer lezen over deze en andere linkjes tussen Pasen en James Bond? Lees dan het artikel van Corneel.

5 Londense aanraders voor Bond-liefhebbers

Met de zomer in het vizier ben je mogelijk vakantieplannen aan het maken. Voor liefhebbers van de James Bond-serie zijn er een aantal bezienswaardigheden in Londen die je gezien moet hebben. Ik heb er vijf voor je op een rij gezet.

In dit artikel schrijf ik onder andere over de verschillende MI6-locaties die te vinden zijn in Londen. De bekendste van allemaal is het daadwerkelijke gebouw van MI6 aan de Theems, Vauxhall Cross. Van 1995 tot 2012 was dit in de 007-films het hoofdkantoor van M. Hoewel het gebouw in Skyfall (2012) werd vernield door een explosie, wordt het in het echt nog steeds gebruikt door de Secret Intelligence Service.

In de eerdere films fungeert Whitehall als hoofdkwartier van de Britse geheime dienst. En ook sinds het einde van Skyfall vinden de interieurscènes bij MI6 wederom plaats tussen het klassieke decor. Hoewel de exacte buitenlocaties in films kan verschillen, liggen ze elk op een steenworp afstand van elkaar. Deze en nog veel andere Londense locaties vind je hier.

Column: Daar komt Swiebertje

Iedereen doet maar of het de meest felbegeerde klus is in filmland, maar in principe is James Bond spelen een hondenbaan. Of je moest in de jaren 70 Roger Moore heten. Verder is het maar bar weinig acteurs gelukt om ervan te genieten. De nieuwe nul-nul-zeven staat een meedogenloos karwei te wachten.

Roem, glorie, klatergoud. Natuurlijk, een nul-nul-zeven doet het niet voor een krat pils. Hij krijgt er goed voor betaald, ook al vindt hij het te weinig. Na de martelgang in tuxedo is je kostje gekocht en valt er financieel niets meer te vrezen. Behalve van de belastingdienst dan. De James Bond-lifestyle kan in hoogst eigen acteurspersoon worden genoten. De drie L’s (landhuizen, Lamborghini’s en lekkere wijven) zullen zich tot het einde der tijden in je schoot werpen. Een ex-Bond kan nooit meer stuk. Jaspers meest recente column kun je hier lezen.

Nieuwe versie Casino Royale van Folio Society

Casino Royale werd 70 jaar geleden voor het eerst gepubliceerd in het Verenigd Koninkrijk, op 13 april 1953. Om dit belangrijke jubileum te vieren, brengt de Folio Society de ultieme collector’s edition uit – gebonden in leer en gelimiteerd tot slechts 750 exemplaren, elk met de hand genummerd en ondertekend door de kunstenaar Fay Dalton. Kim Sherwood, door Ian Fleming Publications gekozen om de wereld van James Bond uit te breiden met drie nieuwe romans, heeft bijgedragen aan de introductie van het boek. Kost wel wat: £ 500. Je kan het boek kopen (of liever alleen bekijken) op de website van Folio Society.

Redactie naar Bond in Motion

Gisteren waren Corneel en ik te vinden bij Bond in Motion Brussels. Hier hadden we afgesproken met drie Engelse vrienden, die speciaal waren afgereisd naar België om de Bond-voertuigen uitgebreid te bekijken. Eind vorig jaar waren we bij de persopening en de gala-avond. Net als toen ben ik nog steeds erg enthousiast over de tentoonstelling. Ben je nog niet geweest, de tentoonstelling is een aanrader voor elke Bond-liefhebber. Dit schreef Corneel vorig jaar:

“Enkele pronkstukken staan strategisch opgesteld in het midden van de verschillende zalen. Zo is de Aston Martin DB5 uit No Time to Die (2021) te zien mét draaitafel aan het chassis. De auto kan daardoor de rondjes uit de film uitvoeren. Om zo’n stuntauto te zien draaien, compleet met ratelende gatling guns, gebroken glas en kogelgaten, is impressionant. Ook verbluffend is het metrostel uit Skyfall (2012), wat Silva naar beneden laat kletteren. Om de zoveel tijd is daar met licht en geluid een simulatie te zien. Doordat het metrostel omgeven is door brokstukken en gewapend beton, voelt het net echt. Datzelfde geldt ook voor de verbrande Jaguar C-X75 uit Spectre (2015). Half zwartgeblakerd en met deuken is de supercar onherkenbaar. Maar als Bond-kenner word je direct teruggekatapulteerd naar de scène in de film, mede door de sterke belichting.”

Licence To Kill-zangeres Gladys Knight komt naar Nederland met afscheidstournee

Als je het mij vraagt is Licence To Kill een van de betere Bond-nummers. Hoewel Knight niet kan tippen aan Shirley Bassey, Tina Turner of Adele, wist ze wel dat typische Bond-gevoel in haar 007-song te verwerken. Helaas begint de zangers binnenkort aan haar afscheidstournee. De 78-jarige Amerikaanse soulzangeres staat op 1 juni in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Mis het niet als je Licence To Kill nog een laatste keer live op Nederlandse bodem wil luisteren.

Dit was het weekoverzicht (14) voor deze week. Binnenkort zijn we er weer met een nieuw weekoverzicht. We zien je graag terug, fijne Paasdagen!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht JBN Weekoverzicht (14): Paaseieren, Londen en voertuigen verscheen eerst op James Bond Nederland.

1.    Het MI6-kantoor (The Old War Office, Vauxhall en Whitehall)

Dit is wellicht valsspelen, want dit zijn meerdere bezienswaardigheden. De bekendste van allemaal is het daadwerkelijke gebouw van MI6 aan de Theems, Vauxhall Cross. Van 1995 tot 2012 was dit in de 007-films het hoofdkantoor van M. Hoewel het gebouw in Skyfall (2012) werd vernield door een explosie, wordt het in het echt nog steeds gebruikt door de Secret Intelligence Service. Het gebouw is makkelijk te bereiken met de Underground; halte ‘Vauxhall’.

In de eerdere films fungeert Whitehall als hoofdkwartier van de Britse geheime dienst. En ook sinds het einde van Skyfall vinden de interieurscènes bij MI6 wederom plaats tussen het klassieke decor. Hoewel de exacte buitenlocaties in films kan verschillen, liggen ze elk op een steenworp afstand van elkaar. In Octopussy (1983), A View to a Kill (1985) en Licence to Kill (1989) wordt voor de exterieurshots The Old War Office gebruikt, terwijl Bond in No Time to Die (2021) voor het Britse ministerie van Defensie parkeert. Vreemde eend in de bijt is The Living Daylights (1987), daarin wordt Malaysia House als ingang van MI6 gepresenteerd, met boven de deur een bord met de tekst Universal Exports Ltd.

Mocht je hier langsgaan vergeet dan niet Hildebrand Safe House te bezoeken, deze schuilplaats is te zien vlak voor de ontknoping van Spectre (2015)

2.    Westminster Bridge en Houses of Parliament

Westminster Bridge en Houses of Parliament hebben weinig uitleg nodig. Samen met de Big Ben zijn ze waarschijnlijk de bekendste gebouwen uit het Verenigd Koninkrijk. Niet gek dat de producenten deze hotspot kozen om de publiciteitsfoto’s te schieten voor George Lazenby als nieuwe James Bond. Hoewel het gebouw in On Her Majesty’s Secret Service (1969) niet direct te zien is, zal het voor veel 007-fanaten verbonden zijn met die film. Tegenwoordig staat de desbetreffende straatlantaarn er nogal triest bij, toch kan ik hem je zeker aanraden om te bezoeken als je in de buurt bent. Je kan de lantaarnpaal tegenover Houses of Parliament vinden. Het is degene die aan het eind van de trapleuning richting de boulevard.

Aan dezelfde zijde van de kade, maar de andere kant van de trap, is de brug ook te zien in Die Another Day (2002). De laatste film met Pierce Brosnan als James Bond. Hier fungeert een deur aan het eind van de brug (onder South Bank Lion) als ingang voor het fictieve en verlaten Underground-station Vauxhall Cross. Overigens was dit nooit een daadwerkelijke ingang met toegang tot de Underground en heeft Vauxhall Cross (niet te verwarren met het reguliere Vauxhall) nooit bestaan.

Hoewel de finale van Spectre is opgenomen op een set bij Pinewood Studios, speelt het zich in het verhaal af in Londen op Westminster Bridge. Bond schiet de helikopter met Blofeld uit de lucht. Als de helikopter is neergestort kiest 007 er niet voor om zijn aartsvijand te doden, maar draait hij zich om en loopt weg. Kort daarna wordt de schurk opgepakt door M.

Ik ben overigens nog niet helemaal uitgeschreven over MI6-gebouwen, want in Goldfinger (1964) wordt geïmpliceerd dat het kantoor van M zich in Houses of Parliament bevindt. Ook is de weerspiegeling van het gebouw op een Universal Exports-bordje te zien in On Her Majesty’s Secret Service.

3.    The National Gallery

I’m your new quartermaster.

Q

You must be joking.

James Bond

De eerste ontmoeting tussen Bond en zijn nieuwe kwartiermeester in Skyfall vindt plaats in The National Gallery in Londen. Kamer 34 om precies te zijn. Zittend op een bankje staart 007 naar een schilderij wat hij ‘a bloody big ship’ noemt. Hoewel de inrichting van de kamer in de film niet overeenkomt met het de daadwerkelijke indeling, hangt The Fighting Temeraire (the bloody big ship) normaal wel in dezelfde ruimte. Het beste aan deze Bond-locatie? The National Gallery heeft gratis toegang, dus je komt er (na het wachten) zo naar binnenlopen.

4.    Het huis van Bond

Het interieur van appartement van James was eerder te zien in Dr. No (1962) en Live and Let Die (1973), maar Spectre heeft de primeur met het exterieur. Hoewel de Q in de film nog zegt dat 007 in Chelsea blijkt te zijn, staat dit huis eigenlijk in een andere Londense wijk. Het staat in Notting Hill en het adres is 1 Stanley Gardens.

Ian Fleming heeft in zijn boeken nooit geschreven waar James Bond exact woont. Maar op basis van een aantal omschrijvingen valt toch vrij nauwkeurig te zeggen waar Bonds flat kan zijn. In Moonraker (1955) schrijft Fleming dat Bond in een flat aan een plein in Chelsea woont, gebouwd in regency-stijl. Aan het plein staat een rij platanen. Aan de voordeur is een klein trapje naar Bonds flat, terwijl huishoudster May dan weer een eigen trapje naar beneden heeft. Zijn flat heeft een groot raam in een erker. Met die gegevens kan je heel wat huizen uitsluiten.

De meest waarschijnlijke kandidaat is een huis aan Wellington Square. John Pearson benoemt in zijn James Bond: The Authorised Biography of 007 nummer 30 als Bonds flat, omdat een vriend van hem daar woonde. En het huis voldoet aan de beschrijvingen: trapjes, bomenrij voor het huis… Alleen het grote raam in de woonkamer klopt niet, dat is geen erker. Een andere mogelijkheid is een huis op Carlyle Square. De huizen daar hebben wel erkers, maar er zijn dan weer minder bomen. Ook ligt het iets verscholen en iets verder van Kings Road, een weg waarvan Fleming zegt dat het dichtbij Bonds flat ligt. Corneel en ik bezochten al deze (mogelijke) huizen vorig jaar.

5.    Rules en Dukes Bar

Wederom een locatie uit de vierde Bond-film van Daniel Craig, ditmaal een waar je niet enkel langs kan lopen. Rules is namelijk het oudste restaurant van Londen, opgericht in 1798. Vlak voor de finalescènes in Spectre dineert M op deze bijzondere locatie. Hier storen Moneypenny en Q hem om te vertellen dat Bond wel degelijk op het goede spoor zit. Dit restaurant zit op een kwartiertje lopen van Picadilly Circus en is een bezoek waard van elke Bond-aficionado. Ik bezocht het restaurant in 2021, toen ik in Londen was voor de wereldpremière van No Time to Die. Als je Rules wil bezoeken vergeet dan niet van tevoren een tafel te reserveren via de website.

Rules is niet alleen een restaurant, maar bezit ook nog cocktailbar met een binnentuin. Een ideale locatie voor een James Bond-fan om een ijskoude Wodka Martini te drinken.

(Artikel gaat verder onder de foto.)

Ian Fleming zelf kwam vaak bij de Dukes Bar. Het is deze pelgrimsplek voor Bond-fans waar hij de zin “Shaken, not stirred” bedacht. Meer over de geschiedenis van de Wodka Martini en Flemings bezoekjes kun je vinden op de website van 007Museum.

Meer aanraders en volledige lijst

Mocht je nou nog geen genoeg hebben van Londen en James Bond dan zijn er nog genoeg andere plekken om te bezoeken. Er staan nog heel wat locaties op BondLocations, VisitLondon en OnTheTracksOf007. Denk dan bijvoorbeeld aan de kade bij Hammersmith Bridge, waar Bond en M in No Time to Die hun felle discussie van de dag daarvoor bijleggen.

Een van mijn persoonlijke favorieten is Jermyn Street, waar je veel merken vindt uit de boeken en films. Zo kom ik zelf graag bij Turnbull & Asser, al zijn Floris, Crockett & Jones en Lock & Co. Hatters ook zeker een bezoekje waard. Je kan onze ervaringen van Jorrit en mij over Jermyn Street hier lezen. Veel plezier in Londen deze zomer!

Heb je nog geen definitieve plannen, maar wil je liever naar een gegarandeerd warm land? Lees dan ons artikel over de ultieme James Bond-cruise. Tijdens dit zevendaagse avontuur vaar je onder andere langs Jamaica, Nassau en Falmouth en bezoek je verschillende Bond-locaties uit de films. 

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht 5 Londense aanraders voor Bond-liefhebbers verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dit verhaal begint veel eerder, op 9 juni 2021. Warren Ringham, bandleider van Q the Music, laat op Facebook weten dat de show stopt. Ik tweet dat ik er heel graag bij wil zijn. Op dat moment heb ik geen idee of en hoe ik dat voor elkaar krijg. Het wordt vast met een Flixbus ernaartoe, richting Londen, concert zien, Flixbus weer op en dezelfde avond weer terug naar huis. Alleen. Maar dan begint in september mijn verhaal bij James Bond Nederland. En plots wordt James Bond niet meer alleen achter een computer, maar is het een verhaal dat we samen schrijven als redactie, als fans onder elkaar. Dat is de rode draad van deze reis: de mensen.

Het is Jorrit die me opbelt: de kaartjes voor de laatste show van Q the Music gaan als zoete broodjes over de toonbank, als ik erbij wil zijn moet ik snel zijn. Ik twijfel: kan ik dit aan? Is het niet allemaal veel te spannend? Als we samen gaan, dan kan ik niet meer verdwijnen in de massa. Maar ik spring het onbekende in en zeg ja. Jorrit, Gosse en ik boeken even later een hotel en Eurostar-kaartjes. We gaan vier dagen naar Londen. Als Jorrit een dag voor vertrek ziek afbelt, vind ik het toch weer spannend worden. Gaan Gosse en ik dit wel redden? Maar dan heb ik Gosse onderschat: in geen tijd contacteert hij Ajay Chowdhury. Ajay is co-auteur van Some Kind of Hero en een echte Bond-connaisseur. Hij zal ons vrijdagochtend ontmoeten en rondleiden. Alles komt goed.

Harrow Boys en Twickenham Naked Ladies

Reizen maakt me altijd doodnerveus. Doordat Gosse en ik niet samen vertrekken, zien we elkaar pas in Londen. Even denk ik nog dat hij de trein gemist heeft omdat hij niet reageert, maar Gosse reageert later rustig dat hij gewoon in zijn coupé zit. Hij weet hoe we van St. Pancras naar ons hotel komen, waar we in en uit de metro moeten stappen en waar we Ajay ontmoeten. De stress valt van me af. We wachten op Ajay bij een pub in de voorstad Harrow, ten noordwesten van het centrum. Ajay schudt ons de hand en trakteert ons op ontbijt. Hij vertelt ons over de Engelse mosterd, maar ook over wat we hier in Harrow gaan doen: de school van James Bond bezoeken.

Als je de boeken kent, dan weet je dat het personage James Bond op Eton zat, en niet op Harrow School. Ajay legt het snel uit. James Bond de ornitholoog zat op Harrow. Dus niet het personage, maar de man aan wie Ian Fleming de naam ontleende. De schrijver van Birds of the West Indies was in goed gezelschap: ook Winston Churchill liep school op Harrow. We struinen over de straten en de binnenplaatsen van de school, af en toe poserend voor foto’s die Ajay van Gosse en mij maakt. Ajay vertelt honderduit: over de rivaliteit met Eton, Lord Byron en koninklijke monogrammen op de rode Engelse brievenbussen.

En zoals dat gaat, belanden we niet veel later in een pub. Ajay bestelt voor ons een shandy: bier gemengd met citroenlimonade. Het is verfrissend en lest de dorst. We praten over Bond, de boeken, Fleming en de sfeer die Harrow uitstraalt. Met Twickenham Naked Ladies (dat is een biermerk, voor alle duidelijkheid) in de hand nemen we een filmpje op voor Jorrit. Hij zit niet alleen ziek thuis, maar hij is ook nog eens jarig. Jammer dat hij niet kan delen in onze vreugde. Na een volgende pub en een lang diepzinnig gesprek met Ajay is het alweer half zes. We nemen afscheid. Gosse en ik haasten ons naar het hotel, checken in, en gaan op zoek naar eten.

Vesper in Rules

Na het eten in een trendy restaurant wil Gosse graag naar Rules. Het is het oudste restaurant in Londen, opgericht in 1798. Bond-fans kennen Rules ongetwijfeld van de scène in Spectre (2015) waar Q en Miss Moneypenny M komen opzoeken. M zit met zijn rug naar het publiek met voor hem een groot schilderij. Ook wij lopen op het einde van de avond even naar tafel 9 waar de scène is opgenomen. Het maakt indruk. Het hele restaurant is chic en ademt grandeur. Dit is de klasse die je van Bond en ook M verwacht. Wij blijven echter niet eten, maar gaan naar boven naar de bar. We drinken er twee cocktails: een ‘gewone’ Wodka Martini en een Vesper Martini.

Het is voor het eerst deze reis dat ik mezelf even moet knijpen. Het salon waar we zitten is feeëriek verlicht, er staan groene planten en de inrichting is om bij weg te dromen. Dit is iets wat ik zelf nooit had gedaan, ik voelde al schroom toen ik Rules binnenstapte. Hoor ik hier wel thuis? Maar doordat Gosse me letterlijk een Bond-film binnen trekt, is het hemels. We hebben beiden nog nooit een Vesper gehad. De cocktail smaakt fruitig, is zwaarder dan de Wodka Martini en heeft effectief een bittere nasmaak. Het personeel neemt alle tijd voor ons en een pertinente vraag wordt beantwoord: het is volgens de barman beter om de Wodka Martini te roeren dan te schudden. Wij krijgen die van ons dan ook geroerd. Nog nagenietend stappen we in de regen terug naar het hotel.

Een verhaal van twee flats

Een nacht en een stevig Engels ontbijt later trekken we eropuit. Gosse wil me graag twee flats laten zien. Ian Fleming heeft in zijn boeken nooit geschreven waar James Bond exact woont. Maar op basis van een aantal omschrijvingen valt toch vrij nauwkeurig te zeggen waar Bonds flat kan zijn. In Moonraker (1955) schrijft Fleming dat Bond in een flat aan een plein in Chelsea woont, gebouwd in regency-stijl. Aan het plein staat een rij platanen. Aan de voordeur is een trapje naar Bonds flat, terwijl huishoudster May dan weer een trapje naar beneden heeft. Bonds flat heeft een groot raam in een erker. Met die gegevens kan je heel wat huizen uitsluiten.

De meest waarschijnlijke kandidaat is een huis aan Wellington Square. John Pearson benoemt in zijn James Bond: The Authorised Biography of 007 nummer 30 als Bonds flat, omdat een vriend van hem daar woonde. En het huis voldoet aan de beschrijvingen: trapjes, bomenrij voor het huis… Alleen het raam klopt niet, dat is geen erker. Een andere mogelijkheid is een huis op Carlyle Square. De huizen daar hebben wel erkers, maar er zijn dan weer minder bomen. Ook ligt het iets verscholen en iets verder van Kings Road, een weg waarvan Fleming zegt dat het dichtbij Bonds flat ligt. Als we langs de dure huizen in Chelsea lopen, klopt de sfeer voor mij: hier ergens zou James Bond kunnen wonen. Ik weet niet of ik het ene plein gepaster vind dan het andere, maar het totaalplaatje klopt.

De aantrekkingskracht van de Bond lifestyle

We verlaten Chelsea en trekken richting centrum. Zo komen we in Jermyn Street, het epicentrum van de Bond-lifestyle. Gosse kan zijn hart ophalen: dit is waar hij door aangetrokken wordt. Ik kijk mijn ogen uit. We stappen binnen bij Floris, de parfumerie van Ian Fleming. Ook Bond gebruikt Floris in de boeken. Opnieuw voel ik me bedeesd, Floris is een dure winkel en wij gaan daar zomaar naar binnen! Het cliché wordt bevestigd: Gosse is de zelfverzekerde Nederlander die zegt dat wij van James Bond Nederland zijn en zich laat rondleiden. Ik ben de schuchtere Belg die er wat achteraan hobbelt. De dame die ons te woord staat, toont vol trots het nieuwe Bond-parfum, laat het Fleming-hoekje zien, laat ons ruiken aan staatjes en we krijgen zelfs wat staaltjes mee naar huis! Wat een service!

De volgende stop is Turnbull & Asser, het merk dat hemden en dassen verzorgt voor Bond. Ze verkopen er de dassen uit Tomorrow Never Dies (1997), The World is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002). Ik herken ze direct als we binnenkomen. Gosse is hier met een reden: hij wil het hemd kopen dat Bond draagt in Casino Royale (2006). Het strikje heeft hij al, maar om de look compleet te maken, is het hemd nodig. Elvis schudt Gosse hartelijk de hand. De galante winkelbediende en Gosse gaan ver terug, dat verhaal kan je hier lezen. Terwijl Gosse hemden past om de juiste maat te bepalen, raak ik gewend aan de situatie. Ik vraag Elvis naar de dassen en we hebben het over het filmpje dat Gosse en Jorrit de vorige keer opnamen. Zijn kinderen vonden dat prachtig.

En opeens snap ik wat Gosse zo leuk vindt aan een winkel als dit: het maakt niet uit of je iets koopt of niet, zelfs als je even rondkijkt word je als koning onthaald en maakt men oprecht tijd voor je vrij. Een paar deuren verderop gebeurt hetzelfde bij de hippe dame van Lock & Co. Ze laat ons met plezier hun hoeden van de Bond-collectie zien, en Gosse zet de hoed geïnspireerd op die van Oddjob op. We vragen even hoe het komt dat die hoed plat is en niet rond, zoals in Goldfinger (1964). De dame vertelt ons dat ze weten dat de fans letten op details, dus dat het soms makkelijker en ook leuker is om niet altijd 100% de film te volgen. Bovendien moesten er hier en daar wat alternatieve stoffen worden gebruikt. Daniel Craig wilde geen dierlijke producten in de hoeden.

In de voetsporen van Bond

Na de lunch zoekt Gosse een aantal Bond-locaties op via zijn telefoon. Zonder veel moeite vindt hij het Hildebrand-safehouse uit Spectre. Aan Charing Cross vinden we dan weer het MI6-kantoor uit The Living Daylights (1987). Gosse gidst me verder richting Whitehall, de regeringsgebouwen waar MI6 in de laatste films een onderkomen vindt. Na even zoeken hebben we de juiste straathoek te pakken waar Bond zijn Aston Martin V8 parkeert in No Time to Die (2021). Let even op de dubbele gele lijnen: als je hier in het echt zou parkeren, dan wordt je auto weggetakeld! Aan de overkant staat het gebouw dat Bond vervolgens binnenloopt.

Via de Thames komen we uit op de Elizabeth Tower met Big Ben. Het ding straalt weer, en opnieuw voel ik me even zielsgelukkig. Ik ben hier in een prachtige stad, samen met een vriend en geweldige collega, in de voetsporen van Bond aan het treden. Alleen was dit nog niet half zo leuk geweest. Aan de andere kant van Westminster Bridge wijst Gosse me op een goed verstopt deurtje: de deur waar Pierce Brosnan in Die Another Day naar binnen glipt om uit te komen op een verlaten metrostation. In het echt zit de deur stevig op slot.

In de verte zien we Vauxhall Cross liggen. We zijn allebei behoorlijk moe, maar toch willen we daar nog even heen. De bizarre architectuur van het hoofdkwartier van de Britse geheime dienst blijft bevreemdend. We komen aan de voorkant uit, en de bebording maakt duidelijk dat we echt geen poging hoeven te ondernemen om binnen te komen. Er mag dan wel een bezoekersingang zijn, we lopen snel om het gebouw heen. De kade wordt verbouwd, dus we moeten een omweg maken en kunnen niet erg dichtbij de achterkant van het MI6-gebouw komen. Vanaf Vauxhall Bridge heb je een mooi zicht op de achterkant. Het is deze kant die we als Bond-fans zo goed kennen: Bond lanceert de Q-boot vanaf deze kant in The World is Not Enough en M ziet in Skyfall (2012) vanaf de brug hoe MI6 ontploft.

We zijn beiden doodop. Via de splinternieuwe Elizabeth Line komen we terug in de buurt van het hotel. We stoppen bij een pub om iets te eten, en dan gaan we op tijd slapen. Morgen wacht ons immers een lange dag met een concert.

Aanbellen bij EON en de DB5 van Lego

Het is zondag en het regent. Het concert van Q the Music begint om 17 uur, maar we moeten de tijd nog vullen. Met paraplu’s in de hand lopen we naar de Lego Store op Leicester Square. De winkel opent pas om 12 uur. Wat nu? Ik stel voor om even bij EON Productions langs te gaan. Het kantoorgebouw bevindt zich niet heel dichtbij en in de regen is het een verre wandeling. Barbara en Michael zijn niet aan het werk, dus we kunnen zonder problemen poseren bij de voordeur en doen alsof we aanbellen. Even denk ik dat ik per ongeluk echt op de bel ga duwen, maar dat gebeurt gelukkig niet. Londen is uitgestorven op de zondagochtend. We keren terug naar het hotel.

Terwijl Gosse bijslaapt, zet ik opnieuw koers richting Lego Store. Daar blijkt een hele wachtrij te staan. Eenmaal binnen bewonder ik de DB5 en de blokjes-versie van Daniel Craig. Iemand herkent mij uit de video voor The Bond Bulletin en stelt zich voor als Mark. We praten over het concert van straks. Mijn zenuwen spelen weer even op: straks sta ik oog in oog met al die mensen die ik enkel online ken! Snel koop ik de kleine DB5. Aan de kassa vertelt de medewerker dat Bond erg populair is. Ze hebben nog geen weet van nieuwe sets, maar gezien het succes hopen ze dat er nieuwe Bond-Lego op komst is. Als fan van beide merken hoop ik graag met ze mee.

De Britse gentleman en het kleine meisje

Terug in het hotel hebben Gosse en ik tijd om ons te verkleden: we trekken onze dinner jackets aan, Gosse knoopt zijn pas gekochte hemd dicht en ik worstel met mijn manchetknopen. We stappen de deur uit richting West End. In een pub hebben we afgesproken met Andrew. Doordat Jorrit niet meekon, hebben we een kaartje over voor Q the Music en Andrew heeft gereageerd op Gosses oproep. Andrew zit op ons te wachten in een donkerblauw double-breasted pak. Hij blijkt de typische Britse jonge gentleman, haast weggelopen uit de Kingsman-films. We praten over hoe we fan zijn geworden en de toekomst van de reeks.

Een man in de pub spreekt ons aan. Hij wil weten waarom wij zo netjes gekleed zijn. De woorden ‘James Bond’ verklaren veel en ook onderweg naar Her Majesty’s Theatre krijgen we nieuwsgierige blikken. Toch, als we in de rij staan voor de ingang, voelt het als thuiskomen. Dan zijn er geen vreemde blikken meer, want iedereen weet waarom je er zo bijloopt. Het heeft iets van een première, het prestige van Bond straalt af op iedereen. Dit is mijn eerste Bond-evenement onder gelijkgestemden. Zelfs mijn middernacht-vertoning van No Time to Die zat vol Gentse jongeren met petjes. Dit is anders, dit zijn liefhebbers die weten waar het over gaat.

Maar ook die liefhebbers laten zich volledig wegblazen door Q the Music, door verrassende muziekkeuzes. Gosse, Andrew en ik incluis. Over de muzikale invulling van de avond heeft Gosse het al gehad in zijn zeer heldere bespreking. Laat ik eraan toevoegen dat ik even niet kan geloven dat ik daar echt zit. Op het moment dat de band uit volle borst het thema uit On Her Majesty’s Secret Service (1969) inzet, lijkt het haast een droom. Ik word emotioneel, mijn ooghoeken worden vochtig. Er is zoveel genot, door de muziek maar ook door de mensen rondom ons. Gosse kijkt me breed glimlachend aan als Q the Music een lange medley uit For Your Eyes Only (1981) inzet. Ik had zopas nog gezegd dat ik die muziek niets vond, terwijl Gosse een grote fan is. En er is het kleine meisje schuin voor me, dat compleet uit haar dak gaat bij Live and Let Die (1973). Zó mooi om te zien, de toekomst van Bond verzekerd in het enthousiasme van een kind.

Lees de bespreking over de laatste Q the Music-show van Gosse hier!

Burgers eten in pak

Na het concert verzamelt de hele schare Bond-liefhebbers zich op de stoep voor het theater. We zwaaien naar Ajay. Gosse laveert kundig door de massa op zoek naar bekenden. Hij stelt me voor aan Martijn Mulder van On the tracks of 007. We spotten David Lowbridge-Ellis van Licence To Queer en hebben een kort gesprek met Calvin Dyson. Stuk voor stuk mensen waar ik naar opkeek, maar ze blijken allemaal enorm toegankelijk, gepassioneerd en blij om te praten. Liefhebbers van Bond onder elkaar. Moest ik daar dan zoveel stress voor hebben? Totaal onnodig dus. En mijn hart maakt opnieuw een sprongetje: het is fijn om die verbondenheid die er online is ook offline te voelen.

Gosse en ik denken na over wat we hierna gaan doen. Een groepje mensen met wie we stonden te praten heeft plannen om naar de pub te gaan. We sluiten ons hierbij aan. Het wordt een ongelofelijk gezellige avond met Andrew, Debs, Liam, Dean, Sam, Scott en Hannah in een Nederlandse bar en later in een hamburgertent. Alle mogelijke onderwerpen komen voorbij. Q the Music bracht ons samen, maar dit samenzijn is meer dan de muziek. De absurditeit van hamburgers eten om 23:00 uur in een net pak ontgaat me niet. Het gaat aan Bond voorbij, het is een groep geweldige mensen met wie het fijn is om op te trekken. Ik ben niet alleen in die grote stad, maar samen met mensen om ervaringen te delen. En dat is me zoveel waard.

De Bond-arcade

Maandag is onze laatste dag in Londen. Het hoogtepunt ligt achter de rug, Gosse en ik moeten misschien allebei even bekomen. Helaas moeten we zorgen dat we op tijd weg zijn uit onze kamer, dus we pakken snel in en trekken nog even de stad in. Volgens de dame van Lock en Co. is er nog een restant van de Bond-veiling te vinden bij Christie’s. Dat blijkt helaas niet zo te zijn: de mevrouw achter de balie doet haar uiterste best, maar ze kan zelfs geen veilingcatalogus meer voor ons vinden. We slenteren dan maar even tussen de collectie hedendaagse kunst uit het Midden-Oosten.

Zaterdag hadden we Burlington Arcade niet bezocht, nu moeten we daar toch nog even langs. Gosse weet waarover hij spreekt als hij het heeft over Flemings Rolex en Connery’s horloge in Dr. No (1962). Ik luister geboeid. De pop-up store van Bollinger is fraai versierd en de 60 jaar Bond-flessen staan in de etalage, maar de winkel is nog niet open. Ook de deur van Globe-Trotter zit nog dicht.

De winkel van N.Peal is gelukkig wel open en we worden wederom vriendelijk onthaald. N.Peal heeft een Bond-hoekje bovenin de winkel, en we zien daar de combat-outfit uit de finale van No Time to Die. Gosse en ik passen allebei het ivoren jasje gebaseerd op de pre-title sequence van Goldfinger. Nadat ik het prijskaartje zie, hang ik het voorzichtig terug. We bekijken de golftrui en het bekende driedelig grijs pak uit dezelfde film. Opnieuw voel ik me dankbaar dat ik hier samen met Gosse ben en dat hij de bravoure heeft om zo’n winkel überhaupt binnen te wandelen. We wanen ons even James Bond zelf.

Bond-locatie-speedrun

De vraag komt in ons op wat we nu kunnen doen. We hebben nog wel wat Bond-locaties af te vinken. Helaas liggen ze allemaal erg ver uit elkaar. Maar er is tijd, de metro en Gosses uitstekende navigatiekunsten. Dus lopen we weer heel wat af, en vinden we het huis van John Barry dat dienst deed als het huis van M in Skyfall in Chelsea, Bonds appartement uit Spectre in Notting Hill en de ingang van het ondergrondse MI6 uit Skyfall nabij St. Paul’s. Het is grappig om te zien dat die MI6-ingang gewoon een parkeergarage blijkt te zijn, waar auto’s in- en uitrijden. En toch is het direct te herkennen.

Zo doorkruisen we Londen voor de laatste keer. Ik wil St. Paul’s nog even van iets dichter zien, en via de Millennium Bridge en Shakespeare’s Globe nemen we de laatste keer de metro richting King’s Cross – St. Pancras. Het is het einde van onze reis. Na vier goedgevulde dagen zijn we moe en kapot en onze voeten doen pijn. Nog even de drukte trotseren op St. Pancras. Gosse en ik nemen afscheid van elkaar. Hij reist door naar Amsterdam, ik stap uit in Brussel. We bedanken elkaar voor de fijne tijd met elkaar.

Een reden om samen te komen

En zo vertrekt de Eurostar weer vanuit Londen. Ik staar uit het raam. Warren Ringham had gelijk. De bandleider van Q the Music haalde in zijn dankwoord aan dat hij dankbaar was dat zijn tributeband mensen de gelegenheid had gegeven om samen te komen. Dat deze laatste show van Q the Music daarom méér was dan een concert. En zo was het eigenlijk ook met deze reis, deze ontdekkingstocht. Deze vier dagen waren meer dan een concert gaan bekijken. Het was samenkomen, mensen leren kennen, mensen begroeten, naar verhalen luisteren, genieten van de Bond-wereld in een bruisende stad.

Toen ik op 9 juni 2021 die tweet de wereld instuurde, besefte ik niet dat de Bond-wereld aan mijn voeten lag. En met wat duwtjes van anderen waagde ik de sprong. En ik heb er geen seconde spijt van gehad. De dankbaarheid die ik op Twitter neerschreef voel ik nu nog. Ik heb tegen veel mensen gezegd dat ik ze misschien wel zie met Bond in Motion in Brussel. Dat waren geen loze woorden, maar een oprechte wens. Want het samen beleven van James Bond is zoveel mooier dan alleen.

Het bericht Verslag van een reis door Londen verscheen eerst op James Bond Nederland.

Voor Bond-liefhebbers is weinig zo leuk als het bezoeken van locaties. Met het bezoeken van een locatie treed je in de voetsporen van James. Voor een fractie van een seconde zie je de wereld vanuit zijn oogpunt. Vorige maand waren Jorrit en ik in Londen en hebben we met onze Engelse mede-fans binnen 72 uur de hele stad doorkruist.

Donderdag: Entree in Londen

Afgelopen november schreef ik een uitgebreid reisverslag van mijn aanwezigheid bij de première van No Time To Die (2021). Helaas kon Jorrit niet aanwezig zijn vanwege de coronapandemie, waardoor we bleven zitten met twee ongebruikte Eurostarkaarten. Nu het voorjaar is aangebroken en de zon weer schijnt vonden wij het hoogtijd om de thuisstad van James Bond op te zoeken.

Nadat we waren aangekomen in Londen, de spullen in het hotel hadden gedropt en wat hadden gegeten bij Shakespeare’s Head, was het tijd om Engelse collega’s op te zoeken in de pub. Jorrit had van tevoren contact gehad met Ajay Chowdhury (co-auteur van Some Kind Of Hero), die ons introduceerde aan de andere Bond-fans aan tafel.

Die avond is ieder aspect van de franchise wel besproken. We hebben het gehad over Ian Fleming, de films en fan-projecten. Alain J. en Gilian J. Porter zaten aan tafel met hun net geschreven Bond-boek The James Bond Lexicon, daarin staat alles wat je moet weten over James Bond en de wereld er omheen. Er was een presentator van de The James Bond from A to Z Podcast, daarin wordt de volledige franchise op alfabetische volgorde doorgenomen. Ze zijn begonnen met Ken Adam, Maud Adams en Michael Apted en op moment van schrijven zijn ze bij de letter N. Waar Never Say Never Again (1983) niet mag ontbreken, tot slot was Scott van de SpyHards er ook.

Ik, en ik denk dat ik ook voor Jorrit kan spreken, heb ontzettend genoten met het leren kennen van andere Bond-fans. Er zijn altijd onderwerpen waar je het over eens bent of waar je juist van elkaar afwijkt. Wat het onderwerp ook is, je kunt je er samen geweldig in verdiepen en over lachen.

Later die avond heeft Ajay ons meegenomen door Londen en liet hij ons verschillende Bond-locaties zien. Met de release van No Time To Die vorig jaar was er weer genoeg te bekijken en Ajay liet duidelijk merken dat hij zijn stad goed kent. Over ieder gebouw wist hij wel iets te vertellen; of het nou de gentelemen’s club van Ian Fleming was of het poortje waar Silva uit komt lopen in Skyfall (2012), de Londense Bond-topografie zit weer vers in onze hoofden. We sloten de avond af met een pizza en Jorrit en ik waren goed opgewarmd voor dag twee.

Vrijdag: Maten opmeten bij Turnbull & Asser

De volgende ochtend zijn Jorrit en ik direct na het ontbijt naar Waterstones gegaan, om daar de speciale editie van With A Mind To Kill (2022) te kopen. Op de tweede verdieping was een speciale tafel ingericht met een bureau en allerlei ‘aanwijzingen’ uit het verhaal. Er was een hele setting voor Horowitz’ laatste boek gecreëerd. Zo lagen er krantenkoppen op tafel en hingen foto’s aan een kaart op een statief.

Hierna was het tijd voor mijn favoriete onderdeel van elke Londen-trip die ik maak; Jermyn Street, en dan vooral Turnbull & Asser. Jorrit was er nooit eerder geweest, maar die vond het net zo indrukwekkend als toen ik er voor de eerste keer binnenstapte als vijftienjarige scholier. De sfeer was even prettig als altijd en Elvis was er wederom om ons rond te leiden.

Elvis was bereid ons te helpen bij onze video en haalde (letterlijk) alles uit de kast om me een echte James Bond te laten zijn. Zoals je in de video boven aan dit reisverslag ziet heeft hij me het hemd en de strik van Casino Royale (2006) laten passen en ons verteld hoe je een strik op een gemakkelijke manier – mooi en symmetrisch – kan knopen.

Het Casino Royale-hemd heeft een unieke kraag en wordt door 007 gedragen wanneer hij het aan de pokertafel opneemt tegen Le Chiffre. Het hemd voelt erg zacht aan als je het draagt. De strik is van shantoeng zijde en Craig draagt hem iconisch loshangend om zijn nek op de poster van de film.

Turnbull & Asser is zeker niet de enige Bond-winkel in Jermyn Street, rechts van hen zit Crockett & Jones. Sinds Skyfall (2012) is C&J, op hoogstpersoonlijk verzoek van Craig, onderdeel van Bonds kledingkast. De Nederlandse storemanager vertelde me dat Daniel zelf liefhebber is van het merk en daarom de producenten vroeg of hij het merk in zijn James Bond-films kan dragen. Geinig detail is dat Crocket & Jones het pand huurt van de buren, dus met een trap achter in de winkel kom je zo uit bij Turnbull & Asser.

Meer over ons bezoek bij Turnbull & Asser vind je in dit artikel:

VIDEO Turnbull & Asser: De stijl van Casino Royale

Ook de medewerkers van C&J zijn gepassioneerd over hun relatie met Bond. Een van de medewerkers droeg een das uit Tomorrow Never Dies (1997) en we hebben lang gepraat over de schoenen in de films. Zo draagt Craig in de finale van Skyfall de bruin leren Islay met een stevige zool. Die passen goed in het ruwe terrein op het landgoed. Een paar schoenen die ik zelf erg mooi vind is de Camberley. Ik ben er sowieso altijd groot fan van als Bond gespschoenen draagt, aangezien Bond volgens Fleming een hekel heeft aan veters. Het design van de schoen spreekt me, net als de rest van die outfit, erg aan.

Sinds kort is er een speciale schoen in Crockett & Jones: de James. Deze schoen wordt niet gedragen in een film, maar is gemaakt ter ere van het personage James Bond.

Na ons bezoek aan Jermyn Street racete we door naar onze volgende afspraak met Peter Brooker (From Tailors With Love). Het duurde bij mij even voordat het binnenkwam, maar Peter, Jorrit en ik stonden voor de brug uit No Time To Die. Bond praat daar met M over de terugkeer bij de geheime dienst. Onbedoeld maakte Peter een foto van Jorrit en mij die in zo’n houding dat we M en Bond nadeden.

Helaas zat de dag er na deze gezellige middag met Peter alweer op en was het tijd om te gaan eten. Per toeval kwamen we een onwijs lekker Indiaas restaurant tegen waar we goed hebben gegeten. Mocht je ooit in de buurt van Hyde Park zijn, dan is Chourangi zeker een aanrader. Na het eten wilden we eigenlijk nog naar de inside rooftop garden van Rules, maar dat ging helaas niet meer. Dat maakte de reis echter geen minder groot feest. De volgende dag hebben Jorrit en ik de trein van Londen naar Rotterdam gepakt en zat het avontuur er helaas alweer op.

Het bericht Reisverslag: Jorrit en Gosse in Londen verscheen eerst op James Bond Nederland.

Fancy foto’s en video’s net als rond No Time To Die kan je in dit artikel niet vinden. Alles was toen nog anders. Ik heb het artikel wat ik op 30 oktober 2008, 13 jaar geleden, publiceerde zelf wat opgeleukt. Wat opvalt is de gedetailleerde beschrijving van het Quantum gebeuren. Veel leesplezier!

Origineel artikel: donderdag 30 september 2008:

Gisteren beleefde Quantum Of Solace haar wereldpremière in het bij zijn van de prinsen William en Harry. Foto`s, video plus een verslag.

Premièreverslag

De fans van James Bond hadden zich al vroeg verzameld op en rond Leicester Square in hartje Londen. Ze wilden een glimp opvangen van de sterren uit de nieuwste James Bondfilm Quantum Of Solace welke gisteren zijn Royal World première beleefde. Rond half één gingen de hekken open.  Er stond al een lange rij met fans vanuit de hele wereld. Dit was op de webcams van een vier sterrenhotel op het plein voor de thuisblijvers uitstekend te volgen. Men kon rustig zijn of haar plekje zoeken.

In Leicester park werden intussen de laatste voorbereidingen getroffen wat betreft de aankleding. In het park was een rode loper aangelegd welke op een soort pleintje uitkwam en daarna doorliep naar de ingang van het Odeon theater.

De Aston Martin DBS had een prominente plaats en stond op een verhoogt podium midden in het park. Bij de première van Casino Royale in 2006 stond deze meer aan de rand van het park. Een aantal redactieleden van James Bond Nederland was hierbij aanwezig. De DBS werd omhuld door een levensgroot videoscherm dat was opgebouwd uit vele pixels. Je ziet ze ook wel bij concerten. Op het scherm werden de blogupdates en trailers gespeeld om zo de première meer aan te kleden. Fans genoten ervan en hadden genoeg afleiding als ze dat al niet hadden met de opbouw. Het tweede en derde vak gingen pas later open. Deze waren gesitueerd bij het Odeon theater. Hiervoor moest de straat worden afgesloten.

Een dag première is vrij zwaar. Je moet vroeg op om als een van de eerste een goede plek te bereiken in de publieksvakken. Daarna wacht je nog minimaal zes uur voordat de ster uit de film verschijnt. Gelukkig word je vermaakt en soms geïnterviewd. Ook komt het voor dat je zomaar zonder dat je het weet op een website of in een krant komt te staan. En dat is altijd leuk, een herinnering.

De première was begonnen en de eerste ster die arriveerde was Daniel Craig. Onder luide klanken van het bondtheme maakte hij zijn entree. Bondgirls Olga Kurylenko en Gemma Artenton volgden snel. Eerst was de pers aan de beurt. Verslaggevers, cameraploegen en fotografen kwamen in actie. Dame Judi Dench, Mathieu Amalric en Anatole Taubman volgden later. Dench zag er oogverblindend uit en had plakdiamantjes in haar nek welke het 007 logo vormden.

De twee bondgirls kwamen ook in stijl. Artenton viel nog het meest op. Ze droeg een paarse jurk die van achter lang was en van voren een minirokje vormde. Wat zou zij het koud hebben gehad. De temperaturen lagen rond drie graden. Olga Kurylenko was in het rood en één en al glamour. Natuurlijk droeg Craig een smoking. Hij had ook een mitella om. Bij de laatste opnames heeft een verwonding aan zijn hand opgelopen.

Mathieu Amalric viel ook op. Hij had een tweedelig pak aan zonder das of strik. Ook had hij zich niet geschoren tevens rookte hij een sigaret. Waarschijnlijk wilde hij zijn personage uitstralen. Op een première komen meer sterren af dan enkel de cast van de film. Onder meer Robbie Coltrane, Elle MacPherson, Samantha Bond, Boris Johnson (Burgermeester Londen), Rick Yune, Grace Jones, Colin Salmon en Bob Geldof waren aanwezig.

Je kan een première natuurlijk niet Royal noemen zonder leden van het Britse koninklijk huis. De prinsen William en Harry waren aanwezig om aandacht te vragen voor twee goede doelen en een praatje te maken met de makers van de film en de cast. Ze namen uitgebreid de tijd om te praten met verschillende militairen die op wat voor manier dan ook nazorg nodig hebben nadat ze van het slagveld zijn teruggekeerd. De prinsen steunen de volgende goede doelen: Help For Heroes en The Royal British Legion.

Foto`s

Getty Images is een overkoepelende organisatie waar fotografen hun foto`s kunnen aanbieden welke vervolgens worden verkocht aan verschillende media. Nu is er een special Quantum Of Solace fotoboek waarin ruim vijfhonderd premièrefoto`s staan. Het aantal neemt nog steeds toe. U kunt deze bekijken via de volgende link. Klik hier. U heeft trouwens de keuze uit foto`s van de aankomst van de sterren op de loper, aankomst in het theater en de afterparty. Ook kunt u zoeken op persoon. Er zijn ook foto`s van de prinsen in gesprek met de cast en crew.

Video`s

BBC News komt met een video over de première. Hierop zien we de aankomst van de beide prinsen en de gekte welke ontstaat als de sterren langs het persvak lopen. Aan het einde van de video zien we het gesprek dat prins William en prins Harry hadden met de cast en crew. Producent Michael G. Wilson leidt de beide heren langs de cast en crew.

Een verslaggever van de BBC had een interview met Craig op de dag van de première. In deze video zien we vele beelden uit de film welke Spoilers! bevatten. Ook ging hij de straat op en vroeg een filmcriticus over de film. De aanleiding was de soms matige reviews van de pers.  De dame van The Times vertelde dat mensen vooral de film zelf moeten gaan zien en niet op de critici moeten afgaan. Een verstandige opmerking. Ze voegde er wel aan toe dat de film minder goed is dan Casino Royale. Daniel Craig is trouwens erg tevreden. Hij ziet in de toekomst graag de twee vaste karakters uit de serie Moneypenny en Q terugkeren.

Sky News komt met een premièreverslag. De reporter spreekt met Daniel Craig en Dame Judi Dench over de film en hun ervaringen.

Quantum Of Solace in Nederland

Pathé Cinema’s beleefd alleen in de voorverkoop al een succes met de nieuwe bondfilm. Dit meldt De Pers. De bioscoopketen heeft alleen in de voorverkoop al achtduizend kaarten tot nu toe verkocht! Meestal zijn dit tweeduizend kaarten. De film breekt alle records. Reserveren is dus noodzakelijk als u de film op zijn eerste draaidagen wilt zien. De eerste voorstelling is op 6 november om 00:07u.

Het bericht 15 jaar JBN: Wereldpremière Quantum of Solace verscheen eerst op James Bond Nederland.

Een grote samenkomst in Londen

De tickets voor de trein of het vliegtuig waren in februari al geboekt, de hotels gereserveerd en de plannen om met vrienden te feesten gemaakt. Maar toen begon het virus best wel serieus te worden. Bij James Bond bleef het stil. Opvallend genoeg wachtte Groot-Brittannië lang met maatregelen. In Nederland adviseerde men al lang om geen handen meer te schudden, je handen te wassen en anderhalve meter afstand te houden. Terwijl de Britse premier Boris Johnson riep dat het allemaal niet nodig was.

Wereldwijd was men, op de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Brazilië, in de hoogste staat van paraatheid rond het coronavirus. Totdat op woensdag 4 maart het onvermijdelijke gebeurde. No Time To Die werd tot 12 november uitgesteld. Aan het annuleren van onze reizen, meerdere redacteuren zouden naar de Britse hoofdstad afreizen, dachten we toen nog niet. Ook onze Amerikaanse en Britse Bond maten lieten de meeting doorgaan. Na aanscherping van het reisadvies kwamen de Amerikanen niet meer naar Londen. Het feest viel in het water. De Braziliaanse president ontkent corona trouwens tot op de dag van vandaag nog steeds.

Uitstel is de enige juiste beslissing

Na het nieuws van het uitstel van No Time To Die waren de reacties op onze site en social media niet positief. De impact van het coronavirus was toen nog niet doorgedrongen. De woede en irritatie rond de beslissing van EON, Universal Pictures, MGM en United Artists heeft mij verbaast. Er waren globaal drie kampen te benoemen. De eerste was woedend, de tweede begreep de keus maar al te goed en de derde. Ja de derde verbaasde me nog het meest. Ik zag het vanmorgen nog voorbijkomen;

De film moet on demand beschikbaar komen. Kunnen jullie daar niet voor zorgen?

Om antwoord te geven; nee dat kunnen we niet. Je moet het ook niet willen. De James Bond-films worden door een relatief klein productiehuis gemaakt. Dit familiebedrijf stopt een groot, al niet het gehele kapitaal in de te maken James Bond-film.

Alle bioscopen zijn dicht. Daar moeten ze hun winsten uit halen. Even wat filosoferen; Als een kaartje gemiddeld 14 euro kost en er komen wereldwijd 150 miljoen mensen kijken minus de nog te betalen rekeningen en andere zaken dan verdient men 700 a 800 miljoen op de film. Dat zou mooi zijn.

Voor on demand ligt het totaal anders. EON verkoopt de rechten op uitzending van de film voor een periode aan bijvoorbeeld Netflix. Per view verdient EON niets. Men verdient enkel aan de rechten. Die kunnen nooit 700 miljoen waard zijn. Dat is dus absoluut geen oplossing. Om over het vandaag in de bioscoop uitbrengen nog maar te zwijgen. Dat kan helemaal niet. Uitstel is de enige juiste beslissing. Meer informatie waarom dit zo is vind je hier.

“Men stelt niet uit vanwege het virus”

Het is stil rond No Time To Die. Dat is uiteraard niet verwonderlijk omdat we allemaal met iets anders bezig zijn. Ook de marketing van EON probeert ons sinds kort te vermaken. Heb je de korte fragmenten uit de films al op social media gezien? Wij dragen ook ons steentje bij en komen met leuke lijstjes. Maar goed. Stilstand is in dit geval “hopelijk” geen achteruitgang.

Voor de media is het te stil. Sommigen van hen gaan dan van alles verzinnen. Dat zie je in aanloop naar een nieuwe James Bond-film ook. Het onderwerp van de afgelopen weken was dat het coronavirus helemaal niet de reden van het uitstel is.

Nee, de reden is dat regisseur Cary Fukunaga en zijn crew volop bezig zijn met het opnieuw opnemen van scènes uit No Time To Die. Het zouden er zoveel zijn dat het maanden in beslag neemt. En laten deze maanden nu net genoeg zijn om tot een november release te komen.

Hoe wil je een film deels opnieuw op gaan nemen als de hele wereld door een virus volledig op slot zit? In Groot-Brittannië, Italië, Noorwegen en Jamaica zit iedereen verplicht binnen. Vergeet het maar.

Blijf positief; die film komt er wel

No Time To Die komt er zeker. We hopen allemaal dat dit in november gebeurt. Het virus is dermate onvoorspelbaar dat het nog niet helemaal in kannen en kruiken is. Bij EON, Universal Pictures, MGM en United Artists staan de seinen op groen. Afwachten is het enige wat we met elkaar kunnen doen. Uiteraard is onze gezondheid het belangrijkste.

Geniet tot november en tot de promotiekaravaan rond No Time To Die weer gaat rijden van deze heerlijke trailer en een blik achter de schermen met Cary Fukunaga. Zodra men weer gaat rijden stappen wij op, om jou al het nieuws rond de release van de film te vertellen. Op de manier zoals jij dat gewend bent!

Het bericht Bond isn’t Back for now… verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het slachtoffer, dat in het noorden van de Engelse hoofdstad woont, was eigenaar van een aantal verschillende Bond-wapens. De dief nam onder andere James’ bekendste wapen mee, een Walther PPK, dat Bond sinds Dr. No (1962) een trouwe dienst doet.

Ditmaal was het de variant van Roger Moore’s laatste James Bond-film, A View To A Kill uit 1985. Naast dit iconische geschut werd er een Smith & Wesson .44 Magnum Revolver uit Live And Let Die (1973) buit gemaakt, samen met twee Beretta’s (een Tomcat en een Cheetah) uit Die Another Day (2002).

De Londense rechercheur Paul Ridley vertelt de pers dat de vuurwapens speciaal zijn gemaakt voor de film.

Veel van de wapens zijn onvervangbaar. Ze zullen bijna zeker meteen worden herkend door degenen aan wie ze te koop worden aangeboden.

Daarnaast zegt Ridley dat de Magnum uit Live And Let Die de enige chromen variant ooit is. Hij is dus niet voor niks zo prominent aanwezig in de film en diens promotiemateriaal.

Mocht je deze week ondanks het coronavirus in de buurt van Londen komen, let dan goed op of je drie witte mannen met een Oost-Europees accent tegenkomt. De dieven reden weg in een zilverkleurige auto, verder zijn er geen verachten aangehouden en vraagt de politie om tips. Wellicht kun je nu zelf een keertje de held zijn?

No Time To Die

Deze week zou óók de releasedatum zijn van de vijf-en-twintigste James Bond-film. Door het coronavirus gaat dit helaas niet door. Voor de trouwe James Bond-fan is het geen nieuws dat we de film in november 2020 kunnen bekijken. Wil je meer weten rondom het aankomende Bond-avontuur, kijk dan op deze pagina!

Het bericht Bond-wapens ter waarde van 100.000 euro gestolen verscheen eerst op James Bond Nederland.

The Royal Albert Hall

“The Hall” stroomt op dinsdag 31 maart vol met cast, crew, beroemdheden, James Bond liefhebbers en vele andere gasten voor de wereldpremière van No Time To Die. De James Bond-films zijn inmiddels een graag geziene gast in de concertzaal. Skyfall (2012) en Spectre (2015) gingen er ook in wereldpremière.

De hoofdrollen

Daniel Craig kruipt voor de vijfde keer in de huid van de wereldberoemde geheim agent James Bond. Het zal zijn laatste keer zijn. Oscarwinnaar Rami Malek speelt de mysterieuze Safin. In No Time To Die gebeurt iets vrij unieks; er keert een Bondgirl terug. Léa Seydoux is Madeline Swann. Lashana Lynch mag zich laten zien als 00-agente Nomi. Een dame die duidelijk weet wat ze wil. Ana de Armas is de derde Bondgirl van dienst. Ze is de CIA-agente Paloma. Wil je meer weten over de cast? Kijk dan eens op onze wikipagina.

Synopsis No Time To Die

Bond is teruggetreden als geheim agent van Mi6 en geniet van een minder hectisch leven op Jamaica. De vrede wordt al snel verstoord nadat zijn oude vriend Felix Leiter van de CIA om hulp vraagt. De missie om een ontvoerde wetenschapper te bevrijden krijgt een andere wending en lijdt Bond op het spoor naar een mysterieuze schurk die van plan is zijn nieuwe levensgevaarlijke uitvinding te gebruiken.

Vanaf donderdag 2 april kan je zelf uitvinden wat deze levensgevaarlijke uitvinding is. Dan verschijnt No Time To Die in de Nederlandse bioscopen.

Het bericht Wereldpremière NTTD 31 maart in Londen verscheen eerst op James Bond Nederland.