De James Bond-editie van van Moke America is een ode aan de 60e verjaardag en een samenwerking tussen het bedrijf en EON Productions. Het is een duidelijke knipoog naar de Mini Moke die we in een aantal James Bond-films mochten bewonderen. Het kleine Britse vervoermiddel was te zien in de films You Only Live Twice (1967), Live And Let Die (19713) , The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979). Waar de kenmerkende autootjes vooral op de achtergrond te zien waren, kreeg deze een zichtbaardere rol in Live And Let Die. Het witte autootje met blauw gestreept dak wordt door James Bond (Roger Moore) gebruikt op San Martinique.

Ondertussen is de Mini Moke er niet meer, maar sinds 2012 is het merk een nieuw leven ingeblazen met, hoe het kan bijna anders, elektrische auto’s. Dat geldt dus ook voor de ‘60 Years of Bond Moke Edition 2022‘. “Now there’s a mouthful“, zou Jinx zeggen. De speciale editie is nachtblauw en heeft een crème-witte opbouw met zwarte wielen. Aan de binnenkant vinden we een houten stuurwiel met het eerste 007-logo erop. Het dashboard is afgewerkt met “Mango Tree” wrap. En wie zijn reservewiel nodig heeft: deze is aan de achterzijde te vinden met een hoes voorzien van de inmiddels kenmerkende stippen uit Dr. No (1962). Her en der is het 60-jarig jubileumlogo en het 007-logo te vinden. De prijs ligt rond de € 30.000.

Gekleurde stippen

Wat dus vooral opvalt bij de Moke zijn de stippen uit Dr. No. Deze werden door Maurice Binder ontworpen voor de openingstitels van de eerste James Bond-film. Binder had 20 minuten voor een eerste meeting met producenten Broccoli en Saltzman nog geen idee voor de titels. Tot zijn oog plots viel op ronde witte stickertjes die als prijskaartjes op producten waren gekleefd. Hij associeerde de stippen met pistoolschoten op het scherm. De producenten waren enthousiast. Binder filmde een paar uur lang stippen tegen een witte achtergrond. Hij voegde er de kleuren van de film aan toe: van Quarrells rode T-shirt tot het babyblauwe van Bonds broek.

Nu, 60 jaar later, komen we de stippen opnieuw tegen. Eerst in de titels van No Time To Die (2021). En de stippen worden ook gebruikt voor een aantal merchandise-items rondom de 60e verjaardag. Een aantal items krijgen een donkere achtergrond met gekleurde stippen. Leuk bedacht, maar veel liefhebbers vinden het te simpel en te makkelijk om van alles op de markt te brengen met ‘gewoon’ een zwarte achtergrond en een aantal gekleurde stippen. Er is nog niet heel veel op de markt, maar wellicht dat we de rest van het jaar nog meer merchandise gaan zien met de stippen.

Globe-Trotter

De eerste merchandise die op de markt kwam met de inmiddels bekende stippen was een serie van het Engelse reiskoffermerk Globe-Trotter. Het bedrijf is verbonden met de James Bond-films sinds Casino Royale uit 2006. Sindsdien zijn de koffers te zien in de James Bond-films en daarnaast zijn er verschillende Bond-geïnspireerde koffers verschenen voor de handel. De laatste serie is de Globe-Trotter x DR. NO: een ode aan de eerste James Bond-film en de 60e verjaardag.

De serie bestaat uit twee sets: een blauwe versie en de versie met de stippen. Van de stippen-versie zijn er vier verschillende afmetingen: een opbergbox, een attachékoffer, een kleine reiskoffer en een grote reiskoffer. De laatste twee zijn voorzien van wieltjes. Wel een leuk detail is het bagagelabel met het allereerste 007-logo erop: een mooie, subtiele verwijzing. De serie is verkrijgbaar via de 007 Store en de website van Globe-Trotter.

Penfold

Het Engelse merk Penfold begon in de jaren 30 van de vorige eeuw met het maken van golfballen. Het merk werd later genoemd in de James Bond-boeken van Ian Fleming. Het merk kreeg een klein rol in de film Goldfinger. Ondanks dat het merk verbonden is met geheim agent 007, is er maar weinig merchandise op de markt gekomen. Een jaar geleden kwam er voor het eerst een set van drie ballen in een 007-verpakking.

Met de verjaardag van Bond komt Penfold met een 60th Anniversary Gift Set. Een gelimiteerde editie. Natuurlijk. Het is een golfbalmarker, voorzien van de stippen uit Dr. No. De set wordt geleverd in een luxe opbergdoosje en op de achterkant prijkt het logo van Penfold en van 60 jaar James Bond. Prijs is € 69,99 exclusief verzendkosten.

Zijden pochetten

Het laatste item wat momenteel met de stippen te vinden is, is een zijden pochet. Het is niet verbonden aan een merk en dat is te zien aan de prijs: € 35,00 exclusief verzendkosten. Naast de gekleurde stippen staat ook de film Dr. No vermeld in de linkerbenedenhoek, met daaronder het eerste 007-logo. Als je de pochet volgens de regels van de kunst wil gebruiken, dan is dat echter niet te zien. DE pochet is alleen verkrijgbaar via de 007 Store.

Het bericht 60 jaar Bond: Moke en merchandise met stippen verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ach, nee, normaal gesproken niet, maar uitgerekend nu bij de dertiende, moet hij een gevaarlijke tegenstander extra tegenkomen, de zwaarste nog wel uit zijn lange, succesvolle carrière: hemzelf namelijk, James Bond, echter in de huid van een ander. Want terwijl de gouden ploeg van producent Albert Broccoli werkt aan Octopussy (1983), draaien “anderen” stiekem ook een 007-avontuur met in de titelrol uitgerekend Sean Connery, de voorganger van Roger Moore, die wij inmiddels al zes films lang kennen als Engeland beste exportproduct. Worden ze er nerveus van?

Nauwelijks. We troffen elkaar deze week in de Engelse Pinewood-studios, waar het Octopussy-circus is neergestreken om er tot het eind van dit jaar nog op te nemen na een zestal slopende weken in de moordende droogte van een van de heetste uithoeken van India. Daar namelijk zetelt Kamal Khan in de gestalte van acteur Louis Jordan die in Octopussy de klassieke Grote Tegenstander speelt, omringd, zoals de traditie wil, door oogverblindend vrouwelijk schoon, geassisteerd door ex-Sandokan Kabir Bedi als de opvolger van Jaws, de man die James Bond uit de weg moet ruimen.

Een hopeloze taak, zoals u inmiddels ongetwijfeld weet. Maud Adams en Kristina Wayborn, twee actrices van Zweedse afkomst, vormen de vrouwelijke pionnen die met en tegen 007 opereren. Roger Moore, bruin verbrand tijdens de Indische opnamedagen, over die vreemde concurrentie:

Ik heb er persoonlijk weinig moeite mee. Hoe meer films er gemaakt worden, hoe beter het is voor de werkgelegenheid en voor het publiek. Twee dingen vind ik erg belangrijk: laten ze er alsjeblieft een goede film van maken, want met brandhout is niemand gediend. En laten zij hun Bond-film nou niet in precies dezelfde week uitbrengen als wij, zoals ze laatst aangekondigd hebben. Dat zou belachelijk zijn en stom en dan zal ook blijken dat zij er hoofdzakelijk een pesterij mee op het oog hadden.

Geen zin meer

Sean Connery heeft door de jaren heen herhaaldelijk verteld dat hij geen zin meer had in James Bond, dat die periode voor hem al lang was afgesloten omdat hij meer van zijn talenten wilde laten zien en nu speelt hij bij de concurrentie toch weer die rol.

Hoe kan dat nou?

Ik begrijp hem wel. Sean en ik, we kennen elkaar goed, we ontmoeten elkaar regelmatig, maar vreemd genoeg hebben wij nooit een seconde gepraat over James Bond of over de interpretatie van die rol. We hebben het meestal over andere films en veel over voetbal. Sean is een Schot, een echte Celtic-aanhanger. Mijn club is nog altijd Chelsea, omdat ik in die buurt geboren ben. Maar ik kom er bijna nooit meer, omdat ik buiten de werktijden woon in Gstaad in Zwitserland. Daar hebben ze niet eens een voetbalclub. Maar over wat Sean beweegt om toch weer Bond te willen zijn… nee, ik hou er niet zo van om over collega’s te praten.

Producent Albert Broccoli, voor de vrienden Cubby, kan het gemakkelijker zeggen: “We zijn al maanden in processen gewikkeld. Bij die andere productie is een man betrokken, die destijds met de schrijver Ian Fleming, de geestelijk vader van James Bond, werkte en daaraan het recht heeft overgehouden om na tien jaar een nieuwe versie te mogen maken van Thunderball. Meer niet. En zij mogen zeker geen andere Bond-films produceren. Er is nog steeds geen definitieve uitspraak van de rechter, maar die zal er voor het einde van het jaar ongetwijfeld zijn.”

Domweg bezweken

“En wat Sean Connery betreft. Na alle uitspraken waarin hij James Bond steeds ver van zich afschoof, als een periode uit het verleden. Hij is volgens mij domweg bezweken voor het geld. Ze hebben hem $ 2,8 miljoen dollar geboden, dat is meer dan Roger Moore bij mij verdient. Maar als we zo tegen elkaar moeten gaan opbieden, raakt het eind natuurlijk zoek. Ik heb niets te klagen. Ik heb een zeer ruime klantenkring over de hele wereld. Onze laatste film For Your Eyes Only heeft opnieuw alle records gebroken en nog meer opgebracht dan de voorgaande, maar de kosten vertienvoudigen ook jaarlijks. Het maken van deze films wordt langzamerhand een miljoenen-gok, waarbij je de kraan niet meer dicht krijgt.”

“Van die concurrentie worden wij niet nerveus. We werken op dezelfde manier als altijd, doen niet geheimzinnig en hebben ruim van tevoren heel eerlijk onze premièredatum bekend gemaakt: 28 juni aanstaande. Die “anderen” schijnen vreselijk mysterieus te doen. Er mag niemand komen kijken en hoewel ze vijf of zes mensen in dienst hebben voor publiciteit en reclame, schijnen die niet anders te moeten doen dan journalisten tegen te houden en naar huis te sturen.”

“Maar om heel eerlijk te zijn: ik kan niet ontkennen dat het een onprettig gevoel is te weten dat elders ook een Bond-film in de maak is met onze ex-ster in de hoofdrol. Ik vertrouw echter op onze kwaliteit en onze vele vaste klanten, die weten wat ze aan ons hebben. En aan Roger Moore als 007. Zeker de jongeren kennen volgens mij Connery helemaal niet meer.”

Karikatuur

“De scenario’s, vooral dat van Octopussy weer, laten steeds meer ruimte voor de acteur die ik ben. Je hebt de ontwikkeling kunnen zien aan de recente Bond-films. Die komedie krijgt steeds meer de overhand. De ironie en de parodie hebben de hoofdrollen overgenomen van het geweld. Waar geweld nog wordt gepleegd is het een karikatuur. Het verhaal werkt daar ook aan mee. Een aantal keren in Moonraker nog, suisden we door de ruimte, hadden we te maken met allerlei geniale technische trucs waarin ik me alleen maar als een soort instrument hoefde te bewegen. James Bond is inmiddels teruggekeerd naar de aarde en blijft daar.”

“Ook in Octopussy vlucht de Grote Tegenstander niet meer tot de bodem van de oceaan of ver achter de wolken richting Venus. James Bond staat met beide benen op de grond. De verhalen worden steeds menselijker en de science fiction laten we over aan de makers van Star Wars.”

“Het is toch op zijn zachtst gezegd uiterst curieus model te staan voor een held, die in de publieke opinie doorgaat voor het summum van hardheid en voor het toppunt van sexy-heldendom, terwijl de films nooit echt wreedheid laten zien, nooit in herhaling of in slow-motion de bloedspatten als een ballet vertonen, zoals vele andere films wel doen! En nog nooit heeft iemand James Bond echt met een vrouw in volle actie gezien! De triomf van de suggestie zou ik in alle bescheidenheid willen zeggen. Het publiek wil dan dat je toch ook in het persoonlijke leven een soort seksmaniak bent.”

“Vorige week vroeg iemand van een roddelblad mij: Meneer Moore, hoe komt het toch dat u bij de vrouwen zoveel succes hebt? Ik heb verbaasd geantwoord dat ik nu al jaren keurig getrouwd ben met een en dezelfde Louise, maar ik dat ik daarvoor twee echtscheidingen achter de rug had. Dan kun je toch moeilijk zeggen dat ik succes heb bij de vrouwen?”

Bovenstaand artikel verscheen op zaterdag 30 oktober 1982 in De Telegraaf. Het artikel werd geschreven door journalist Henk ten Berge. Tijdens een bijeenkomst voor journalisten in de Pinewood Studios heeft hij een aantal personen geïnterviewd, waaronder dus producent Albert Broccoli en de toenmalige James Bond-acteur Roger Moore.

De film Never Say Never Again met Sean Connery is uiteindelijk op een andere datum in de bioscopen verschenen dan Octopussy. Hoewel Albert Broccoli er veel vertrouwen in had, bleek de film met Sean Connery als James Bond het toch verrassend goed te hebben gedaan. Sterker nog: in het openingsweekend was de opbrengst 20% hoger! Uiteindelijk kwam de opbrengst van Octopussy in de bioscopen wel hoger uit. De film bracht $ 187,5 miljoen op tegen $ 160 miljoen van Never Say Never Again.

Het bericht Er is maar een James Bond en dat is Roger Moore! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het is een niet onbelangrijke vraag voor de grootste favoriet die de filmwereld kent. Een altijd scorend renpaard, waar tienduizenden mensen van eten, een nobele winnaar die in zijn eentje hele bioscoopketens drijvend houdt. En dat staat nog even los van de miljoenen liefhebbers die elke twee jaar kunnen hunkeren naar hun dosis James Bond en die bereid zijn voor hem in lange rijen voor de kassa’s te gaan staan.

Twee uur weg uit de werkelijkheid, twee uur een zijn met de man die op het witte doek de onwaarschijnlijkste heldendaden verricht. Merkwaardig genoeg is een Bond ook de enige film, waarbij het niet erg is dat halverwege het licht aangaat voor ijs, bier en pinda’s. Integendeel, die pauze versterkt juist het gevoel van saamhorigheid dat een volle zaal Bond-fans dient te hebben. Met veelbetekenende blikken kijken volstrekte vreemden elkaar aan, ze weten waarover ze het hebben, woorden zijn niet nodig.

De nieuwste Bond, Licence To Kill, maakt een paar zaken duidelijk. Timothy Dalton bevestigt de goede indruk die hij in zijn eerste Bond-optreden in The Living Daylights al achterliet. Dalton is een goede, harde en meedogenloze Bond. Kortom, een verademing na de vaudeville-act van Roger Moore, al blijft het jammer dat Dalton net niet dat sardonische vleugje humor heeft dat Sean Connery zo flatteerde.

Maar het is ook duidelijk dat Bond als genre zo langzamerhand wat sleetse plekken begint te vertonen. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat dat komt door de aanpak van regisseur John Glen (dit is zijn vijfde Bond-film), die niet meer goed lijkt te weten hoe hij de ruimte tussen de hoogtepunten moet opvullen. De stunts zijn nog altijd spectaculair, maar Licence To Kill heeft ook een paar enorme inpakkers.

Licence To Kill is eigenlijk de eerste Bond-film die het spionage-genre loslaat. Geen strijd tegen de KGB, geen gevecht tegen een geheimzinnige organisatie zoals Spectre die uit is op de wereldheerschappij, maar het in de boeien trachten te slaan van een in principe tamelijk ordinaire drugdealer, ene Franz Sanchez. Het is overigens wel zo dat deze dealer (een uitstekende rol van Robert Davi) een van de beste en gemeenste tegenstanders is die Bond ooit heeft gehad. Hij wordt ook meteen fraai getypeerd als een niets en niemand ontziende man, die in een paar seconden tijd zijn vriendin voor gepleegd overspel straft met een zweep en tegelijkertijd opdracht geeft de man met wie ze in bed werd aangetroffen op beestachtige wijze te vermoorden. (“Your want his heart, Cut his heart out.”) Het lijdt geen twijfel, het betreft hier een slechterik van de grootste orde.

Bonds oude kompaan in de geheim-agenten-branche, de Amerikaan Felix Leiter, heeft inmiddels de CIA verlaten voor de narcoticabrigade. Bond zoekt Leiter op om getuige te zijn bij diens huwelijk. Het is de start van Licence To Kill en, eerlijk is eerlijk, vrijwel nimmer kwam een Bond-film zo flitsend uit de startbokken. Leiter en Bond pakken op weg naar de kerk en passant Sanchez in zijn kraag, maar diens wraak is verschrikkelijk. Hij vermoordt de kersverse bruid van Leiter en voert Leiter zelf gedeeltelijk aan een enorme haai. James wil zijn vriend wreken, maar krijgt daarvoor geen toestemming van M. Waarop James een van de belangrijkste stappen neemt in zijn leven: hij neemt ontslag.

Maar helemaal zonder hulp van Hare Majesteit hoeft hij het ook niet te stellen, want zowel Miss Moneypenny als Q, de bedenker van allerhande moordtuig in vriendelijke verpakkingen, staan James terzijde. Plus nog een aantal niet te versmaden dames. Waarna James ongebreideld jacht kan gaan maken op Sanchez.

Glen lijkt met het fantastische begin zijn kruit verder een beetje te hebben verschoten. Hij valt te veel terug op oude routines, legt ook te veel uit wat al overduidelijk is en het duurt eigenlijk allemaal wat te lang. Tot de finale dan, want die is zoals vanouds bloedstollend. Licence To Kill is zeker geen slechte Bond, hooguit een wat mindere. Na de geslaagde overgang van Moore naar Dalton, lijkt het nu tijd voor een andere man op de regisseursstoel.

Dit artikel verscheen in Het Parool op 21 juni 1989. De schrijver van het artikel was enigszins kritisch op het terugvallen naar de standaard ingrediënten van de James Bond-films. Niet wetende dat het zes jaar zou duren voordat er weer een Bond-film kwam en ook meteen met een andere acteur, namelijk Pierce Brosnan. Martin Campbell heeft met GoldenEye (1995) het concept van 007 opnieuw uitgevonden.

Het bericht James Bond begint iets te slijten, Licence To Kill verscheen eerst op James Bond Nederland.

Toen Dr. No op 5 oktober 1962 in première ging in het London Pavilion kon niemand voorspellen dat het de langstlopende serie in de filmgeschiedenis zou worden. Het was de introductie van de James Bond-formule die sindsdien een vaste waarde heeft met sensationele plots, kleurrijke locaties, mooie vrouwen, duivelse schurken en spannende actiescènes. Een explosieve cocktail van actie, spektakel en seks zorgde ervoor dat Dr. No het bioscooplandschap transformeerde.

Auteur James Chapman komt met een uitgebreide verdieping van de eerste film Dr. No. Hij verzamelde een schat aan archiefmateriaal om de film in zijn historische context te plaatsen. Hij laat zien dat de film, in tegenstelling tot veel fanmythes, het product was van een zorgvuldig doordacht transnationaal productieproces. Chapman onderzoekt de oorsprong van de Britse superspion in Ian Flemings snobisme-met-geweld-thrillers. Hij zet de film Dr. No in de context van de Britse en Hollywood-filmindustrieën. En welke invloeden had de film op het sociale en culturele landschap van de jaren zestig? Het boek analyseert ook de problematische politiek van gender en ras in de film en beschouwt de culturele erfenis ervan. Dr. No: The First James Bond Film is een must have voor de James Bond-liefhebbers.

James Chapman

De auteur is professor filmstudies aan de Universiteit van Leicester en redacteur van het Historical Journal of Film, Radio, and Television. Eerdere boeken van Chapman zijn onder meer Licence to Thrill: A Cultural History of the James Bond Films (2007), Hitchcock and the Spy Film (2018), en The Money Behind the Screen: A History of British Film Finance, 1945-1985 (2022).

Het boek Dr. No: The First James Bond Film verschijnt in paperback, hardback en digitaal als e-book en komt uit in november van dit jaar. Het 264 pagina’s tellende boek wordt gepubliceerd door Columbia University Press.

Het bericht Dr. No: The First James Bond Film verscheen eerst op James Bond Nederland.

De veranderingen in GoldenEye gaan ogenschijnlijk ver. M, de baas van Bond, is dit keer nota bene een vrouw, gespeeld door Judi Dench. Zij voegt agent 007 toe een seksistische, misogyne dinosauriër te zijn. Er zijn meer van deze quasi-feministische momenten. Secretaresse Miss Moneypenny wijst James erop dat hij een opmerking maakt die als seksuele intimidatie kan worden opgevat. Ook deze moderniteit wordt ogenblikkelijk teniet gedaan, wanneer Moneypenny vervolgens zegt dat de straf ervoor is dat die insinuaties worden waargemaakt.

De vrouw die Bonds pad als een gevaarlijke tegenstander kruist, is niet alleen een krachtdadige, zelfstandige dame, maar overtreft Bond nog in seksisme. Ze heet Xenia Onatopp (‘On-a-top’ begrijpt de woordspelingsgevoelige 007 meteen), klemt met haar dijen mannen dood en schiet haar wapens met orgastische geluiden leeg. Amstelveens Famke Janssen speelt deze rol strak en bekwaam. Ze kan zo naar het S.M.-paradijs Huize Doma.

De veranderingen en moderniseringen in de Bondfilm van de jaren negentig zijn allemaal schijn. James Bond heeft lak aan de nieuwe tijden en behoudt zijn eigen identiteit. Daarom maakt het helemaal niet uit dat alle spelers, op Q na, ververst zijn. Zelfs het verdwijnen van de Koude Oorlog kan deze eigenheid niet aantasten. De introductiescene speelt zich nog af voor de val de de Muur, dus is het heel gewoon dat agent 007 een chemische wapenfabriek in de Sovjet-Unie binnenvalt en ziet hoe zijn collega 006 gedood wordt door de gevaarlijke Russische generaal Ourumov, waarna hijzelf spectaculair ontsnapt. Dat was nog in de tijd dat Bond-films in Rusland verboden waren.

Na de weer fraaie titels (en de door Tina Turner gezongen titelsong) is het negen jaar later. Bond wordt naar Sint-Petersburg gestuurd, waar hij jacht maakt op de gevaarlijke schurk die met behulp van een handige internetfreak een geheim wapen steelt en alle computerbestanden in Londen dreigt weg te wissen. Niet de KGB, maar een misdaadsyndicaat is nu de vijand, maar de schurken wonen nog steeds in hetzelfde land, dat in zijn onvoorspelbare ontwikkelingen minstens zo gevaarlijk is als toen.

Verrassenderwijs is het brein achter het misdaadsyndicaat de toch niet dode agent 006, wiens motief alsnog politiek is. Zijn ouders werden als kozakken tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Britten aan de Russen uitgeleverd. Dat had M tijdens de screening van 006 destijds over het hoofd gezien.

De kracht van de Bondformule is dat hij zich gemakkelijk laat aanpassen aan nieuwe omstandigheden en deze gewoon verwerkt tot een Bond-eigen element. Het is knap dat producent Albert R. Broccoli voor de zeventiende keer de succesformule laat werken, ook al had hij er dit keer zes jaar voor nodig. GoldenEye is zeker niet de slechtste Bondfilm allertijden, hoezeer de specialismen van het genre in andere films allang zijn verbeterd. GoldenEye is in wezen hetzelfde als Dr. No uit 1962 en ongelooflijk ouderwets. Waar ter wereld wordt er nog een vrijscène gemaakt als in deze film? De nieuwe Bond-girl Natalya (een uitstekende Isabella Scorupco) houdt zorgvuldig een laken tussen haar lijf en dat van agent 007.

Juist deze ouderwetsheid is onderdeel van de herkenbaarheid waar het Bond-amusement op teert. Zoals je clowns en paarden niet uit een circusprogramma moet halen en house-muziek daar niets te zoeken heeft. O ja, en de James Bond, die Pierce Brosnan? Geen Sean Connery de Tweede, ook geen Roger Moore, eerder een tweede Timothy Dalton en dan ietsje beter. Hij is leniger en net iets ordinairder. Zoals het hoort.

Bovenstaand artikel verscheen op 7 december 1995 in De Volkskrant.

Het bericht Ouderwetse Bond-formule blijft eeuwig herkenbaar verscheen eerst op James Bond Nederland.

James Bond nog steeds in de lift. Uitgever United Artists had er rekening mee gehouden dat elke James Bond-film Connerys laatste was. Uiteindelijk bleek dat met You Only Live Twice (1967) ook zo te zijn. De beroemdheid die Connery met de rol van 007 had verworven bleek zo groot te zijn geworden, dat hij er zelf aan ten onder ging.

Opvolger voor Connery

Aan het producentenduo de schone taak om voor de tweede keer een acteur te vinden die de rol van 007 kon vertolken. Voor de eerste film was het makkelijker dan nu. Er moest tenslotte iemand gevonden worden die de rol op dezelfde voet kon verderzetten als Connery. Aangezien Connery tijdens de opnames van You Only Live Twice had gezegd niet terug te willen keren, besloten de producenten tijdens de opnames alvast te gaan kijken naar een mogelijke opvolger.

Albert R. Broccoli wist ook nog niet wat hij wilde: een bekende acteur of juist iemand die nog helemaal niet bekend was. Wellicht iemand die al op de lijst stond ten tijde van Dr. No (1962). Maar tegelijkertijd wist hij ook dat hij iemand moest vinden die om kon gaan met de druk van het filmen en vooral de bekendheid eromheen. En iemand die ook voor meerdere films wilde tekenen. Zou ene George een optie zijn?

Waar we tegenwoordig weten dat de acteurs Engels moeten zijn, had Broccoli eind jaren 60 daar nog niet over nagedacht. Hij had uiteindelijk een klein lijstje overgehouden van de meer dan 300 acteurs die misschien geschikt waren. Broccoli nam direct contact op met de mensen die bovenaan zijn lijstje stonden: Terence Stamp, Oliver Reed en Timothy Dalton. De eerste twee acteurs waren niet beschikbaar en vroegen zich af of de publieke aandacht niet te veel zou zijn. Timothy Dalton bedankte voor de rol: hij vond dat hij veel te jong was om 007 te spelen. Niet wetende dat hij decennia later alsnog in de huid van de geheim agent zou kruipen.

De zoektocht ging verder

Albert Broccoli ging verder met zijn lijstje. Op dat lijstje nam acteur John Richardson een hoge positie in. Hij was destijds getrouwd met Martine Beswick, die een kleine rol vertolkte in From Russia With Love (1963) en Thunderball (1965). Een andere Engelsman was Anthony Rogers. Hij had geprobeerd om in Hollywood aan de bak te komen, maar een echte grote naam was hij niet geworden. Terug in het Verenigd Koninkrijk kreeg Rogers een aantal kleine rollen in The Avengers en Dr. Who. Er werd door Albert Broccoli ook over de grens gekeken: de Nederlander Hans de Vries en de Australiër Robert Campbell.

De geheel onbekende George Lazenby had wel oren naar de rol van James Bond. Hij had alleen het probleem dat hij geen geregistreerd acteur was en ook geen beschikking had over een agent die zijn belangen kon vertegenwoordigen. Toch wilde hij een gok wagen en ging naar de kledingwinkel van Sean Connery, kocht een pak dat eigenlijk voor Connery was en ging vervolgens naar het Dorchester Hotel om zijn haar te laten knippen. Niet wetende dat in de stoel erachter de meest belangrijke man van Londen op dat moment zat: producent Albert R. Broccoli. Hij hoorde Lazenby de kapper opdracht geven om het haar te knippen zoals Connery. In een later interview liet Broccoli weten:

Ik herinner mij nog goed dat ik dacht: die man zou een goede James Bond zijn. Maar iemand die naar de kapper van Kurts gaat – die echt niet goedkoop is – zal waarschijnlijk wel een zakenman zijn en een rijke ook. Dat kan nooit een acteur zijn.

Saltzman en Lazenby

Het lukte de Australiër om uiteindelijk in contact te komen met de hoofd van de casting, Dyson Lowell, en hij kreeg zelfs een afspraak met hem. Lazenby vertelde Lowell zijn levensverhaal en Harry Saltzman zag er wel iets in. Een dag later werd Lazenby uitgenodigd bij Harry Saltzman thuis, samen met regisseur Peter Hunt. Er werden een aantal scènes geoefend, ondanks dat Lazenby nog nooit een dergelijk acteerklus had gedaan. Iedereen was onder de indruk en de kogel was door de kerk: George Lazenby kreeg de rol van geheim agent 007. De twee maanden erna kon hij zich voorbereiden op zijn rol.

ACTION!

De opnames van George Lazenby startten op 20 oktober 1968 op Piz Gloria in Zwitserland. En ondanks dat Lazenby weinig ervaring had, ging het hem goed af. De meeste dialogen werden in één take opgenomen en het leek goed te verlopen. Wel leek George Lazenby moeite te hebben met zijn nieuwe rol en hoe hij buiten de set ermee moest omgaan. En op een welbepaalde draaidag vroeg Lazenby iedereen die niet op de set aanwezig moest zijn om die te verlaten. Dat schoot bij regisseur Peter Hunt in het verkeerde keelgat en vanaf die dag ging alle communicatie tussen de twee via de persoonlijk assistent van Hunt.

Ook Dana Broccoli merkte op de set dat de sfeer niet goed was. Aangezien Thanksgiving nabij was, besloot ze om de hele cast en crew uit te nodigen. George Lazenby was aanwezig, maar liet duidelijk blijken dat hij als “de ster” van de film niet persoonlijk was uitgenodigd. Dana liet weten dat iedereen op dezelfde manier was uitgenodigd en Cubby was een beetje klaar met het wangedrag van Lazenby en maakte dat ook bekend aan hem:

Luister, George, je bent geen ster – nog niet. Je bent geen ster omdat je jezelf zo noemt, of omdat de publiciteitsmensen je een ster noemen, of omdat de regisseur je een ster noemt. Je bent enkel een ster wanneer het publiek dat zegt. En dat moeten we nog gaan zien.

De opnames gingen door

Na het incident van Thanksgiving gingen de opnames verder in de Zwitserse Alpen. En Lazenby had aardig wat tijd tussen de opnames door. En daarbij bleek de Australiër weer dwars te liggen. Hij mocht, opgenomen in zijn contract, niet alleen gaan skiën. Maar je raad het al: in sommige vrije momenten ging hij alleen de piste af. En dat werd gezien door Albert Broccoli die op dat moment met een gondel naar boven ging. En die was er allerminst blij mee.

Later tijdens het filmen in Portugal, waaronder de openingsscène van de film, ging George zijn beklag doen over zijn werktijden. Zo zou Sean Connery nooit in het weekend hoeven te werken en baalde de acteur ervan dat sommige scènes wel vier of vijf keer overgedaan moesten worden. Ondanks het gedrag van George Lazenby tijdens de opnames, waren de producenten wel blij met zijn komst. Cubby liet in een interview naderhand weten dat hij blij was dat George zijn eigen plan had getrokken en geen imitatie van Sean Connery wilde neerzetten. Het was zijn eigen James Bond-karakter dat hij neerzette. Overigens dacht het grote publiek er anders over.

Het einde

Bij de release van de de film On Her Majesty’s Secret Service (1969) had George Lazenby zijn vervolgcontract nog niet getekend. Het contract had een duur van 7 jaar moeten hebben, zonder een vooraf bepaald aantal films. Wel zou het betekenen dat zijn leven deels door de productie van de James Bond-films bepaald zou gaan worden. Iets waar hij veel moeite mee had en hij voelde zich niet als James Bond. Ook lonkte het geld als acteur. In diverse interviews liet hij weten dat in bijvoorbeeld Italië veel geld als acteur kon worden verdiend. Hij tekende zijn contract met de James Bond-producenten niet en ging de wijde wereld in. En we weten allemaal dat het niet zo heeft uitgepakt als hij had gewild.

George Lazenby heeft altijd in interviews laten weten dat een goede vriend van hem, zonder diens naam te zeggen, in de media al had verteld dat hij niet nog een James Bond-film zou gaan maken. Cubby Broccoli liet weten dat George Lazenby zijn eigen glazen had ingegooid door zijn gedrag als superster, wat hij uiteindelijk helemaal niet was.

Tegenwoordig is George Lazenby een graag geziene gast in de James Bond-wereld. En ondanks dat hij maar één film heeft gedaan, was hij iemand die graag gezien werd op de set en anderen hielp waar nodig. Het was gewoon moeilijk om als niet-acteur de rol van een wereldberoemd karakter te vertolken. In mijn opinie is zijn ene film zeker een van de beste James Bond-films die is uitgebracht. 

Het bericht 60 jaar James Bond; George, The One Show Man! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Begin deze maand nam rally- en stuntrijder Mark Higgins het samen met copiloot Claire Williams het op in de Bowler Defender Challenge. Een uniek evenement waarbij het duo te zien was in een zeer bijzondere Land Rover Defender. Speciaal hiervoor was een matzwarte Defender voorzien van de logo’s van alle James Bond-films en het logo ter ere van 60 jaar James Bond. En de rallygoden waren hen goed gezind: ze veroverden in de etappe in Noord Wales de eerste plaats.

Speciaal voor deze rally werd een gloednieuwe Land Rover Defender 90 voorzien van een bijzondere benzinemotor, een rolkooi en een verbeterde koeling van de motor en de aandrijfassen. Uiteindelijk is de Defender gedurende 50 minuten en 12 seconden door Higgins aan de tand gevoeld. Met als eindresultaat de eerste plek en een voorsprong van 1 minuut en 40 seconden op de nummer 2. Een echte topprestatie.

Higgins, Mark Higgins

Maar wie is nu precies Mark Higgins? De Engelsman werd geboren in 1971 en begon voor zijn tiende levensjaar met karten. In 1988 begon hij met rallysport en twee jaar later reed hij mee met de beroemde WRC. Het rijden gaat hem goed af en hij wint verschillende WRC’s in verschillende klassen. Maar hij komt ook in aanraking met de film- en televisiewereld. Zo werkt hij jarenlang samen met The Stig uit Top Gear: Ben Collins die ook weer stuntrijder bij de James Bond-films was.

Bond, James Bond

Zijn eerste optreden in de wereld van James Bond was in Quantum Of Solace (2008). Voor de opnames van de tweede film van Daniel Craig werd er gereden over zandwegen in een groeve. Ben Collins was als stuntrijder verbonden aan de James Bond-films en dacht dat de rally-achtergrond van Higgins goed van pas kon komen. En dat bleek ook zo te zijn. De Britse rallyrijder mocht de Alfa Romeo besturen die direct achter de Aston Martin DBS van Bond reed.

Ook voor de volgende film Skyfall (2012) werd Higgins benaderd. Inclusief pruik mocht hij plaatsnemen in de zilveren Land Rover Defender van Miss Moneypenny. Niet alleen in de auto mocht rijden, ook erbovenop in een zogenaamde POD. Hierbij rijdt de bestuurder die op het dak zit en kan een acteur, in dit geval Naomie Harris, plaatsnemen achter het stuur voor close-up opnames.

Iconische auto’s

Ook voor de film erna, Spectre (2015), werd Mark Higgins benaderd. Dit keer mocht hij zich echt James Bond voelen: met hoge snelheid en driftend door de straten van Rome met de iconische Aston Martin DB10. Higgins was helemaal in zijn element: “Met 95 mijl per uur driften voor het Vaticaan langs. Dat was zo onwerkelijk, maar zo gaaf. Het was al bijzonder om met deze auto te mogen rijden: speciaal gemaakt voor de film.”

Een nog grotere bekendheid kreeg Mark Higgins voor de opnames van de voorlopig laatste James Bond-film No Time To Die (2021). Hierbij mocht hij met hoge snelheid in de iconische Aston Martin DB5 door de smalle straten van Matera racen en plaats nemen achter het stuur van de Toyota Cruiser.

De Land Rover Defender 110 door ons getest

Ben je benieuwd wat wij van de Land Rover Defender 110 P400 MHEV First Edition vinden? Check dan onze video waarin we er ook een Triumph Scrambler 1200 XE bijhalen.

Het bericht Mark Higgins wint met James Bond-Defender verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het is even wennen: de restaurants zitten weer vol, we kunnen weer concerten bezoeken, verzamelbeurzen kunnen we weer leegkopen en vakantieplannen naar verre oorden worden weer gemaakt. Het lijkt erop alsof we weer helemaal terug zijn in de tijd van voor Covid-19. En wie nog geen vakantieplannen heeft: wellicht is zijn de Bahama’s een optie.

Het eiland in het Caribisch gebied staat, net als Jamaica, synoniem voor James Bond. Geestelijk vader Ian Fleming bezocht het eiland regelmatig en vond er de inspiratie voor James Bond-boeken: Dr. No (1958) en Goldfinger (1959). Ook de vorming van de filmische James Bond begon op het eiland. Het was daar waar Ian Fleming en Kevin McClory voor het eerst spraken over het uitbrengen van een James Bond-film.

Maar liefst zeven James Bond-films werden (deels) opgenomen op het Britse eiland. Thunderball (1964), Never Say Never Again en Casino Royale (2006) werden er voor een gedeelte opgenomen. Maar de prachtige, heldere onderwaterwereld is in een aantal James Bond-films te zien. In You Only Live Twice (1967), The Spy Who Loved Me (1977), For Your Eyes Only (1981) en The World Is Not Enough (1999) zijn fraaie opnames van onder het wateroppervlak te zien. Kortom een eiland om als Bond-liefhebber de moeite waard om een keer te bezoeken.

Back To The Bahamas!

On The Tracks Of 007 komt met een uniek driedaags evenement op het eiland. Naast de ode aan alle James Bond-films die daar zijn opgenomen, ook een reünie voor cast en crew van Thunderball. Onder voorbehoud zijn Bond-girls Luciana Paluzzi en Martine Beswick aanwezig. Maar ook de bandleider van de band in de Kiss Kiss Club, King Errisson zal aanwezig zijn.

Maar het belangrijkste is misschien nog wel de eilandtour. Als hoogtepunten kan worden beschouwd Palmyra (de woning van Largo), Café Martinique, de Ocean Club en de Kiss Kiss Club.

Boek: Filming James Bond In The Bahamas

Tijdens het evenement zal ook een nieuwe boek van On The Tracks of 007 worden onthult: Filming James Bond In The Bahamas. Het concept van het boek ligt helemaal in lijn met de eerder verschenen titels van On The Tracks of 007 over de Cote D’Zur, Thailand, Japan en Italië. Het 282 pagina’s tellende boek is geschreven door Simon Firth en bevat een voorwoord van Martin Campbell (regisseur Casino Royale) en een nawoord van Anthony Waye, productiemanager van diverse James Bond-films.

Voor de inhoud van het boek interviewde Firth meer dat 30 personen. Mensen die betrokken waren bij de productie op de Bahama’s en eigenaren van gebouwen die in de films werden gebruikt.

Boeken

Wie warm is gelopen om deze bijzondere locaties te bezoeken kan zich via de website www.onthetracksof007.com aanmelden. Prijzen staat daar ook vermeld.

Het bericht On The Tracks: Back To The Bahamas! verscheen eerst op James Bond Nederland.

De unieke Land Rover Defender wordt bestuurd door Mark Higgins. Hij is drievoudig Brits rallykampioen en stuntrijder in de Bond-films Quantum of Solace (2008), Skyfall (2012), Spectre (2015) en No Time To Die (2021). Higgins verschijnt aan de start met co-driver Claire Williams. De Defender 90 is uitgevoerd in de voor James Bond kenmerkende zwart-gouden kleurstelling. De geheimzinnig ogende Defender voor de Bowler Defender Challenge 2022 is verder voorzien van ’60 jaar 007’-logo’s op het dak en op beide zijkanten. 

Aangezien de nieuwe generatie Defender is te zien in de nieuwste Bond-film No Time To Die is Higgins de ideale coureur, die zijn ervaring als stuntrijder in de laatste vier Bond-films mocht demonstreren.

The New Defender is a tough and capable vehicle when it leaves the production line and I’ve seen it perform really challenging stunts while on the set of No Time To Die. With the race ready enhancements made by the Bowler team and with Claire by my side we are confident we can have a great result.

Mark Higgins

Defender 60 jaar 007

De voor de rally geprepareerde Bond-Defender is gebaseerd op de nieuwe Land Rover Defender 90. Deze unieke editie is voorzien van een P300 Ingenium benzinemotor (niet leverbaar in Nederland). Het model is voorzien van talrijke aanpassingen voor de veiligheid. Zo is deze voorzien van een geïntegreerde rolkooi, verbeterde koeling voor de motor en transmissie. Ook het uiterlijk is aangepakt met een sportuitlaat en een nieuwe achterspoiler. 

Ook zijn versterkte 18 inch Bowler-velgen met terreinbanden gemonteerd. Evenals een specifiek voor deze auto ontwikkeld onderstel met gemodificeerde subframes. De nieuwe veren en nieuwe, bovenste bevestigingspunten voor de schokdempers zijn aangebracht om extra stijfheid te genereren.

To celebrate Land Rover’s long-running association with the Bond franchise, our very own special agent will showcase the durability and all-terrain capability of Defender with a nod to its special appearance in No Time To Die.

Finbar McFall (Land Rover Brand Director)

De Bowler Defender Challenge 2022 wordt georganiseerd door Bowler en voldoet aan de regels van de Britse autosportassociatie MSA. De Bowler Defender Challenge is een opstapklasse voor crosscountry rally’s wereldwijd, inclusief de jaarlijkse Dakar Rally. Mark Higgins en Claire Williams strijden in de Bowler Defender Challenge in de Rally North Wales vooral op onverharde gravelroutes.

Land Rover modellen in James Bond-films

James Bond kent al een langere samenwerking met het oer-Britse merk Land Rover. Zo verschenen de voertuigen in de volgende films:

• Octopussy (1983) – Range Rover Rapport Huntsman
• A View to A Kill (1985) – Range Rover
• The Living Daylights (1987) – (gepantserde) Land Rover Series III / Range Rover
• The World Is Not Enough (1999) – Land Rover Defender 90
• Die Another Day (2002) – Range Rover (L322)
• Casino Royale (2006) – Range Rover Sport
• Quantum of Solace (2008) – Range Rover Sport
• Skyfall (2012) – Land Rover Defender / Land Rover Discovery 4 / Range Rover (L322)
• Spectre (2015) – Land Rover Defender Bigfoot / Land Rover Discovery Sport / Range Rover 
• No Time To Die (2021) – Land Rover Defender / Land Rover Series III / Range Rover Series I / Range Rover Sport SVR

Bowler Defender Challenge: de rally’s

De Bowler Defender Challenge 2022 bestaat uit zeven wedstrijden in het Verenigd Koninkrijk, waarvan de data later dit jaar worden bekendgemaakt. Er zijn twaalf plaatsen beschikbaar in de competitie en alle teams nemen deel met identieke, door Bowler geprepareerde Defenders. De Bowler Defender Challenge staat open voor zowel ervaren deelnemers als beginners.

Voor deelnemers met weinig tot geen race-ervaring biedt Bowler voorafgaand aan het kampioenschap de mogelijkheid van training en ondersteuning voor het behalen van een licentie. De Challenge is een ideaal platform voor wie kennis en ervaring wil opdoen in de autosport om het uiteindelijk op te nemen tegen andere Bowlers in rally-evenementen over de hele wereld.

In 2022 en daarna blijft de Challenge gericht op het bieden van een prettige omgeving waarbinnen de deelnemers hun vaardigheden verder kunnen ontwikkelen, in de sfeer en met het gevoel van een echte autosportfamilie.

Het kampioenschap vindt volledig plaats in het Verenigd Koninkrijk. Elk team in de Bowler Defender Challenge wacht een mix van uiteenlopende rally-omstandigheden. Bij elke rally in het kampioenschap is een volwaardig ondersteuningsteam van Bowler aanwezig in de speciale servicezone. Ook is er tijdens de rally’s een ruimte waar de coureurs en teamleden eventuele vrije tijd tussen de proeven kunnen doorbrengen en briefings bijwonen. De Challenge is volledig te volgen via nationale mediakanalen en de mediakanalen van Bowler zelf.

De Land Rover Defender 110 door ons getest

Ben je benieuwd wat wij van de Land Rover Defender 110 P400 MHEV First Edition vinden? Check dan onze video waarin we er ook een Triumph Scrambler 1200 XE bijhalen.

Het bericht Land Rover Defender 90 ter ere van 60 jaar 007 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Fleming was geen liefhebber van de type films die Saltzman produceerde, maar na het zien van Saturday Night And Sunday Morning was hij om. Hij verkocht de rechten van Casino Royale  (1953) en Thunderball (1961) aan de Canadees voor een bedrag van $ 50.000,—. Maar ondanks dat Saltzman de rechten in zijn bezit had, kreeg hij de financiering voor het filmen niet rond. Het was goede vriend en scenarioschrijver Wolf Mankowitz die Saltzman voorstelde aan Albert R. Broccoli. Waar Saltzman de rechten bezat van twee verhalen, had Broccoli goede connecties in de filmindustrie van Engeland. In eerste instantie wilde Broccoli de rechten van Saltzman kopen, maar die wilde dat niet. Uiteindelijk ging het tweetal een partnerschap aan om de films te maken.

Maar ook samen lukte het in de Verenigde Staten niet om de film gefinancierd te krijgen. Overal kregen ze vooral te horen dat het te Brits was. Uiteindelijk was het United Artists die wel het aandurfde om Dr. No te gaan produceren. De rechten van de films bleven bij Broccoli en Saltzman (die daarvoor het bedrijf Danjaq oprichtten) en de productie werd gedaan door het productiebedrijf dat het tweetal oprichtte: EON Productions. 

Start van de samenwerking

Als eerste film wilde het productieduo Thunderball verfilmen, maar er bleek een juridisch geschil te zijn tussen Ian Fleming en zijn medeauteur Kevin McClory. Broccoli en Saltzman kozen ervoor om Dr. No (1958) te gebruiken. En dat kwam thematisch gezien op het juiste moment: de Amerikaanse overheid had net problemen met het lanceren van raketten op Cape Canaveral. Nu alles in kannen en kruiken was, kon begonnen worden met het samenstellen van de crew en daarna de cast.

Regie

De eerste keuze om als regisseur aan de slag te gaan was Phil Karlson. Ondanks dat Dr. No een aardig budget had, was het salaris wat Karlson vroeg veel te hoog. Andere regisseurs die benaderd werden waren Guy Green, Val Guest, Ken Hughes en Guy Hamilton. Ze wezen het allemaal af. Guy Hamilton zou uiteindelijk later opnieuw benaderd worden en in totaal vier James Bond-films regisseren. Terence Young, regisseur van diverse Warwick-filmproducties (eigendom van Albert Broccoli), tekende uiteindelijk een contract. Zowel Broccoli als Saltzman waren van mening de juiste persoon te hebben gevonden. Young zou James Bond kunnen omvormen van personage naar een persoon die echt zou kunnen bestaan.

Scenario

Voor het scenario van de film wilde Broccoli Richard Maibaum en Wolf Mankowitz inhuren. Die laatste werd gevraagd omdat hij ervoor gezorgd had dat Broccoli en Saltzman elkaar gevonden hadden. Het schrijversduo wilde het personage van Dr. No herschrijven, want ze zagen de slechterik niet meer als een Fu Manchu met stalen haken. Uiteindelijk kwamen ze er niet aan uit en Mankowitz besloot om in het beginstadium de productie te verlaten. Maibaum koos ervoor om te blijven en om het verhaal voor een groot deel op het boek van Ian Fleming te baseren.

Mankowitz kreeg nog wel het uiteindelijke idee van Maibaum onder ogen en besloot definitief om niet terug te keren. Sterker nog, hij wilde zijn naam niet op de aftiteling hebben. Omdat Maibaum niet alleen verantwoordelijk kon zijn voor het script werd de hulp ingeroepen van Johanna Harwood en thrillerschrijver Berkely Mather. Harwood werd vooral ingezet om elementen aan het script toe te voegen om het Brits te laten lijken.

Casting

Nu de crew compleet was en het verhaal bijna in kannen en kruiken was, kon men het castings proces opstarten. Natuurlijk vooral de hoofdpersoon: James Bond. Albert Broccoli had het idee om zijn goede vriend Cary Grant te benaderen. Ze kenden elkaar al langere tijd en Grant was zelfs Broccoli’s getuige tijdens zijn bruiloft met Dana geweest. Grant zag de rol wel zitten, maar wilde zich maar binden aan 1 film. En dat terwijl Broccoli en Saltzman grote plannen hadden om meerdere films te gaan maken. Er werden verschillende namen genoemd.

Sean Connery

Ook Ian Fleming had zo zijn favoriete acteurs die hij doorgaf aan Broccoli. Uiteindelijk was het Broccoli die steeds maar met 1 acteur in zijn hoofd zat: Sean Connery. Saltzman en Broccoli waren het erover eens dat hij James Bond moest worden. Ondanks dat United Artists per telegram liet weten dat Connery het niet was voor hen, zetten Broccoli en Salzman toch door. De rest is geschiedenis.

Het casten van de overige rollen verliep niet heel makkelijk en sommigen kregen pas een paar weken voor het starten van de film te horen dat ze een rol hadden in de James Bond-film. Terwijl Fleming een aantal suggesties had voor de slechterik, waaronder zijn vriend Noel Coward en halfneef Christopher Lee, waren het Broccoli en Saltzman die Joseph Wiseman al onder contract hadden gezet. Bernard Lee werd gekozen voor ‘M’ omdat hij een vaderfiguur uitstraalde en Lois Maxwell was eigenlijk gecast voor de rol van Silvia Trench, op verzoek van Fleming zelf. Maar tijdens de screentest kwam naar voren dat zij niet de geschikte keuze was. Maxwell kreeg vervolgens de rol van Miss Moneypenny, een rol die ze 14 films lang zou spelen. Het karakter van Silvia Trench werd uiteindelijk ingevuld door Eunice Gayson en verdween na From Russia With Love (1963).

En actie!

De productie van Dr. No begon op 16 januari 1962 op locatie in Kingston, Jamaica. De belangrijkste opnames werden gemaakt op Crab Key en in Kingston. Het eerste lag op een paar 100 meter van Ian Flemings landgoed GoldenEye. Fleming bezocht dan ook een aantal keer de set op Jamaica. Op 21 februari werden de laatste opnames in Jamaica gemaakt en verliet de cast en crew het eiland. Door onverwachte weersveranderingen waren niet alle opnames gemaakt. Vijf dagen later werd de productie verwacht op de Pinewood Studios in Londen. Daar was de indrukwekkende set van Ken Adam te bewonderen: de basis van Dr. No. Maar ook van de ventilatieschacht waar Bond in ontsnapte en het interieur van de geheime dienst waren sets gebouwd op Pinewood Studios.

Ondanks het hoge budget van de film was het voor Ken Adam zoeken naar mogelijkheden om zo goedkoop mogelijk een set te maken. Zo waren de schilderijen van het decor gemaakt van karton, de luxe-deur van M gemaakt van plastic en de ruimte waarin professor Dent Dr. No ontmoet, werd minimalistisch ontworpen en gebouwd voor een bedrag van $ 750,—. Setontwerper Syd Cain bleek ook helemaal niet op de aftiteling te staan. Als compensatie, en om de aftiteling niet opnieuw te hoeven maken, kreeg Cain een gouden pen. Blijkbaar was het afdoende, hij keerde in de latere James Bond-films terug.

It’s a wrap

De opnames in Londen werden na 58 weken afgerond. Op 30 maart 1962 werden de laatste opnames gedraaid, waarbij James Bond (Sean Connery) oog in oog zou staan met een vogelspin. Er werden allerlei maatregelen voor genomen, maar regisseur Terence Young was niet tevreden over het eindresultaat. De close-ups met Sean Connery werden gefilmd met glasplaat tussen de acteur en de spin. De overige opnames werden gemaakt met stuntbubbel Bob Simmons.

Na de opnames was het de beurt aan Peter Hunt voor de eindmontage. Die gebruikte innovatieve montagetechnieken, het gebruik van snelle bewegingen en overdreven geluidstechnieken. Het gaf een bepaalde stijl, maar vooral ook om kleine fouten niet op te laten merken bij het publiek. Maurice Binder was verantwoordelijk voor de introductie en de aftiteling. De introductie, waarbij een pistoolloop zichtbaar was en waarbij Bond snel draait en schiet, werd een van de stijlkenmerken van de James Bond-films. 

60 jaar James Bond

In onze serie 60 jaar James Bond vertellen we je verhalen over zes decennia filmische James Bond. Lees deze artikelen ook eens:

• 60 jaar James Bond: de komst van Connery
• Het 007-logo: 60 jaar evolutie

Het bericht 60 jaar James Bond: de productie van Dr. No verscheen eerst op James Bond Nederland.