Drie jaar geleden publiceert Gosse zijn reisverslag over de From Russia with Love-locaties in Istanboel. Dat doet hij naast in tekst ook op video. Het levert een prachtige verslag op uit het hart van de Turkse stad.

Ik weet nog dat Gosse zijn plannen voor het reisverslag met me deelde. Het enthousiasme druipt ervan af. In de video neemt Gosse je mee langs een aantal locaties uit de tweede James Bond-film From Russia with Love (1963).

Sean Connery speelt de rol van James Bond, 007 en krijgt als taak de Lektor te stelen. Deze Russische coderingsmachine geeft de Britten de kans om bij hun operaties mee te kijken en ze een stap voor te zijn.

Origineel artikel

Afgelopen week was ik met vakantie naar Istanboel. Alle voorbereiding tijdens de afgelopen weken kwam goed van pas, want natuurlijk bezocht ik daar een aantal James Bond-locaties. Hoewel ik ben gestopt bij een aantal plekken uit The World Is Not Enough (1999) en Skyfall (2012), stond From Russia with Love (1963) tijdens deze trip centraal.

Tijd en locaties

Hoewel Istanboel een grote stad is met meer dan 15 miljoen inwoners, liggen de meeste interessante locaties gelukkig dichtbij elkaar. Ik ben zo’n twee dagen bezig geweest om mijn favoriete plekken rustig te bezoeken, al kan ik je aanraden om wat langer te blijven als je niets wil overslaan. De meeste locaties zijn nog goed herkenbaar, al is het natuurlijk onvermijdelijk dat 60 jaar later het nodige is veranderd in de stad.

Veel locaties liggen in het historische centrum, in Eminönü of het naastgelegen district Fatih. Hier kun je bijvoorbeeld de schuilplaats van Rosa Klebb zien, de plek waar Krilencu wordt neergeschoten of de Hagia Sophia. Ook de Grote Bazaar is er te vinden. Een aantal locaties liggen op wat grotere afstand, zoals bijvoorbeeld het kasteel met de zeven torens, Yedikule. Al is Yedikule zeker een aanrader. Zelf ben ik niet langsgegaan bij Kız Kulesi (de Meisjestoren), maar ik kan me goed voorstellen dat ook die plek het bezoeken waard is. Mocht je meer willen weten over de locaties, lees dan deze artikelen of kijk de video bovenaan de pagina.

Locaties die niet in de video voorkomen

Helaas had ik niet de tijd om elke locatie in Istanboel te bezoeken. Zo heb ik de ondergrondse waterroute van Kerim Bey gemist en kan ik – zoals ik net al schreef – de Kız Kulesi nog niet van mijn lijstje afstrepen. Voor de Basilica Cisterne stond een lange rij in de brandende zon. Helaas hadden we geen kleine parasol bij ons en hadden we geen tijd om lang te wachten, maar hou hier rekening mee als je de basiliek ooit wil bezoeken. Wel ben ik op de Galatabrug geweest, waar Tatiana overheen loopt. Hoewel het uitzicht nog ongeveer hetzelfde is, is de brug zelf erg veranderd. Er zijn veel cafeetjes en je hebt een mooi uitzicht op de stad.

Ook met een bezoek aan de Kız Kulesi ben je waarschijnlijk één à twee dagdelen bezig. Ik weet niet hoe makkelijk het vervoer is, maar een tocht heen en terug op het water duurt toch vaak langer dan dezelfde afstand op het vaste land. Nu zit er tegenwoordig ook een restaurant in de toren, dus je zou je bezoek kunnen combineren met een lunch of diner.

Audi vs. Land Rover

Ik heb in Istanboel ook wat plekken uit Skyfall bezocht. Zoals het oude gebouw van de Deutsche Bank, dat tegenwoordig een hotel is. Dit is zowat het eerste shot van de film wat daadwerkelijk in de stad plaatsvindt. De portier van het hotel die ik sprak wist dat het een James Bond-locatie is. Hij vond het dan ook geen probleem als ik er een foto nam en ging zelfs even naar binnen. Iets verderop ligt ook het plein waar de Audi omver wordt gereden door de Land Rover, maar daar is weinig van te herkennen. Vooral omdat deze plek voor de film erg was aangekleed en de snelle actiescenes ervoor zorgen dat je weinig van het plein terugziet.

Een andere locatie komt niet uit de films, maar wel uit het boek From Russia, with Love (1957). Daarin rijdt Bond onder het Aquaduct van Valens door. Dit ligt tussen de plekken waar Krilencu wordt neergeschoten en de route die Tatiana neemt naar Rosa Klebb.

Productiedesign van Syd Cain

Het set-ontwerp voor deze film kwam van Syd Cain, omdat Ken Adam niet beschikbaar was vanwege verplichtingen voor Stanley Kubricks Dr. Strangelove (1964). Eerder werkte Cain voor Dr. No (1962) al aan de draak op wielen, al waren de producenten vergeten om zijn naam toe te voegen aan de title sequence. Als vergoeding kreeg hij daarom van Albert R. Broccoli een gouden pen. Zijn naam toevoegen aan de credits zou te veel geld kosten.

Voor From Russia with Love ontwierp hij een $ 150.000 kostende set voor een schaakwedstrijd, die het schaakbordmotief door de hele kamervloer herhaalde. Het plafond werd op kleinere schaal geverfd en later over het beeld heen geplakt, omdat het te duur zou zijn om echt te bouwen. Vreemd genoeg wordt Cain voor deze Bond-film Art Director genoemd en niet Production Designer. Hij werkte hierna aan meerdere James Bond-films en ontwierp talloze gadgets, waaronder Bonds aangepaste aktetas voor deze film en de giftige SPECTRE-schoen. Maar hij ontwierp bijvoorbeeld ook Ernst Stavro Blofelds Piz Gloria, Bonds magnetische polshorloge in Live and Let Die (1973) en het satellietwapen GoldenEye voor de gelijknamige film uit 1995.

Overige plekken die het bezoeken waard zijn

Kasteel Yedikule komt, behalve een snel shot als Bond en Kerim Bey naar het gypsykamp rijden, niet voor in de film. Toch is het leuk om binnen een kijkje te nemen. De binnenkant heeft veel weg van de set die werd nagebouwd op Pinewood Studios. Het kasteel zelf biedt een prachtig uitzicht over de stad en de Bosporus. Ook een gebied ten noorden van waar de Bond-films zijn opgenomen, Bebek, is erg leuk. Het is er heel groen en je kan nog veel gedecoreerde houten huizen vinden. Mocht jij of je familie iets buiten de Bond-bubbel willen doen, neem daar dan zeker een kijkje. Je hebt er veel lekkere lokale restaurantjes en met een beetje mazzel kun je er een bootje huren. Welke locaties je ook kiest, Istanboel is voor elke liefhebber van James Bond een aanrader!

Het bericht Opnieuw genieten: De locaties van From Russia with Love in video verscheen eerst op James Bond Nederland.

Tijdens de afgelopen maand bezocht ik het prachtige Japan. Trouwe Bond-fans weten dat You Only Live Twice (1967) natuurlijk op diverse plekken in dit land werd opgenomen, maar één van de meeste recente films leidde 007 ook naar het verre Oosten.

Met het oog op Daniel Craigs laatste Bond-avontuur neem ik een kijkje op één van de locaties uit Skyfall (2012): Raoul Silva’s eiland.

Bonds ontmoeting met Silva

Elke Bond-fan weet precies wat er in Skyfall gebeurt: 007 ontmoet de bloedmooie Sévérine in het casino van Macau en overtuigt haar om haar werkgever te ontmoeten. Hij weet aan boord van haar jacht te komen en vaart mee naar een verlaten eiland, ergens aan de kust van Macau. Bond wordt gevangengenomen door handlangers.

Op het schimmige eiland ontmoet hij Raoul Silva, die besloten heeft wraak te nemen op M. De setting van het eiland is enorm intrigerend: compleet verlaten en vervallen gebouwen.

He wanted the island, so he took it.

Sévérine

Het specifieke eiland bestaat wel degelijk, maar ligt niet aan de kust van Macau. Sterker nog, het ligt ongeveer tweeduizend kilometer van Macau vandaan. Het boottochtje in Skyfall kan dus onmogelijk in één nachtje gemaakt zijn.

Hashima Island

Silva’s schuilplaats is gebaseerd op Hashima Island, al heet het op zijn Japans Gunkanjima, vertaald als ‘Slagschipeiland‘. Shima betekent overigens ook eiland in het Japans. Sinds 2015 behoort het verlaten gebied tot Unesco Werelderfgoed. Het eiland ligt dan ook op ongeveer negen kilometer van de stad Nagasaki en is eenvoudig met de veerboot te bereiken. Overigens is het niet het enige verlaten eiland in deze omgeving, maar wel de meest bekende. Vanwege de vorm en de geschiedenis toch ook zeer interessant.

Kolenmijnen

Hashima is feitelijk een voormalige kolenmijn. In 1810 vond men voor het eerst kolen. Tussen 1887 en 1974 werd het eiland continu gebruikt als mijn, zeker nadat Mitsubishi (dat oorspronkelijk in de kolen handelde) dit in 1890 opkocht. Mitsubishi is overigens nog steeds overal zichtbaar in de havens van Nagasaki, aangezien het bedrijf hier een grote bloeiperiode heeft gekend.

Het eiland werd al gauw een thuishaven voor de arbeiders en er werden diepe schachten gegraven voor de kolenexploitatie. Het leven in de mijnen was zwaar. Temperaturen liepen regelmatig op tot boven de dertig graden en de luchtvochtigheid was intens. Niet voor niets werden hier ook veel dwangarbeiders en gevangen soldaten ingezet. Omdat het onmogelijk was steeds weer huiswaarts te keren – en de mijnen onder zee steeds verder uitgebreid werden – besloot men bovenop het land appartementen voor complete gezinnen te bouwen. Dit werden sobere betonnen bouwwerken die bestand waren tegen de tyfoons (die regelmatig in het gebied voorkomen).

Naarmate de tijd volgde, werden er ook een scholen, clubhuis, ziekenhuis, kinderopvang, een zwembad, voetbalveld, bioscoop en diverse winkels gebouwd. Complete gezinnen woonden op dit kleine stuk land van 6,3 hectare met als piek 5.259 inwoners. Misschien wel de meest dicht bewoonde plek op aarde toentertijd. Het leven was niet altijd even prettig. Men woonde letterlijk bovenop elkaar. Voor sociale contacten en dates werden dakterrassen ingericht, zodat er toch een mate van privacy was wanneer je samen uitging. Iets wat Silva vast ook wel kon waarderen.

In 1974, met de opkomst van petroleum, besloot de regering ten tijde van de Olympische Spelen in Tokyo de mijn te sluiten. Inwoners werden verzocht het eiland per direct te verlaten. Vandaar dat de ruimtes bijna onmiddellijk zijn verlaten, zonder alle spullen mee te nemen. Onder de voormalige bewoners heerst dan ook nog steeds de trieste herinnering aan het verlaten van dit front. Er wordt liever niet over gesproken. Niet vanwege de staat van dit lege eiland, maar ook vanwege de vele doden die in de mijnen vielen, door de barre omstandigheden.

Craigs persoonlijke interesse

Volgens filmmaker Thomas Nordanstad heeft Daniel Craig een grote rol gehad in het gebruik van Hashima. De Zweed Nordanstad maakte in 2002, samen met CM von Hausswolff, een documentaire over Hashima Island. In de documentaire volgen zij Doutoku Sakamato, die terugkeert naar het appartement waar hij met zijn familie dertig jaar ervoor woonde.

Toen Nordanstad in Stockholm de documentaire promootte, kwam hij Craig in hetzelfde hotel tegen. Craig was toentertijd bezig met opnames voor The Girl with the Dragon Tattoo (2011) en raakte volgens de documentairemaker gefascineerd door de pr-foto’s. Toen hij later Craig op een evenement nogmaals ontmoette, vroeg de 007-acteur meer details over de locatie. Twee jaar later ontdekte de Zweed dat dit niet voor niets was geweest.

In Skyfall

Aangezien het eiland voordat het werelderfgoed werd, al vele malen door tyfoons en stormen is geteisterd, zijn de gebouwen in zeer slechte staat. Het geeft de locatie een beangstigende sfeer. Vandaar dat er ook voor gekozen is om dit na te bootsen voor de film. Echter zijn er alleen exterior shots gebruikt.

Op het eiland zelf is niet gefilmd, omdat dit ook niet te doen is. Alleen voor de documentaire van Nordanstad werden specifieke ruimtes bezocht, maar voor de filmmakers van EON Productions bleek dit te gevaarlijk. Uiteindelijk werd een set op de Pinewood Studios gecreëerd, in de stijl van Hashima en verder uitgewerkt aan de hand van cgi.

Een bezoek aan het eiland

Zoals gezegd, het eiland is te bezoeken, mits het weer niet tegenzit. Na een trip van 45 minuten met een boot vanaf de haven van Nagasaki, waarbij we uitgebreide informatie kregen over de haven en een tussenstop, maakten we een mooie vaart rondom het gehele eiland. Zodoende kan elke fotograaf de juiste plaat schieten.

Helaas mochten we er maar maximaal een half uur zijn. We zagen overigens direct dat het onmogelijk is om tussen de bouwwerken rond te lopen. De meeste zijn in zulke slechte staat dat elk moment een betonplaat naar beneden kan vallen. Een bezoek is indrukwekkend, maar zoals de Japanner zelf zegt:

Deze plek staat alleen voor treurnis en de dood.

Tevens beweert men dat het er spookt. Dat laatste hebben we gelukkig (en James eveneens niet) ook niet meegemaakt. Ook hebben we nergens een rode lap stof of een kleine radio kunnen ontdekken.

Het bericht Terugblik: Een bezoek aan Silva’s eiland verscheen eerst op James Bond Nederland.

Onze favoriete geheim agent hoeft zich over vervoer nooit zorgen te maken. De geheime dienst zorgt er steevast voor dat hij de snelste en mooiste bolides tot zijn beschikking heeft. Het Engelse automerk Aston Martin is sinds 1964 onlosmakelijk met de films verbonden.

Ik kreeg de kans om een aantal dagen in een Aston Martin DBS V12 te rijden. De auto die 007 in Casino Royale (2006) en Quantum of Solace (2008) als dienstauto had. Een kans die ik met beide handen aangreep. Want wanneer krijg je als James Bond-liefhebber nu deze mogelijkheid?

Niet een maar drie Aston Martins

Als ik per Lexus NX450h+ F Sport Line de laan van het Louwman Museum in Den Haag oprijd, staan me drie Britse verrassingen te wachten. Ondanks het prachtige weer kost het me moeite om uit de Lexus te stappen. De klimaatconciërge, automatische airco en stoelkoeling zorgen voor een prettige temperatuur. De auto is een plug-in hybride en rijdt in de stad tot 98 kilometer volledig elektrisch.

Voor me staan drie prachtig gestileerde automobielen: een Aston Martin V8 Vantage, een V8 Vantage Roadster en de Aston Martin DBS V12. Eentje zoals Bond hem ook had. Ik moet even de tijd nemen om deze schoonheid in me op te nemen. Het lijnenspel, de houding, de klasse: alles klopt.

Ik begin mijn ronde bij de V8 Vantage, een ontwerp van Ian Callum. De auto lijkt haast een blauwdruk voor de DBS V12, die verderop in de zon staat te glimmen. Dat is ook niet zo vreemd: Callum baseerde het ontwerp van de DB9 en DBS op deze V8. Hij levert 380 pk en sprint in vijf seconden naar de 100 km/u. Bij 280 kilometer per uur is de spreekwoordelijke koek op. 

Met de Aston Martin V8 Vantage Roadster is een lange rit naar de Côte d’Azur geen straf. Deze auto spreekt me vanwege het dakloos kunnen rijden duidelijk meer aan dan de gesloten variant. Ze straalt Britse allure, klasse en snelheid uit. Ook de automatische versnellingsbak is een hele verbetering. De bak schakelt een stuk prettiger dan de gerobotiseerde variant die je in de coupe met tussengas moet bedienen. Doe je dat niet dan schokt de coupe elke keer wanneer de bak van verzet wisselt.

Met welke Aston gaan we verder?

James Bond Nederland staat natuurlijk in het teken van de beroemdste geheim agent. Daarom kies ik uiteraard voor de Aston Martin DBS V12 om mijn reis te vervolgen. De bolide ademt een subtiele vorm van agressiviteit uit. Het krachtige lijnenspel is voorzien van een dikke voorspoiler, side skirts, carbon spiegelkappen en een ducktail spoiler op de kofferklep. Details die prima bij het geraffineerde karakter van James Bond passen. Subtiel en tegelijkertijd ruig wanneer de situatie daarom vraagt.

Dit is zeker geen standaard Aston Martin maar eentje die een flinke krachtkuur heeft ondergaan. En daar blijft het met de instelbare dempers en sportstand voor remmen, gasrespons en stuurinrichting niet bij. Deze auto is bijna helemaal van carbonfiber. Dat scheelt een hoop gewicht en maakt de koets stijver. Voor mij is dit de mooiste Aston Martin uit de moderne tijd. Eentje die van buiten helemaal klopt. Elke lijn, elk onderdeel heeft een functie. Voor mij is dit ontwerp af. Uiteraard is Aston Martin haar befaamde Swann Doors niet vergeten. Ze gaan aan de achterkant van het portier iets omhoog om je auto te beschermen tegen stoeprand schade.

Tijd om in te stappen

Wanneer ik via deze speciale deuren instap grijpt de uitgebreid verstelbare bruine leren stoel me stevig vast. Ik voel me direct thuis. Dit is niet een luxe DB9, nee de DBS V12 is een sportwagen. Wel eentje met een verder luxe interieur. Ik kijk uit op een prachtige klokkenwinkel waarbij de wijzers van de toerenteller en snelheidsmeter (tot 330 km/h) tegen de klok indraaien. Voor de in Nederland en België legale snelheden hoeven de wijzers hun best niet te doen. Ze blijven in de lage regionen.

Qua bediening is er toch wel iets aan te merken op het interieur van de wagen. Zo zijn vele knopjes van plastic, de hendels voor knipperlichten en ruitenwissers van Ford en is het zeer gedateerde navigatiesysteem van Volvo. Op zich niet vreemd als je bedenkt dat de Ford Motor Company ten tijde van de release van de Aston Martin DBS eigenaar was. Het interieur pakt je vast. Het is er klein en smal. Je wil deze plek niet verlaten. En al helemaal niet als je na het bestuderen van je werkplek aan rijden begint te denken.

De beestachtige, atmosferische V12 lekker laten brullen

Nadat ik me ervan heb doordrongen dat ik me nu toch echt in een extreem strak gelijnde sportwagen vol luxe bevind en me al meer James Bond voel is het tijd om de 6.0 liter V12 tot leven te wekken. Dat gaat uiteraard niet zomaar. Aston Martin zegt de traditionele contractsleutel vaarwel en maakt gebruik van de kristallen Emotion Control Unit. Ik stop de unit in een daarvoor bestemd slot in de middenconsole, trap de rem in en druk de sleutel door. 

Wat er daarna gebeurd is amper te beschrijven. Mijn nekharen staan direct rechtovereind, de oren op scherp en een er verschijnt een enorme grijns op mijn gezicht. De V12 komt met een enorm gevoel voor drama tot leven en laat flink van zich horen. Dit geluid is er eentje die maar weinige van ons ooit met eigen oren mogen ervaren. Laat staan dat je erin mag rijden. Uiteraard geef ik de auto, nadat ze mooi stationair staat te brommen, een paar tikken op het aluminium gaspedaal. Het motorgeluid zwelt aan en wordt een tikkeltje ordinair. Deze auto klinkt niet als een gemiddelde Fiat Panda op een zondagochtend.

Ik moet je als lezer een geheimpje vertellen. De Aston Martin DBS heeft af fabriek al een heerlijk motorgeluid. Maar de eigenaar van dit exemplaar heeft ervoor gekozen om een straight pipe te monteren. Alle dempers en de katalysator zijn verwijderd. Het beest ademt dus vrij. Het is simpelweg niet te missen! Dat kan je aan de brede grijns op mijn gezicht duidelijk zien.

De cijfers liegen er dan ook niet om. De 6.0 liter V12 heeft 517pk/380kW en sprint in 4 seconden naar de honderd kilometer per uur. De koek is bij ons testexemplaar met automatische versnellingsbak pas op bij 295 km/h. De handgeschakelde variant loopt 307 kilometer per uur. Dat heeft puur met de versnellingsbakverhoudingen te maken.

Rijden met de Aston Martin DBS V12

Het rijden met de Aston Martin DBS V12 is een ervaring vol beleving. Ik noemde de Aston Martin DB11 in een vorige uitgebreide autotest door drie verschillende landen al een herensalon op wielen. Dat is deze DBS V12 ook, maar dan een salon met twee totaal verschillende karakters.

Wanneer je de auto start staat de wagen in comfort. De DBS is relatief zacht geveerd en schakelt rap op. Je hoort de V12 op de achtergrond wat brommen. Maar wanneer je in de DBS V12 de dempers, stuurrespons en het gedrag van de automaat in sport zet veranderd de auto direct. De V12 schakelt terug en de auto ligt als een blok op de weg. Je wilt maar een ding en dat is pijlsnel aan de horizon verdwijnen. 

Dat lukt gezien het vermogen dan ook prima. Ook al stond ons testexemplaar op een set verouderde keiharde banden, dat maakte het weggedrag er niet minder indrukwekkend om. Ik schakel met de aluminium flippers aan het stuur een paar versnellingen terug. Deze auto wil niet alleen rap rechtdoor, nee ook voor het betere bochtenwerk moet je bij de DBS zijn. De turn in is indrukwekkend en voor elke bocht heb je het clipping point zo gevonden. 

Er is geen sprake van body roll of fading van de remmen. Deze zijn keramisch uitgevoerd. Ze smeken er trouwens om aangesproken te worden. Wanneer je dit niet regelmatig hard doet gaan schijven flink piepen. Dat hoor je goed als ik de auto parkeer om het dashboardkastje op snufjes van Q Branch te controleren.

Maar dat is nog niet alles. Ik heb de speciale circuitstand maar niet gebruikt. Ik stuur de DBS tenslotte over op de openbare weg. Deze stand schakelt het ‘elektronisch stabilisatie programma’ uit. Dat zorgt voor enorme powerslides waarbij je alles en iedereen in bandenrook achterlaat. Het laat niet onverlet dat ik de DBS zonder deze stand zo af en toe met het speelse gemak kon laten uitbreken.

De Aston Martin DBS V12 lust bij al dat geweld wel een slokje. Kijk er niet raar van op als de auto op elke vier á vijf kilometer en litertje benzine consumeert. Bij rustiger rijden ga je, als je echt je best doet, naar de 1 op 8 á 9 kilometer. Dit beest is rauw, luxe en geeft je een enorme grijns op je smoelwerk. Tankpas niet inbegrepen.

De connectie met James Bond

Het Britse Aston Martin is vanaf Goldfinger (Aston Martin DB5, bekijk onze video via de link), met uitzondering van de Roger Moore Bond-films en een deel van de Pierce Brosnans, hofleverancier als het om automobielen gaat. Connery reed in twee van zijn films DB5. Dalton reed V8 Vantage en Brosnan haalde zijn Vanquish pas tevoorschijn na GoldenEye (1995), Tomorrow Never Dies (1997) en The World is Not Enough (1999). MI6 gaf hem op Die Another Day (2002) na een BMW.

On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Wanneer ik met de DBS onderweg ben denk ik terug aan de geschiedenis van het model in de James Bond-films. Het was niet Daniel Craig die in zijn twee eerste James Bond-films voor het eerst met een Aston Martin DBS mocht rijden. Nee, deze eer valt te beurt aan de Australische acteur George Lazenby die in On Her Majesty’s Secret Service (1969) de sleutels van een DBS kreeg. Hij reed niet in een DBS V12 maar kreeg er eentje met V8 onder de kap als auto van dienst. De Aston Martin DBS V8 had een motor met 5,3 liter inhoud, 282pk/207kW en sprintte in 6 seconden van 0 tot 100 kilometer per uur. 

Bond is onderweg wanneer hij een dame de zee in ziet wandelen. Hij gaat direct met zijn Aston Martin DBS het strand op om haar te redden. Aan het einde van de film zien we de DBS terug. Als trouwauto van Bond en Tracy Di Vincenzo. Compleet met bloemenslingers die het geheel extra flair geven. Wanneer 007 stopt om de slingers van de auto af te halen nadert er een auto. Het zijn Blofeld en Irma Bunt. Die laatste vuurt een salvo op de auto af. Tracy sterft direct.

Casino Royale (2006)

Na jaren van afwezigheid keert het Britse Aston Martin in Die Another Day terug. Pierce Brosnan stapt achter het stuur van een V12 Vanquish. Gelukkig voor ons is de samenwerking tussen Aston en EON Productions er eentje van een lange adem. Bond rijdt ook in Casino Royale een GT van het merk. Het is een Aston Martin DBS V12. De auto waarin ik voor deze video op pad ben. MI6 heeft de wagen in zilvergrijs ‘Casino Royale’ te Montenegro afgeleverd. Met een paar bescheiden extra’s van Q Branch uiteraard.

Het pokerspel bepaalt het lot van Le Chiffre. Een bankier uit de onderwereld die al zijn geld, wat hij in aandelen van een luchtvaartmaatschappij heeft gestoken en verloor, moet terugverdienen. Het is trouwens niet zijn geld maar dat van Mister White en zijn trawanten. Een voor 007 onbekende man en organisatie die we pas in Spectre (2015) als zodanig leren kennen. 

Le Chriffre doet een ultieme poging om James Bond uit te schakelen. James spoedt zich naar zijn DBS om zich het tegengif toe te dienen. Belangrijker nog is zijn hart wat het op elk moment kan begeven. Het is Vesper Lynd die hem uiteindelijk red.

Diezelfde Vesper wordt na het verlies van Le Chiffre ontvoerd. Bond bedenkt zich geen moment en gaat per Aston Martin DBS vol gas achter haar aan. Als hij midden op de weg een vastgebonden Vesper op het allerlaatste moment ziet liggen draait hij abrupt aan het stuur. 

Zeven koprollen om de as verder beland Bond in een totaal vernielde DBS in het gras. Het was een wereldrecord. In 2024 heeft de film The Fall Guy met Ryan Gosling in de rol van Colt Stevens het record verbeterd. Een auto maakte acht koprollen in de lucht. 

Quantum of Solace (2008)

Wie heeft zijn geliefde Vesper van hem afgenomen? Deze vraag staat voor Bond centraal in Quantum of Solace. Het is Vesper die 007 aan het einde van Casino Royale naar Mister White leidde. Met White in de kofferbak is hij per Aston Martin DBS V12 in de kleur Quantum Silver op weg naar het Italiaanse Siena. Wanneer twee Alfa Romeo’s van het type 159 opduiken breekt de hel rond het Gardameer los. 

Een zeer rap gemonteerde actiescène vol vuurwapengekletter, vrachtwagens, auto’s, een shovel, de Carabinieri en een marmergroeve volgt. Wanneer je twee keer met je ogen knippert is het voorbij. Bond verliest in de tunnel waar de achtervolging begint direct zijn deur. Via de groeve belandt hij weer op de openbare weg waar hij op miraculeuze wijze de bestuurder van de laatste 159 overhoopschiet en deze dramatisch in slow motion het ravijn in stort. In 2,5 minuut is de hele achtervolging voorbij. Laten we de DBS in deze video maar heel houden!

No Time to Die (2021)

De 25e en tevens laatste James Bond-film tot op heden zit vol met Aston Martin-modellen. Naast de bijna verplichte DB5 zien we een Valhalla en DBS Superlegera. Een sportieve versie van de DB11. Aston is voor dit model wel een stuk grondiger te werk gegaan dan ons rijdende artikelonderwerp. De neus is agressiever en de kont is opnieuw gestileerd.

In de film zien we de Aston Martin DBS Superlegera maar even. De auto speelt duidelijk een bijrol naast de DB5. Het is agent Nomi die Bond na de dramatische gebeurtenissen in Noorwegen oppikt. Ze brengt hem naar het militaire vliegveld verderop. Daar staat Q klaar me een volgetankte Boeing C-17 Globemaster III. De DBS doet een lekkere powerslide wanneer ze het vliegveld oprijden. 

Luxe en comfort: De Lexus NX 450h+

Onze door Lexus Nederland geleende Lexus NX450h+ is natuurlijk niet te vergelijken met het geweld dat de Aston Martin DBS V12 levert. Met de 450h+ maak je een bewuste keuze. Het is er eentje van comfort, een hoge instap en Japanse topkwaliteit. Lexus voert niet voor niets al jaren de lijstjes met betrouwbare automobielen aan. Daar zijn de Japanners zelf ook van overtuigd. Ze geven hun modellen, net als die van Toyota trouwens, standaard tien jaar garantie!

Het lijnenspel van de NX450h+ kan me bekoren. De neus is hoog, direct als Lexus herkenbaar door de trapezium grille en voorzien van priemende Matrix led koplampen met standaard automatisch grootlicht functie. Aan de achterzijde staat de doorlopende lichtbalk centraal. De tildrempel is wat aan de hoge kant. Maar ondanks de plug in hybride aandrijflijn is er in de kofferbak ruimte voor al onze opnamespullen.

De speciale F Sport Line-stoelen zitten voortreffelijk. Ze bieden je aan alle kanten voldoende steun, laten zich elektrisch verstellen, zijn verwarmbaar en te koelen. Lexus voorziet haar NX-modellen van een 14 inch Lexus Link Pro systeem multimediascherm wat intuïtief werkt. Alles zit waar je het verwacht. Onze crew auto heeft het Mark Levison audiosysteem. Dat klonk op de ritten van en naar onze filmlocaties voortreffelijk.

Vermogen is een ondergeschikte factor in de NX450h+, maar wanneer je het dan toch nodig hebt stelt de wagen je niet teleur. De viercilinder in combinatie met twee elektromotoren levert 306pk/227kW. Een continu variabel transmissie is standaard. Bij het vragen van veel vermogen laat de auto flink van zich horen. Vanwege de plug in hybride aandrijflijn is vierwielaandrijving inbegrepen.

Onze crewauto is een Lexus NX 450h+ F Sport Line in Sapphire Blue. Deze is verkrijgbaar vanaf 76.990 euro. Er is al een NX vanaf 65.995 euro. Deze NX350h Comfort Line moet het zonder plug in hybride aandrijflijn stellen.

Het bericht VIDEO: Vol gas met de Aston Martin DBS V12 van James Bond! verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de scène desbetreffende liggen Bond en Sylvia Trench ontspannen in een houten punter, afgemeerd op de zuidelijke oever van de Theems iets buiten Hurley Lock. Naast de boot ligt een omgevallen cocktailshaker. Bond voelt nog even of de Taittinger, die aan een touwtje tussen zijn tenen in het water hangt, koud genoeg is. “Geweldige sport, dat punteren!” roept een passerend stel. En hoewel Sylvia twijfelt of het de golfbaan kan vervangen, lijkt Bond het daar wel mee eens. Wat het scharrelende stel tijdens deze zoete, zonnige middag echter niet weet, is dat de punter ontsproten is aan oer-Hollandse geschiedenis.

Wat Bond doet, doen wij allang

In Engeland is punteren tegenwoordig vooral populair rond Cambridge. Geen vreemde keuze dus voor Connery’s Bond, die in You Only Live Twice (1967) beweert Oriental Languages te hebben gestudeerd aan diezelfde universiteit. Maar hoewel het tafereel Engels oogt, ligt de oorsprong van de punter aan de andere kant van het Kanaal. In de Nederlandse moerassen en poldervaarten.

De eerste punters stamden af van de boomstamkano, maar kregen gaandeweg een slimmere, stabielere vorm. In plaats van een uitgeholde stam bouwden de Nederlanders hun punters met een platte bodem en twee lange zijplanken, vaak van eikenhout, die met vuur werden gebogen en met houten pennen aan elkaar bevestigd. Er kwam geen bouwtekening aan te pas; de scheepsbouwers werkten op gevoel, met mallen of volgens de vorm van de schuur waarin ze timmerden. Deze traditionele techniek heet “in de zak bouwen”: eerst de huid en stevens, dan pas de spanten aan de binnenkant.

Vanaf de late middeleeuwen groeide de punter uit tot een onmisbare verschijning in de Nederlandse binnenwateren. De naam duikt voor het eerst op in een akte uit 1618 waarin punters vrijstelling krijgen van sluisgeld bij het Steenwijker Verlaat. En op schilderijen van Avercamp en Vroom dobberen ze al vrolijk tussen schaatsers en vissers. Bij bodemvondsten duiken ze nog steeds met enige regelmatig op, zoals in 2008 gebeurde. De stad Rotterdam dankt er zelfs zijn hele bestaan aan.

Van vracht tot vrijetijd

In de twintigste eeuw vond de punter opnieuw zichzelf uit. Het drijvende werkpaard van toen, waarmee turf, hooi en zelfs koeien werden vervoerd, werd een recreatieboot voor rustige vakantiedagen. Zoals in Giethoorn, waar de Gieterse punter de standaard werd: klein, wendbaar en ideaal voor de smalle grachten en bruggetjes. Sommige boeren gebruiken er nog steeds een voor vracht, maar langzaamaan wordt de punt economisch steeds minder rendabel.

Tegenwoordig worden punters niet alleen van hout, maar ook van staal, hardhout of polyester gebouwd. De grote open kuip maakt ze makkelijk voor gezinnen en groepen. En dankzij hun platte bodem en stabiele vorm zijn ze zelfs voor beginners gemakkelijk te besturen (of punteren), zoals Bond.

De punter over de grens

Toch bleef de punter niet binnen de grenzen van Nederland. Via Hollandse polderjongens en veenarbeiders verspreidde het bootje zich naar Engeland, Duitsland en Frankrijk. De Engelse punt, zoals ze die in Cambridge kennen, is een directe afstammeling. Daar puntert het zich inmiddels door een geheel eigen wereld van studententradities en toeristische grandeur.

In Cambridge zijn er twee populaire puntertochten: een door het historische hart van de stad, langs Trinity College, de Bridge of Sighs en King’s College Chapel. Druk, vol selfies en zomerse rijen. De andere voert over de bovenloop van de rivier, langs stille weides en pittoreske dorpen. Perfect voor wie zelf de stok ter hand wil nemen, misschien met een fles champagne in de boot.

De punter als cultureel erfgoed

In Nederland zijn er verenigingen zoals Stichting het Punterwezen, die zich inzetten voor behoud van het ambacht en het vaartuig. Dankzij hun werk, en met hulp van Europese subsidies, worden nog steeds punters gebouwd volgens de oude technieken. Ook zijn ze op verschillende plekken te huren, zoals in Giethoorn en Wanneperveen. En wie de handen uit de mouwen wil steken, kan bij het bezoekerscentrum van De Wieden in juli en augustus zelfs een Zuiderzeepunter leren zeilen.

De eenvoudige punter past dus verrassend goed in Bonds repertoire. Het heeft dan wellicht niet de explosieve charme van zijn gadgets, het heeft wel iets rustgevends. Wie weet: misschien moet Bond 26 zich tóch eens in Nederland afspelen. Met 007 in een punter tussen de rietkragen van Overijssel, een nautische monokijker en een handvol Nederlandse schipperswijsheden. Daar sluit zijn maritieme verleden immers perfect op aan.

Het bericht Wat is punteren? James’ en Sylvia’s uitje in From Russia with Love verscheen eerst op James Bond Nederland.

Na maanden van research kom ik met het artikel Prins Bernhard: Nederlandse James Bond óf Nederlandse Bond-schurk? Een uitgebreid verhaal rond onze enige echte Prins Bernard. Man van Koningin Juliana der Nederlanden. De moeder van nu prinses Beatrix en onze huidige koning Willem-Alexander.

Oorspronkelijk artikel

De Britse Koning George VI zei ooit eens: “Van alle mensen die ik ken ben jij de enige die werkelijk van de oorlog heeft genoten.” Dat was niet zo lang na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De Britse Koning zou de uitspraak gedaan kunnen hebben over de snobistische Ian Fleming, de bedenker van James Bond. De bij de Bond fans beroemde bon-vivant gebruikte de oorlog als inspiratiebron voor zijn romans. Ware het niet dat Koning George VI het hier specifiek had over een lid van het Nederlandse Koninklijk Huis: Prins Bernhard Leopold Zur Lippe-Biesterfeld. Bernhard had niet alleen wat trekjes van de beroemde Britse geheim agent. Ian Fleming deed zelfs onderzoek naar de Schavuit van Oranje.

Wijlen Prins Bernhard staat in Nederland bekend als een van de meest kleurrijke leden van het Koninklijk Huis. Niet geheel onterecht natuurlijk. Met zijn grote verzameling sportwagens –veelal Ferrari’s, maar ook een prachtige Aston Martin– en zijn drie buitenechtelijke kinderen, was Prins Bernhard op z’n zachtst gezegd een markante en flamboyante persoonlijkheid. Maar de laatste paar jaren loopt zijn imago wel wat deuken op. Onderzoeksjournalisten en historici als Cees Fasseur en Gerard Aalders treden in details over zijn inmiddels toegegeven lidmaatschap van de NSDAP. Om nog maar niet te spreken over de Greet-Hofmans affaire en de Lockheed-affaire inzake aangenomen steekpenningen. Overigens geheel terecht, maar ook deze gebeurtenissen kenschetsen zijn karakter en stijl.

Inclusief een kwaadaardig ogende tatoeage, was ook déze Count Lippe één van de weinige adelijke ’schurken’ met een flinke dosis Bond-achtige charme. Of is het de Bernhard-achtige charme die zich eigen gemaakt heeft van geheim agent 007?

Het is dan ook niet geheel verwonderlijk dat Prins Bernhard zich aan het begin van de Tweede Wereldoorlog in Londen als Nederlandse balling al snel begaf onder de snel krimpende Londense jetset. De meeste mensen van stand verlieten Londen in rap tempo bij aanvang van de Blitz; het immense offensief van de Nazi’s waarbij Londen gedurende september 1940 en mei 1941 gebombardeerd werd en waarbij uiteindelijk 42.000 Britse burgers het leven lieten. Voor Ian Fleming en Prins Bernhard zat dat er, gezien hun taken, niet in.

Eerste schreden in het London van de Tweede Wereldoorlog

Toen Sir Admiral John Henry Godfrey in 1939 directeur-generaal werd van de British Naval Intelligence (hij stond later model voor Bond’s baas ‘M’), werd Ian Fleming door hem gevraagd om voor hem te komen werken. Als onderzoeker en screener werd de tot Commander gepromoveerde Ian Fleming geacht om verdachtmakingen over samenwerking met de Nazi’s te bevestigen of te ontkrachten.

Prins Bernhard op zijn beurt reisde met zijn gezin en Koningin Wilhelmina af naar Londen, waar hij al snel probeerde om in goede aarde te vallen bij de Britse autoriteiten. Hij bood zijn diensten aan bij de Britse Geheime Dienst na een bezoek aan Koning George VI. Als voormalig Duits staatsburger kon dat van strategisch belang zijn voor zowel MI6 als de Admiraliteit en dus werd hij op voordracht van Premier Winston Churchill onderwerp van een intensieve screening. Alleen bij een positieve uitkomst zou hij zo mee kunnen werken aan de Allied War Planning Councils. Het was de geestelijk vader van James Bond, Ian Fleming, die de grondige screenings uitvoerde (bron: “Prince Bernhard: A Biography“, door Alden Hatch). Van top tot teen, inclusief Bernhard’s esculaap-tatoeage op z’n linkerarm, werd hij doorgelicht. Maar er werd geen tot weinig compromitterende informatie gevonden en dus was Fleming’s oordeel positief (Men wist van Bernhard’s lidmaatschap van de Motor SS en Motor SA, maar de Duitse adel werd in die tijd, begin jaren ’30, vaak ongevraagd lid).

Maar de laatste paar jaren loopt zijn imago wel wat deuken op. Onderzoeksjournalisten en historici als Cees Fasseur en Gerard Aalders treden in details over zijn inmiddels toegegeven lidmaatschap van de NSDAP. Om nog maar niet te spreken over de Greet-Hofmans affaire en de Lockheed-affaire inzake aangenomen steekpenningen.

Rond deze tijd, de beginmaanden van Bernhard’s verblijf in Londen, maakte Ian Fleming kennis met de prins. Bernhard moest natuurlijk uitgehoord worden en zo werden er al vroeg ontmoetingen ingepland. Setting voor deze ‘lunches’ was meestal de lobby van het (Ritz-)Carlton Hotel. Ian Fleming had daar zijn tijdelijke onderkomen (bron: “Prince Bernhard: A Biography“, door Alden Hatch). Niet lang daarna, in juni 1940, sprak Prins Bernhard zijn steun uit voor de Britse strijdkrachten tijdens een uitzending van de Overseas Service van de BBC.

Een voorname club

De Britse journalist Denis Sefton Delmer, overigens vloeiend in Duits, werkte destijds bij de Duitstalige Overseas Service van de BBC. Ook hij begaf zich in welgestelde Londense kringen waar Ian Fleming en Prins Bernhard deel van uitmaakten. En zo kon het gebeuren dat op een koude novembermaand van 1940, een kleurrijk gezelschap ging dineren in de flat van Sefton Delmer. Deze flat bevond zich op het terrein van de luxueuze herensociëteit Lincoln’s Inn; een duur ogend etablissement waar advocaten-in-opleiding uit Wales en Engeland op voordracht lid van konden worden. Aanwezig waren: Denis Sefton Delmer, Sefton’s vrouw Isabel, Leonard Ingrams (onder-minister van Economische Oorlogszaken), Leonard’s vrouw Victoria, Martha Huysmans (dochter van de Belgische premier in ballingschap), Anna McClaren, en natuurlijk Prins Bernhard en Ian Fleming (bron: “Ian Fleming: A Biography“, by Andrew Lycett).

Prins Bernhard keek even om zich heen en bedankte al z’n gasten op een wel erg droge manier: “Thank you for this most enjoyable evening!”.

Londen werd in die dagen belaagd door Duitse bombardementen (de Blitzkrieg). Ook het gezelschap wist dus dat het elk moment een schietschijf kon worden. Die avond sloeg er een bom in op het trappenhuis van de Lincoln’s Inn, vlakbij Delmer’s appartement. Wonderbaarlijk genoeg raakte niemand van het gezelschap gewond. Iedereen wist zich in veiligheid te brengen en Prins Bernhard stond als laatste op van de eettafel. Hij liet zichzelf 6 meter naar beneden zakken tot aan het dichtstbijzijnde nog intact zijnde stukje trappenhuis. Prins Bernhard keek even om zich heen en bedankte al z’n gasten op een wel erg droge manier: “Thank you for this most enjoyable evening!”. Een getuigenbeschrijving die zowel in Andrew Lycett’s biografie van Ian Fleming te lezen is als ook in Alden Hatch’ biografie over Prins Bernhard.

Denis Sefton Delmer verklaarde later over die avond, toen de eerste bommen vielen: “Ik had zojuist Bernhard, die z’n jas al had aangetrokken, overgehaald om nog even te blijven voor tenminste een goed glas brandy. En toen lag iedereen voordat ik het wist lang uitgerekt op de grond door deze apocalyptische explosie. Het gebouw trilde als in een aardbeving. We liepen naar de uitgang en ik zei ’Ach, het stelt niet veel voor’. We stoken de kaarsen aan, roddelden nog wat en bleven champagne drinken alsof er niets aan de hand was.”

Uiteindelijk was het gehele 200-jaar oude trappenhuis van de Lincoln’s Inn vernietigd door het bombardement. Daags na het bombardement ging Prins Bernhard op bezoek bij de brandweerlieden die het terrein hadden geëvacueerd. Brandweerman Lew White herinnert zich: “Ik hielp Prins Bernhard, die op zoek was naar z’n vriendin. Hij was erg dankbaar en de volgende morgen kwam hij naar de kazerne en gaf hij ons allemaal Chinese mokken.”

Van non-fictie naar fictie

Met een beetje verbeeldingskracht kan menigeen zich inbeelden hoe wijlen Prins Bernhard zich in bovenstaande situaties gedragen zou hebben. Wat vaststaat, en dat geldt ook voor Nederlandse geschiedkundigen die zich verdiept hebben in de man, is dat Prins Bernhard een joviale, charismatische man was die in z’n sas was met een bepaald entourage van mensen.

Als verbindingsofficier tussen de Britse en Nederlandse strijdkrachten en als Honorary Air Commodore van de Royal Air Force is de Prins nooit actief geweest als oorlogsvlieger (ook al schiep hij daar regelmatig over op), maar zijn persoonlijkheid heeft ongetwijfeld genoeg indruk achtergelaten bij de geestelijk vader van geheim agent James Bond-007: Ian Fleming.

Voor Ian Fleming was het wellicht genoeg reden om een antagonist uit zijn achtste James Bond boek Thunderball (1961 naar Prins Bernhard Zur Lippe-Biesterfeld (tevens Graaf Von Biesterfeld) te vernoemen. Inclusief een kwaadaardig ogende tatoeage, was ook déze Count Lippe één van de weinige adelijke ’schurken’ met een flinke dosis Bond-achtige charme. Of is het de Bernhard-achtige charme die zich eigen gemaakt heeft van geheim agent 007? Ja of nee, wel of geen steekpenningen, de echte wereld bleef mede dankzij Prins Bernhard een inspiratiebron voor Ian Fleming en zijn wereld van James Bond.

Het bericht Prins Bernard: Nederlandse James Bond of Bond-schurk? verscheen eerst op James Bond Nederland.

He was chosen, with a bit of luck on his side, for the role of the mysterious assassin with a Walkman around his neck. I interviewed him on the occasion of our then customary film months.

JamesBondNL: I just returned from another spy film, Kingsman: The Golden Circle, and it features a hilarious set of cameo’s from Sir Elton John. You actually made your debut as a cameo in perhaps one of Elton’s most famous videoclips, Nikita. How did that happen?
Andreas Wisniewski: “A distinguished looking man at a West End party started talking to me and a few minutes later he offered me a part in “a music video”. The man turned out to be the great Ken Russell [regisseur “Women In Love”, 1969] and the videoclip for Elton John’s “Nikita”.”

JamesBondNL: The song is actually about a female border control guard stationed in East-Berlin. You were actually born in Berlin. Do you recall something of the Cold War tensions between East- and West-Berlin?
Andreas Wisniewski: “Sure I do. I used to live in Spandau near a military practise ground. I recall the sound of bombs exploding in the middle of the night. That was quite scary, until we became aware that it was an exercise. The everyday practicalities between East and West in Berlin were banal, though. Humans dealing with humans. The Cold War was clearly made by politicians, not the people.”

JamesBondNL: It was in Germany where you started your career as a classical dancer in the Bayerische Staatsoper, yet you didn’t further pursue a life as a ballet dancer. Could you elaborate on that?
Andreas Wisniewski: “At 25 I was already too old, too decrepit, and fed up. I am kidding haha. Well, a bit. Mainly, though, by that time I had my first experiences of acting on stage as well as in a (student) film. There was no turning back, I had tasted the ‘blood’ of acting.”

JamesBondNL: So British director Ken Russell basically discovered you. Then you went to London to appear in his horror film Gothic. How was that experience for you, including moving all the way from Germany to London?
Andreas Wisniewski: “I moved to the United States first. But I went broke quite quickly. So I returned to London where I had studied ballet. It was easy. I owned two suitcases full of stuff. I packed them. And left.”

JamesBondNL: The late Sir Roger Moore once said “During my early acting years I was told that to succeed you needed personality, talent and luck in equal measure…….I contest that. For me it’s been 99% luck”. Isn’t that a bit of a sad fact of working in film? Knowing that so many potential actors in the end are not able to get that big dream job?
Andreas Wisniewski: “One can see it that way. But in Zen there is a saying “Better to wear shoes than cover the whole Earth in leather”. In other words oughtn’t I to find a way for myself to deal with it since ‘changing the industry” does not seem a viable option?”

JamesBondNL: So regarding that ‘luck’ then, how did you eventually got the part of Necros in The Living Daylights? Where there more contenders for that role?
Andreas Wisniewski: “That was 100% luck yes. The character description of Necros was a description of me.”

“In Zen there is a saying: “Better to wear shoes than cover the whole Earth in leather”. In other words….oughtn’t I find a way for myself to deal with it since “changing the industry” does not seem a viable option?”

JamesBondNL: How did the introduction happened between you and the rest of the cast from The Living Daylights? More specifically, how was your relationship on set with Dutch actor Jeroen Krabbé?
Andreas Wisniewski: “I remember having a few good conversations with Jeroen. He was painting while we were in Morocco, and we sat in his trailer and chatted.”

JamesBondNL: And while on set, did your work as a ballet dancer gave you a head start during fight rehearsals with stuntman Bill Weston?
Andreas Wisniewski: “On some level, yes. What ballet does well is developing the kinesthetic senses, and so the increased awareness of one’s body is a good platform upon which one can mimick all kinds of things. But there are also mannerisms that dancers tend to have that look unnatural and that one needs to get rid of as best as possible.”

JamesBondNL: Earlier we were talking about political tensions between East- and West Berlin during the Cold War. Today cyber terrorism seems to do a lot of damage to the world (think about Skyfall). Do you think the James Bond films, since The Living Daylights, have changed a bit from a geopolitical perspective?
Andreas Wisniewski: “Yes and no. There is still always the Bondian Ubervillain. And who would want to lose him?”

JamesBondNL: Did you and your family (your kids) see any of the more recent Bond films? And what do you think of them in comparison to The Living Daylights?
Andreas Wisniewski: “We all like the more realistic angle that the 007 movies tend to take us nowadays. Daniel Craig is also my favourite Bond. That works better for me……if I can believe that the man is homicidal….”

JamesBondNL: Was your role in a Bond film helpful for your next feature film?
Andreas Wisniewski: “To be honest? No.”

JamesBondNL: Do you think there’s a difference between working on a British/European production and an American production after you worked on Die Hard?
Andreas Wisniewski: “Both of these were super-professional productions. In addition to that the Bond set was incredibly relaxed.”

JamesBondNL: You actually continued working on spy/action franchises, like the Mission: Impossible-franchise. But doesn’t it make you afraid of being typecasted as a bad guy? Or should certain actors be happy for the fact that typecasting brings in jobs?
Andreas Wisniewski: “Afraid of being typecasted at my age? I’d be quite happy to play another twenty villains. If those were offered…. Worrying about that sort of stuff is for young people.”

JamesBondNL: Regarding Mission: Impossible 1 and Mission: Impossible 4 – Ghost Protocol, how did you get the roles? And did you actually play the same character in both of them?
Andreas Wisniewski: “Yes, the same character was the idea. By the time we shot Mission IV I had practically no hair. They gave me the wig to identify the character. For Mission IV I was contacted on Facebook! Three days later I was in Dubai.”

JamesBondNL: In the first Mission: Impossible film you are Vanessa Redgrave’s sidekick. How was it working with a British Oscar-winning actress like Vaness Redgrave?
Andreas Wisniewski: “Vanessa was great. I didn’t have many scenes with her, mainly because I didn’t have many scenes. But we talked on the set. About social issues if I remember correctly. I have also worked with Joely and Natasha, Vanessa’s daughters, and once had breakfast with her ex-husband Tony Richardson. Kind of a curious tidbit that I know four of the dynasty.”

“Afraid at being typecasted at my age? I’d be quite happy to play another twenty villains. If those were offered…. Worrying about that sort of stuff is for young people.”

JamesBondNL: And how does that compare to working with the actual leading actor, Tom Cruise?
Andreas Wisniewski: “Well, let me comment on Mission IV. I had half a day of shooting on the film. One scene with Tom to be precise. He remembered me. It had been his idea to bring me in to tie the movie to the earlier one. He was very nice to me. We talked about kids and sports and moviemaking.”

JamesBondNL: Both Timothy Dalton and Tom Cruise played a recurring character in a popular spy franchise. Do you see a difference between the two actors on how they approach their roles? And if we bring current actor Daniel Craig into this comparison?
Andreas Wisniewski: “It seems that way to me but if you really want to know you have to ask them…”

JamesBondNL: After working on a lot of films, you have accumulated a pretty extensive filmography. Are you still in touch with some of the actors you worked with?
Andreas Wisniewski: “Not many at all. After a film shoot the “family” ‘ explodes’, and you tend to run into each other on some other projects down the line.”

JamesBondNL: The Broccoli-family is known for treating its cast and crew as a giant family. If that is the case, and if you are still in touch with some actors, have you ever tried to organize a reunion? And would some actors be open for it?
Andreas Wisniewski: “I am not really in touch with them. Would they be open to a reunion? Don’t they do this all the time?”

JamesBondNL: Haha, I should perhaps ask them in detail Andreas. On to your acting, which is your main profession off course. Did it also become a facilitator for writing screenplays. Could you tell us something about that?
Andreas Wisniewski: “I have shelved dramatic writing. For now. I will dig it up again if and when I will have finished my current projects: a Zen movie and a documentary about a musician (he says hopefully).”

JamesBondNL: What advice would you give Bond fans if they have a great story idea for a Bond film and would like to pitch it?
Andreas Wisniewski: “Be realistic!”

“Vanessa [Redgrave] was great. I didn’t have many scenes with her, mainly because I didn’t have many scenes. But we talked on the set. About social issues if I remember correctly.”

JamesBondNL: Something very different from your acting work is your affiliation with Zen Buddhism. How did that exactly happen?
Andreas Wisniewski: “I had……a personal tragedy and I needed answers.”

JamesBondNL: Is Zen Buddhism a way for you to temporarily disconnect from the cinematic world? Or would you prefer to focus on Zen Buddhism fulltime by giving up on acting and other aspects of filmmaking?
Andreas Wisniewski: “Zen to me is a way to ENGAGE rather than to disconnect. Although I don’t live in a monastery, I am ordained, and to me that means that my whole life is Zen practise, wherever I am. So I can be an actor or a director and there isn’t even the slightest friction with Zen.”

JamesBondNL: Throughout several decades in your life you have been travelling the world quite a lot. What complications does that bring for you? And from a family perspective?
Andreas Wisniewski: “It’s been fine for my family. I have been sharing raising my gang (of three boys) with my ex-partner, so I have been free to be away half the time. As for personal relationships it’s a bit trickier. I am now an expert on long-distance relationships.”

JamesBondNL: Is there a possibility for some editors within the JBNL-team to get a Zen Buddhism clinic? What would you advise us if we like to get into Zen Buddhism?
Andreas Wisniewski: “Best idea I have heard in a while. Get in touch with ZenRiver in Uithuizen. This is ‘my’ monastery. There is a great Zen master there, Tenkei Roshi, and some unbelievably helpful people. Do it! You won’t regret it.”

JamesBondNL: One last question Andreas. What is your ultimate favorite film that we should watch to get new creative inspiration, for either writing or any other aspect of filmmaking?
Andreas Wisniewski: “My all-time favourite is 2001: A Space Odyssey. Visionary. Beautiful. Mysterious. Ahead of its time.”

JamesBondNL: Thank you a lot for this extensive, in-depth interview. We hope to see you soon at a future film event, or perhaps even the upcoming premiere of James Bond 25 in November 2019.
Andreas Wisniewski: “My pleasure Gert.”

One more thing…

Everything that James Bond Netherlands publishes, is done entirely on a voluntary basis and non-profit. If you want to support JBN with a donation, this will fully benefit better articles. Every cent is directly invested back into our website. If you’d like to support Stichting James Bond Nederland by making a donation, you can do so by donating via the SEPA number below:

NL55 RABO 0338 6331 46 in the name of Stichting James Bond Nederland

KVK number (Trade register number): 85622028

Images: From our friends at Thunderballs.org.

Het bericht A Talk with the Walkman strangler: Andreas Wisniewski verscheen eerst op James Bond Nederland.

I was given the opportunity to drive an Aston Martin DBS V12 for a few days. This is the company car James Bond used in the films Casino Royale and Quantum of Solace. An opportunity I grabbed with both hands. Because as a James Bond fan, when do you get the chance to drive the beast of a V12?

Our favourite secret agent never has to worry about his transport. The secret service always makes sure it has the fastest and most beautiful cars at its disposal. British car manufacturer Aston Martin has been inextricably linked to the James Bond films since 1964.

Not one but three Aston Martins

As I drive up the avenue of the Louwman Museum in The Hague in a Lexus Lexus NX450h+ F SPORT LINE, three British surprises await me. Despite the beautiful weather and the three great cars in front of me, I step out of the Lexus reluctantly. That’s because of the ‘climate concierge’. Together with the automatic air conditioning and seat cooling, it provides a lovely climate. The car is a plug-in hybrid and has an electric city range of 98 kilometres. Totally different from the Aston Martins.

Leaving the car, I see three beautifully styled cars. There is an Aston Martin V8 Vantage, a V8 Vantage Roadster and the very beautiful DBS V12. The DBS is the same car James Bond drove in two previously mentioned films. I need a moment to let the beauty come to me. How beautiful these cars are! Their stunning design and powerful presence make me smile.

Aston Martin V8 Vantage

I start my tour of the three cars with the V8 Vantage, designed by Ian Callum. The car looks like a blueprint for the DBS V12, which stands next to it gleaming in the sun. And that is not surprising: Callum’s design of the DB9 and DBS was inspired by this V8 Vantage. This V8 has 380hp/284kW and can sprint from 0 to 100 in 5 seconds. And its top speed? 280 kilometres per hour.

With the Aston Martin V8 Vantage Roadster, a long journey to, say, the Côte d’Azur is certainly no hardship. Of these three cars, I am clearly more attracted to this one because it can drive without a roof. Besides, this bolide represents British allure, class and speed. The automatic transmission is also considerably better than that of the coupe version, which you have to rev-match. If you don’t do that properly, the coupe jerks every time the gearbox shifts.

Three Astons, which one to pick?

James Bond Netherlands is, of course, all about the world’s most famous secret agent. Naturally, I choose the Aston Martin DBS V12 to start my journey. The car exudes a subtle form of aggression. The powerful design features a wide front spoiler with several air intakes, side skirts, carbon fibre mirror caps and a ducktail spoiler on the tailgate. Details that perfectly match James Bond’s refined appearance: subtle, but tough when the situation calls for it.

Compared to previous models, the DBS V12 is certainly not a standard Aston Martin, but one that has received a significant power boost. For instance, this model features adjustable exhaust mufflers and a sport mode for adjusting braking, throttle response and steering. Weight was saved by making extensive use of carbon fibre, which also improved the car’s rigidity.  Personally, I think this is the most beautiful Aston Martin of its time. One that is perfectly designed. Every line and component has a purpose. For me, this design is complete. Of course, Aston Martin added the famous ‘swan doors’ to the design. These doors raise slightly at the rear to reduce damage from, for example, curbs. Swan doors have been used at Aston Martin since the DB9 in 2004.

Discovering the interior of the DBS V12

As I sit down in the car through these special doors, the expansive, adjustable leather seat embraces me firmly. I immediately feel at home. Although the DBS V12 is a sports car pure and simple, it does come with a luxurious interior. I am almost enchanted by a beautiful array of gauges. The needles of the tachometer and speedometer (up to 330 km/h) turn, unusually, counter-clockwise. For legal speeds in the Netherlands and Belgium, by the way, the needles remain in the lower regions.

There are a few things that do stand out about the interior of the DBS. Although it is an expensive-class car, many buttons are plastic, the levers on the steering wheel are clearly from Ford, and the navigation system is from Volvo and visibly dated. This can be explained because Ford Motor Company (also owner of Volvo at the time) owned it when the DBS was released. The interior grips me. It is small and narrow, yet I really don’t want to leave. Especially not when, after studying the interior, you start thinking about driving this bolide.

Making the atmospheric V12 roar

After realizing that I am now really in an extremely sleek sports car full of luxury and feeling more and more like James Bond, it is time to wake up the 6.0-liter V12. Aston Martin has said goodbye to the traditional key and introduced the crystal Emotion Control Unit (ECU) in 2009. I insert the ECU into a designated slot in the center console, apply the brake and then can push the “key” through.

What happens next is almost beyond description. My neck hairs immediately stand up, my ears are on edge and a huge smile appears on my face. The V12 comes to life! With a tremendous sense of drama, the engine makes itself heard loud and clear. A sound that few of us will ever experience live: just over 3,000 have been produced worldwide. As the car idles beautifully, I can’t resist a few taps on the aluminum throttle. The engine sound swells and becomes a bit vulgar. This car does not sound like your average Fiat Panda or Toyota Camry!

I must let you in on a little secret. The Aston Martin DBS already has a wonderful engine sound when it comes out of the factory. But the owner of this particular car chose to remove the mufflers and catalytic converters. The beast breathes freely through a straight pipe. It is simply not possible to miss this car as it drives by! And what is also impossible to miss is the wide grin on my face!

But back to the engine. The figures about it don’t lie. Our DBS is equipped with a 6.0-liter V12 with 517 hp/380 kW and sprints to one hundred kilometers per hour in 5 seconds. The top speed of the car we are driving, equipped with an automatic transmission, is 295 km/h. The manual version of this car has a top 307 kilometers per hour. The engine can certainly take more, but it is tuned for gear ratios.

Driving the Aston Martin DBS V12

Driving the Aston Martin DBS V12 is an experience full of thrills. In an earlier video about the Aston Martin DB11, I called it a gentlemen’s club on wheels. The DBS V12 is certainly no exception. The difference is that this is a club with two completely different personalities.

The car automatically starts in comfort mode. In this mode, the DBS is relatively softly sprung and shifts at low revs. You can hear the V12 hum quietly in the background. But when you put the car into sport mode, it changes immediately. The mufflers, steering response and gearbox behavior then adjust. The gearbox of the V12 then immediately downshifts and the DBS continues on its way as if on rails. And then you want only one thing: to drive rapidly to the horizon.

With the power of the V12 engine, that’s no problem at all. I shifted down a few gears with the aluminum paddle shifters behind the steering wheel. Aston Martin is not just about high speed in a straight line, but also its cornering. Even though our car was on a set of aging tires, that didn’t make the handling in the corners any less impressive. When turning in, it does what you want it to do and you can easily get to your apex.

There is certainly no body roll when cornering. The carbon ceramic brake discs should also be used properly from time to time. If you don’t do that regularly, the discs will squeak loudly. You can hear this well in the video when I park the car to check the glove box for Q-Branch gadgets.

But that’s not all: in addition to the aforementioned driving modes, there is also a circuit mode.  In this mode, the Electronic Stability Program is disabled. Leaving everyone behind in a cloud of tire smoke with a poweslide is guaranteed. Even without this mode, it is possible to make the occasional playful slidings with ease.

We are about to end the days of testing. And during these days with all that power, the Aston Martin DBS V12 did enjoy a sip of fuel. Also, don’t be surprised that a car like this consumes a liter of gasoline every four to five kilometers. If you really do your best with leisurely driving you even manage to achieve eight to nine kilometers per liter. All I can say is that this is a raw beast with luxury and that, above all, puts a huge grin on your face while driving. And unfortunately: a fuel card not included. 

The connection with James Bond

Aston Martin has been the supplier of automobiles for the James Bond films since Goldfinger (Aston Martin DB5, check out my video via the link), with the exception of the Roger Moore Bond films and part of the Pierce Brosnan era. Connery drove a DB5 in two of his films. Dalton drove a V8 Vantage, and Brosnan brought out his personal car in GoldenEye (1995), Tomorrow Never Dies (1997), and The World is Not Enough (1999). MI6 provided him with a BMWs. An exception was made for Die Another Day (2002). He drove an Aston Martin Vanquish in that outing.

On Her Majesty’s Secret Service (1969)

As I drive with the DBS, I reflect on the history of the model in the James Bond films. It wasn’t Daniel Craig who first got to drive an Aston Martin DBS in his first two James Bond films. No, this honor goes to Australian actor George Lazenby, who received the keys to a DBS in On Her Majesty’s Secret Service (1969). He didn’t drive a DBS V12 but received one with a V8 under the bonnet as a company car. The Aston Martin DBS V8 had a 5.3-liter engine, 282hp/207kW, and sprints from 0 to 100 kilometers per hour in 6 seconds.

Bond drives near at the coast when he sees a lady walking into the sea. He immediately takes his Aston Martin DBS onto the beach to rescue her. At the end of the film, we see the DBS again. As Bond and Tracy Di Vincenzo’s wedding car. Complete with flower garlands that give it extra flair. When 007 stops to remove the garlands from the car, another car approaches. Driven by Blofeld and Irma Bunt. Bunt fires a volley at the car. Tracy dies instantly.

Casino Royale (2006)

After years of absence, Aston Martin returns in Die Another Day (2002). Pierce Brosnan gets behind the wheel of a V12 Vanquish. The collaboration between Aston and EON Productions is a long-standing one. Bond also drives an Aston Martin GT in Casino Royale (2006) . It’s an Aston Martin DBS V12, the car that I’m driving for this video. MI6 has delivered the car, in silver-gray “Casino Royale,” to Montenegro. With a few modest gadgets from Q-Branch, of course.

The poker game determines the fate of Le Chiffre. An underworld banker who must recoup all his money, which he invested and lost in airline stocks. By the way, it’s not his money but that of Mister White and his henchmen. An unknown man and organization to 007, whom we only get to know as such in Spectre (2015).

Le Chiffre makes an ultimate attempt to eliminate James Bond. James rushes to his DBS to administer the antidote to himself. More importantly, his heart could fail at any moment. It’s Vesper Lynd who saves him.

The same Vesper is kidnapped after Le Chiffre’s loss. Bond doesn’t hesitate for a moment. gets in his Aston Martin DBS and goes after her. When he sees a bound Vesper lying in the middle of the road at the last moment, he abruptly turns the steering wheel.

Seven barrel rolls later, Bond ends up in the grass. The DBS is completely destroyed. It was a world record. This year, the movie The Fall Guy, starring Ryan Gosling as Colt Stevens, broke the record. A car made eight barrel rolls in the air.

Quantum of Solace (2008)

Who took his beloved Vesper from him? This question is central to Bond in Quantum of Solace (2008). It was Vesper who led 007 to Mr. White at the end of Casino Royale. With White in the boot, he sets off in an Aston Martin DBS V12 in Quantum Silver towards Siena, Italy. When two Alfa Romeo 159s appear, chaos erupts around Lake Garda.

A very fast-paced action scene full of gunfire, lorries, cars, a shovel, the Carabinieri, and a marble quarry follows. Blink twice, and it’s over. Bond loses his door immediately in the tunnel where the chase begins. Through the quarry, he finds himself back on the road, where he miraculously shoots the driver of the last 159, sending it dramatically tumbling into the ravine in slow motion. In just two and a half minutes, the entire chase is over. Guess i’ll keep our DBS out of harms way…

No Time To Die (2021)

The twenty-fifth and currently last James Bond film is full of Aston Martin models. In addition to the almost obligatory DB5, we see a Valhalla and a DBS Superleggera. A sporty version of the DB11. Aston has been much more thorough with this model than with our driving subject. The front end is more aggressive, and the rear has been restyled.

In the film, we only briefly see the Aston Martin DBS Superleggera. The car clearly plays a supporting role alongside the DB5. It’s Agent Nomi who picks up Bond after the dramatic events in Norway. She takes him to the military airfield nearby. There, Q is ready with a fully fueled Boeing C-17 Globemaster III. The DBS does a nice powerslide as they drive onto the airfield.

Luxury and comfort: The Lexus NX 450h+

Our borrowed Lexus NX450h+ from Lexus Nederland is, of course, incomparable to the power delivered by the Aston Martin DBS V12. With the 450h+, you make a conscious choice. It’s one of comfort, high seating positions, and Japanese top quality. Lexus has been leading the lists of reliable automobiles for years, and the Japanese themselves are convinced of it. They provide their models, just like Toyota’s, with a standard ten-year warranty!

The design of the NX450h+ appeals to me. The front end is high, instantly recognizable as Lexus with the trapezoid grille, and equipped with piercing Matrix LED headlights with standard automatic high beam function. At the rear, the continuous light bar takes center stage. The boot floor is a bit high, but despite the plug-in hybrid drivetrain, there is space in the trunk for all our recording equipment.

The special F SPORT LINE seats are excellent. They offer ample support from all sides, are electronically adjustable, heated, and ventilated. Lexus equips its NX models with a 14-inch Lexus Link Pro multimedia screen that works intuitively. Everything is where you expect it to be. Our crew car has the Mark Levison audio system, which sounded excellent on our trips to and from our filming locations.

Power is a secondary factor in the NX450h+. But when you do need it, the car doesn’t disappoint. The four-cylinder engine combined with two electric motors delivers 306hp/227kW. A continuously variable transmission is standard. When demanding a lot of power, the car makes its presence known. Due to the plug-in hybrid drivetrain, all-wheel drive is standard.

Our crew car is a Lexus NX 450h+ F SPORT LINE in Sapphire Blue and costs 82,790 euros. The NX range starts from 61,995 euros. This NX350h Comfort Line has to do without a plug-in hybrid drivetrain. The numbers came directly from our Dutch Lexus headquarters.

Het bericht VIDEO: Driving Bond’s Aston Martin DBS V12 flat out! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Origineel artikel 26 september 2019:

In Goldfinger (1964) krijgt James Bond van Q de sleutels van zijn nieuwe dienstauto, een Aston Martin DB5. Deze wagen zou in 55 jaar tijd uitgroeien tot The Most Famous Car in The World. Ik reed ermee in het Gelderse Brummen.

Welke auto staat er bij een James Bond-liefhebber hoog op zijn lijstje? De Aston Martin DB5 natuurlijk! Na een uitgebreide testrit in de Aston Martin DB11 (in 2017, video zie link) ging ik met redacteur Allard naar Gallery Aaldering in Brummen. Daar stond een exemplaar van de DB5 ons in de zon op te wachten.

DB5: De modellijn

Na de DB1, DB2, DB3 en DB4 ontwikkeld Aston Martin onder leiding van David Brown de DB4 verder. In 1963 verschijnt de Aston Martin DB5 op de markt. De auto is krachtiger en veiliger dan zijn voorganger. Carrozzeria Touring Superleggera zorgt voor het design. Van de DB5 worden 1059 exemplaren gebouwd.

De Vantage is het absolute topmodel. Met verbeterde carburateurs schopt de wagen het tot 325 PK bij 5500 toeren per minuut.

Het dak kan eraf. Ja, zo maak je een convertible. De auto werd in eerste instantie niet met de naam Volante geleverd. Dat duurde tot 1965. Van de 123 convertibles werden er twaalf met de Vantage motor uitgerust. Die 37 wagens kregen de naam Short Chassis. Ze verscheelden niet veel met de standaard DB5 convertible/Volantes maar hadden wel wat stijlkenmerken van opvolger DB6.

Wat doe je als je als adellijke Engelsman wil jagen? Je bestelt een DB5 Shooting Brake. Een stationcar op basis van de DB5. Achterin heb je genoeg ruimte voor je honden en jachtgeweren. Aston Martin produceerde in samenwerking met Harold Radford dertien units.

DB5: De cijfers

Standaard leverde Aston Martin de DB5 met de volgende specificaties. De Vantage staat tussen haakjes:

• Motor: 4.0 L (3995 cc) zes in lijn
• Boring x slag: 96 mm × 92 mm
• 3 SU-carburateurs
• Maximum vermogen: 282 PK (210 kW) bij 5500 toeren per minuut (Vantage: 325 PK (238 kW) bij 5500 toeren per minuut)
• Maximum koppel: 390 Nm bij 3850 toeren per minuut
• Gewicht: 1502 kilo
• Topsnelheid: 233 kilometer per uur
• 0 tot 100 kilometer per uur in 8 seconden.

DB5 exterieur

De DB5 lijkt aardig op zijn voorganger DB4. Al is die vooral aan de voor en achterzijde nog ronder. Aan de voorzijde domineren de bekende Aston Martin grille en grote luchthapper om de zes in lijn van extra adem te voorzien. Twee enkele ronde koplampen met dito richtingaanwijzers, zorgen voor zicht. Een lage voorruit met een wis-was installatie die eerder een accessoire lijkt maakt het beeld compleet.

En profiel vallen de ronde wielkasten op. Deze worden gevuld met standaard geleverde Borrani-velgen en ballonbanden. De kenmerkende Curlicue in het voorspatbord zorgt voor een aerodynamische luchtstroom.

De zijspiegels zijn klein en handmatig te verstellen. Daarvoor moet je wel het raamtje opendoen. De DB5 is uitgerust met een dubbele benzinetank van 87 liter. Aan de verkeerde kan stoppen bij het tankstation kan niet.

Drie ronde achterlichten, met rook en oliescherm of toch niet, zijn een kenmerkend stijlkenmerk van de DB5. Het grote, brede kofferdeksel geeft toegang tot een opvallend grote kofferbak. Op de klep vinden we twee verchroomde letters: GB. De makers zijn duidelijk trots op hun vaderland. De ronde achterruit plus ronde achterspatborden en dubbelde eindpijp maken het plaatje compleet.

DB5-interieur

Ben je gek op knopjes en schakelaars, dan kan je je lol op. De DB5 heeft er veel. Het grote houten stuur, niet bekrachtigd uiteraard, springt direct in het oog. Dan al die knopjes. Links vinden we een draaiknop met cijfers erop. Ik kon er niet achter komen waar die voor dient. Aan het stuur zit een dunne hendel. Daar bedien je de richtingaanwijzers mee.

De ruitenwissers, maatje geodriehoek maal twee, zitten aan een draaiknop. De sproeier, een pisstraaltje, heeft weer een tuimelschakelaar. Dat wordt wat als je in de zomer s ‘avonds door de Flevopolder rijdt. Had ik het al over draaiknoppen gehad? Ook de dashboardverlichting bedien je ermee. Een raampje openzetten gaat automatisch. De schakelaars zitten bij het klokje op het dashboard en niet in de deuren. Het zijn trouwens hydraulische ramen, ze komen op druk omhoog. Dat gaat langzamer dan naar beneden!

Maar hoe zit de auto dan? Verassend goed is het antwoord. James Bond houdt het hier wel even uit. Een hoofdsteun is uiteraard afwezig. De DB5 is een 2+2. Maar op de achterbank heb je als volwassene niets te zoeken. Schakelen doe je met een vijfversnellingsbak. De vijf is een overdrive om zo de consumptie te drukken.

De wagen is voorzien van een choke. Daarmee bedien je het brandstofmengsel. De choke heeft vier standen! Start, normaal, snel en rijk. Dan het starten. De sleutel stop je naast het klokje, midden in het dashboard.

DB5 op het witte doek

Goldfinger markeert de start van de samenwerking tussen Aston Martin en de James Bond-films. James Bond moet uitzoeken wat Auric Goldfinger van plan is. 007 volgt de man per DB5 naar Zwitserland. De vele gadgets, bijvoorbeeld een rook-kogelvrijscherm, draaibare nummerplaten, bandsnijders en Browning-machinegeweren komen goed van pas.

In Thunderball (1965) helpt de DB5 James als hij van per jetpack van een chateau vlucht. De schurken weten niet wat hen overkomt als er tweestralen water uit de achterkant komen. De productie riep hiervoor trouwens de hulp van de brandweer in. Twee slangen op elke hoek aan de achterkant zorgden voor het juiste effect.

Sir Roger Moore reed nooit in een Aston Martin. De DB5 keerde terug in GoldenEye (1995). MI6-therapeute Caroline moet James onderzoeken, maar hij ziet het vooral als een spelletje. In het gebergte boven Monaco komen ze een knappe dame in een rode Ferrari F355 GTS tegen. 007 heeft wel zin in een pittig ritje.

Als James Bond, in Tomorrow Never Dies (1997) bezig is om zijn Deense taal op te krikken wordt hij door MI6 gesommeerd zich bij hen te voegen. Hij rijdt per Aston Martin DB5 van Oxford naar Londen.

De DB5 zien we ook in The World is Not Enough (1999). Zien is een groot woord trouwens. De scène met de DB5 is uit de film geknipt. Na hun avonturen rond de oliepijplijn genieten Christmas Jones en James Bond van elkaar. Op de warmtebeelden van Q zien we de DB5 naast het hotel staan.

Daniel Craig is niet alleen de langst zittende James Bond. Hij heeft ook het meest in de DB5 gereden. In Casino Royale (2006) wint hij de auto van Dimitrios en rijdt hij Solange naar zijn hotel.

Als M in Skyfall (2012) wordt bedreigd wisselt 007 haar Jaguar XJ L in voor zijn eigen DB5. Ze vluchten naar zijn ouderlijk huis in Schotland. Silva weet hen toch te vinden. Tijdens de bestorming schakelt James met de Browning machinegeweren achter de voorste knipperlichten een aantal schurken uit.

Het duurde tot het einde van Spectre (2015) voordat we de DB5 zagen. James en Madeline rijden er vanuit Londen mee weg.

Maar waar gingen ze heen? Dat zien we in No Time To Die (2020). Ik wil niet te veel vertellen maar hun eerste stop lijkt Italië te zijn. De DB5 speelt een belangrijke hoofdrol.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Lekker dromen: Rijden met een Aston Martin DB5 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Bij aankomst werd ik meteen gegrepen door de indrukwekkende setting. The Macallan sfeer ademt luxe uit en er hing een opwinding in de lucht die je alleen kunt voelen wanneer je iets bijzonders gaat meemaken.

Een reis door de Bond-films

Bij het verkennen van de expositieruimte werd ik meegenomen op een reis door verschillende James Bond-films waarin The Macallan-whisky een prominente rol speelde. Zo werd ik getrakteerd op prachtige filmfragmenten en interessante feiten over zowel de films als het whiskymerk zelf. 

De magie van cinema en whisky

Wat dit bezoek zo interessant maakte, was niet alleen het feit dat ik kon genieten van iconische props uit de Bond-films, maar ook dat ik meer te weten kwamen over de rol van whisky in deze films. Het was fascinerend om te ontdekken hoe de filmmakers en The Macallan hebben samengewerkt om een unieke ervaring te creëren voor zowel filmliefhebbers als whiskyliefhebbers.

Tijdens ons bezoek werd ik zelfs getrakteerd op een kleine whiskyproeverij, waarbij ik de kans kreeg om enkele van de meest bijzondere whisky’s van The Macallan te proeven. Het was een ervaring die al mijn zintuigen prikkelde en me een dieper begrip gaf van de complexiteit en kwaliteit van deze Schotse whisky.

Een eerbetoon aan twee iconische merken

Het ging niet alleen ging om het promoten van The Macallan, maar ook om het vieren van de langlopende samenwerking tussen James Bond-films en dit whiskymerk. Dat maakte mijn bezoek erg speciaal. Het was een eerbetoon aan twee iconische merken die bekendstaan om hun vakmanschap, elegantie en tijdloze aantrekkingskracht.

James Bond en het whiskymerk zijn met elkaar verbonden door een gedeelde Schotse afkomst. Ian Flemings Bond werd geboren uit een Schotse vader, Andrew Bond, en hij bracht tijd door op het Schotse landgoed van de familie in Glencoe. 

The Macallan 007 Warehouse bood me ook de mogelijkheid om enkele prachtige rekwisieten uit de films te bewonderen. Ik werd herinnerd aan de rijke geschiedenis van James Bond-films en hoe ze onze verbeelding hebben gevoed door middel van spectaculaire actiescènes, intrigerende verhalen en onvergetelijke personages.

Barbara Broccoli en Michael G. Wilson

James Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson brachten ook een bezoek aan de expositie. Samen haalden ze herinneringen aan de samenwerking op. Barbara vertelt over het moment waarop Silva een shotglaasje Macallan op Sévérines hoofd zet in Skyfall (2012):

“Hij zet het glas scotch op het hoofd van het meisje en vraagt Bond om het eraf te schieten. Waste of a good scotch.”

De producenten zijn ook aan het proeven geslagen. Michael is duidelijk een kenner als hij uitlegt welke whisky ze dronken.

We dronken de Double Cask. (Vaten van, red.) Amerikaanse eik en Europese eik, ze blenden ze samen en dan krijg je de Double Cask. Fantastisch drankje.

Een onvergetelijke ervaring

Mijn bezoek aan The Macallan 007 Warehouse “The Macallan in Cinema” was zonder twijfel een onvergetelijke ervaring. Het bood me een unieke kans om de magie van cinema en whisky te combineren en meer te leren over de rol die The Macallan heeft gespeeld in de James Bond-films.

Of je nu een liefhebber bent van films, whisky of beide, deze expositieruimte is absoluut de moeite waard om te bezoeken. Het is een eerbetoon aan twee iconische merken en biedt een fascinerende inkijk in hun samenwerking door de jaren heen.

Je kan The Macallan 007 Warehouse “The Macallan in Cinema” tot eind december bezoeken.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Exclusief: achter de schermen bij The Macallan 007 Warehouse verscheen eerst op James Bond Nederland.

Jorrit en ik waren eind oktober op missie naar The Pinewood Hotel, waar we aanwezig waren bij Operation: Trinity. Een samenkomst waarin drie films centraal stonden. Dit werd gevierd met verhalen van betrokkenen bij Bond-producties, een casino-avond en een locatietour rondom de beroemde Pinewood Studios.

Shaken Not Stirred werd in maart 2019 opgericht door Matthew Wood en Nick Fentiman. Het evenement is ontstaan vanuit een Bond-gemeenschap op Facebook, die snel groeide en uitbreidde. Het contact met mede-liefhebbers, locatietours en ontmoetingen met speciale gasten uit de films staan hierin centraal. Dit was alweer het zevende evenement wat het organiseerde.

Operatie: Trinity, de naam van deze laatste editie, begon op vrijdag 27 oktober in het Pinewood Hotel en eindigde op zondag 29 oktober. Deze missie vierde de jubilea van drie James Bond-films: From Russia with Love (1963), Live and Let Die (1973) en Octopussy (1983).

Eerste grap, eerste glas

Nadat Jorrit en ik zijn geland op London Heathrow Airport, is het met de huurauto maar een kort ritje naar Pinewood Hotel. Eenmaal binnen bij Pinewood Hotel is het makkelijk om de mede-liefhebbers van Bond te herkennen. Zoals altijd zit het gros van de mensen met een groot glas bier en een lach op hun gezicht.

We schuiven aan bij een tafel en al snel komen de Bond-gesprekken op gang. We stellen elkaar vragen als: “Wat is de beste film en waarom dan? Wat zijn nou grote blunders uit de serie? Waar moeten de films heen en wanneer kunnnen we Bond 26 verwachten?” Hoewel James Bond een onderwerp is waar je met ieder mogelijke Brit een gesprek over kan voeren, zijn het de gesprekken op dit soort evenementen die dieper de Bond-materie induiken. Het is onbewust een soort test voor mijn eigen Bond-kennis en de vraag hoeveel ik er nou écht vanaf weet. Mocht ik iets niet weten is de reactie die ik vaak krijg: “Ach, je bent pas 24 jaar. Als je net zo oud bent als wij weet je vast nog veel meer.” Ik hoop het maar.

Als mijn buurman opstaat besluit ik om verder te kletsen met de man naast hem. Het valt me op dat hij wel érg veel weet van het productieproces van Octopussy. En daar wil ik graag meer van weten. Al snel kom ik erachter dat hij niet veel weet, maar álles weet van het productieproces van Octopussy, en andere Bond-films. De beste man blijkt niemand minder te zijn dan Paul Weston. Betrokken bij de stunts van maarliefst twaalf Bond-films. Stuntcöordinator van drie van die films, en ook betrokkken bij franchises als Star Wars, Indiana Jones en Alien.

Wat hem vooral is bijgebleven, was het initiatief dat Timothy Dalton nam tijdens de pre-title sequence van The Living Daylights (1987). Dalton wilde veel stunts zelf uitvoeren, maar als ster van de films was veel te duur om te vervangen als er iets mis ging. Uiteindelijk krijgt Dalton wel wat meer speelruimte dan zijn voorgangers. Zo ligt hijzelf op de Jeep die langs het ravijn rijdt, maar wel pas nadat er extreem veel veiligheidchecks zijn uitgevoerd. Alles om ervoor te zorgen dat de nieuwe 007 niet in de diepte zou vallen. Weston is zelf ook kort te zien in Daylights, nadat hij zogenaamd Bond neerschiet met een verfkogel als onderdeel van een MI6-trainingsmissie. “Hold on. You’re dead!” (0:20 in de onderstaande video.)

Helaas loopt de avond rond 1.00 uur tot zijn einde. Maar er is genoeg om naar uit te kijken de volgende dag. Zo weten we al dat we aan tafel zitten met een gevaarlijk duo. Dat we verhalen gaan horen van veel verschillende betrokkenen uit de 007-geschiedenis. En staat er voor de volgende avond een casino night op het programma.

De Meyer-broers (Mischka en Grischka)

De volgende ochtend zijn we alweer vroeg ons bed uit om met het dagprogramma te beginnen. Door het verzetten van de klok en de vlucht naar Engeland zitten we even te puzzelen met de tijd, maar alles lijkt te kloppen. Eenmaal beneden eten we Engels ontbijt met onze goeie vriend Wolfgang Thürauf, de vice-president van James Bond Club Deutschland. Na het ontbijt nemen we plaats aan de vooraf ingedeelde tafel. Al snel schuiven David en Tony Meyer aan. Ze drukken ons op het hart dat de juiste uitspraak van hun achternaam lijkt op het Nederlandse Meijer, en niet het Engelse woord voor burgemeester; mayor. De tweeling speelt de moordlustige broers Mischka en Grischka in Octopussy. Ze zijn nogal herkenbaar door hun rode acrobaatspakken en gevaarlijke messen. Het duo doet zich voor als circusartiesten, maar ze werken eigenlijk voor Kamal Khan.

De Meyers vertellen hoe enthousiast ze waren toen ze hoorden dat ze in een Bond-film mochten spelen. Al vinden ze zichzelf vooral op hun eigen moeder lijken, door de pruiken die het tweetal op heeft. We vragen ze natuurlijk of ze echt zo goed zijn in het messenwerpen, maar dat is niet het geval. De film zit vol slimme trucjes om het effect van vliegende messen te creëeren.

Als we Mischka en Grischka in de film in het circus zien hangt een van de broers aan een draaiend rad, terwijl de andere broer geblinddoekt de messen werpt. Hoewel er wel daadwerkelijk geblinddoekt wordt gegooid, was het geen echt persoon die aan het rad hangt, maar slechts een goed lijkende pop. Later op de trein, als James Bond vermomd is als Mischka, vallen hij en de andere broer Grischka van de trein af en rennen ze het bos in. Het laatste deel van de scène is allemaal binnen opgenomen in Pinewood Studios, zo wordt ons verteld. Dit was nodig voor de special effects. Op het moment dat Bond wordt vastgepind aan de deur, zitten er draadjes aan de messen. Zo lijkt het alsof er terplekken op Roger Moore wordt geworpen. Uiteindelijk weet Bond Grischka te overmeesteren en neemt hij wraak voor de moord op 009.

John Glen (regisseur van alle jaren 80 EON-films)

Als je in 2019 ons reisverslag naar Frankfurt hebt gelezen, dan weet je misschien nog dat Jorrit en ik daar John Glen hebben ontmoet. De beste man is nog steeds erg scherp en herkende me wonder boven wonder nog: “You’ve grown up, you’re not a boy anymore.” Inmiddels ben ik vier jaar aan haar verloren, maar die steek ik in m’n zak, John!

In groepsverband vertelt John nog languit over het produceren van de films, zijn band met Cubby en hoe hij naar adem moest happen toen Cubby hem vroeg om zijn eerste Bond-film te regisseren. Hoewel hij al in verschillende functies had meegewerkt aan eerdere films, had hij niet verwacht dat hij er zelf ook een zou mogen regisseren. Zonder twijfelen zei hij: “Ja.”

John had nog een leuk verhaal over het (zogenaamd) aantrekken van een nieuwe James Bond na Roger Moore. Het vervangen van Moore begon eigenlijk al na For Your Eyes Only. Er werden verschillende kandidaten getest, waarvan iedereen de ontmoetingscène tussen Bond en Tatiana uit From Russia with Love moet naspelen. Uiteindelijk werd ervoor gekozen om Moore terug te vragen. Glen denkt dat de producenten met het bijna hercasten van Bond vooral hoopten dat Moore minder salaris zou vragen, en wellicht iets zou zijn voor een volgende Bond-film. Moore zou na Eyes nog twee keer James Bond spelen.

Ook praat Glen over de keuze van Timothy Dalton voor Bond in The Living Daylights, nadat Pierce Brosnan op het laatste moment afhaakt voor opnames van een onverwachts laatste seizoen van Remington Steele. Glen vertelt dat er na Sean Connery al wordt gekeken naar Dalton, maar dat de Welsh acteur zichzelf dan nog te jong vindt voor de rol van 007. Toen de rol in 1986 opnieuw vrijkwam, vond Cubby Dalton (gelukkig) nog steeds een goede kandidaat.

Norman Wanstall

Nog een van de speciale gasten is Norman Wanstall, die in 1965 een Oscar wint voor Best Achievement in Sound Effects. Het geinige is dat hij tot het laatste moment twijfelt om überhaupt naar de uitreiking te gaan, omdat hij er niet vanuit gaat dat hij iets wint.

Als hij bij het ontvangen van het programmaboekje ziet dat er maar één andere kandidaat is voor de prijs, beseft Normal zich dat hij wel degelijk een kans maakt om te winnen. Plots is hij een serieuze kanshebber voor de Oscar. Nu, een kleine zestig jaar later, heeft hij diezelfde Oscar meegenomen en mag ik er even mee poseren voor een foto. Norman is een ongelofelijke aardige man om mee te praten. En wanneer ik hem later vraag of hij iets wil drinken en terugkom met zijn kop koffie, zegt hij: “Oh wow, ik had niet verwacht dat je hem ook echt zou gaan halen…” Natuurlijk wel Norman. Zojuist hield ik voor het eerst (en waarschijnlijk ook voor het laatst) in mijn leven een Oscar vast. Dan is een flat white met suiker een kleine moeite.

De treinsprong in Octopussy

De rest van de ochtend wordt gevuld met nog meer interviews, waaronder met stuntmannen Paul Weston en Rocky Taylor. In dit interview wordt vooral gepraat over de lastige treinsprong in Octopussy, vlak voordat Bond wraakneemt op Grischka voor 009.

Het lastige met deze sprong is vooral dat de stunmannen achteruit, richting de camera, van de trein moeten vallen. Dit is belangrijk, omdat een val richting de camera er spectaculairder uitziet dan een val van de camera af. De grond waarop ze komen te vallen is speciaal voorbereid met opvangmateriaal, zodat de mannen een veilige landing kunnen maken. Het lastige is echter dat één van de stuntmannen met de rug naar het opvangmateriaal staat, en daardoor niet weet wanneer hij moet vallen. Hierop vertrouwt hij dus blindelings op de andere stuntman, die roept als het de sprong daar is.

Het Pinewood Casino

Na het avondeten wordt Pinewood Hotel omgebouwd tot een casino, waar vijf verschillende pokerspellen staan. Elke aanwezige krijgt een fictieve 100 dollar, die het kan inwisselen voor fiches. Als de fiches op waren zijn kunnen we onszelf opnieuw inkopen, en het geld wat daarmee wordt opgehaald gaat naar de Mark Milsome Foundation. Hoewel Jorrit en ik er beide wellicht bijlopen als James Bond, hebben we niet zo veel binnengehaald als agent 007 meestal lukt met gokken.

Mijn favoriete onderdeel van die avond volgt, als het tijd is voor een pittige James Bond-quiz. Hierin gaan de vragen over de drie James Bond-films van het evenement, From Russia with Love, Live and Let Die en Octopussy.

Omdat ik eerder dit jaar mijn eigen trip naar Istanboel maakte om locatie’s uit From Russia with Love te bezoeken, helpt dat ons team. Maar de vragen uit de andere twee films blijven erg lastig. Mocht je een indicatie willen van het niveau van de vragen: welke tijd staat op het horloge van Roger Moore in de pre-title sequence van Live and Let Die? Het antwoord kun je onderaan dit artikel vinden. Helaas zit ons team er vier minuten vanaf.

Locatiejagen

De laatste dag nemen Matt en Nick van de Shaken Not Stirred-organisatie ons mee op locatietour rondom Pinewood Studios, waar veel buitenscènes van de films zijn opgenomen.

De eerste locatie waar we stoppen is de kerk van St Giles in Stoke Poges. Hier is de pre-title sequence van For Your Eyes Only opgenomen. Bond loopt door de poort richting de begraafplaats en staat stil bij het overlijden van Tracy. Snel daarna volgt in de film een laatste confrontatie met ‘Bald man in wheelchair’, oftewel Blofeld.

Via het terrein van de St Giles kerk kun je doorlopen naar een plek met uitzicht op achterkant van Stoke Park, de golfbaan uit Goldfinger (1964). Hierin weet Bond de schurk Goldfinger te verslaan, door Goldfinger tijdens het putten af te leiden met een klomp nazi-goud. In de video zeg ik abusievelijk dat er geen scènes zijn opgenomen aan de achterkant van het golfpark, dit klopt echter niet. Hole 17 en 18 liggen hier namelijk.

Andere locatie’s die we bezoeken komem onder andere uit The World Is Not Enough (1999) en Casino Royale (2006). Zo bekijken we de crashlocatie van de King-pijplijn en staan we in het kamp van Steven Obanno. Beide scènes zijn opgenomen in Black Park, wat op steenworp afstand ligt van Pinewood Studios. Ik probeer nog een glimp van het tegenwoordig streng beveiligde studioterrein op te vangen, en ergens in de verte zie ik de 007Stage. Dichterbij komen we helaas niet

We sluiten de tour af bij de ingang van Pinewood Studios. De oude ingang is door de jaren heen nooit veranderd, maar tegenwoordig is zo’n honderd meter verderop wel een nieuwe ingang. Vanuit die nieuwe ingang kun je onder andere de Sean Connery Stage goed zien.

Jorrit en ik kijken terug op een geweldig evenement. Voor mij was de eerste keer dat ik Engelse Bond-locaties ging opzoeken buiten Londen, en het is altijd leuk om deze locaties voor de eerste keer te zien. We willen de organisatie graag hartelijk bedanken voor deze geweldige drie dagen. Mocht je twijfelen om volgend jaar te gaan: het is een aanrader! Welke locatie zou jij nog wel eens willen bezoeken? We zijn benieuwd naar jullie antwoorden.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Shaken én Stirred in het Pinewood Hotel – Operation: Trinity verscheen eerst op James Bond Nederland.