Ik zet in vijfentwintig delen mijn favoriete gadgets uit de James Bond-films op een rijtje en begin uiteraard bij de eerste officiële EON Productions-film Dr. No (1962). Het debuut van Sean Connery als James Bond, 007. Een film waarin de makers alles nog moesten uitvinden. Ook met betrekking tot het gebruik van allerlei vernuftige apparaatjes. Deze film heeft helemaal geen gadgets! Toch heeft de productie, voor die tijd, een aantal bijzondere dingen bedacht.

Geigerteller

MI6 en de CIA verdenken Dr. Julius No van radioactieve bezigheden. Daarom stuurt de dienst, wanneer James Bond al een tijdje op Jamaica is, hem een expresspakket toe. Het apparaat komt van pas als 007 de boot van Quarrel op radioactieve straling controleert. Het zit er vol mee. Met name op de plek waar Strangways zijn rotsmonsters heeft neergelegd. Bond, Quarrel en Felix Leiter trekken de conclusie dat de dreiging van Dr. No nog groter is dan verwacht.

Bionische handen

Als kind van een Duitse zendeling en Chinese vrouw heeft Julius No het vanaf het begin van zijn leven al zwaar. Dit zette hem op het slechte pad. Hij schopt het tot bankier van de Chinese criminele organisatie Tongs. Met 10 miljoen dollar vlucht hij naar het Jamaicaanse eiland Crab Key. Julius specialiseerde zich in nucleaire energie waar hij zijn twee handen verloor. Maar met een paar bionische handen kan hij zijn werk voortzetten en zelfs metaal vermorzelen. Uiteindelijk blijken de handen niet bepaald in zijn voordeel te werken.

Cyanide-sigaret

Ga je voor de cyanidepil, het poeder, de kies of de sigaret? Dat is de vraag die menig crimineel of geheim agent krijgt voordat hij of zij aan een missie begint. Vertrouwelijke informatie mag namelijk niet in verkeerde handen vallen. En dat zou door marteling in gevangenschap zomaar eens kunnen gebeuren. James Bond heeft zijn cyanidepil al jaren geleden weggegooid. Maar de chauffeur van de “taxi” die 007 van het vliegveld in Kingston haalt niet. Als Bond de overhand krijgt, vraagt de man om zijn sigaretten. Even kauwen en de man heeft zichzelf geneutraliseerd.

Dragon Tank

De vissers van Jamaica zijn er allemaal van overtuigd, op het eiland Crab Key zit een draak. Eentje die met vuur en veel kabaal dood en verderf zaait. Daarom durft niemand er meer heen. Ook Honey Ryder heeft de draak al gezien. De angst zit er goed in. James Bond gelooft er niets van. Na een confrontatie waarin Quarrel de dood vindt, blijkt de Dragon Tank een gepantserde wagen van plaatstaal te zijn. Compleet met vlammenwerper, ogen als koplampen en geschilderde tanden.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Jorrits favoriete Bond-gadgets deel 1: Dr. No verscheen eerst op James Bond Nederland.

Veel informatie uit dit artikel komt van Literary007, James Bond Lifestyle en The James Bond Dossier. Wil je deel 2 eerst lezen? Dat kan hier.

Er is waarschijnlijk meer misinformatie over dit onderwerp dan over enig ander aspect van Flemings Bond en zijn wereld. De bedenker van agent 007 noemt verschillende producten in zijn boeken, maar weinig daarvan wordt daadwerkelijk door Bond gebruikt. In dit artikel probeer ik de zaken recht te zetten en wat orde te scheppen in de chaos.

Floris London

Deze parfumeur werd in 1730 opgericht aan Jermyn Street door Juan Famenias Floris en is nog steeds in handen van zijn nazaten, de familie Bodenham. Fleming noemt Floris drie keer in zijn boeken. De eerste keer is in Moonraker (1955), wanneer het Bond opvalt dat er Floris-producten aanwezig zijn in de slaapkamers en badkamers van de Londense herensociëteit Blades. Bond is daar op uitnodiging van M, die al lang een gewaardeerd lid is van Blades. 007 krijgt de taak om multimiljonair en oorlogsheld Hugo Drax in de gaten te houden, en dat vormt het begin van het verhaal in het boek. Blades heeft zogenaamd een lange historie, dus het is niet gek dat daar producten van Floris Londen worden gebruikt.

De tweede keer dat Floris genoemd wordt, is in Diamonds Are Forever (1956). Tijdens de vlucht van Los Angeles naar New York beseft James dat het serieus begint te worden met Tiffany Case. Hij begint zelfs plannen te maken samen met haar in zijn appartement in Londen te gaan wonen (al moet ze eerst nog in de logeerkamer slapen waarschijnlijk) en bedenkt een aantal voorbereidingen die nodig zullen zijn:

Hij zou een telegram naar May moeten sturen om alles in orde te krijgen. Eens kijken – bloemen, badolie van Floris, de lakens luchten…

Floris wordt nog een laatste keer genoemd in Dr. No (1958) waar Bond Floris Limes bath essence for men vindt in de badkamer van de kliniek van No waarin hij en Honeychile Rider gevangen zitten:

Er was van alles in de badkamer – Floris Lime bath essence voor mannen en Guerlain-badblokjes voor vrouwen.

Er is een mythe dat Bond de geur No. 89 van Floris gebruikt, waarschijnlijk is die foutieve bewering onstaan omdat dit de favoriete eau de toilette van Ian Fleming was. In From Russia, with Love (1957) wordt echter duidelijk dat dit onwaarschijnlijk is. Daarin vertelt Bond aan Tatiana dat Engelse mannen geen luchtje gebruiken “omdat we ons wassen”. De geur van No. 89 is behoorlijk sterk, waardoor Bond vrij gemakkelijk door een vijand kan worden geïdentificeerd.

Geo. F. Trumper

Het Britse merk Geo. F. Trumper werd opgericht in Londen in 1875, toen George Francis William Trumper zijn eerste herenkapsalon opende aan 9 Curzon Street, in de elegante wijk Mayfair. Geo. F. Trumper is niet alleen een kapsalon, maar produceert ook een breed assortiment haarverzorgingsproducten, shampoos, scheerzepen, aftershave-lotions, colognes en andere sanitaire benodigdheden. Het is een winkel waar Ian Fleming graag kwam toen hij nog leefde.

Soms wordt beweerd dat Bond een eau de toilette met de geur Eucris gebruikt, maar volgens Literary007 dit is onmogelijk. In de jaren 1950 en 1960 was het enige Eucris-product dat Trumpers produceerde een olieachtige haarlotion (gelanceerd in 1912). Dat was waarschijnlijk ook het product in Marc-Ange Draco’s gastenbadkamer in On Her Majesty’s Secret Service (1969).

Pas in de late 20e eeuw werd het luchtje met de geur Eucris ontwikkeld door Trumpers. Deze nieuwe variant van Eucris heeft echter veel sterkere tonen van zwarte bessen en eikenmos dan de haarolie die in de jaren 50 werd gebruikt.

Bond vond het tijd om zijn zelfstandigheid te tonen. Hij zei resoluut: “Un moment, je vous en prie,” en ging naar de badkamer om zich op te frissen – geamuseerd merkte hij op dat de zeep een meest Engelse zeep was, Pears Transparent, en dat er een fles Eucris van Mr. Trumper stond naast de zeer mannelijke borstel en kam van Kent. Marc-Ange zorgde er inderdaad voor dat zijn Engelse gast zich thuis voelde!

In de film Skyfall (2012) scheert Daniel Craigs James Bond zich met Eucris-scheerzeep, wat in een zwarte houten kom zit. Daarover meer in deel 2.

Pinaud Élixir Shampoo

Edouard Pinaud richtte zijn parfumbedrijf in 1830 op in Frankrijk. Het merk werd ongelooflijk succesvol en verspreidde zich over de hele wereld. Op een gegeven moment stond het zelfs in de top vijf van bedrijven in de persoonlijke verzorgingsindustrie. Pinaud bestaat nog steeds en is erg populair in Amerika, waar hun Clubman-lijn goed verkoopt.

Pinaud Élixir Shampoo, de “prins onder de shampoos” zoals Fleming schrijft, wordt door Bond gebruikt aan het begin van On Her Majesty’s Secret Service. Het was een populair haarproduct dat kinine bevatte, maar niet echt effectief was in het vervullen van de claim op de fles die op de fles stond: het voorkomen van haaruitval. Literary007 heeft wel een theorie waarom dit product voorkomt in de romans: “Fleming kwam dit product waarschijnlijk tegen tijdens een van zijn reizen door Frankrijk, een land waar hij graag kwam, hoewel hij in Engeland waarschijnlijk Trumpers shampoo gebruikte.”

Gillette

Later in On Her Majesty’s Secret Service gaat Bond de strijd aan met Ernst Stavro Blofeld. Zonder wapens of gadgets reist hij naar Piz Gloria in de Alpen en doet hij zich voor als een expert op het gebied van heraldiek. Wanneer Bond het tijd vindt om te ontsnappen, moet hij wat wapens improviseren om weg te komen. Na een inventarisatie van zijn bezittingen besluit hij zijn Rolex Oyster Perpetual en zijn Gillette-scheermes te gebruiken als boksbeugel.

Hij had enkel zijn handen en voeten, zijn Gillette scheermes en een polshorloge, een zware Rolex Oyster Perpetual met rekbaar metalen bandje. Op de juiste manier gebruikt, vormde het een uiterst doelmatige boksbeugel.

Fleming schrijft niet welk type Gillette-scheermes Bond gebruikt, maar in de film Goldfinger (1963) – die in hetzelfde jaar uitkwam als Majesty’s – gebruikt bij een Gillette Slim Handle Adjustable 1-9.

Hoffritz

De volgende keer dat Fleming iets schrijft over scheermessen is in Agent 007 in New York (1963, de titel werd later ingekort), een verhaal dat voor het eerst werd gepubliceerd in de New York Herald Tribune. James Bond overweegt in het verhaal een korte winkelexpeditie, waarin hij onder andere Hoffritz wil bezoeken. Later koopt hij in New York ook een Owens tandenborstel.

Hoffritz op Madison Avenue voor een van hun zware, getande scheermesjes van het Gillette-type, zoveel beter dan Gillettes eigen product.

Ten tijde van The Man with the Golden Gun (1965), schrijft Fleming opnieuw over Hoffritz. Het komt alleen niet helemaal overeen met wat we eerder lezen in Majesty’s als Bond zijn Gillette als boksbeugel gebruikt:

Hij gebruikte altijd een Hoffritz-veiligheidsscheermesje naar het voorbeeld van het ouderwetse Gillette-type met zware tanden. Zijn Amerikaanse vriend Felix Leiter had er ooit een voor hem gekocht in New York om te bewijzen dat ze de beste waren, en Bond was ermee doorgegaan. Het handvat van het scheermes is een geraffineerde schuilplaats voor de kleine spionagehulpmiddelen – codes, microdotontwikkelaars, cyanide en andere pillen. Die ochtend had Bond een minuscule inkeping gemaakt in de schroefbasis van het handvat, in lijn met de Z van de naam van de maker die op de schacht was gegraveerd. De inkeping zat nu een millimeter rechts van de Z.

Aangezien 007 sinds Diamonds Are Forever (1956) geen tijd meer in New York doorbrengt met zijn ex-CIA vriend, betekent dit mogelijk dat de Gillette in On Her Majesty’s Secret Service puur werd gedragen voor zijn dekmantel als Sir Hilary Bray. Of, waarschijnlijker en zoals vaker, is het een inconsistentie van Ian Fleming.

Palmolive Shaving Cream

In From Russia, with Love gebruikt Bond een tube Palmolive-scheerschuim als verhulling voor zijn pistooldemper, die verpakt is in watten. Het is duidelijk dat Bond de tube zelf niet gebruikt en waarschijnlijk was dit product een aankoop van MI6. De kans dat Bond Trumper-scheerzeep gebruikt is groter.

Lentheric

Mocht doctor Julius No je ooit gevangennemen, dan is Lentheric After Shave Lotion is een ander product dat je kunt vinden in zijn gastenverblijf. Lentheric, oorspronkelijk Frans maar later Engels, produceerde een breed assortiment scheerproducten en luchtjes voor mannen. Ook hadden ze producten voor vrouwen, waarvan hun Tweed Cologne erg populair was bij vooral de traditioneel ingestelde vrouw. In 1998 ging het Engelse moederbedrijf Old Bond Street failliet en via een omweg kwam Lentheric onder het Zuid-Afrikaanse Indigo Brands te vallen. Hoewel het merk in dat land nog wel actief is, is het dat in Europa bijna niet meer.

Wil je deel 2 lezen? Dat kan hier.

James Bond Nederland wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen om JBN te verbeteren.

Het bericht Verzorging zoals alleen Bond dat kan – deel 1/2 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Eerst even terug in de tijd.

We tellen tot nu toe zes ‘eerste Bond-films’. Eerste Bond-films zijn de films waarmee een Bond-acteur aftrapte. Van Dr. No (1962) met Sean Connery tot en met Casino Royale (2006) met Daniel Craig, een eerste Bond-film viel nooit tegen.

Een fris gezicht in de hoofdrol helpt klaarblijkelijk om het beste in de filmmakers naar boven te brengen. Hoewel de film zelf een feest is om te ervaren, liep Sean Connery er in zijn vijfde, You Only Live Twice (1967), nogal verloren bij. George Lazenby gaf in de film daarop een kwiek element aan de ingezakte Bond mee. En ziedaar de opleving On Her Majesty’s Secret Service (1969), al moet die verdienste grotendeels worden toegeschreven aan regisseur Peter Hunt.

Een regisseur is dan ook van wereldbelang om een eerste Bond op de rails te krijgen. Voor Live and Let Die (1973), het James Bond-debuut van Roger Moore, werd een ervaren Bond-regisseur ingezet om de nieuwe 007 te introduceren: Guy Hamilton. Hamilton tapte uit het zelfde vaatje als de film daarvoor, maar wist met Moore een fris windje aan de inmiddels tien jaar oude franchise mee te geven. De nieuwe Bond moest in alles net iets anders zijn dan zijn voorganger, en daarmee lukte het deze 007 een geheel eigen flair aan het filmpersonage mee te geven. Roger Moore hield het uiteindelijk twaalf jaar en zeven films vol. Chapeau.

Het werd halverwege de jaren 80 hoog tijd voor een nieuwe impuls. Geheel over een andere boeg met de verbeten kaken van Timothy Dalton, mocht oudgediende John Glen zijn vierde Bond-film inblikken. Ook The Living Daylights (1987) is een debuutfilm om trots op te zijn. Deze Bond had ons toch zeker tot 1993 genoeg te vertellen.

Dat het anders liep, valt tot vandaag de dag te betreuren. Wat wel weer positief uitpakte, was het vervolg dat halverwege jaren 90 werd ingezet. GoldenEye (1995) van een verse Martin Campbell met een sinds lange tijd klaargestoomde Pierce Brosnan bleek een gouden combinatie. Het lukte deze Bond de eerder doodverklaarde franchise het nieuwe millennium in te loodsen. Toch bleef zijn eersteling zijn beste en liep het vanaf daar rechtstreeks een IJslandse afvoerput in.

Niet getreurd, aan de kassa was deze twintigste rolprent in precies veertig jaar tijd een regelrechte hit. Hoe dan ook moest deze Bond opzouten, alsof hij er iets aan kon doen dat de serie was verworden tot Robocop meets Airplane. Voordeel was wel dat we weer een nieuwe frontman kregen en Martin Campbell opnieuw zijn kunstje mocht vertonen.

Casino Royale (2006) sloeg in als een bom en de in de media verguisde bokser Daniel Craig wist de harten van een groot deel van het publiek te veroveren. Het was Martin Campbell opnieuw gelukt, maar nog belangrijker Barbara Broccoli, die voor het eerst in haar loopbaan te maken kreeg met een nieuwe posterboy en tegen alle wetten in goed had gegokt. Hier kon ze nog jaren mee voort.

En zo geschiedde. Craig bleef inderdaad nog beter kleven dan Roger Moore; het aantal films daarentegen liet te wensen over. Iets met kwantiteit en kwaliteit, zo je wilt.

Belanden we na deze hapsnapgeschiedenisles in het heden, waar opnieuw moet worden bekeken welke richting de spion op moet gaan. De hoeveelheid voorgangers, met allemaal hun eigen kwaliteiten, maakt het natuurlijk steeds ingewikkelder om nog iets nieuws aan de rol toe te voegen. Vandaar dit gratis advies:

Stel je voor dat je een debuutfilm als Casino Royale moet overklassen, dat moet niet het doel zijn. Je focus moet liggen op het maken van een goede film.

Zorg voor een uitmuntende stunt waar je in de aanloop lekker mee kunt pochen. Zie Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One van dit jaar (recensie via de link). Hoe vaak hebben we Tom Cruise op zijn brommer niet van een klif af zien zeilen? Het maakt daarbij niet eens uit dat Pierce Brosnan dit ruim 25 jaar daarvoor ook al had gedaan als James Bond. Nee hoor, Tom Cruise leent een handvol elementen uit de Bond-films en doet dat niet eens stiekem. Zelfs gehandboeid een achtervolging inzetten in een even zo’n geel kutautootje als een andere James Bond meer dan veertig jaar geleden. Het kan allemaal.

Waar is de tijd gebleven dat Michael G. Wilson in een vliegtuig een magazine las? Hoe hij daar een skiër van een berg af zag sjezen, hij Rick Sylvester contacteerde en er een verhaaltje omheen verzon. Voilà, een hoogtepunt aan het rijke Bond-oeuvre toegevoegd. Dus geef die man een leesmap mee en wat airmiles cadeau, heeft-ie tenminste ook weer wat te doen.

James Bond mag met regisseurs als Sam Mendes en Marc Forster best een beetje chic proberen te doen, arthouse wordt het nooit. Mendes had het twee keer goed in de vingers. Zeker met het uitzonderlijk kwalitatieve Skyfall (2012). Maar ook met Spectre (2015), dat ik recentelijk met veel genoegen nog eens heb teruggezien. Een film die de laatste jaren in aanzien is gestegen, want de luchtigheid en coolness die Mendes daar aan het personage James Bond teruggeeft, werd node gemist (en was Bond in de film daarop ook weer verleerd).

Die relaxte, speelse houding, is wat ik graag terugzie. Het plezier in het maken, het plezier in het spelen. Bond hoeft geen prijzen te winnen, Bond moet films afleveren. Laat eigenzinnige regisseurs als Christopher Nolan en Denis Villeneuve lekker hun eigen ingewikkelde ding doen. Nolan heeft aangegeven dat Barbara Broccoli bij hem kan aankloppen als ze hem nodig heeft. Bedankt voor het aanbod, maar we hebben je niet nodig. Zitten we straks opgescheept met een James Bond die verdwaald raakt in een wormhole en daar drie films later pas uitkomt. Nee bedankt. Geef ons maar weer eens plat Bond-vermaak. Met een gunbarrel, een gave stunt, een dikke kar, een lekkere stoeipoes en een lelijke boef. En een vette soundtrack van David Arnold niet te vergeten.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: De eerste de beste verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ondertussen zetten we in de meivakantie iedere avond een film op. Ze is alleen nog niet op het idee gekomen een James Bond-film te noemen. Ik zal mijn hints opzichtiger moeten maken. 

Toen ik zelf in mijn tienertijd zat, was het filmaanbod op het thuisscherm een stuk kariger. We hadden op een goed moment weliswaar een videorecorder, maar films huren deden we zelden. We namen van alles op van tv, met name als we niet thuis waren. Of er moest een keer een film komen die we meenden vaker te willen zien.

Zoals Flodder bijvoorbeeld. Op een goed moment uitgezonden door de Avro, aangekondigd door Hans van der Togt. Ik had Flodder ‘per ongeluk’ al eens op een kinderpartijtje gezien. Woest waren mijn ouders; ik had het prachtig gevonden. Toen de film op tv verscheen en daarmee op onze VHS-band, had mijn vader de avond daarna bij álle blootstukjes de speler weer even op record gezet, zodat de film om de haverklap werd onderbroken door Never Gonna Give You Up van Rick Astley. Ik vraag mij af wat erger is…

Ondertussen is mijn persoonlijke cinematheek van dvd en blu-ray zodanig uitgegroeid dat we iedere avond met gemak een titel kunnen bekijken zonder ook maar één dag in herhaling te vallen. Zit er een film bij die ik niet op een fysieke schijf heb, dan bieden Netflix en Prime dikwijls soelaas. De realiteit is weerbarstiger; ze kijken liever naar YouTube of klikken aan de lopende band hartjes op TikTok.

Een zekere dwang is daarom pedagogisch verantwoord. Of zelfs noodzakelijk. Niet dat mijn filmsmaak nu zo uitermate verfijnd is, maar een bepaalde basiskennis van de klassiekers mag onderhand wel worden aangeboord. Ik werd in mijn vroege tienerjaren immers ook gegrepen door een filmpersonage waar ik tot de dag van vandaag niet over uitgepraat raak.

Mijn oudste heeft dat met Harry Potter. Die films heeft ze inmiddels van voor naar achter versneld en in slow motion gezien. Spider-Man zag ze in de bioscoop en thuis is het vooral Stranger Things, Heartstopper (want daar komen tenminste geen blote vrouwen in voor) en op dit moment de zoveelste keer Shameless. Als ik een opmerking probeer te maken dat er meer te zien is op deze wereld, hoeft zij met gefronste wenkbrauwen enkel drie keer op haar voorhoofd te tikken: nul-nul-zeven. Ze heeft nog gelijk ook.

Hoe anders was dat vroeger als ik met mijn vader meekeek: Papillon, The Towering Inferno, Tom Horn. Of Sergio Leones Dollarstrilogie. Films die ik nog steeds met plezier terug kan zien. Hij had het ook altijd over De kanonnen van Navaronne en Het gebeurde in het Westen, films die hij weer met zíjn vader had gezien. En zo is het toch je plicht als ouder om je nakomelingen ook op dit vlak op te voeden.

Dat doe ik dan vaak achteloos. Als zij op hun telefoontjes zitten, schuif ik er regelmatig een schijfje in. Laatst probeerde ik dat met The Fugitive, een film die ik kan blijven kijken. Dan roep ik bij de scène op de dam: „Let op!” Ik roep dat altijd iets te vroeg, waardoor ze op het moment suprême alweer wegkijken en de sprong dus nooit hebben gezien. Als in de begintitels van de film de naam van Jeroen Krabbé verschijnt, wil ik dat ze dit zelf opvalt: „Kijk kijk!” Tot nog toe heb ik hier geen enkele reactie op gekregen.

Bij het samen kijken naar Robin Hood (Prince of Tyfus, zoals zij zegt) ervoer ik diverse geluksmomentjes. Je ziet zo’n film dan toch weer door andere ogen. Naast al het spektakel dat voor een eerste keer een enorme beleving is, ook bij een film van meer dan dertig jaar oud, is daar vooral de laatste scène. „Nu komt het!” Een moment van stilte. En dan de herkenning: „Hé, is dat James Bond?” Kippenvel. Trots als een pauw op mijn dochter én op Sir Sean die daar niet veel meer hoeft te doen dan twee tellen aanwezig te zijn om de hele film op te eisen. Dan de eindtune van Bryan Adams waar zelfs de oudste van opveert. Verwondering: „Is dat uit deze film?”

Indiana Jones? Ik hou niet van indianen. Jurassic Park? Bah, dino’s. Jaws? Eng! Ik kan niet wachten om dat allemaal met ze te gaan zien. Zo ook The Silence of the Lambs. Daar wacht ik nog een paar jaartjes mee. Bumperkleef vonden ze ook te eng. Die wil de jongste alleen met een schuin oog afkijken, want ze is wel benieuwd wáárom die enge meneer dat gif spuit.

Het alternatief werd Mrs. Doubtfire. „Serieus?” „Het gaat over een gescheiden vader die zijn kinderen wil zien en zich daarom verkleedt als nanny.” „Dat klinkt wel leuk.” „En natuurlijk gaat alles mis.” De oudste in alle staten, want als zij ergens jeuk van krijgt is dat het. Man vs. Bee ging er bij haar daardoor ook niet in, terwijl de jongste en ik ons hebben bescheurd.

Wij dus met z’n tweetjes naar Robin Williams kijken, die zij weer herkent als Peter Pan uit Hook. Dan opeens: „Hé, is dat James Bond?” Want ook hier weer een James Bond. Puur toeval, ik zweer het, maar wat fijn dat je het ziet. Toen ik Mrs. Doubtfire destijds in de bioscoop zag, was mij Pierce Brosnan totaal niet opgevallen. Pas toen ik de film jaren later terugzag, viel het kwartje dat ik James Bond vóór GoldenEye al eens op het witte doek had gezien. „Hoeveel keer is hij James Bond geweest?”, is de vervolgvraag. Goh wat leuk die interesse. Zal het dan toch?

Toen ik net vader was, heb ik mijn oudste babydochter al eens Dr. No (1962) voorgeschoteld. Ze kon amper scherp zien, het was meer het idee dat de eerste film die zij ‘zag’ de eerste Bond-film was. Ik verkeerde ook in de illusie dat mijn James Bond-koffertje uit 2006 een bijzonder koffertje was, waarvan mijn kinderen vanaf jonge leeftijd wisten: als we later groot zijn, mogen we er eindelijk naar kijken. Het koffertje bleek enkel een tussenoplossing te zijn voor de Special Editions en de blu-raybox. Ik heb hem vooral vaak uitgeleend aan vrienden en familie die graag de Bond-reeks wilden bingen. Mijn dochters vinden het vooral een bijzonder vervelend koffertje dat in de weg staat.

Voordat ik deze column instuurde, heb ik ze deze tekst laten lezen. En ja hoor, vanavond staat de eerste James Bond-film op het programma! Hun reactie: „Dat hebben we helemaal niet gezegd!”

Never Gonna Give Up…

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Never Gonna Give Up verscheen eerst op James Bond Nederland.

Orlebar Brown werkt al sinds 2018 samen met James Bond, en brengt onder andere zwembroeken en polo’s op de markt. Via James Bond Lifestyle zien we nu enkele nieuwe designs. Het merendeel van de nieuwe 007 Heritage-collectie vindt inspiratie bij Dr. No (1962). Logisch, want het is de film waarmee alles begon. Orlebar Brown brengt met een nieuw zwemshort een ode aan het begin van het begin: verschillende shots uit de allereerste gun barrel sieren het broekje.

In een patroon van vierkantjes zien we de gun barrel van Dr. No tot leven komen: stuntman Bob Simmons loopt, draait en schiet. Zo begint de allereerste Bond-film, en nu kan je er het zwembad mee induiken! Het logo van Dr. No staat in het rood afgebeeld in een lege gun barrel op de linker broekspijp. Stijlvol! Het model van de zwemshorts is het Bulldog-model, met middellange pijpen. Hier te koop op de website van Orlebar Brown voor £245.

Een oude favoriet

Terug van weggeweest is deze zwembroek met een Dr. No-print. Het was één van de eerste items waar Orlebar Brown zijn samenwerking met Bond mee lanceerde. De zwembroek was al snel uitverkocht, maar is dus nu ter ere van de 60ste verjaardag opnieuw te koop. We zien een stukje van de filmposter, maar het overgrote deel van de zwemshort is strand en een lichtblauwe lucht. Sean Connery als Bond en Ursula Andress als Honey Ryder zijn te zien in de bekende scène waar Honey uit het water komt. De fleurige zwembroek is hier weer te koop voor £245.

Nieuwe kleuren

En de 007 Heritage-collectie is compleet met een hele hoop nieuwe kleuren voor eerder uitgegeven producten. Je herinnert je misschien nog de badjas die Bond krijgt aangereikt als hij op Dr. No’s eiland arriveert. Orlebar Brown maakte in 2019 al een versie van de badjas, en nu is hij weer verkrijgbaar in twee kleuren: een donkerder midnight blauw, en een lichtere tint mid-blauw. Leuk detail is het etiketje met daarop het opschrift “The property of Dr. Julius No Crab Key”. De badjas is hier verkrijgbaar voor £295.

Ook mateloos populair is de lichtblauwe onesie uit badstof uit Goldfinger (1964). Deze was al eerder door Orlebar Brown uitgebracht. Helaas voor de fans keert het kledingstuk niet terug in zijn oorspronkelijke kleur, maar er zijn wel twee alternatieven: en een witgele versie die shell wordt genoemd en een donkere midnight navy-variant. Gelukkig keert hierbij wel de typerende riem terug. Perfect voor boven je zwembroek, zoals ook James doet! De onesie koop je hier en kost £345.

Een laatste kleurenvariatie vinden we in deze polo’s, geïnspireerd door de polo die Bond droeg in Dr. No. De blauwe variant kennen we al en was al eerder te koop, maar daar komen nu een knalrode en een midnight navy-variant bij. Geen idee of de rode polo inspiratie vond bij Harry Saltzman, maar het doet wel een beetje aan hem denken. De polo’s zijn hier te koop voor £165.

Het bericht 60 jaar Bond: Orlebar Brown lanceert nieuwe collectie verscheen eerst op James Bond Nederland.

De mussen vallen soms letterlijk van het dak, het is hoogzomer en de temperaturen lopen op tot 40 graden! Tijd om lekker in huis naar de James Bond-films te kijken!

Als James Bond-liefhebber heb je alle films natuurlijk in je kast staan. Maar mocht dit nog niet het geval zijn dan biedt Amazon Prime deze zomer uitkomst. Voor slechts 2,99 per maand stream je alle James Bond-films thuis, voor je tent of waar je maar wilt! Ik heb het wel over de films van EON Productions. Casino Royale (1967) en Never Say Never Again (1983) vallen buiten de boot.

Lekker streamen

Welke James Bond-films vind jij als lezer het sterkst en voor welke film zet jij chips en cola op je salon tafel? Natuurlijk heb je als filmliefhebber ook een gave 4K tv met surround systeem en bijpassend tv meubel staan! Dat wordt genieten! Ik heb zelf een aantal hoogtepunten qua films voor je geselecteerd!

Dr. No (1962)

Uiteraard mag de eerste EON James Bond-film niet ontbreken! Dit is de film waarin acteur Sean Connery het personage van 007 aan het grote publiek voorstelt. Je ziet Connery in de film groeien totdat je uiteindelijk niet om hem heen kunt. Dr. No is een heerlijke eerste film met prachtige locaties en een voor die tijd revolutionaire Bond-girl. Ursula Andress, in de rol van Honey Rider, is de eerste actrice die op film een bikini draagt.

The Spy Who Loved Me (1977)

Is dit de beste James Bond-film met Roger Moore als 007? Ik denk van wel. Al komt de film hierna, For Your Eyes Only (1981) dicht in de buurt. Bond gaat op missie om een megalomane scheepsmagnaat te stoppen. Dit doet hij samen met Agent Triple X, die nog een persoonlijke vendetta met Bond te vereffenen heeft. Compleet met Lotus Esprit Submarine, Wet Nellie en mooie locaties is deze film er eentje om te herinneren.

GoldenEye (1995)

De James Bond-franchise uit het slop trekken, hoe doe je dat? Nou je regelt een acteur die de rol van 007 als een goed passend smokingjasje aantrekt en keert terug naar de succesformule rond de Koude Oorlog. GoldenEye heeft het allemaal. Een krachtige schurk met een dubbelleven, een stoere Bond-girl die van aanpakken weet en bovenal Pierce Brosnan die na jaren van wachten eindelijk James Bond mag spelen!

Casino Royale (2006)

Waarom is EON niet in 1962 met het eerste James Bond verhaal Casino Royale begonnen? Het antwoord is simpel, ze hadden de rechten niet. Toen men ze na Die Another Day (2002) in handen kreeg kon men niet wachten. Met een nieuwe acteur (Daniel Craig) keerde James Bond na ruim veertig jaar terug naar het begin. Een jonge Bond die fouten maakt, poker speelt en zijn licentie tot doden moet verdienen. Royale is een parel van een Bond-film als je het mij vraagt.

Het bericht Stream jij James Bond binnen of voor je tent? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Toen Dr. No op 5 oktober 1962 in première ging in het London Pavilion kon niemand voorspellen dat het de langstlopende serie in de filmgeschiedenis zou worden. Het was de introductie van de James Bond-formule die sindsdien een vaste waarde heeft met sensationele plots, kleurrijke locaties, mooie vrouwen, duivelse schurken en spannende actiescènes. Een explosieve cocktail van actie, spektakel en seks zorgde ervoor dat Dr. No het bioscooplandschap transformeerde.

Auteur James Chapman komt met een uitgebreide verdieping van de eerste film Dr. No. Hij verzamelde een schat aan archiefmateriaal om de film in zijn historische context te plaatsen. Hij laat zien dat de film, in tegenstelling tot veel fanmythes, het product was van een zorgvuldig doordacht transnationaal productieproces. Chapman onderzoekt de oorsprong van de Britse superspion in Ian Flemings snobisme-met-geweld-thrillers. Hij zet de film Dr. No in de context van de Britse en Hollywood-filmindustrieën. En welke invloeden had de film op het sociale en culturele landschap van de jaren zestig? Het boek analyseert ook de problematische politiek van gender en ras in de film en beschouwt de culturele erfenis ervan. Dr. No: The First James Bond Film is een must have voor de James Bond-liefhebbers.

James Chapman

De auteur is professor filmstudies aan de Universiteit van Leicester en redacteur van het Historical Journal of Film, Radio, and Television. Eerdere boeken van Chapman zijn onder meer Licence to Thrill: A Cultural History of the James Bond Films (2007), Hitchcock and the Spy Film (2018), en The Money Behind the Screen: A History of British Film Finance, 1945-1985 (2022).

Het boek Dr. No: The First James Bond Film verschijnt in paperback, hardback en digitaal als e-book en komt uit in november van dit jaar. Het 264 pagina’s tellende boek wordt gepubliceerd door Columbia University Press.

Het bericht Dr. No: The First James Bond Film verscheen eerst op James Bond Nederland.

James Bond viert dit jaar haar zestig jarig jubileum. We hebben er al aardig wat aandacht aanbesteed. Gisteren verscheen er een artikel van collega Corneel. Hij vraagt zich hardop af wat we vanuit EON Productions kunnen verwachten. Op dit moment enkel een muziekdocumentaire en een nieuwe Amazon Prime TV show. Lees het artikel hier.

Maar gelukkig kan je dichterbij huis geniet van James Bond. Dr. No keert op 18 en 20 juni terug bij VUE Cinemas in Nederland. Op zaterdag start de film om 15:00u en op de maandag kan je vanaf half acht in de avond van de film op het witte doek genieten. Tickets bestel je hier.

Synopsis Dr. No (1962)

Aangekomen in Jamaica om de vermoedelijke moord op een collega-agent en zijn secretaresse te onderzoeken, ontwijkt James Bond verschillende aanslagen op zijn leven. Met de hulp van CIA-agent Felix Leiter en de lokale visser Quarrel volgt Bond het sinistere spoor van Dr. No naar zijn eiland Crab Key.

Kort nadat hij met Quarrel op het strand is geland, ontmoet Bond de verleidelijke schelpenverzamelaar Honey Ryder. De drie ongenode bezoekers worden opgejaagd door Dr. No’s privéleger, die Quarrel doden en Bond en Honey naar het verblijf van Dr. No brengen. Hun megalomane gastheer, Dr. No, vertelt Bond dat hij, door gebruik te maken van het nucleaire laboratorium ter plaatse, van plan is het Amerikaanse ruimteprogramma te vernietigen als zijn eerste stap naar wereldheerschappij.

Bond is Dr. No te slim af, die het slachtoffer wordt van zijn eigen plan en sterft. Bond redt Honey Ryder en samen ontsnappen ze uit Crab Key welke kort erna ontploft. En daarmee laten ze de laatste verwoesting van Dr. No’s laboratorium achter.

Het bericht Dr. No terug op het witte doek! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Fleming was geen liefhebber van de type films die Saltzman produceerde, maar na het zien van Saturday Night And Sunday Morning was hij om. Hij verkocht de rechten van Casino Royale  (1953) en Thunderball (1961) aan de Canadees voor een bedrag van $ 50.000,—. Maar ondanks dat Saltzman de rechten in zijn bezit had, kreeg hij de financiering voor het filmen niet rond. Het was goede vriend en scenarioschrijver Wolf Mankowitz die Saltzman voorstelde aan Albert R. Broccoli. Waar Saltzman de rechten bezat van twee verhalen, had Broccoli goede connecties in de filmindustrie van Engeland. In eerste instantie wilde Broccoli de rechten van Saltzman kopen, maar die wilde dat niet. Uiteindelijk ging het tweetal een partnerschap aan om de films te maken.

Maar ook samen lukte het in de Verenigde Staten niet om de film gefinancierd te krijgen. Overal kregen ze vooral te horen dat het te Brits was. Uiteindelijk was het United Artists die wel het aandurfde om Dr. No te gaan produceren. De rechten van de films bleven bij Broccoli en Saltzman (die daarvoor het bedrijf Danjaq oprichtten) en de productie werd gedaan door het productiebedrijf dat het tweetal oprichtte: EON Productions. 

Start van de samenwerking

Als eerste film wilde het productieduo Thunderball verfilmen, maar er bleek een juridisch geschil te zijn tussen Ian Fleming en zijn medeauteur Kevin McClory. Broccoli en Saltzman kozen ervoor om Dr. No (1958) te gebruiken. En dat kwam thematisch gezien op het juiste moment: de Amerikaanse overheid had net problemen met het lanceren van raketten op Cape Canaveral. Nu alles in kannen en kruiken was, kon begonnen worden met het samenstellen van de crew en daarna de cast.

Regie

De eerste keuze om als regisseur aan de slag te gaan was Phil Karlson. Ondanks dat Dr. No een aardig budget had, was het salaris wat Karlson vroeg veel te hoog. Andere regisseurs die benaderd werden waren Guy Green, Val Guest, Ken Hughes en Guy Hamilton. Ze wezen het allemaal af. Guy Hamilton zou uiteindelijk later opnieuw benaderd worden en in totaal vier James Bond-films regisseren. Terence Young, regisseur van diverse Warwick-filmproducties (eigendom van Albert Broccoli), tekende uiteindelijk een contract. Zowel Broccoli als Saltzman waren van mening de juiste persoon te hebben gevonden. Young zou James Bond kunnen omvormen van personage naar een persoon die echt zou kunnen bestaan.

Scenario

Voor het scenario van de film wilde Broccoli Richard Maibaum en Wolf Mankowitz inhuren. Die laatste werd gevraagd omdat hij ervoor gezorgd had dat Broccoli en Saltzman elkaar gevonden hadden. Het schrijversduo wilde het personage van Dr. No herschrijven, want ze zagen de slechterik niet meer als een Fu Manchu met stalen haken. Uiteindelijk kwamen ze er niet aan uit en Mankowitz besloot om in het beginstadium de productie te verlaten. Maibaum koos ervoor om te blijven en om het verhaal voor een groot deel op het boek van Ian Fleming te baseren.

Mankowitz kreeg nog wel het uiteindelijke idee van Maibaum onder ogen en besloot definitief om niet terug te keren. Sterker nog, hij wilde zijn naam niet op de aftiteling hebben. Omdat Maibaum niet alleen verantwoordelijk kon zijn voor het script werd de hulp ingeroepen van Johanna Harwood en thrillerschrijver Berkely Mather. Harwood werd vooral ingezet om elementen aan het script toe te voegen om het Brits te laten lijken.

Casting

Nu de crew compleet was en het verhaal bijna in kannen en kruiken was, kon men het castings proces opstarten. Natuurlijk vooral de hoofdpersoon: James Bond. Albert Broccoli had het idee om zijn goede vriend Cary Grant te benaderen. Ze kenden elkaar al langere tijd en Grant was zelfs Broccoli’s getuige tijdens zijn bruiloft met Dana geweest. Grant zag de rol wel zitten, maar wilde zich maar binden aan 1 film. En dat terwijl Broccoli en Saltzman grote plannen hadden om meerdere films te gaan maken. Er werden verschillende namen genoemd.

Sean Connery

Ook Ian Fleming had zo zijn favoriete acteurs die hij doorgaf aan Broccoli. Uiteindelijk was het Broccoli die steeds maar met 1 acteur in zijn hoofd zat: Sean Connery. Saltzman en Broccoli waren het erover eens dat hij James Bond moest worden. Ondanks dat United Artists per telegram liet weten dat Connery het niet was voor hen, zetten Broccoli en Salzman toch door. De rest is geschiedenis.

Het casten van de overige rollen verliep niet heel makkelijk en sommigen kregen pas een paar weken voor het starten van de film te horen dat ze een rol hadden in de James Bond-film. Terwijl Fleming een aantal suggesties had voor de slechterik, waaronder zijn vriend Noel Coward en halfneef Christopher Lee, waren het Broccoli en Saltzman die Joseph Wiseman al onder contract hadden gezet. Bernard Lee werd gekozen voor ‘M’ omdat hij een vaderfiguur uitstraalde en Lois Maxwell was eigenlijk gecast voor de rol van Silvia Trench, op verzoek van Fleming zelf. Maar tijdens de screentest kwam naar voren dat zij niet de geschikte keuze was. Maxwell kreeg vervolgens de rol van Miss Moneypenny, een rol die ze 14 films lang zou spelen. Het karakter van Silvia Trench werd uiteindelijk ingevuld door Eunice Gayson en verdween na From Russia With Love (1963).

En actie!

De productie van Dr. No begon op 16 januari 1962 op locatie in Kingston, Jamaica. De belangrijkste opnames werden gemaakt op Crab Key en in Kingston. Het eerste lag op een paar 100 meter van Ian Flemings landgoed GoldenEye. Fleming bezocht dan ook een aantal keer de set op Jamaica. Op 21 februari werden de laatste opnames in Jamaica gemaakt en verliet de cast en crew het eiland. Door onverwachte weersveranderingen waren niet alle opnames gemaakt. Vijf dagen later werd de productie verwacht op de Pinewood Studios in Londen. Daar was de indrukwekkende set van Ken Adam te bewonderen: de basis van Dr. No. Maar ook van de ventilatieschacht waar Bond in ontsnapte en het interieur van de geheime dienst waren sets gebouwd op Pinewood Studios.

Ondanks het hoge budget van de film was het voor Ken Adam zoeken naar mogelijkheden om zo goedkoop mogelijk een set te maken. Zo waren de schilderijen van het decor gemaakt van karton, de luxe-deur van M gemaakt van plastic en de ruimte waarin professor Dent Dr. No ontmoet, werd minimalistisch ontworpen en gebouwd voor een bedrag van $ 750,—. Setontwerper Syd Cain bleek ook helemaal niet op de aftiteling te staan. Als compensatie, en om de aftiteling niet opnieuw te hoeven maken, kreeg Cain een gouden pen. Blijkbaar was het afdoende, hij keerde in de latere James Bond-films terug.

It’s a wrap

De opnames in Londen werden na 58 weken afgerond. Op 30 maart 1962 werden de laatste opnames gedraaid, waarbij James Bond (Sean Connery) oog in oog zou staan met een vogelspin. Er werden allerlei maatregelen voor genomen, maar regisseur Terence Young was niet tevreden over het eindresultaat. De close-ups met Sean Connery werden gefilmd met glasplaat tussen de acteur en de spin. De overige opnames werden gemaakt met stuntbubbel Bob Simmons.

Na de opnames was het de beurt aan Peter Hunt voor de eindmontage. Die gebruikte innovatieve montagetechnieken, het gebruik van snelle bewegingen en overdreven geluidstechnieken. Het gaf een bepaalde stijl, maar vooral ook om kleine fouten niet op te laten merken bij het publiek. Maurice Binder was verantwoordelijk voor de introductie en de aftiteling. De introductie, waarbij een pistoolloop zichtbaar was en waarbij Bond snel draait en schiet, werd een van de stijlkenmerken van de James Bond-films. 

60 jaar James Bond

In onze serie 60 jaar James Bond vertellen we je verhalen over zes decennia filmische James Bond. Lees deze artikelen ook eens:

• 60 jaar James Bond: de komst van Connery
• Het 007-logo: 60 jaar evolutie

Het bericht 60 jaar James Bond: de productie van Dr. No verscheen eerst op James Bond Nederland.

En die vonden ze in de vorm van Cary Grant. De acteur, een vriend van Broccoli en zelfs zijn getuige van zijn huwelijk met Dana, werd begin jaren 60 benaderd voor de rol en zei ja. Het contract werd door de acteur uiteindelijk niet getekend. De acteur wilde zich maar binden voor een film. En dat terwijl Broccoli en Saltzman meerdere films op het oog hadden: tenslotte hadden ze rechten op een aantal boeken van Ian Fleming. Reden dus om Grant niet als 007 te casten.

De zoektocht gaat verder. . .

De zoektocht ging verder en verschillende namen passeerden de revue bij product Harry Saltzman, waaronder Roger Moore en David Niven. Albert R. Broccoli bleef steeds maar met een persoon in zijn hoofd zitten. De jonge Schotse acteur Sean Connery. De producent had hem een aantal jaar eerder gezien tijdens opnames in Londen voor de film Another Time, Another Place (1958). Broccoli was van mening dat hij (Connery red.) alles in zich had om de rol van James Bond te vertolken. Hij was knap, had charisma, was groot en had een goeie glimlach.

Omdat het hem bij bleef, ging Albert Broccoli een film kijken met Sean Connery in de hoofdrol. In de bioscoop van de Goldwyn Studios in Hollywood keek hij naar Darby O’Gill And The Little People uit 1959. Hij werd nog enthousiaster en belde meteen zijn vrouw op: Dana. Zij kwam ook kijken en bij de eerste beelden zei ze vol overtuiging: “Dat is onze Bond!” Albert Broccoli was zeker van zijn zaak. Hij belde zijn compagnon Harry Saltzman met een duidelijke boodschap: kijk een film van Sean Connery, bel zijn agent en zorg voor een bijeenkomst met hem op ons kantoor als ik terug ben.

Connery als 007

En zo geschiedde dat de Schotse acteur een gesprek had met Harry Saltzman en Albert R. Broccoli. In een later interview vertelde Broccoli over deze bijeenkomst: “Toen hij binnenkwam, voelde ik een krachtige energie. Maar zijn fysiek en persoonlijkheid waren wel te veel voor een 007. Een geheim agent die onder de radar kon blijven en leefde in luxe”. Het werd een prettig gesprek waarbij heel veel vragen kwam vanuit het duo. Op een of andere manier waren ze ook gecharmeerd door zijn Schotse accent, ondanks dat ze dat helemaal niet zochten in James Bond.

Natuurlijk was het belangrijk om ook te praten over geldzaken. En dat bleek een dingetje te zijn. De producenten lieten weten dat, ondanks het hoge productiebudget, er echt wel restricties waren op wat Connery zou gaan verdienen. Connery was daarin duidelijk: of alles of niets. En uiteindelijk werden ze het eens over het salaris en de bijkomende afspraken, waaronder dat hij per jaar een James Bond-film zou doen en nog in een film daarnaast mocht acteren. Ze kwamen tot een overeenkomst. Tot grote vreugde van het producentenduo.

Toen hij binnenkwam, voelde ik een krachtige energie. Maar zijn fysiek en persoonlijkheid waren wel te veel voor een 007. Een geheim agent die onder de radar kon blijven en leefde in luxe.

Of toch niet!

Die vreugde duurde kort. Sean Connery ging mee naar de Pinewood Studios waar hij een aantal scenes deed met mogelijke tegenspeelsters. De opnames daarvan werden doorgestuurd naar United Artists. Als geldschieter hadden zij inspraak op de gang van zaken van de eerste James Bond-film. En daar kwam een eigenlijk teleurstellende reacties vandaan via een telegram: NO – KEEP TRYING. Ondanks dat besloten de producenten door te gaan met Sean Connery in de rol van geheim agent 007.

Sean Connery was James Bond geworden. Maar er moest nog wel iets gedaan worden aan zijn voorkomen en zijn soms zwaar Schots accent. Als eerste nam regisseur Terence Young de acteur mee naar zijn eigen kleermaker: Anthony Sinclair. Om Connery meer het gevoel van de geheim agent te geven, nam Young hem een aantal keer mee uit lunch en diner in de meeste luxe restaurants van Londen. Hij leerde de Schot de James Bond-stijl van goed eten en drinken.

Op 8 januari 1962 kreeg Sean Connery het definitieve script van de film. Een week voordat de opnames begonnen, kwam hij aan op het eiland Jamaica. In die tijd bereidde hij zich samen met regisseur Terence Young voor op de rol: hoe gaat hij 007 vormgeven, hoe wilde hij eruitzien en allemaal van dat soort dingen. Ook sprak hij veelvuldig met zijn stuntdubbel Bob Simmons, die een huis had op het Caribische eiland. In een interview vertelde hij: “We zaten samen te eten en trokken nog een fles of vier open. We bespraken nog wat actiescènes en het belangrijkste wat ik hem meegaf: de choreografie van een stuntscene is als ballet wat je veel moet herhalen”.

En actie!

Op 16 januari 1962 om 10:10 uur begonnen dan de eerste opnames van de eerste James Bond-film. Het betrof de aankomst van 007 op het vliegveld van Jamaica. In de scene acteerde Sean Connery samen met Reggie Carter (de taxichauffeur) en fotograaf Marguerite LeWars. Na drie takes waren de eerste opnames een feit. Sean Connery was nu definitief James Bond.

Op de tweede draaidag mocht Sean Connery aan de bak. De opnames met het gevecht tussen James Bond en de taxichauffeur stond op de rol. Daarna moesten de opnames met de Sunbeam Alpine gefilmd worden. Een groot gedeelte hiervan was voor rekening van Bob Simmons. De close-ups filmden ze later in Pinewood Studios. Een close-up was een improvisatie van de regisseur: het moment dat Sean Connery samen met de graafmachinist kijkt naar de begrafenisauto die kort daarvoor een ravijn instortte. Een groot deel van dit soort improvisaties kwam van Sean Connery zelf.

Honey Ryder

Op 2 februari werden de eerste scènes opgenomen tussen Sean Connery en Ursula Andress. Grappig is dat hun eerste draaimoment de laatste scène uit de film was. De close-ups zouden ze beiden later op Pinewood Studios opnemen. Een aantal dagen later verhuisde Sean Connery samen met de rest van de crew van de stad Kingston naar de noordkant van het eiland. Daar filmden ze de ontmoeting tussen James Bond en Honey Ryder. De weken erna filmde de crew diverse scènes uit de film op Jamaica.

Eind februari arriveerde Sean Connery voor het eerst op de set van Pinewood Studios. Daar was zijn eerste scène de ontmoeting met M, Boothroyd en Miss Moneypenny. Daarna werd er doorgegaan naar de casinoscène. De scene waarbij Sean Connery de woorden “Bond, James Bond” wereldberoemd maakte.

De laatste loodjes

Daarna werden een aantal kleine scènes met de slechteriken achter elkaar opgenomen. Sean zou in het gezicht worden gespuugd, bij de arrestatie van Miss Taro. Zijn tegenspeelster, actrice Zena Marshall, had daar heel erg moeite mee. Maar onder druk van regisseur Terence Young bleef deze scène erin zitten. Daarna kon Connery door naar de scène met Professor Dent. In de betreffende scène wordt de professor door James Bond doodgeschoten.

Sean Connery had ook de verplichting om foto’s te laten maken voor promotie van de film. Op 12 maart was er een hele dag ingeroosterd voor foto’s. Sean Connery was die dag niet alleen, ook andere acteurs en actrices uit de film kwamen opdraven. Er werden zowel individuele foto’s als groepfoto’s gemaakt. 

It’s a wrap!

Op 3 april was de laatste dag van Ursula Andress op de set van Dr. No. In een later interview gaf ze aan dit een geweldige dag te hebben gevonden, want ze mocht Sean Connery kussen. Connery doopte deze kus om tot de Swiss Kiss, aangezien Andress uit Zwitserland kwam. Het eerste James Bond-avontuur voor Sean Connery was nog niet voorbij. Hij moest nog twee dagen aan de bak met een levensechte vogelspin. En daar was hij niet blij mee, aangezien de Schot een hekel had aan spinnen. Ondanks dat maakte Terence Young de acteur wijs dat het gif uit de spin was gehaald. Het maakte Connery er niet geruster op. Toch was de scène minder riskant dan de film het laat uitschijnen: het gif van een vogelspin is voor een mens niet gevaarlijker dan een bijensteek.

Tijdens deze opnames had EON Productions een optie genomen op een mogelijke tweede James Bond-film. Eerder was al contractueel vastgelegd dat Connery voor deze film beschikbaar zou zijn. De rest is geschiedenis. Sean Connery maakte James Bond en zichzelf wereldberoemd.

60 jaar James Bond

In onze serie 60 jaar James Bond vertellen we je verhalen over zes decennia filmische James Bond. Lees deze artikelen ook eens:

• 60 jaar James Bond: De productie van Dr. No
• Het 007-logo: 60 jaar evolutie

Het bericht 60 jaar James Bond: de komst van Connery verscheen eerst op James Bond Nederland.