Het is alweer drie jaar geleden dat For Your Eyes Only in de Folio-reeks uitkwam. Liefhebbers moesten dus even geduld hebben, want eigenlijk stond dit laatste deel voor vorig jaar gepland. Met de publicatie van Octopussy & The Living Daylights maakt Folio Society de reeks nu eindelijk compleet, zo blijkt uit een tweet van Calvin Dyson.

Octopussy & The Living Daylights is het veertiende en laatste James Bond-boek van Ian Fleming. Het boek bevatte aanvankelijk twee verhalen, Octopussy en The Living Daylights, maar latere edities werden uitgebreid met de korte verhalen The Property of a Lady en 007 in New York.

Zoals vaker putte Fleming rijkelijk uit zijn eigen leven. Zijn passie voor Jamaica, zijn oorlogservaringen en zijn liefde voor bergsport en duiken komen duidelijk terug in de verhalen. Ook persoonlijke connecties, van vrienden tot minnaressen, verwerk­te hij tot karakters of details. Zelfs een recept voor roerei vond zijn weg naar de pagina’s.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Octopussy

In dit verhaal reist Bond naar Jamaica om Major Dexter Smythe te confronteren. Smythe wordt verdacht van de moord op Bonds voormalige skiler­aar Hannes Oberhauser én de diefstal van nazi-goud. Hoewel Bond slechts een bijrol speelt, is zijn aanwezigheid cruciaal. Hij biedt Smythe de keuze: zich verantwoorden of zelfmoord plegen. Uiteindelijk vindt Smythe de dood op bizarre wijze – verstrikt tussen een giftige schorpioenvis en zijn huisdier-octopus, toepasselijk Octopussy genoemd.

Veel elementen van het verhaal stammen rechtstreeks uit Flemings leven. Hij had in Kitzbühel gewandeld en geskied, observeerde octopussen bij zijn huis in Jamaica en had een langlopende fascinatie voor verborgen nazi-goud. Zijn buurvrouw en latere minnares Blanche Blackwell gaf hem een kleine roeiboot, die hij Octopussy noemde. Zo kreeg het verhaal zijn opmerkelijke titel.

The Living Daylights

Bond krijgt de opdracht een Britse agent veilig uit Oost-Berlijn te loodsen. Zijn taak: een KGB-sluipschutter uitschakelen, codenaam Trigger. Vanuit een hotelkamer houdt Bond het niemandsland in de gaten, maar tot zijn verbazing blijkt Trigger niemand minder dan een jonge celliste te zijn. Op het beslissende moment schiet Bond niet haar dood, maar haar wapen kapot. Een zeldzaam moment van compassie van de geharde 007.

Het verhaal was deels geïnspireerd door een echte ontsnapping uit Colditz, waarbij een orkestgeluid de vluchtende gevangenen dekmantel bood. Trigger is gebaseerd op Flemings halfzus Amaryllis, een concertcelliste en andere personages zijn geïnspireerd op Bond-bekenden uit de oorlog en MI6, zoals Sir Stewart Menzies.

The Property of a Lady

Wanneer MI6 ontdekt dat een dubbelagente een Fabergé-ei wil veilen bij Sotheby’s, vermoedt Bond dat dit een list is om haar uit te betalen. Hij woont de veiling bij, observeert de KGB-contactpersoon en legt zo een spionnen­spel bloot waarin kunst en geopolitiek elkaar raken.

The Property of a Lady was een opdracht voor Sotheby’s en werd in 1963 gepubliceerd in hun jaarlijkse Ivory Hammer.

007 in New York

Het kortste verhaal uit de bundel is vooral een luchtige schets. Bond reist af naar New York om een voormalige MI6-medewerkster te waarschuwen voor haar nieuwe geliefde, een KGB-agent. Tussendoor reflecteert hij op de stad en deelt Fleming zelfs zijn favoriete recept voor roerei. Uiteraard geserveerd met wat roséchampagne van Taittinger.

Breek de eieren in een kom. Klop ze grondig los met een vork en breng goed op smaak. Smelt vier ons boter in een kleine koperen pan (of een pan met dikke bodem). Zodra de boter gesmolten is, giet je de eieren erbij en laat je ze op zeer laag vuur garen, terwijl je voortdurend klopt met een kleine garde. Wanneer de eieren nog iets minder gegaard zijn dan je normaal zou wensen om te eten, haal je de pan van het vuur, voeg je de resterende boter toe en blijf je nog een halve minuut kloppen. Voeg ondertussen fijngehakte bieslook of fijne kruiden toe. Serveer op warme, met boter besmeerde toast in individuele koperen schaaltjes (puur voor de uitstraling), met roséchampagne (Taittinger) en zachte achtergrondmuziek.

Van boek naar film

EON Productions liet zich meerdere keren inspireren door deze bundel. In 1983 verscheen Octopussy, waarin elementen van zowel Octopussy als The Property of a Lady zijn verwerkt. Vier jaar later werd The Living Daylights vrij getrouw verfilmd met Timothy Dalton in zijn debuut als 007.

Ook latere films bevatten knipoogjes naar deze verhalen, zoals Solange in Casino Royale (2006) en een plotdetail in Quantum of Solace (2008); in de laatste scène van de film waarschuwt Bond een Canadese agente wanneer zij een relatie blijkt te hebben met de ex-vriend van Vesper Lynd. Zelfs de naam Oberhauser vond zijn weg naar Spectre (2015), waarin wordt verteld dat hij de vader is van 007’s aartsvijand, Ernst Stavro Blofeld.

The Folio Society en Fay Dalton

The Folio Society is in 1947 opgericht in Londen. Ze hebben als missie om literaire grootheden te eren door speciale edities op de markt te brengen. Ze onderscheidt zich door het gebruik van lettertypen, illustraties, papier en de manier van binden. De eerder verschenen edities van The Folio Society werden met veel lof ontvangen.

De illustraties zijn naar verwachting wederom van de in Londen wonende Fay Dalton. Haar stijl kenmerkt zich vooral door de vintage look en past goed bij de jaren 50-periode. In 2010 won ze de Pickled Ink Award fo Illustration, een belangrijke prijs voor kunstenaars. Kenmerkend voor het werk van Dalton is de combinatie tussen traditioneel teken- en schildermethodes en digitaal tekenen.

Het bericht Folio Society kondigt Octopussy & The Living Daylights aan verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dit artikel is een kopie uit dat van 2023.

Het Fabergé-ei uit Octopussy

Het bekendste voorbeeld van een ei in een Bond-film is wel het smaragdgroene Fabergé-ei uit Octopussy (1983). Carl Fabergé was een Russische goudsmid die tientallen paaseieren maakte in opdracht van de Russische tsaren. Deze paaseieren zijn bezet met edelstenen en bevatten binnenin vaak een miniatuur gemaakt van goud of een ander kostbaar metaal. Omdat veel eieren in handen zijn van privéverzamelaars, zijn Fabergé-eieren erg gewild. Ze worden niet vaak geveild.

Dat bracht Ian Fleming op een idee. In het kortverhaal The Property of a Lady (1963) lezen we hoe een KGB-agent flink boven de prijs biedt op een Fabergé-ei om een agente te betalen. Bond zit hem op de hielen. Het is dit kortverhaal dat de basis vormt van het begin van de film Octopussy. Ook hier wordt er een Fabergé-ei geveild, een ei dat slechterik Kamal Kahn koste wat het kost wil bemachtigen. Bond is hem te slim af, en verwisselt het echte ei met een nepversie. Als Bond het echte ei inzet tijdens een spelletje backgammon, is Kamal Kahn zichtbaar geïrriteerd.

Het Fabergé-ei in de film is gebaseerd op het zogenoemde Kroningsei. Dat ei werd gemaakt in 1897 ter ere van Tsarina en Keizerin Alexandra Fyodorovna, in opdracht van Keizer Nicholas II. Het Octopussy-ei lijkt veel op het echte ei met dezelfde naam, maar bevat enkele verschillen. Zo is het echte ei meer limoengroen van kleur. Binnenin het ei is de keizerlijke koets te zien die gebruikt werd tijdens de kroning van Nicholas en Alexandra. De koets in het echte ei bevat rood email, maar dit detail werd niet overgenomen voor de film. Twee eieren werden voor de film vervaardigd door Asprey. Eentje daarvan werd in september vorig jaar geveild door Christie’s en bracht toen een recordbedrag van 327.600 Britse pond op.

De liefde van Fleming voor eieren

People do connect me with James Bond simply because I happen to like scrambled eggs and short-sleeved shirts and some of the things that James Bond does, but I certainly haven’t got his guts nor his very lively appetites.

Ian Fleming

In tegenstelling tot zijn Wodka Martini’s heeft agent 007 zijn eieren het liefst geroerd. Fleming schrijft in From Russia, with Love (1957) over Bonds bruin gespikte ei in een blauw eierdopje met gouden rand, zelfs het merk blijft niet onbeschreven: Minton. Bond is erg serieus over zijn eieren. Zo eet hij eet louter bruine eieren die hij koopt van een vriend van May, zijn huishoudster:

It was a very fresh, speckled brown egg from French Marans hens owned by some friend of May in the country. (Bond disliked white eggs and, faddish as he was in many small things, it amused him to maintain that there was such a thing as the perfect boiled egg.) 

Ian Fleming, hoofdstuk 11, From Russia, with Love

Het liefst drinkt James rosé champagne van Taittinger bij zijn roerei. Mocht je bij het paasontbijt nog ergens op proosten, neem zijn suggestie uit 007 in New York (1963) in overweging. Over Bond en ontbijt is sowieso veel te schrijven, David Leigh van The James Bond Dossier heeft er een uitgebreid artikel over geschreven.

Easter eggs in James Bond-films

Wie paaseieren zegt, zegt ook easter eggs. Kleine knipogen naar bekende en minder bekende elementen uit de Bond-reeks, vaak goed verstopt. Vaak zijn dat verwijzingen naar eerdere films. In On Her Majesty’s Secret Service (1969) trekt Bond een lade open met souvenirs uit de vorige films. Zowel Die Another Day (2002) als Skyfall (2012) zitten vol easter eggs naar eerdere Bond-films, sommige zeer opvallend. Een andere vorm van easter eggs zijn cameo’s. Een kort moment waar een bekend persoon of een crewlid even in beeld te zien is. De koning van de Bond-cameo’s is uiteraard producent Michael G. Wilson.

Wilson maakte zijn eerste cameo in Goldfinger (1964), om vanaf The Spy Who Loved Me (1977) in elke film wel eens op te duiken. In sommige films is hij zelfs meer dan eens te zien. In Octopussy zien we hem in het begin van de film als lid van de Sovjet-veiligheidsraad, om later terug te keren als toerist op een boot in India. Uitgebreidere rollen voor Wilson volgen later. In Tomorrow Never Dies (1997) is hij geruime tijd in beeld als Mr. Wallace, medewerker van Elliot Carver. Zijn cameo in Casino Royale (2006) is wellicht de meest prominente: Wilson speelt de corrupte politiechef die door een valse tip van Mathis wordt opgepakt. Wilsons voorlopig laatste cameo zien we in No Time to Die (2021): hij is een van de SPECTRE-leden op het verjaardagsfeestje van Blofeld.

Opstaan uit de dood

Met Pasen vieren Christenen de verrijzenis van Jezus. Volgens de Bijbelverhalen sterft Jezus op Goede Vrijdag, om met Pasen uit de dood op te staan. Ook James Bond staat uit de dood op, figuurlijk dan. Bond komt altijd terug, zelfs al denkt zijn vijand dat hij verslagen is. In You Only Live Twice (1967), wordt Bond dood verklaard middels een krantenartikel en een valse begrafenis. Als 007 dan toch springlevend voor de neus van Blofeld staat, spreekt die de iconische woorden:

You only live twice, Mr. Bond.

Ook Skyfall speelt met het thema ‘opstaan uit de dood’. Bond wordt opnieuw dood gewaand, maar blijkt toch nog te leven. Dat is ook slechterik Silva niet ontgaan, en wanneer hij vraagt naar Bonds hobby, is het antwoord duidelijk. “Resurrection.”, verrijzenis. Bond verschijnt weer ten tonele. Dat zet zich ook door achter de schermen. Wanneer Sean Connery tot tweemaal stopt als Bond, gaat de reeks gewoon verder. En toen de kranten begin jaren 90 kopten dat de reeks op sterven lag, was daar Pierce Brosnan en GoldenEye (1995). Hetzelfde geldt voor Casino Royale en ook Skyfall. Tegenwoordig zou je kunnen zeggen dat elke nieuwe Bond-film een soort verrijzenis is, gezien het lange wachten tussen elke film.

Een nieuw begin

Wie dieper gaat graven naar de ware betekenis van Pasen, die vindt termen als lente, bloei, een nieuw begin. Daarom zijn eieren hét symbool van Pasen: nieuw leven dat tevoorschijn komt. Dat staat ver af van Flemings gebruik van eieren: hij gebruikte ze enkel als kijk op Bonds levensstijl. En toch, opnieuw staat de Bond-reeks op de rand van een nieuw begin. Craigs Bond sterft in No Time to Die, maar dat wil niet zeggen dat de reeks dood is. Bond staat wel weer op uit de dood en maakt een nieuw begin. En misschien krijgen we in Bond 26 wel de befaamde roereieren te zien.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht James Bond en Pasen: meer dan versierde eieren – Uit het archief verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het Fabergé-ei uit Octopussy

Het bekendste voorbeeld van een ei in een Bond-film is wel het smaragdgroene Fabergé-ei uit Octopussy (1983). Carl Fabergé was een Russische goudsmid die tientallen paaseieren maakte in opdracht van de Russische tsaren. Deze paaseieren zijn bezet met edelstenen en bevatten binnenin vaak een miniatuur gemaakt van goud of een ander kostbaar metaal. Omdat veel eieren in handen zijn van privéverzamelaars, zijn Fabergé-eieren erg gewild. Ze worden niet vaak geveild.

Dat bracht Ian Fleming op een idee. In het kortverhaal The Property of a Lady (1963) lezen we hoe een KGB-agent flink boven de prijs biedt op een Fabergé-ei om een agente te betalen. Bond zit hem op de hielen. Het is dit kortverhaal dat de basis vormt van het begin van de film Octopussy. Ook hier wordt er een Fabergé-ei geveild, een ei dat slechterik Kamal Kahn koste wat het kost wil bemachtigen. Bond is hem te slim af, en verwisselt het echte ei met een nepversie. Als Bond het echte ei inzet tijdens een spelletje backgammon, is Kamal Kahn zichtbaar geïrriteerd.

Het Fabergé-ei in de film is gebaseerd op het zogenoemde Kroningsei. Dat ei werd gemaakt in 1897 ter ere van Tsarina en Keizerin Alexandra Fyodorovna, in opdracht van Keizer Nicholas II. Het Octopussy-ei lijkt veel op het echte ei met dezelfde naam, maar bevat enkele verschillen. Zo is het echte ei meer limoengroen van kleur. Binnenin het ei is de keizerlijke koets te zien die gebruikt werd tijdens de kroning van Nicholas en Alexandra. De koets in het echte ei bevat rood email, maar dit detail werd niet overgenomen voor de film. Twee eieren werden voor de film vervaardigd door Asprey. Eentje daarvan werd in september vorig jaar geveild door Christie’s en bracht toen een recordbedrag van 327.600 Britse pond op.

De liefde van Fleming voor eieren

People do connect me with James Bond simply because I happen to like scrambled eggs and short-sleeved shirts and some of the things that James Bond does, but I certainly haven’t got his guts nor his very lively appetites.

Ian Fleming

In tegenstelling tot zijn Wodka Martini’s heeft agent 007 zijn eieren het liefst geroerd. Fleming schrijft in From Russia, with Love (1957) over Bonds bruin gespikte ei in een blauw eierdopje met gouden rand, zelfs het merk blijft niet onbeschreven: Minton. Bond is erg serieus over zijn eieren. Zo eet hij eet louter bruine eieren die hij koopt van een vriend van May, zijn huishoudster:

It was a very fresh, speckled brown egg from French Marans hens owned by some friend of May in the country. (Bond disliked white eggs and, faddish as he was in many small things, it amused him to maintain that there was such a thing as the perfect boiled egg.) 

Ian Fleming, hoofdstuk 11, From Russia, with Love

Het liefst drinkt James rosé champagne van Taittinger bij zijn roerei. Mocht je bij het paasontbijt nog ergens op proosten, neem zijn suggestie uit 007 in New York (1963) in overweging. Over Bond en ontbijt is sowieso veel te schrijven, David Leigh van The James Bond Dossier heeft er een uitgebreid artikel over geschreven.

Easter eggs in James Bond-films

Wie paaseieren zegt, zegt ook easter eggs. Kleine knipogen naar bekende en minder bekende elementen uit de Bond-reeks, vaak goed verstopt. Vaak zijn dat verwijzingen naar eerdere films. In On Her Majesty’s Secret Service (1969) trekt Bond een lade open met souvenirs uit de vorige films. Zowel Die Another Day (2002) als Skyfall (2012) zitten vol easter eggs naar eerdere Bond-films, sommige zeer opvallend. Een andere vorm van easter eggs zijn cameo’s. Een kort moment waar een bekend persoon of een crewlid even in beeld te zien is. De koning van de Bond-cameo’s is uiteraard producent Michael G. Wilson.

Wilson maakte zijn eerste cameo in Goldfinger (1964), om vanaf The Spy Who Loved Me (1977) in elke film wel eens op te duiken. In sommige films is hij zelfs meer dan eens te zien. In Octopussy zien we hem in het begin van de film als lid van de Sovjet-veiligheidsraad, om later terug te keren als toerist op een boot in India. Uitgebreidere rollen voor Wilson volgen later. In Tomorrow Never Dies (1997) is hij geruime tijd in beeld als Mr. Wallace, medewerker van Elliot Carver. Zijn cameo in Casino Royale (2006) is wellicht de meest prominente: Wilson speelt de corrupte politiechef die door een valse tip van Mathis wordt opgepakt. Wilsons voorlopig laatste cameo zien we in No Time to Die (2021): hij is een van de SPECTRE-leden op het verjaardagsfeestje van Blofeld.

Opstaan uit de dood

Met Pasen vieren Christenen de verrijzenis van Jezus. Volgens de Bijbelverhalen sterft Jezus op Goede Vrijdag, om met Pasen uit de dood op te staan. Ook James Bond staat uit de dood op, figuurlijk dan. Bond komt altijd terug, zelfs al denkt zijn vijand dat hij verslagen is. In You Only Live Twice (1967), wordt Bond dood verklaard middels een krantenartikel en een valse begrafenis. Als 007 dan toch springlevend voor de neus van Blofeld staat, spreekt die de iconische woorden:

You only live twice, Mr. Bond.

Ook Skyfall speelt met het thema ‘opstaan uit de dood’. Bond wordt opnieuw dood gewaand, maar blijkt toch nog te leven. Dat is ook slechterik Silva niet ontgaan, en wanneer hij vraagt naar Bonds hobby, is het antwoord duidelijk. “Resurrection.”, verrijzenis. Bond verschijnt weer ten tonele. Dat zet zich ook door achter de schermen. Wanneer Sean Connery tot tweemaal stopt als Bond, gaat de reeks gewoon verder. En toen de kranten begin jaren 90 kopten dat de reeks op sterven lag, was daar Pierce Brosnan en GoldenEye (1995). Hetzelfde geldt voor Casino Royale en ook Skyfall. Tegenwoordig zou je kunnen zeggen dat elke nieuwe Bond-film een soort verrijzenis is, gezien het lange wachten tussen elke film.

Een nieuw begin

Wie dieper gaat graven naar de ware betekenis van Pasen, die vindt termen als lente, bloei, een nieuw begin. Daarom zijn eieren hét symbool van Pasen: nieuw leven dat tevoorschijn komt. Dat staat ver af van Flemings gebruik van eieren: hij gebruikte ze enkel als kijk op Bonds levensstijl. En toch, opnieuw staat de Bond-reeks op de rand van een nieuw begin. Craigs Bond sterft in No Time to Die, maar dat wil niet zeggen dat de reeks dood is. Bond staat wel weer op uit de dood en maakt een nieuw begin. En misschien krijgen we in Bond 26 wel de befaamde roereieren te zien.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht James Bond en Pasen: meer dan versierde eieren verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het fijne aan de Bond-reeks is dat de meeste films afzonderlijk van elkaar bekeken kunnen worden. Van Dr. No (1962) tot Die Another Day (2002) bestaat er niet iets als een belangrijke continuïteit. Er zijn elementen van voorgaande films die telkens terugkomen. Blofeld en SPECTRE, Felix Leiter, het MI6-team… Maar het is niet erg als je die referenties niet helemaal snapt. Het verhaal is in elke film goed volgbaar. Daardoor ontstaan er verschillende manieren om te beginnen met Bond. En zelfs in de Daniel Craig-films, die wél op elkaar volgen, valt er wat te schuiven. Naargelang je interesses kan je een aantal films uitkiezen om mee te beginnen. Hieronder volgen een aantal opties.

1: Gewoon chronologisch

Begin met: Dr. No, From Russia with Love, Goldfinger, Thunderball…

Je hoeft dus niet chronologisch te beginnen aan Bond, maar het is wel de meest voor de hand liggende optie. Beginnen doe je bij Dr. No uit 1962, en zo volg je de officiële reeks van 25 films met From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), enzovoort. Als je interesse hebt om te weten hoe de Bond-reeks geëvolueerd is, dan is chronologisch kijken de beste manier. Zo merk je het verloop van serieuze films naar wat meer humor en dan terug naar serieus beter op. Je snapt de keuzes van Connery en Moore om af te zwaaien. De evolutie van de kwaadaardige organisatie SPECTRE in de eerdere films is op die manier goed te volgen. Referenties naar de gebeurtenissen in On Her Majesty’s Secret Service (1969) zijn duidelijk.

Een opmerking daarbij: het lijkt me wel handig om de twee onofficiële Bond-films, Casino Royale (1967) en Never Say Never Again (1983) pas achteraf te bekijken. De ene is een parodie en de andere een remake van Thunderball (1965), en dat kan raar aanvoelen tussen de andere films in. Als je een jongere kijker bent, dan kan het gebeuren dat je sowieso afhaakt. Het lage budget van Dr. No valt dan meer op. From Russia with Love en Thunderball voelen traag naar moderne maatstaven. Als je je ergert aan gedateerde special effects, dan is het een slecht idee om met het begin te beginnen. Gelukkig is dat niet nodig.

2: De Craig-saga

Begin met: Casino Royale, Quantum Of Solace, Skyfall, Spectre en No Time to Die

Geen zin in oude films maar wel in Bond? Begin dan met de films met Daniel Craig. Die films zijn een reboot. Craigs eerste film, Casino Royale (2006), voelt aan als een ideaal startpunt. James Bond krijgt zijn 00-status, en gaandeweg worden de klassieke elementen uit de oudere films geïntroduceerd. Van ‘shaken not stirred’ over de Aston Martin DB5 tot Q en Miss Moneypenny: ze krijgen een nieuwe oorsprong in de vijf films. Het Craig-verhaal wordt ook duidelijk neergelegd in No Time to Die (2021), dus het is een fijn compact begin van de Bond-reeks. Deze methode zie ik vaak terugkeren bij YouTubers die hun reacties filmen: ze beginnen vaak bij Daniel Craig.

Na de Craig-films heb je wel nog maar één stijl van Bond-films gezien. De verhalen zijn persoonlijk, de emoties worden niet geschuwd. Dit is anders in een groot deel van de andere films. Dat zijn meer op zichzelf staande avonturen. Als jongere ben je misschien de verweven universums van Marvel of DC gewoon, maar laat je niet afschrikken om na de modernere Craig-films een film met Sean Connery of Roger Moore te bekijken. Het zal even aanpassen zijn om een andere stijl te zien, maar die natuurlijke schommelingen in toon zijn eigen aan de Bond-reeks.

3: Het beste van iedere acteur

Begin met: Goldfinger, On Her Majesty’s Secret Service, The Spy Who Loved Me, Licence to Kill, GoldenEye en Skyfall

Als je nog geen enkele Bond-film hebt gezien, weet je meestal al wel dat er verschillende acteurs zijn die James Bond speelden. In totaal zijn het er zes in de officiële reeks. Als je een snel idee wil van de verschillende stijlen, en hoe elke acteur Bond vertolkte, dan is het lijstje hierboven een goed begin. Van daaruit kan je dan een acteur en een stijl kiezen die je boeit, en verder de rest van de films ontdekken. Dit rijtje films neemt je mee van uiterst iconisch met Sean Connery in Goldfinger naar George Lazenby’s enige film. Van de humor van Roger Moore in The Spy Who Loved Me (1977) naar Timothy Daltons hardere Bond in Licence to Kill (1989). Van een joviale Pierce Brosnan in GoldenEye (1995) naar het middelpunt van Daniel Craigs verhaal met Skyfall (2012).

Misschien wil je als echte Bond-fan reageren: “Voor Connery of Moore had je beter die film genomen!”. Iedereen heeft natuurlijk eigen voorkeuren, maar ik denk dat dit rijtje de meest exemplarische films zijn voor elke acteur. Niet noodzakelijk de beste film, maar wel eentje waarbij duidelijk hun versie van Bond naar boven komt. Daarom dus ook de voorkeur voor Licence to Kill in plaats van The Living Daylights (1987), of Skyfall boven Casino Royale: objectief gezien zijn dit allicht de meest duidelijke films om een bepaald type Bond te leren kennen, op het moment dat ze op hun hoogtepunt zijn.

4: Actie met popcorn

Begin met: Goldfinger, You Only Live Twice, The Spy Who Loved Me, Octopussy, GoldenEye en Tomorrow Never Dies

Soms wil je gewoon even onderuit zakken om een lichte actiefilm te bekijken. Weinig gezeur aan je hoofd, verstand op nul, popcorn erbij, genieten. Ook dat kan met Bond. Als opstap naar de rest van de reeks is het rijtje films hierboven voor een deel gelijk aan de vorige categorie. Je hebt dus nog altijd een aantal Bond-films die veelal erg goed worden bevonden, maar dat wordt aangevuld met een aantal lichtere films. Als je je niet per definitie wil verdiepen in Bond, maar gewoon eens wil zien wat dat nu voor een reeks is als ontspannend vertier, dan is dit een goed lijstje. Van de grote sets en bestorming van de basis van de schurk in You Only Live Twice (1965) over Roger Moore in z’n fraaiste safari-outfit in Octopussy (1983) naar keihard knallen met Pierce Brosnan in Tomorrow Never Dies (1997). Lichtvoetig entertainment dat ook typisch Bond is.

5: Voor de filmliefhebber

Begin met: From Russia with Love, On Her Majesty’s Secret Service, Licence To Kill, Casino Royale en Skyfall

Ja, ik heb deze films allemaal al eens genoemd. En met reden: dit is vermoedelijk het beste wat Bond te bieden heeft vanuit filmtechnisch en dramatisch perspectief. Het is een rijtje atypische Bondfilms. Een boeiende spionagethriller uit de Koude Oorlog. Het ijzersterke regiedebuut van Peter Hunt met een wervelende Diana Rigg. Een harde wraakfilm uit de jaren 80. Een Bond die letterlijk en figuurlijk wordt uitgekleed tot enkel het meest essentiële overblijft. En een film met meesterlijke cinematografie van Roger Deakins en een Oscar-waardige Judi Dench. Dit is Bond als pure cinema. Met dit rijtje komt James Bond het dichtste bij de kunstvorm die film is. Het talent, voor en achter de schermen, is zichtbaar. Het is de tegenpool van de vorige categorie. Als filmliefhebber kom je hier aan je trekken. Te bekijken op het grootste scherm dat je kunt vinden.

Je merkt het: 60 jaar en 27 films later is James Bond heel divers. De reeks kent een rijke en boeiende geschiedenis, en de films bieden voor elk wat wils. Waar je ook begint met je reis langs de films met onze favoriete geheim agent in de hoofdrol, voel je niet bevreesd om eraan te beginnen. Een avontuur met schitterende locaties, boeiende actie, puike acteerprestaties, een intrigerende lifestyle en spannende avonturen wachten op je.

Het bericht Je eerste Bond-film, hoe pak je dat aan? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ach, nee, normaal gesproken niet, maar uitgerekend nu bij de dertiende, moet hij een gevaarlijke tegenstander extra tegenkomen, de zwaarste nog wel uit zijn lange, succesvolle carrière: hemzelf namelijk, James Bond, echter in de huid van een ander. Want terwijl de gouden ploeg van producent Albert Broccoli werkt aan Octopussy (1983), draaien “anderen” stiekem ook een 007-avontuur met in de titelrol uitgerekend Sean Connery, de voorganger van Roger Moore, die wij inmiddels al zes films lang kennen als Engeland beste exportproduct. Worden ze er nerveus van?

Nauwelijks. We troffen elkaar deze week in de Engelse Pinewood-studios, waar het Octopussy-circus is neergestreken om er tot het eind van dit jaar nog op te nemen na een zestal slopende weken in de moordende droogte van een van de heetste uithoeken van India. Daar namelijk zetelt Kamal Khan in de gestalte van acteur Louis Jordan die in Octopussy de klassieke Grote Tegenstander speelt, omringd, zoals de traditie wil, door oogverblindend vrouwelijk schoon, geassisteerd door ex-Sandokan Kabir Bedi als de opvolger van Jaws, de man die James Bond uit de weg moet ruimen.

Een hopeloze taak, zoals u inmiddels ongetwijfeld weet. Maud Adams en Kristina Wayborn, twee actrices van Zweedse afkomst, vormen de vrouwelijke pionnen die met en tegen 007 opereren. Roger Moore, bruin verbrand tijdens de Indische opnamedagen, over die vreemde concurrentie:

Ik heb er persoonlijk weinig moeite mee. Hoe meer films er gemaakt worden, hoe beter het is voor de werkgelegenheid en voor het publiek. Twee dingen vind ik erg belangrijk: laten ze er alsjeblieft een goede film van maken, want met brandhout is niemand gediend. En laten zij hun Bond-film nou niet in precies dezelfde week uitbrengen als wij, zoals ze laatst aangekondigd hebben. Dat zou belachelijk zijn en stom en dan zal ook blijken dat zij er hoofdzakelijk een pesterij mee op het oog hadden.

Geen zin meer

Sean Connery heeft door de jaren heen herhaaldelijk verteld dat hij geen zin meer had in James Bond, dat die periode voor hem al lang was afgesloten omdat hij meer van zijn talenten wilde laten zien en nu speelt hij bij de concurrentie toch weer die rol.

Hoe kan dat nou?

Ik begrijp hem wel. Sean en ik, we kennen elkaar goed, we ontmoeten elkaar regelmatig, maar vreemd genoeg hebben wij nooit een seconde gepraat over James Bond of over de interpretatie van die rol. We hebben het meestal over andere films en veel over voetbal. Sean is een Schot, een echte Celtic-aanhanger. Mijn club is nog altijd Chelsea, omdat ik in die buurt geboren ben. Maar ik kom er bijna nooit meer, omdat ik buiten de werktijden woon in Gstaad in Zwitserland. Daar hebben ze niet eens een voetbalclub. Maar over wat Sean beweegt om toch weer Bond te willen zijn… nee, ik hou er niet zo van om over collega’s te praten.

Producent Albert Broccoli, voor de vrienden Cubby, kan het gemakkelijker zeggen: “We zijn al maanden in processen gewikkeld. Bij die andere productie is een man betrokken, die destijds met de schrijver Ian Fleming, de geestelijk vader van James Bond, werkte en daaraan het recht heeft overgehouden om na tien jaar een nieuwe versie te mogen maken van Thunderball. Meer niet. En zij mogen zeker geen andere Bond-films produceren. Er is nog steeds geen definitieve uitspraak van de rechter, maar die zal er voor het einde van het jaar ongetwijfeld zijn.”

Domweg bezweken

“En wat Sean Connery betreft. Na alle uitspraken waarin hij James Bond steeds ver van zich afschoof, als een periode uit het verleden. Hij is volgens mij domweg bezweken voor het geld. Ze hebben hem $ 2,8 miljoen dollar geboden, dat is meer dan Roger Moore bij mij verdient. Maar als we zo tegen elkaar moeten gaan opbieden, raakt het eind natuurlijk zoek. Ik heb niets te klagen. Ik heb een zeer ruime klantenkring over de hele wereld. Onze laatste film For Your Eyes Only heeft opnieuw alle records gebroken en nog meer opgebracht dan de voorgaande, maar de kosten vertienvoudigen ook jaarlijks. Het maken van deze films wordt langzamerhand een miljoenen-gok, waarbij je de kraan niet meer dicht krijgt.”

“Van die concurrentie worden wij niet nerveus. We werken op dezelfde manier als altijd, doen niet geheimzinnig en hebben ruim van tevoren heel eerlijk onze premièredatum bekend gemaakt: 28 juni aanstaande. Die “anderen” schijnen vreselijk mysterieus te doen. Er mag niemand komen kijken en hoewel ze vijf of zes mensen in dienst hebben voor publiciteit en reclame, schijnen die niet anders te moeten doen dan journalisten tegen te houden en naar huis te sturen.”

“Maar om heel eerlijk te zijn: ik kan niet ontkennen dat het een onprettig gevoel is te weten dat elders ook een Bond-film in de maak is met onze ex-ster in de hoofdrol. Ik vertrouw echter op onze kwaliteit en onze vele vaste klanten, die weten wat ze aan ons hebben. En aan Roger Moore als 007. Zeker de jongeren kennen volgens mij Connery helemaal niet meer.”

Karikatuur

“De scenario’s, vooral dat van Octopussy weer, laten steeds meer ruimte voor de acteur die ik ben. Je hebt de ontwikkeling kunnen zien aan de recente Bond-films. Die komedie krijgt steeds meer de overhand. De ironie en de parodie hebben de hoofdrollen overgenomen van het geweld. Waar geweld nog wordt gepleegd is het een karikatuur. Het verhaal werkt daar ook aan mee. Een aantal keren in Moonraker nog, suisden we door de ruimte, hadden we te maken met allerlei geniale technische trucs waarin ik me alleen maar als een soort instrument hoefde te bewegen. James Bond is inmiddels teruggekeerd naar de aarde en blijft daar.”

“Ook in Octopussy vlucht de Grote Tegenstander niet meer tot de bodem van de oceaan of ver achter de wolken richting Venus. James Bond staat met beide benen op de grond. De verhalen worden steeds menselijker en de science fiction laten we over aan de makers van Star Wars.”

“Het is toch op zijn zachtst gezegd uiterst curieus model te staan voor een held, die in de publieke opinie doorgaat voor het summum van hardheid en voor het toppunt van sexy-heldendom, terwijl de films nooit echt wreedheid laten zien, nooit in herhaling of in slow-motion de bloedspatten als een ballet vertonen, zoals vele andere films wel doen! En nog nooit heeft iemand James Bond echt met een vrouw in volle actie gezien! De triomf van de suggestie zou ik in alle bescheidenheid willen zeggen. Het publiek wil dan dat je toch ook in het persoonlijke leven een soort seksmaniak bent.”

“Vorige week vroeg iemand van een roddelblad mij: Meneer Moore, hoe komt het toch dat u bij de vrouwen zoveel succes hebt? Ik heb verbaasd geantwoord dat ik nu al jaren keurig getrouwd ben met een en dezelfde Louise, maar ik dat ik daarvoor twee echtscheidingen achter de rug had. Dan kun je toch moeilijk zeggen dat ik succes heb bij de vrouwen?”

Bovenstaand artikel verscheen op zaterdag 30 oktober 1982 in De Telegraaf. Het artikel werd geschreven door journalist Henk ten Berge. Tijdens een bijeenkomst voor journalisten in de Pinewood Studios heeft hij een aantal personen geïnterviewd, waaronder dus producent Albert Broccoli en de toenmalige James Bond-acteur Roger Moore.

De film Never Say Never Again met Sean Connery is uiteindelijk op een andere datum in de bioscopen verschenen dan Octopussy. Hoewel Albert Broccoli er veel vertrouwen in had, bleek de film met Sean Connery als James Bond het toch verrassend goed te hebben gedaan. Sterker nog: in het openingsweekend was de opbrengst 20% hoger! Uiteindelijk kwam de opbrengst van Octopussy in de bioscopen wel hoger uit. De film bracht $ 187,5 miljoen op tegen $ 160 miljoen van Never Say Never Again.

Het bericht Er is maar een James Bond en dat is Roger Moore! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Octopussy (1983) kennen we als “die film waarin Bond zich verkleedt als clown”, maar heden ten dage vallen vooral de scènes met generaal Orlov op. Acteur Steven Berkoff speelt de rol van z’n leven, maar het gedrag van de Bond-schurk heeft toch veel weg van wat de Russische president Poetin probeert te doen. “Het Westen is decadent en verdeeld, ze durven vergeldingen met onze atoombommen niet te riskeren”, zegt Orlov terwijl hij uit de doeken doet waarom een invasie makkelijk zou lukken. Dat klinkt erg vertrouwd. Barbara Broccoli hoopt dat Poetin geen verdere inspiratie haalt uit Bond. Michael G. Wilson legt uit:

Het is precies zoals vandaag. Berkoff speelt eigenlijk Poetin die laat zien hoe hij het Westen gaat binnenvallen. Dat was het volledige plot van de film, en wij deden het bijna 40 jaar geleden. En de manier waarop Poetin mensen wereldwijd uitschakelde met Novitsjok-gas? Dat hebben we gebruikt voor No Time To Die. We kwamen met het idee van een gas dat DNA als doelwit heeft, maar kan doorgegeven worden tussen mensen. Dat is iets wat Poetin geweldig zou vinden.

Geen nominatie voor Craig is pijnlijk

Terug naar Bond, dan. Het interview kwam er naar aanleiding van 60 jaar Bond en de verschillende nominaties voor No Time To Die (2021). Boven de ruimte waar Broccoli en Wilson geïnterviewd worden, is men druk bezig met de documentaire over de muziek in de Bond-films, die op 5 oktober moet verschijnen. De producenten zitten er relaxt bij. Wilson wordt geplaagd over zijn leeftijd door zijn halfzus, vertelt hij. Maar ook al is hij 80 geworden, toch lijkt hij nog niet aan stoppen te denken. Tenminste, dat zegt hij in de pers. Ook nu weer herhalen de twee hun lof voor Daniel Craig. Hij werd niet genomineerd voor een BAFTA, iets wat hij overigens wel kreeg voor Casino Royale (2006). De ‘award snub’ voor No Time To Die is onterecht en pijnlijk, klinkt het. Wilson:

Je bent altijd blij om genomineerd te worden. Maar dat Daniel niet genomineerd werd, dat vind ik verbluffend.

Barbara Broccoli neemt het andermaal op voor ‘haar’ Daniel Craig:

Ik denk dat het probleem is dat hij zo overtuigend is, zo goed is in de rol, dat niemand hem ziet acteren. Maar mensen moeten onthouden dat Daniel ook een producent is voor deze film. Dus dat maakt het minder pijnlijk voor mij. Hij werd niet genomineerd als acteur, maar de film werd wel genomineerd. En dat maakt hem ook genomineerd, want hij had een hand in elk beeld van de film.

De herhaling van Bond 26

De Bond-producenten herhalen een aantal punten uit eerdere interviews. Ze moesten lastige beslissingen maken over No Time To Die tijdens de omikron-golf. Over Danny Boyle geen kwaad woord. “We zaten niet op dezelfde golflengte. Het was erg vriendschappelijk, we erkenden gewoon dat dit niet ging werken. We zijn er allemaal erg volwassen mee omgesprongen.”, aldus Broccoli. En dan gaat het gespreksonderwerp over op de volgende Bond en Bond 26. Opnieuw valt Barbara Broccoli in herhaling.

Oh God! Het ding is, wanneer je James Bond cast, cast je niet gewoon één film. Je moet een beslissing maken waar je minstens 10 jaar mee moet kunnen leven. Iedereen heeft een eigen idee over wat dat voor een persoon moet zijn, dus het is een lastige beslissing. Doordat we met Casino Royale eerst bepaalden dat we die film gingen maken en de weg van de reboot op zouden gaan, konden we daarna makkelijker bepalen welke acteur de rol moest spelen. En nu moeten we bepalen hoe de films eruit zullen zien. Krijgen ze meer humor of minder humor, donkerder of niet donker? En wanneer we dat gedaan hebben, dan moeten we uitvissen welke acteur de rol gaat spelen. Dus nee, het is dus geen kwestie van ‘wie ziet er goed uit in een pak?’. We moeten dit zelf uitvissen.

Wij Bond-fans vragen ons natuurlijk af: wanneer? Wanneer zet EON de zaak in gang? In de wandelgangen en de roddelpagina’s hoorde je “Pas na de Oscars”. Maar als we Barbara Broccoli moeten geloven, dan wordt het nog later:

De franchise-machine trekt pas op gang nadat wij en de schrijvers in een kamer zijn gaan zitten, wanneer wij het er over hebben. Maar op dit moment willen we vooral Daniel vieren, en de 60^ste verjaardag. En wanneer dat voorbij is, dan pas rollen we onze mouwen op en gaan we uitzoeken wat we gaan doen. Dus, sorry, maar er is verder geen nieuws.

Het mistgordijn

Ja, beste lezer, nu zou je cynisch kunnen zeggen “Als er geen nieuws is, waarom schrijf je dan dit artikel?”. En het antwoord is: het mistgordijn. Ik vatte die laatste paragrafen samen met “Da’s ten vroegste begin 2023, dan?”. Onze eindredacteur Jorrit reageerde daarop met “Iets met een mistgordijn optrekken”. En dat is een terechte opmerking. We mogen, nee, we móeten ons afvragen: klopt dit wel? Zijn ze stiekem al niet een beetje bezig? Is er niet ergens een lijstje met kandidaten? Er is misschien een verschil tussen wat EON in de pers vertelt, en wat er écht gaande is. Barbara en Michael gaan nooit het achterste van hun tong laten zien. Ze trekken bewust een mistgordijn op, om de pers en het publiek op afstand te houden. Geen vragen stellen, ze zijn bezig. Niets te zien, doorlopen.

Maar als je als Bond-fan logisch nadenkt, dan weet je dat er andere dingen spelen. Michael G. Wilson is 80. Gaat hij de volgende Bond-film nog produceren? In hoeverre staat Gregg, zijn zoon, klaar om hem op te volgen? Heeft Cary Fukunaga zijn ideeën voor Bond 26 al gepitcht? En vooral: wat gaat Amazon straks doen als het MGM heeft gekocht? Willen zij veranderingen of spin-offs? In dit interview lacht Barbara Broccoli het idee letterlijk weg. “En jij denkt dat wij daarmee akkoord gaan? Hahaha!” “Oké, Jeff, wat jij wil” is Michael G. Wilsons sarcastische toevoeging. Dat is het beeld dat EON graag naar buiten brengt: zij tegen de rest, zij tegen de streamingsdiensten en spin-offs. Bond doet dingen op de ouderwetse manier.

En terwijl de Amerikaanse regering twijfelt over een eventuele rechtszaak tegen Amazon die de overname zou bemoeilijken, vraag ik me af: in hoeverre blijft alles bij het oude? Dat EON dat graag wil, dat staat buiten kijf. Daniel Craig had zelfs nog een 6^de film mogen maken. Maar als tijden veranderen en de wereld competitiever en bitsiger wordt, zal Bond dan volgen? Het antwoord weet ik niet, ik zit immers tegen een mistgordijn aan te kijken.

Het bericht Broccoli & Wilson over Poetin, filmprijzen en de toekomst verscheen eerst op James Bond Nederland.

Jeremy Bulloch begon zijn acteercarrière al op jonge leeftijd. Op vijfjarige leeftijd stond hij al op het schooltoneel. Hij was twaalf toen hij in een reclame voor ontbijtgranen speelde. Op zijn vijftiende was hij te zien in de televisieserie Counter Attack! (1960). In dat jaar en de twee jaar daarvoor speelde Jeremy in twaalf tv en filmproducties. Je kan wel zeggen dat dit de basis voor zijn carrière heeft gevormd.

James Bond

James Bond producent Albert Broccoli was voor zijn tiende James Bond-film The Spy Who Loved Me (1977) naarstig op zoek naar een groot aantal figuranten. Productie designer Ken Adam had namelijk zijn grootste set tot dan toe ontworpen. Men moest er zelfs een speciale studio voor bouwen! In The Spy worden een drietal onderzeeërs gekaapt. Tanker Liparus dient als schuilplaats om de duikboten te verbergen. Jeremy Bulloch speelt de rol van een opvarende A.C Andrews van de Britse HMS Ranger en komt vol in beeld. Helaas overleeft hij de aanval op Stromberg niet.

For Your Eyes Only

Bulloch zijn rol als Smithers in For Your Eyes Only (1981) en Octopussy (1983) spreekt meer tot de verbeelding. Bond krijgt in de eerste film de opdracht op Emile Leopold Locque te identificeren. Als hij bij Q-Branch binnenstapt vraagt hij Smithers;

Smithers, how is the arm?
(Hij staat met een arm in het gips voor een muur met een dummy naast zich.)
Coming along very nicely, thank you sir,
(De arm crushed het hoofd van de dummy.)
That would come in handy…

Octopussy

Bulloch krijgt in Octopussy een wat grotere rol. Eerst zien we Smithers als hij schurk Kamal Kahn per Austin FX4 taxi vanaf de veiling volgt. Kahn is in de veronderstelling dat hij net een peperduur Fabergé ei heeft gekocht. Helaas voor hem is James Bond net iets slimmer en heeft hij het origineel voor een valse verwisseld.

In India test hij in Q zijn workshop een een deur met bijzondere ornamenten. Deze zijn voorzien van ijzeren punten en als een persoon erachter staat vindt hij of zij zijn Waterloo. Had Brad Whitaker daar ook niet iets mee? Oeps, andere film! Bovenstaande video start bij de scènes in Octopussy.

Star Wars

In de Star Wars saga vind je een flink aantal schurken. Hoewel het bij sommigen onduidelijk is of ze het echt wel zijn. Zo kan je twijfelen aan de bedoelingen van Darth Vader en Kylo Ren. Boba Fett, zoon van Jango is wel een echte. Bountyhunter Fett werd in deel V en VI van originele trilogie gespeeld door Jeremy Bulloch.

Ondanks dat Fett amper spreekt weet het personage bij de fans toch indruk te maken. Het is Boba Fett die Han Solo uiteindelijk, in carbonite, aan Jabba the Hutt uitlevert. Als Han, Luke, Chewbacca en Leia samen met droids C-3PO en R2-D2 weten te ontsnappen beland Fett in de Sarlacc pit maar weet dit te overleven. Wist je dat de Nederlander Dickey Beer de stunt waarin Fett in de pit verdwijnt deed? Meerdere stuntmensen raakten gewond, daarop bood Beer zich aan. Hij deed de stunt in een keer goed!

Het bericht Jeremy Bulloch (1945–2020) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

De film is onderdeel van de Cinema Egzotik Spy Night en zal door de Nederlandse regisseur Martin Koolhoven worden geïntroduceerd. Koolhoven werd bekend door films als Het Schnitzelparadijs (2005), Oorlogswinter (2008) en Brimstone (2016). In deze film spelen Dakota Fanning (War of The Worlds uit 2005), Guy Pearce (The Kings Speech, 2010) en Carice van Houten de hoofdrollen.

Octopussy

James Bond in een clown kostuum? Dat zie je alleen maar in de dertiende film uit de serie Octopussy (1983). 007 wordt erop uit gestuurd om de dood van agent 009 te onderzoeken. Hij werd dood aangetroffen in een circus met een Fabergé ei in zijn hand geklemd. Na onderzoek van Mi6 blijkt het om een vervalsing te gaan. James Bond wordt door M naar een veiling gestuurd om de vervalsing met het echte ei te verwisselen. Daar ontmoet hij de koper.

Bond volgt deze Afghaanse koper met de naam Kamal Kahn naar India. Na een pittig ritje met een riksja, waar hij samen met de bekende tennisser Vijay Amritraj een aantal schurken van zich afschudt arriveert 007 bij het paleis van Kahn. Hier ontdekt hij dat een Amerikaanse generaal en de mysterieuze Octopussy ook in het complot rond het Fabergé ei zitten.

Avondvullend programma in EYE

De avond in het EYE Filmmuseum begint om 20:00 uur met de film The Icpress File. Deze film uit 1965 wordt door Koolhoven als een perfecte James Bond kloon gezien. In de film maken we kennis met Harry Palmer. Een geheim agent met een doodgewoon leventje. Als er Westerse wetenschappers verdwijnen moet Palmer aan de bak om de vermiste doctor Radcliffe op te sporen. Martin Koolhoven:

The Ipcress File is een van de leukste Bond-klonen ooit. De eerste Harry Palmer-film (Michael Caine had voor zeven films getekend, maar had er op een gegeven moment geen zin meer in) mag er zijn. Octopussy is misschien wel mijn favoriete James Bond-film, dus het wordt een heerlijk spionnenavondje.

Octopussy start om 22:15 uur. Koop je een kaartje voor de hele avond dan mag je na The Ipcress File lekker blijven zitten. Bestel je kaartjes online: Een normaal kaartje kost 10 euro. Als student en vijfenzestigplusser ben je 8,50 kwijt. Meer informatie en reserveren? Klik op de volgende link.

Vorig jaar organiseerde James Bond Nederland een speciale vertoning van The Spy Who Loved Me (1977) in het EYE Filmmuseum. Wil je de reportage van het evenement nog eens teruglezen klik dan op de volgende link.

Het bericht Amsterdam: Octopussy in EYE Filmmuseum verscheen eerst op James Bond Nederland.

Louis Jourdan was de laatste 20 jaar niet meer actief in de filmwereld. “Hij was de laatste Fransman van de Hollywood gouden eeuw. En hij werkte met heel veel grote acteurs en regisseurs.”.

Verder vertolkte Louis Jourdan ook een rol in Gigi, de film die in 1959 maar liefst 9 oscars won.

Het bericht Louis Jourdan (Kamal Khan in Octopussy) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.