Daardoor was er op de redactie geen tijd om een mooi artikel over James Bond te schrijven. Ik blik daarom graag met jullie terug op 29 augustus 2019 toen de opnames van No Time To Die (2021) volop bezig waren. Ik kreeg toen beelden van Marc binnen. Hij was in Matera waar de achtervolging tussen de Aston Martin DB5 met Bond en Madeleine en de slechteriken werd opgenomen.

Dit is wat we er toen over schreven.

De opnames zijn gemaakt op de Via Madonna delle Virtue in de bocht met de Vico Sint Agostino. Op onderstaande beelden zien we de repetitie van de achtervolging tussen de Aston Martin DB5 en twee Jaguars. De mensen op straat zullen stuntmensen zijn. Of de Citroën C3 die door het beeld rijdt erbij hoort is niet zeker: op de andere filmpjes is deze niet te zien.

Op de beelden is wederom een brandstapel te zien. Deze zagen we ook op eerdere beelden van afgelopen week. Wat daar het verhaal achter is, is niet bekend. Op het onderstaande filmpje is te zien dat een auto met camerakraan gereed wordt gemaakt.

De opnames beginnen! De rookmachines in de brandstapel worden in werking gezet terwijl op de achtergrond de helikopter te horen is. En daarna is het klaar voor de echte actie.

Er worden verschillende keren opnames gemaakt, zowel vanuit de lucht als vanuit de auto met camerakraan.

Terug naar het nu

Deze opnames vonden zoals gezegd eind augustus 2019 in Matera, Italië plaats. No Time To Die ging op 28 september 2021 in wereldpremière. We zijn inmiddels ruim vier jaar Bond loos. Voor velen van ons een lange periode. Mogen we dit jaar op zijn minst een aankondiging verwachten?

Het bericht Uit den ouden doosch: Exclusieve beelden uit Matera verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hot Toys heeft de licentie beet om James Bond-figuren te maken, op een 1:6-schaal. Dat maakte het bedrijf al een tijdje geleden bekend, en nu is er ook een eerste figuur. Het gaat om James Bond zoals hij te zien is in de Cuba-scènes van No Time to Die. Hot Toys probeert dus een exacte gelijkenis van Daniel Craig in tuxedo te maken op een kleinere schaal. Bond draagt zijn tuxedo zoals te zien is in de film: een wit hemd met bretellen en een jasje met een pocket square.

Bond krijgt ook een aantal accessoires mee: zo is er de inklapbare rifle waarmee hij de bodyguards op het SPECTRE-feestje van zich af probeert te schudden. 007 zou nergens zijn zonder zijn Walther PPK, dus ook die heeft hij bij. Een moderner handvuurwapen wordt ook meegeleverd, evenals Bonds Omega-horloge. En om het vervolg van de Cuba-scène uit te beelden, is er ook een mini-sigarenkoker die Bond aan Felix Leiter wil geven. Wie No Time to Die nog voor de geest kan halen, weet dat Bond alleen achterblijft met de sigaar, omdat Felix het avontuur niet overleeft. Het James Bond-figuurtje van Hot Toys moet al die accessoires wel kunnen vasthouden, dus zijn er ook verschillende handen die je kunt vastklikken aan zijn armen. Bond kan vastgezet worden met een standaard waarvan je het vloerpatroon kunt kiezen: er worden twee patronen uit de Cuba-scène meegeleverd. De achtergrond is de alom gekende gun barrel.

Dan toch Daniel Craig

Dat Hot Toys nu met een Daniel Craig-figuurtje op de proppen komt, is opvallend te noemen. Van 2016 tot 2022 had het Britse Big Chief Studios de Bond-licentie in handen voor 1:6-figuren. Die raakte het bedrijf kwijt omdat er veel gedoe was met levertermijnen en de kwaliteitscontrole te wensen overliet. De creative director van Big Chief Studios, Gregg Andrews, liet zich ontvallen dat er andere problemen waren: van rechtenhouder Danjaq mocht het bedrijf geen Daniel Craig-figuurtje maken. “EON zou het niet toestaan om nu een Daniel Craig te maken. Daniel Craig heeft nee gezegd, hij is niet geïnteresseerd. (…) Alles gaat via EON/Danjaq”, verklaarde Andrews.

Nu kan het dus blijkbaar wel. Mogelijk zit de verkoop van de creatieve rechten van James Bond er voor iets tussen. Doordat EON/Danjaq alle rechten op James Bond verkocht aan Amazon MGM Studios, mag die laatste nu ook bepalen welke merchandise er op de markt komt. Het copyright-zinnetje onderaan de productafbeeldingen is veelzeggend: Danjaq wordt niet meer genoemd, enkel MGM.

En zo is er, vier jaar na de laatste Bond-film met Daniel Craig, toch een officieel figuurtje met zijn beeltenis op de markt. Doorheen de jaren produceerden allerlei schimmige bedrijfjes figuren gebaseerd op de Craig-films. Die droegen namen als ‘special agent’ of ‘agent James’. Deze James Bond, van Hot Toys, is de eerste officiële Craig-variant. En daar pakt het bedrijf mee uit: de ogen van de figuur zitten los in het hoofd. Daardoor kan Bond verschillende richtingen uitkijken.

Een oude bekende

Overigens komt ook het Amerikaanse Sideshow Collectibles om de hoek kijken. Sideshow doet bij sommige Bond-liefhebbers vast een belletje rinkelen: in de jaren 90 en vroege jaren 2000 maakte dat bedrijf verschillende James Bond-figuren. Na het verschijnen van Die Another Day in 2002 werd ook die licentie niet vernieuwd. Hoewel Hot Toys en Sideshow twee verschillende bedrijven zijn, mag Sideshow de verkoop en distributie van Hot Toys-figuren op zich nemen.

Deze James Bond-figuur is dus te bestellen via de website van Sideshow, en kost 236,65 euro. Het gaat om een vooruitbestelling: je mini-Craig mag je pas verwachten tussen april en september 2026. Een precieze datum is er nog niet. Of Hot Toys ook andere Bond-figuren gaat maken, is ook nog niet duidelijk. Maar als je de licentie eenmaal hebt, dan wil je daar toch meer mee doen, lijkt me.

Het bericht Hot Toys komt met eerste James Bond-pop van Daniel Craig verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het huis van Bond is in vier verschillende films te zien, Dr. No (1962), Live and Let Die (1973), Spectre (2015) en No Time to Die (2021). Hoewel er weinig boeken te ontcijferen zijn in de eerste twee genoemde films, is Bonds collectie in de latere twee films veel beter af te lezen. In verschillende shots en achter-de-schermen-foto’s wordt duidelijker wat de smaak is van Craigs Bond. Daarin komen we stiekem best wat meer te weten over de Bond die in zijn films al dieper in gaat op zijn gevoel.

Bonds bibliotheek in de films

Die Another Day

Voordat ik inzoom op de Craig-films, leg ik je een boek met een bijzondere connectie tot de 007-franchise voor. Het gaat om Birds of the West Indies van ornitholoog James Bond. Dit vogelboek, dat voor het eerst werd gepubliceerd in 1936, speelde een cruciale rol in de totstandkoming van 007. Ian Fleming, zelf een fervent vogelaar, zocht naar een naam voor zijn spion en vond inspiratie in de auteur van deze ornithologische klassieker. Hij wilde een eenvoudige, onopvallende naam voor zijn hoofdpersoon en de naam James Bond leek hem perfect: kort, direct en zonder opsmuk.

Deze knipoog naar Flemings inspiratiebron wordt expliciet gemaakt in Die Another Day (2002), waarin Bond, gespeeld door Pierce Brosnan, zich op Cuba voordoet als een vogelspotter. In een scène waarin hij Jinx observeert vanaf een terras, houdt hij een exemplaar van Birds of the West Indies vast. De naam van de auteur is echter slecht te lezen, want deze is bewust doorgekrast door het productieteam.

Een andere gekozen auteur is John Arlott, wiens oom een schoolgenoot is van Fleming. Arlott schrijft voornamelijk over cricket, maar Foster geeft geen specifieke titel van deze auteur op. Ook een boek over detective Philip Marlowe staat op Bonds plank, een verwijzing naar Goldfinger (1959), waarin Bond “de nieuwste Raymond Chandler” aanschaft.

Naast deze titels zijn er in Spectre ook romans van Eric Ambler te vinden. Ambler wordt beschouwd als een van de grondleggers van de moderne spionageroman en was een bekende van Fleming. In From Russia, with Love (1957) neemt Bond The Mask of Dimitrios (1939) van Ambler mee op zijn vlucht naar Istanboel. Ook liggen er boeken over luxe horloges en Aston Martins in Bonds appartement.

Iconic Alternatives noemt The Wristwatch Handbook en The Watch Book als mogelijke horlogeboeken. Ook schrijft de website over Aston Martin: Model by Model.

Hoewel nauwelijks zichtbaar in de uiteindelijke film, ligt er ook een exemplaar van The Journal of a Tour to the Hebrides van James Boswell, naast enkele historische werken over Schotse regimenten in Bond zijn appartement. “Ik moet goed nadenken over wie deze man is en welke boeken hij zou hebben,” vertelt Foster aan The Sunday Times. Ook Uniforms and History of Scottish Regiments ligt in Bonds huis.

Een ander opvallend boek is wederom Birds of the West Indies. Tijdens de opnames van Spectre verschijnt een foto op sociale media naast een klapperbord. Tijdens de opnames van de 24e Bond-film wordt echter wel een andere druk gebruikt.

In No Time to Die zien we voor de vierde keer het huis van James Bond. Dit keer is het geen appartement in Londen, maar een gelijkvloerse woning in Jamaica. Het huis is duidelijk geïnspireerd op Goldeneye, het winterverblijf van Ian Fleming, waar hij al zijn Bond-romans schreef. Niet alleen het exterieur weerspiegelt Flemings toevluchtsoord, ook het interieur kent treffende overeenkomsten. Bonds bureau is bijvoorbeeld een exacte replica van het bureau waarop Flemings gouden typemachine ooit stond.

Net als in Spectre zijn er zorgvuldig gekozen boeken aanwezig die iets onthullen over het karakter en de interesses van zowel 007 als Ian Fleming. In Bonds huis in No Time to Die vinden we een diverse collectie, variërend van filosofische werken tot boeken over zee- en ruimtevaart. Veel van deze boeken zijn te zien in twee specifieke momenten uit de film, waarvan de omslagen zijn eerder al ontrafeld door Roland Hulme en The James Bond Dossier.

Op Bonds bureau liggen ook een aantal boeken waar nog minder informatie over bekend is. Van de rij die tegen de muur staat, zijn enkele titels goed te lezen. De meest linkse daarvan is Ocean Yachtmaster: Celestial Navigation, an Instructional Handbook with Exercises van Pat Langley-Price en Philip Ouvry. Het is me nog niet gelukt te achterhalen welke druk te zien is in de film. Het is in ieder geval niet de gereviseerde hardcover uit 2002. Dit handboek behandelt zowel de theoretische als de praktische aspecten van hemelnavigatie en is bedoeld voor zeilers die zich voorbereiden op het RYA Yachtmaster Ocean Certificate.

Naast dit boek is een exemplaar te vinden met Oceanography op de rug, al blijft de volledige titel onduidelijk. Rechts daarvan staat echter de eerste editie van The Corvette Navy: True Stories from Canada’s Atlantic War van James B. Lamb (1977). Dit boek vertelt het meeslepende en vaak vergeten verhaal van Canada’s rol in de Noord-Atlantische Oorlog tegen de Duitse U-boten. Terwijl Groot-Brittannië afhankelijk is van konvooien die vitale voorraden over de oceaan brengen, beschermen kleine, onderbemande en slecht uitgeruste korvetten hen tegen de beruchte U-boot-wolvenroedels van Hitler. Deze schepen worden bemand door onervaren, maar vastberaden jonge Canadezen – boeren, taxichauffeurs en bouwvakkers, vaak nog tieners, onder leiding van officieren die amper midden twintig zijn. Ondanks hun gebrek aan training nemen ze het op tegen de professionele Duitse onderzeebootbemanningen en behalen ze een cruciale overwinning.

Enkele boeken verderop staat Fées, Sorcières et Loups-garous au Moyen Âge (1992) van de Franse Claude Lecouteux. Feeën, heksen en weerwolven blijven ons al eeuwenlang fascineren. Lecouteux onderzoekt in Duits-Scandinavische legenden en Europese tradities een vergeten religieus concept: de Dubbelganger. Een ziel die in menselijke of dierlijke vorm het lichaam kan verlaten tijdens slaap, trance of coma. Sommigen maken deze reis onbewust, terwijl anderen, soms beschuldigd van hekserij, deze bewust kunnen oproepen. Lecouteux laat zien dat feeën, heksen en weerwolven geen loutere fantasieën zijn, maar restanten van een oeroude, samenhangende visie op ziel en hiernamaals.

Naast dit boek staat Le père et son enfant (1972) van Fitzhugh Dodson. Dit werk, geschreven door een expert op het gebied van opvoeding, biedt concrete adviezen voor vaders, ongeacht de leeftijd van hun kinderen. Hij benadrukt dat de rol van de vader in de opvoeding minstens zo belangrijk is als die van de moeder. De aanwezigheid van dit boek in Bonds huis zou een subtiele verwijzing kunnen zijn naar Mathilde, de dochter van James en Madeleine.

Het laatste boek van deze rij is Le Roy François: Chroniques de la cour et de la ville (1987) van Jean-Michel Royer. Dit satirische werk beschrijft het turbulente politieke samenspel tussen François Mitterrand en Jacques Chirac in het eerste jaar van hun gedwongen cohabitatie in de Franse regering. Met een scherpe, humoristische pen werpt Royer een kritische blik op de “komedie van de macht” in de Franse politiek.

In de bovenstaande achter-de-schermenvideo zijn ook twee andere boeken te zien die liggen op een stapel op Bonds bureau en opnieuw betrekking hebben op boten. Dit is Reeds Diesel Engine Troubleshooting Handbook. Dit is een compacte gids voor het vinden van oplossingen voor de meest voorkomende motorproblemen, maar ook voor vele minder gangbare problemen. Het boek daaronder is de zesde editie van Reeds Skippers Handbook, vermoedelijk de Bloomsbury-druk, gezien de tekst op de rug. De uitlijning hiervan verschilt namelijk tussen de verschillende edities.

Op Bonds bijzettafel in de woonkamer ligt onderaan de stapel The Complete Zaha Hadid. Deze verzameling viert het innovatieve en futuristische werk van de iconische architecte. Zaha Hadid is een Britse architecte van Iraakse afkomst en studeerde in 1977 af. Ze werkt vervolgens bij het Office for Metropolitan Architecture van Rem Koolhaas, waar ze onder andere helpt bij de uitbreiding van het Tweede Kamer-gebouw in Den Haag.

Een ander boek wat eerder al is ontcijferd is Sunset Song (1932) van Lewis Grassic Gibbon, dat in Bonds kamer ligt op een bijzettafel. Dit boek, dat in 2005 werd verkozen tot Schotlands favoriete roman, vertelt het verhaal van een jonge vrouw in een veranderend Schotland en wordt beschouwd als een van de belangrijkste Schotse romans van de 20e eeuw. Een ander filosofisch werk in Bonds collectie is Zen and the Art of Motorcycle Maintenance (1974) van Robert M. Pirsig. Dit boek onderzoekt de relatie tussen technologie, filosofie en persoonlijke waarden—een passende keuze voor iemand die zowel mechanische precisie als intellectuele diepgang waardeert.

Bonds liefde voor de zee wordt weerspiegeld in verschillende maritieme boeken, zoals The Complete Book of Sea Fishing van Alan Yates en Ted Entwistle, dat ingaat op de aantrekkingskracht en technieken van zeevissen. Daarnaast bevat zijn collectie A Sailor’s Tales van Bill Robinson, een verzameling verhalen over een leven op zee, geschreven door de voormalige hoofdredacteur van Yachting Magazine. Farming the Edge of the Sea van E.S. Iversen werpt een blik op de biologie en kweek van verschillende zeedieren, een onderwerp dat mogelijk aansluit bij Bonds verleden bij de marine.

Verder bevat de collectie enkele boeken die wijzen op een bredere interesse in reizen en techniek. Welcome Aboard: Traveling on an Ocean Liner van Barbara A. Huff is een kinderboek dat de ervaring van een trans-Atlantische overtocht beschrijft. Your Spaceflight Manual: How You Could Be a Tourist in Space in Twenty Years van David Ashford en Patrick Collins speculeert over ruimtetoerisme en de technologische ontwikkelingen die dit mogelijk maken. Een interessante keuze met Roger Moores Moonraker (1979) in het achterhoofd.

In een andere scène is een kort shot te zien van enkele literaire en historische werken. Time’s Arrow (1991) van Martin Amis, een roman waarin de tijd in omgekeerde volgorde verloopt, duikt op in de achtergrond, evenals A Brilliant Darkness van João Magueijo, dat het mysterieuze leven van de theoretisch natuurkundige Ettore Majorana onderzoekt. Tot slot bevat Bonds (zichtbare) collectie ook Postwar: A History of Europe Since 1945 (2005) van Tony Judt, een diepgaande analyse van de naoorlogse geschiedenis van Europa. Een passend boek voor een spion die het levenslicht zag tijdens de Koude Oorlog.

Bonds bibliotheek in de romans

In Moonraker (1955) beschrijft Fleming Bonds appartement en zijn “book-lined sitting room” tot in detail. Het gaat om een tweekamerwoning op de begane grond van een typisch Engels Regency-huis. Vanuit de erker kijkt Bond uit op een klein plein met een rij bomen. In zijn “zitkamer vol boeken” staat een sierlijk Empire-bureau bij het grote raam met uitzicht op het plein. In de latere romans lezen we meer over de boeken die Bond leest en wat zijn smaak is. Daarover vind je meer in deel 1/2 van dit tweeluik.

Het bericht De persoonlijke bibliotheek van James Bond – deel 2/2 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Barbara Broccoli is van plan dat zo te houden. Dus mocht Trump de presidentsverkiezingen in november winnen, dan kan zij de komende vier jaar op haar derrière blijven vegeteren. Als Kamala Harris wint, zal Barbara toch aan de bak moeten.

Het was vier jaar geleden dat ondergetekende nietsnut de premièredata van de Bond-films en de regeringstermijn van de Amerikaanse presidenten onder de loep nam. Je moet toch iets om aandacht te trekken. Waarop hij hoopte bleek waar: sinds het begin van de James Bond-serie heeft vanaf John F. Kennedy iedere Amerikaanse president minimaal één nieuwe Bond-film meegemaakt, behalve Donald Trump.

Niets meer dan een charming trinket, een fascinating titbit. Leuk voor de annalen, verder is het waardeloos. Dan kom je al gauw bij Twitter terecht.

Op 5 november 2020 21:23 uur tweette ik een presidentieel lijstje met bovengenoemde vondst (op dat moment ervan uitgaand dat No Time to Die (2021) ergens de komende vier jaar zou uitkomen).

Ik had nog even kunnen wachten met de tweet, de verkiezingsuitslag was op die donderdagavond namelijk nog geen gelopen race. Maar als ik het niet zou doen, dan kon iemand anders ermee vandoor gaan. Ik zou toch niet de enige zijn met een dergelijke kronkel in zijn hoofd?

Hoewel Twitter in die tijd nog gewoon Twitter was en nog niet werd gerund door Hugo Drax, deed de tweet, toen ook al, niet zoveel. Pas toen Joe Biden twee dagen later Pennsylvania in de pocket had en @jamesbondlive het berichtje oppikte, begon het te lopen. Weer een paar dagen later ontving ik een vermelding van Bleeding Cool waar Tom Chung schrijft over ‘one eagle-eyed observer @Bondblog’. Zo had ik het zelf nog niet bekeken, maar ik ben het roerend met hem eens. Het leukste aan alles: het niemendalletje had zijn weg gevonden. Missie geslaagd.

Maar wat bleek: Scott Mendelson van Forbes had het ideetje ook al opgepikt. Dit keer zonder bronvermelding. Want ja, dit aardigheidje had iedereen kunnen bedenken. Datzelfde geldt voor de uitvinding van de paperclip in 1867. Het gaat erom wie de eerste is, en die verdient toch op zijn minst een linkje. Anders loop je het risico dat ook The Mary Sue het bericht overneemt, met als bronvermelding Forbes. Evenals Uproxx om maar iets te noemen. En Neuhoff Media Springfield. Alrik de Jong van Manners deed de naam van zijn medium geen eer aan en liet het net als Forbes lijken alsof het idee uit eigen koker kwam. Dat artikel van Manners is online niet meer te vinden, maar ‘Fleming’ is met één M.

Was het onhandig van mij om deze uitvinding zonder patent de wereld in te sturen? Aan de andere kant, de datum van Twitter liegt niet. En kom op, was er echt niemand anders die dit ook had kunnen verzinnen?

De bottom line van deze statistiek is een treurige: Scott Mendelson is een onbetrouwbaar sujet. Forbes heeft hem daarna terecht de laan uitgestuurd. Maar nog treuriger: er worden bijna geen Bond-films meer gemaakt! Zelfs presidenten met één termijn als Ford, Carter en Bush Sr. staan op het lijstje. Eén Bond-film per vier jaar was vroeger nooit te veel gevraagd, doorgaans kregen we er zelfs twee. Tegenwoordig mogen we blij zijn als er in vier jaar überhaupt iets te melden valt!

Corona. Natuurlijk, corona. No Time to Die had in april 2020 uit moeten komen, dus Trump kon er niks aan doen dat de film niet binnen zijn termijn werd vertoond. Had hij er dan wel wat aan kunnen doen als de film wél binnen de afgesproken tijd in roulatie was gegaan?

Nu zijn Trump en de Secret Service op zijn zachtst gezegd geen happy couple. Terwijl die verwarde jongen over het dak kroop om als een ware Kara Milovy op zijn doel te mikken, riepen al die verwarde maga’s moord en brand. De Secret Service toonde zich doof en blind en voordat iedereen er erg in had: poef, poef. Een afschuwelijk tafereel, laten we wel wezen. Maar ik dacht gelijk: dit leidt hem regelrecht terug in het pluche en nu zitten wij de komende vier jaar alsnog zonder nieuwe Bond-film!

Het falen van de Secret Service hakt er diep in. Niet alleen M (gespeeld door Kimberly Cheatle) stapt op, ook Joe Biden en George Lazenby kondigden daags na elkaar aan ermee te stoppen. Dat mag geen toeval heten. Of het nu de Britse, Amerikaanse of Australische geheime dienst is; solidariteit staat voorop, er wordt één lijn getrokken, de dames en heren houden de eer aan zichzelf. Grote klasse. Wellicht ook een ideetje voor de bejaarde pongo uit Mar-a-Lago?

Over pussy grabbers gesproken, bij Lazenby begon het de laatste jaren ook wel zielig te worden. Werd hij eerder al ontslagen bij zijn eigen theatertour (hoe krijg je het voor elkaar?), zijn optreden bij Icons Unearthed een halfjaar later was ook niet om over naar huis te schrijven. Het enige waar meneer over kon praten waren zijn seksuele escapades op de filmset. The Voice verbleekt erbij.

Het begon mij toen al te dagen dat de arme George de weg een beetje kwijt was. Wat je krijgt bij oude mannetjes die wat geilig zijn aangelegd; dat komt er aan het eind dubbel en dwars uit. Oud worden is geen lolletje, aldus de eenmalig 007. Een wijs besluit dus om te stoppen. Niet dat hij sinds zijn James Bond-avontuur nog iets noemenswaardig heeft gedaan, hij blijft wél George Lazenby, de eeuwige eenmalige James Bond. Een illustere eretitel die alleen hij mag dragen.

De enige die daar verandering in kan brengen, is Barbara Broccoli, de gamechanger in hoogst eigen persoon. Stemt ze rood of stemt ze blauw? Ze is er nog niet uit. Pas op 5 november zullen we weten of we de komende vier jaar een nieuwe Bond-film mogen verwachten.

Het bericht Column: Ere wie ere toekomt verscheen eerst op James Bond Nederland.

Je kan het originele, Engelstalige artikel van de BBC over MI6 hier lezen.

De officier, alleen bekend als Kwame, zegt dat hij tijdens zijn carrière dingen heeft gezien “die veel verder gaan dan wat je ziet in de spionnenfilms”. Hij voegt eraan toe dat de Bond-films de indruk kunnen wekken dat iedereen die bij MI6 werkt wit, mannelijk en van de middenklasse is. “Dat is niet waar,” aldus Kwame.

MI6, officieel de Secret Intelligence Service, is de buitenlandse inlichtingendienst van het Verenigd Koninkrijk. Hun taak het verzamelen van inlichtingen en informatie uit het buitenland, om de veiligheid van het Verenigd Koninkrijk te verbeteren. De belangrijkste doelen zijn het stoppen van terrorisme, het verstoren van de activiteiten van vijandige staten en het versterken van de cyberbeveiliging. Kwame, de eerste zwarte spion die een radio-interview gaf, spreekt met BBC Radio 1Xtra vanuit Vauxhall, het hoofdkantoor van het agentschap in Londen. Dit doet hij als onderdeel van een campagne om meer mensen van zwarte en Aziatische achtergronden aan te werven. “Het is spannender dan James Bond,” zegt Kwame over zijn werkplek.

Dingen die je verbazen

“Ik heb een aantal van de coolste dingen gezien. Je moet erbij zijn om het te zien.” Kwame omschrijft zichzelf als de directeur van organisatieontwikkelingen. In essentie de financiën- en HR-directeur, en zegt dat een deel van het doel van de wervingscampagne was om mensen te laten weten dat iedereen bij MI6 kan werken. Dat moet kunnen ongeacht hun etniciteit of achtergrond. “Het probleem is dat als je het over James Bond hebt, het een andere connotatie heeft,” legt hij uit. “Het geeft je helaas het idee dat iedereen die hier werkt een blanke, mannelijke middenklasser is, in een Aston Martin rijdt, van vrouwen houdt en dat allemaal. Maar dat is niet waar. Je kunt zien dat dat niet per se op mij van toepassing is. We willen alle broeders en zusters daarbuiten bereiken en zeggen dat SIS, MI6, een plek voor jou is.”

Jay, de collega van Kwame, directeur van wereldwijde inlichtingenrapportage bij MI6 en afkomstig uit een Zuid-Aziatische achtergrond, weet dat de dienst niet alleen Oxbridge-afgestudeerden wil hebben, maar mensen met de juiste vaardigheden en dat ze niet willen dat mensen zichzelf censureeren.

“Zichzelf niet uitsluiten omdat ze, weet je, No Time to Die hebben gezien en Daniel Craig als Bond zagen en dachten, ik weet niet zeker of ik wel op hem lijk als ik in de spiegel kijk… Dat is niet wat we willen,” zo vertelt hij. James Bond is synoniem met MI6, en dat brengt zijn eigen problemen met zich mee. “Onze merkherkenning is behoorlijk sterk,” zegt Jay. “Heel veel mensen weten wat MI6 is. Het probleem is dat het neigt naar [dat we] een bepaald type persoon aan te trekken.” Kwame onthult dat de echte Q – het hoofd van de technologie van het agentschap – een vrouw is, evenals haar plaatsvervanger. “We hebben een hele reeks Q’s die echt coole dingen doen op het gebied van technologie die vrouwen zijn.”

Afgezien van het hoofd van het agentschap, Sir Richard Moore, die als enige publiekelijk bekend is, werken MI6-officieren onder voorwaarde van anonimiteit. Kwame vertelt dat hij zijn vrouw en zijn zus heeft verteld waar hij werkt, maar niet zijn jonge kinderen. Hij zegt dat het werken voor het agentschap goed betaald, maar dat de echte reden om daar te werken de impact is die hij kan hebben. “Uiteindelijk gaat onze missie over het beschermen van het VK [en] het beschermen van de mensen van het VK,” zei Kwame.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Echte spion: “Werken voor MI6 is gaver dan een James Bond-film” verscheen eerst op James Bond Nederland.

Bij de wereldpremière van No Time to Die

2162 dagen. 2162 dagen tussen het moment dat ik Spectre in de bioscoop zag en toen ik No Time to Die in de Royal Albert Hall kon ervaren. Iedereen moest er lang op wachten, maar voor Bond-fans duurde het wachten nét even wat langer. Uiteindelijk was deze periode het wachten helemaal waard.

Afgelopen 28 september zat ik in de Royal Albert Hall voor de première van de 25e James Bond-film No Time to Die. Vlak daarvoor stond ik samen met een huisgenoot en honderden mensen op de rode loper in Londen. Een maand na de release heeft iedereen de tijd gehad om de film te zien en ik blik er graag met jullie op terug. In dit verslag vertel ik je alle details van onze prachtige reis!

Dit avontuur begon niet in 2021, ook niet in 2020, maar ergens in wat nu een andere wereld en een eeuwigheid geleden lijkt: 2019. Na de persconferentie op Jamaica (ja, die ene waar Michael G. Wilson zei dat ze nooit een titel hebben als ze een Bond-film aankondigen) begonnen collega Jorrit en ik met plannen te maken voor een reis naar Londen. We weten allemaal wat er sindsdien in de wereld en in Bond-land is gebeurd. Een nieuwe regisseur, een pandemie en het uitstellen van de film gooiden langdurig roet in het eten. De film werd uitgesteld en Jorrit kon door de nieuwe maatregelen helaas niet meer mee. Dit heeft de pret echter niet gedrukt, want de twee dagen in Londen waren een gigantisch groot feest.

De voorbereiding

Ik zit rustig in de keuken als ik wat in de Slackgroep van James Bond Nederland voorbij zie komen. Joey zegt dat hij een extra kaartje voor de première over heeft. Een tijdje daarvoor heb ik net met huisgenoot besproken dat ik wel bij de internationale première zou willen zijn. Nu is mijn huisgenoot altijd in voor een avontuur en meldde dat hij ook graag mee zou willen, mocht dat mogelijk zijn. In pure paniek door het bericht van Joey probeer ik erachter te komen hoe hij deze kaartjes in handen heeft gekregen. Ik bel Jorrit op die me het gelukkig uit kan leggen. Daarna mijn huisgenoot met de vraag of hij ook mee wil. Hij zegt direct volmondig ‘ja’. In deze waas van stress en ongeloof lukt het me om twee kaartjes te bemachtigen. Op dat moment kan ik nog niet geloven dat ik straks in de Royal Albert Hall zit.

Omdat de dresscode black tie was zijn we voor de trip nog twee keer op en neer naar Den Bosch geweest om smokings te passen en te huren. Hier begon het echte James Bond-gevoel danig te borrelen. Het leuke was dat we onze smokings naar wens konden aanpassen, dus we liepen niet als twee schooljongetjes in exact dezelfde outfit rond. Een goed pak geeft je op zo’n première een goed gevoel en dat gaf mij al veel voorpret.

Dinsdag

In het donker vertrokken mijn huisgenoot en ik naar Schiphol, waar we vanwege corona een uur eerder moesten inchecken. Onze vlucht en de transfer verliep vlot en voordat ik het wist stonden we in het hotel. Daar konden we ons helaas nog niet verkleden, dus de eerste helft van de dag hebben we in joggingpakken doorgebracht. Na het afleveren van de koffers gingen we naar de Royal Albert Hall voor het ophalen van onze kaartjes. De joggingpakken leverden wat vreemde blikken op, maar volgens mij begrepen de werknemers wel dat wij net uit het vliegtuig kwamen. In de korte rij kwam ik onze Amerikaanse collega David Zaritsky van The Bond Experience tegen en hebben we het samen kort over de prachtige Hall gehad.

Met de kaartjes in the pocket was het tijd om een voorgeschreven zelftest op te halen bij een pharmacy (niemand heeft dit resultaat ooit nog gecontroleerd). Onderweg naar de zelftest werd onze interesse echter gewekt door een Japanse etalage. Met de testen op zak besloten we om terug te gaan en een kijkje te nemen. Het bleek de Japan House Londen te zijn, met een klein museum in de kelder, een winkel op de begane grond en een restaurant op de eerste etage. Omdat we nog een half uur moesten overbruggen voor het restaurant openging, besloten we om te gaan rondneuzen in het museum. Daar werd de expositie Tokyo 1964: Designing Tomorrow gehouden en was veel te zien over het design van de Olympische Spelen in 1964. Erg passend bij de Japanse Spelen van afgelopen zomer. Na dit bezoek was het tijd voor één van de lekkerste onverwachte verassingen die ik ooit heb gehad.

Nog steeds rondlopend in die joggingpakken gingen we naar boven naar het restaurant. Hoewel ik me ergens niet helemaal op mijn gemak voelde in dat pak, werd het een gigantisch leuke lunch. We kozen beide voor een menu bestaande uit drie gangen. Zonder dat we wisten wat we gingen eten, was het snel duidelijk dat dit niet zomaar de Japanner van de hoek is. Ik kan het eten niets anders dan voortreffelijk noemen en mijn huisgenoot durfde het zelfs zijn beste hap eten ooit te noemen. Zelf kan ik ook zeggen dat ik niet niet eerder zulk mals vlees heb geproefd.

Dit is de lekkerste hap die ik ooit gegeten heb, maar dan ook echt ooit.

Mijn huisgenoot

Na dit heerlijke intermezzo was het tijd om onszelf in de smokings te hijsen voor een nieuwe verrassing, ditmaal georganiseerd door mijn huisgenoot. Voordat we vertrokken zat hij me hiermee al te plagen en ik had werkelijk geen idee wat er zou komen. Ik wist dat hij niet heel vaak in Londen was geweest, dus ik ging uit van een bekende toeristische attractie. Het was echter iets compleet anders (en leukers). Mijn huisgenoot had een high tea gereserveerd bij The Goring, of zoals ze het in Engeland noemen: een afternoon tea. Nog voordat we daar binnenstapten, kwamen we een moeder met een jong zoontje tegen die de opmerking maakte dat wij op echte James Bonds leken. Een groot compliment! De hapjes waren erg lekker, toch was er iets speciaals wat door mijn Bond-oog was gezien. Bij de afternoon tea werd champagne geschonken en niet zomaar een champagne, maar een heuse James Bonds champagne. Er zat Bollinger in onze glazen. Hoewel ik niet veel van champagne weet, kan ik je wel vertellen dat ik deze bijzonder lekker vond. Ik zal dan ook niets aanmerken op James’ keuze. De tijd vloog voorbij en het werd snel tijd voor het moment suprême.

Koninklijke première in de Royal Albert Hall

Na aankomst bij de Royal Albert Hall werd het al snel duidelijk dat er veel fans waren. De rij was lang en ging het halve theater rond. Gelukkig duurde het wachten niet langer dan twintig minuten. Met een kleine 007-sticker op de achterkant van mijn telefoon als bewijs dat we aan de coronaeisen voldeden, mochten we doorlopen. De rij eindigde bij hekken met grote het 007-logo’s en de filmtitels. Een ideaal moment om onszelf te vereeuwigen.

Aan het einde van deze straat stond een gun barrel op meer dan ware grootte om de rode loper te betreden. Als een ware James Bond bevonden we ons opeens op de rode loper om een Royal première te beleven bij The Hall. Het zou me niks verbazen als ik mezelf toen even geknepen heb, dit was een droom die uitkwam. En ergens geloof ik het nog steeds niet helemaal. Dit zijn momenten waar je als kind over fantaseert en als je de kaartjes eenmaal hebt alleen nog maar aan denkt. Een internationale James Bond-première, wauw! Dat laatste woord was het enige wat ik me toen bedenken. Een persvak dat tjokvol stond, iedereen in stijl, fans langs de hekken en een rode loper die je begeleidt totdat je The Hall betreedt. Dit waren beelden die ik me van Skyfall (2012) en Spectre (2015) kon herinneren en waar ik nu opeens deel van was geworden.

Op de rode loper was veel te zien voor Bond-fans. Zo waren er meerdere plekken waar je met een 007-logo op de foto kon, er was een podium waar cast en crew geïnterviewd werd en er stond een heuse Aston Martin DB5 die gebruikt was tijdens de opnames (of een veredelde BMW, zo zien sommigen het ook).

Gelukkig is mijn huisgenoot brutaler dan ik. Waar ik me vaak liet opjagen door de beveiliging die constant riep dat we moesten doorlopen, zei mijn huisgenoot juist dat we hier en daar wat konden wachten om te genieten van het moment. Daar had hij natuurlijk volledig gelijk in en ik kan zeggen dat we onze tijd hebben genomen op de rode loper. Ik heb alles op me in laten werken en toen beseft hoe bijzonder het is om er te staan. Logisch dat we wilden genieten van dat moment. Eenmaal binnen was de weg naar het balkon snel gevonden. Voor de film hebben we een Heineken gedronken en daarna was het tijd om de zaal in te gaan.

De Royal Albert Hall is een prachtige zaal, laat ik daar mee beginnen. Wat het nog mooier maakte is dat we exact in het midden zaten van de rausing circle. Voor simpele stervelingen zoals wij hadden we geen betere plek kunnen hebben. Ook was het toevallig dat we naast mederedacteur Joey en zijn vader waren ingedeeld. Na een bijzondere introductie van producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson kwam de cast het podium op, waarna ook Daniel Craig ook het woord nam. Het was leuk om te beseffen dat ik ‘mijn Bond’, de Bond waarmee ik mee ben opgegroeid, live kon meemaken. Hoe ver weg hij ook stond, als fan was het bijzonder om te zien.

En dan het grote moment waar we met zijn allen op hadden gewacht – mijn huisgenoot, ik, de Royal Albert Hall en alle andere nationale premières – het begin van de film. De muziek startte bij het verschijnen van het MGM-logo, daarna het Universal-logo en het eerste wat opviel was de animatie naar de linkerkant van het scherm. De gunbarrel startte wederom anders dan gewoonlijk en dit keer mistte het bloed. Ik was verrast door deze nieuwe variant en veranderingen, maar ik vond hem oké. Ik zal altijd pleiten voor een traditioneel Maurice Binderdesign met een cirkel die de film opent, maar kijkend naar het eind van de film was deze variant passend.

De film zelf vond ik geweldig, ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Sinds ik hem heb gezien denk ik er vaak aan terug. De kleine drie uur vloog voorbij. No Time to Die ziet er schitterend uit en de muziek is fenomenaal. Of hij voor mij op plek twee of drie staat tussen de Craig-films weet ik nog niet, maar dat maakt ook niet uit. Ik heb deze film omarmd met mijn hart en hij zal altijd bijzonder blijven voor mij. De dood van Bond, waarvan ik van tevoren echt dacht dat die niet zou plaatsvinden, deed me schokken in mijn stoel. Zwetend en trillend keek ik naar het moment dat Safin Bond neerschiet. Armen voor mijn gezicht, kijkend over het randje. Tranen biggelden over mijn wangen toen de raketten insloegen op Bond. Mijn huisgenoot vertelde me naderhand dat hij zich zorgen over me maakte of het wel goed met me ging. De dood van James voelde als het verlies van mijn eigen fundament, het verlies van mijn beste vriend en alsof mijn hart uit mijn borstkas werd getrokken. Tóch vind ik het een goed en gedurfd einde. Het past bij Craig zijn Bond, maar ik zal niet ontkennen dat ik op dat moment dacht om de zaal uit te lopen. De aftiteling duurde eindeloos en even was ik radeloos. Zou dit echt de laatste Bond-film zijn? Die vraag zong heel lang rond in mijn hoofd. Toen uiteindelijk de woorden James Bond will return verschenen sprong ik zo blij als een kind uit mijn stoel. Mijn held komt terug!

Na een wandeling door het centrum hebben we besloten het Londense nachtleven over te slaan. Moe van alle indrukken en belevenissen van die dag lag ik uitgeput in bed. Ik draaide me om en was weg. De trip en vooral de première had enorm veel indrukken op me achtergelaten. Het was een heerlijke en onvergetelijke avond geweest en dit korte avontuur was nog niet voorbij.

Woensdag

We begonnen de dag met een bezoek aan Turnbull & Asser, de enige echte kleermaker van James Bond als je het mij vraagt. Ik heb T&A eerder bezocht met mijn vader toen in 2014, als vijftienjarige tiener. Toen nog bijna een kop kleiner dan nu. Het leukste is dat Elvis, dezelfde man die mijn vader en mij rondleidde in 2014, daar wederom werkte die dag. Mijn huisgenoot en ik hebben heerlijk rustig rondgekeken en genoten van de sfeer die er hangt. Ik ben groot fan van mijn vier T&A-dassen en wilde eigenlijk de strik van Casino Royale (2006) toevoegen aan mijn collectie, maar deze was helaas uitverkocht. Toch was het leuk om er weer te zijn en ook de nieuwe dassen van hun Bond-collectie te bekijken.

Na Turnbull & Asser liepen we naar Floris, een winkel die vaak genoemd wordt in de boeken van Fleming. Daar heb ik No. 89 gekocht, de favoriete eau de toilette van Ian Fleming. We hebben nog even rondgekeken in St. Jermyn Street en toen was het tijd voor onze volgende Bond-activiteit. Een bijzondere locatie waar je niet alleen van een afstandje naar kan kijken, maar ook wat kan doen!

He’s on his own.

M in Spectre tegen Moneypenny en Q

Vlak voor de finalescènes in Spectre dineert M op een bijzondere locatie, namelijk in het oudste restaurant van Londen: Rules. Hier storen Moneypenny en Q hem om te vertellen dat Bond wel degelijk op het goede spoor zit. Dit restaurant zit op een kwartiertje lopen van St. Jermyn Street en is een bezoek waard van elke Bond-aficionado. Wij zaten dichtbij de tafel waar M zit in de film en kregen ook hier bijzonder lekker eten opgediend. De lunch was extra gezellig omdat aan de tafel naast ons ook grote Bond-fans zaten. Zij waren niet naar de première geweest, maar toen ik hen over Bond hoorde praten, kon ik het niet laten om me te mengen in hun gesprek. Dit was een goede keuze, want ze waren goed bekend met zowel de boeken als de films. Natuurlijk waren zij net als wij enthousiast over de film en erg benieuwd wat er in Craigs laatste Bond-avontuur zou gaan gebeuren.

Rules is niet alleen een restaurant, maar bezit ook nog cocktailbar met een binnentuin. Een ideale locatie voor een James Bond-fan om een ijskoude Wodka Martini te drinken. Naderhand hebben we nog lang met het barpersoneel gepraat over de 007-franchise, die eigenlijk zoals in heel Londen ook in dit deel van de stad populair is.

Na deze Bond-locaties was de reis bijna ten einde. ‘s Middags hebben we de London Dungeon bezocht en snel daarna was het spullen pakken en vliegen. Ik zeg uit de grond van mijn hart dat deze twee dagen geweldig waren en een het een gigantisch feest was. Zowel ik als Bond-fan als mijn huisgenoot hebben het gigantisch naar ons zin gehad. Het enthousiasme van de Londenaren over liefhebbers van James Bond is bijzonder apart om mee te maken. Iedereen in die stad praat zo graag over 007. Het zorgt ervoor dat je met iedereen een praatje kan maken en maakt tripjes als deze nog leuker.

De vijfjarige Gosse, die als jongetje begon met een James Bond-videospelletje, had nooit gedacht dat hij ooit bij een internationale première zou zijn met een van zijn beste vrienden. Na zes lange jaren van Bond-droogte heeft deze reis mijn liefde voor het personage James Bond nog groter gemaakt. De film maakte emoties bij me los waarvan ik nooit had gedacht dat een Bond-film dat zou kunnen doen. Ik kijk met enorm veel plezier terug op deze dagen en kan alleen maar de Londenaren, het team van James Bond Nederland en mijn huisgenoot bedanken voor deze geweldige totaalervaring. Een nieuwe 007-film is altijd een bijzondere ervaring. Daarom ben ik erg benieuwd naar jullie eerste bezoek aan No Time to Die en jullie beleving van deze nieuwe film. Ik lees het graag in de reacties!

Synopsis

James Bond (Daniel Craig) is teruggetreden als geheim agent van MI6 en geniet van een minder hectisch leven op Jamaica. De vrede wordt al snel verstoord nadat zijn oude vriend Felix Leiter (Jeffrey Wright) van de CIA hem bezoekt en M (Ralph Fiennes), die ook op zoek is naar 007 voor een nieuwe missie, James om hulp vraagt. Als Bond een nieuwe 00-agent met de naam Nomi (Lashana Lynch) treft leert hij dat zij hem heeft vervangen als MI6 haar beste top agent. Ze is trouwens niet onder de indruk van zijn behaalde successen. De missie om een ontvoerde wetenschapper te bevrijden krijgt een andere wending en is veel gevaarlijker dan gedacht. Het verhaal brengt Bond op het spoor naar een mysterieuze schurk met de naam Safin (Rami Malek) die van plan is zijn nieuwe levensgevaarlijke uitvinding te gebruiken.

James Bond Nederland wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen om JBN te verbeteren.

Het bericht Gosse blikt terug: Twee jaar na de No Time to Die-première verscheen eerst op James Bond Nederland.

De versie van de titelsong No Time to Die door Billie Eilish kennen we allemaal! Maar het nummer door LAKSHMI en het Metropole Orkest is brand new! Check de video! De Avond van de Filmmuziek is in november, het Metropole Orkest brengt vele filmklassiekers ten gehore. Er is een extra show in de Ziggo Dome aangekondigd!

Uiteraard heb je 17 en 18 november al in je agenda staan. Het Metropole Orkest organiseert voor de achtste keer het muzikale spektakel De Avond van de Filmmuziek. Maar er is dus goed nieuws! Een derde show in de Ziggo Dome op 19 november. Zoals altijd compleet met de beste wereldberoemde sterren en die van eigen bodem!

De Avond van de Filmmuziek is uitgegroeid tot een concertbelevenis waar nationale en internationale artiesten graag aan mee willen doen. Ook vorig jaar hadden we een fantastische line-up van wereldbekende sterren en Nederlands’ grootste artiesten. Het is ook niet niks om op een podium te staan met het Metropole Orkest, die memorabele filmmuziek speelt. Op die manier bieden wij het enthousiaste publiek het neusje van de zalm. En dit jaar dus opnieuw.’ 

Ewart van der Horst, producent van PilotStudio

LAKSHMI verrast met No Time to Die

Vorig jaar stond LAKSHMI samen met het Metropole Orkest in de Ziggo Dome. Ik heb de single sinds gisteren al een paar keer mogen beluisteren en ben aangenaam verrast. Haar mooie pure stem in combinatie met de wereldklasse van het orkest is prachtig. De single van LAKSHMI en het Metropole Orkest is boven dit artikel te zien. Maar ook beschikbaar via Spotify, Apple Music, Deezer, Amazon Music, Soundcloud en Tidal. Kies via deze link de streamer van je keuze.

“Ik ben helemaal verliefd op de krachtige en mysterieuze sfeer van dit nummer. Om dit met het Metropole Orkest te mogen spelen is echt een droom die uit is gekomen.”

LAKSHMI

Over de Avond van de Filmmuziek

Het Metropole Orkest is al sinds 2014 zeer succesvol met het avondvullende programma De Avond van de Filmmuziek. Samen met het Groot Omroepkoor en onder leiding van dirigent Jules Buckley spelen ze klassieke stukken uit onder andere Star Wars, Jurassic Park, Indiana Jones, Pirates of The Caribbean en de James Bond-films. Net zoals vorig jaar is Dominic Seldis, contrabassist van het Concertgebouw Orkest en jurylid van Maestro, gastheer. Maar dat is niet alles, wereldsterren uit binnen- en buitenland geven acte de présence!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht LAKSHMI & Metropole knallen met No Time to Die verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de film

De radio – een Tivoli Model One Radio (BT) – is in No Time to Die (2021) nauwelijks te zien. Enkel aan het begin van de film als Bond en Nomi zijn huis binnenkomen na een avond ‘uitgaan’. Al was de avond uit voor hen beiden eerder onderdeel van een missie, dan het traditionele even een drankje doen. Je kunt de Model One in de film zien rond 40:00, op het moment dat James een drankje inschenkt voor Nomi en zij hem vraagt: “Is that your bedroom?”

De uitvoering die Bond op zijn bureau heeft staan is de walnoot/beige kleurencombinatie met handgemaakte houten kast, een grote bruine knop met wijzerplaat en twee kleinere bruine knoppen. Dat het deze specifieke kleurencombinatie van de radio betreft, is duidelijker te zien in de onderstaande achter-de-schermenfoto. Of de uitvoering van de radio het standaard- of het bluetoothmodel is, is uit deze foto niet op te maken. Een ander herkenbaar onderdeel op het hoge bureau is James’ zwarte Artemide Tizio 50 tafellamp.

Het ontwerp

De radio in No Time to Die kan het standaardmodel zijn of de bluetoothvariant, dat is uit het beschikbare beeldmateriaal niet op te maken. De twee versies lijken veel op elkaar, met als enige verschil de toevoeging “BT” in de naam, een bluetoothlogo op de voorkant van de kast en de tekst “BT” boven het woord “AUX”. Zelf heb ik de bluetoothvariant gekocht, omdat die slechts € 20 duurder is en ik op zoek was naar een nieuwe bluetoothspeaker. Dat is dus ook de variant die ik in deze review onder handen neem.

Toen ik de Model One BT voor het eerst uit de doos haalde, viel het me direct op hoe zwaar deze was. Hoewel het een compact apparaat is (ongeveer 11 x 21 x 13 cm), weegt hij ruim 1,8 kg. Veel van het ontwerp van de radio spreekt voor zichzelf, daardoor is hij makkelijk in gebruik. Het groene lampje onder de volumeknop brandt als de Model One aanstaat en het iets grotere gele lampje licht op als je verbinding hebt met een radiozender. De grote bruine knop met wijzerplaat is wat zwaar om te draaien, maar daardoor kun je deze goed afstellen als je een radiozender wil zoeken. Dit zorgt ervoor dat je niet zomaar je favoriete zender voorbij draait.

De behuizing van de Model One BT is een met de handgemaakte houten omkasting, die daarmee als akoestische klankkast fungeert. Aan de onderzijde van de radio zit een gat, samen met vier stevige rubberen poten van ongeveer een halve centimeter hoog. Zelf heb ik de grote antenne naar beneden staan zodat hij niet te zien is, maar je kan deze vrij ver uitschuiven. Ook kun je externe apparaten aan de radio koppelen, zoals onder andere een externe AM-antenne, een AUX-kabel of een koptelefoon.

Geluidskwaliteit en klein minpuntje

Zelf ben ik erg te spreken over het geluid van deze radio. FM klinkt zoals je dat van FM verwacht, maar wanneer je de Model One met een AUX-kabel of via bluetooth verbindt komt deze tot zijn recht. De radio klinkt natuurlijk en ook de lage tonen zijn goed, tenminste, voor zover ik dat als niet-audiofiel kan beoordelen. Zelf gebruik ik Spotify om mijn muziek te streamen, ik heb daar wel in de instellingen zitten spelen met de equalizer om het geluid naar mijn voorkeur te laten klinken.

Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is het verbinden met bluetooth. Hoewel het op zichzelf een makkelijk proces is, wordt het wat lastig als je meerdere apparaten wil verbinden. Als ik muziek luister via mijn ene apparaat moet ik daarop eerst de verbinding verbreken voordat ik de radio met een ander apparaat kan overnemen. In praktijk vergeet ik soms nog wel eens de verbinding met mijn laptop te verbreken als ik deze dichtklap. In slaapmodus blijft deze echter wel verbonden met de Model One, ik moet dan of mijn laptop openklappen of de AUX-knop op de radio even heen en weer draaien. Nu is dit geen wereldramp en het zorgt er tegelijk voor dat huisgenoten niet per ongeluk met mijn box kunnen verbinden. Is het hinderlijk? Een beetje. Is het erg? Dat niet.

Conclusie

De Tivoli Model One Radio BT is (voor mij) een goede radio. Ben je een echte audiofiel? Dan zou ik zeker meer recensies lezen. Hou je echter net als ik veel van James Bond en ben je op zoek naar een nieuwe radio of bluetooth speaker, dan kan ik de Model One BT zeker aanbevelen. Op de officiële website van Tivoli Audio kost de Model One BT € 199.

Wil je meer inspiratie opdoen uit de huizen van Bond? Bekijk deze pagina’s eens op Bond Lifestyle:

• De Jamaicaanse villa in No Time to Die
• Het Londense appartement in Spectre
• Het appartement in Live and Let Die

Het bericht Review: Tivoli Model One Radio BT verscheen eerst op James Bond Nederland.

Waller-Bridge geeft toe dat ze zich niet goed had voorbereid nadat ze zich had aangemeld bij EON Productions, waardoor veel van haar vroege suggesties werden afgewezen door Barbara en Michael.

Ik had natuurlijk veel Bond-onderzoek moeten doen. Ik heb er niet enorm veel onderzoek voor gedaan…

Dit zei ze tegen Masterclass-studenten tijdens een recente lezing in het Londense Haymarket Theatre.

Ik ben niet zo goed in huiswerk. Dat zegt veel. Soms is het frustrerend als je zegt: “Ik vind dit geniaal”, en ze zeggen: “Volgende keer.”

Ondanks haar aanvankelijke tegenslagen gaf Waller-Bridge toe dat ze het leuk vond om voor personages te schrijven die ze niet zelf had bedacht – zij het met het besef dat sommige van haar ideeën niet geschikt waren.

Het is leuk om een tijdje in de zandbak van iemand anders te spelen terwijl je dingen leert. Ik heb zeker geleerd hoe mijn Bond-film eruit zou zien. Ik heb geleerd hoe de mijne misschien iets te campy was. Eigenlijk een beetje vrouwonvriendelijk. Daniel [Craig] kent dat personage beter dan wie dan ook.

De 25e film in de franchise volgt 007 terwijl hij vecht tegen de sociopathische Lyutsifer Safin, gespeeld door Oscar-winnaar Rami Malek. Waller-Bridge zegt dat ze bang was om haar naam aan het voltooide project te verbinden nadat ze ontdekte dat Craigs James Bond een tragisch einde had.

Ik heb het script gelezen zonder het te weten. Ze [de producenten] hadden het me niet verteld en ik las het en ik had zoiets van “Nee.” Ik was boos, toen dacht ik: “Wat maakt het uit? Iedereen gaat me toch de schuld geven.” Ik wil er zeker bij betrokken zijn.

Daniel Craig zei eerder al dat hij al sinds Casino Royale (2006) met het idee rondloopt om zijn James Bond-incarnatie te laten sterven. De 54-jarige acteur maakte zijn debuut als Bond in die film. Een film die diende als een heruitvinding van de langlopende franchise. Hij had toentertijd niet verwacht dat zijn termijn zo lang zou duren. Echter nadat hij de algemeen positieve ontvangst van de film had gezien, vroeg hij producent Barbara Broccoli om een langetermijnvisie voor zijn incarnatie te bedenken.

Hij vertelde het tijdschrift Sunday Times Culture:

Ik reed weg van de Berlijnse première van Casino Royale met Barbara Broccoli. Ik had echt gedacht dat ik één Bond-film zou doen, dan zou het voorbij zijn. Maar tegen die tijd wisten we dat we een hit in handen hadden.

Het bericht Phoebe Waller-Bridge wist weinig van 007 verscheen eerst op James Bond Nederland.

De nieuwe Leica D-Lux 7 007 Camera is geraffineerd, discreet en altijd klaar voor actie. Door de matte zwarte kleur is het fototoestel uiterst geschikt voor personen op undercover-missie, of mensen die finesse zoeken. De Leica D-Lux 7 007 heeft meerdere Bond-herkenningspunten. Het meest opvallende is de kenmerkende gun barrel, die op de lenskap staat. Als je de camera aanzet, dan gaat de lenskap open en kan je snel foto’s schieten. Je vindt een ander Bond-kenmerk, het 007-logo, op de bovenkant van het toestel.

Om er echt een Bond-toestel van te maken, is er ook iets bijzonders aan de manier waarop je de Leica D-Lux 7 007 Camera kunt dragen. Er zit namelijk een lederen schouderholster vast aan het toestel, net zoals James Bond ook graag zijn pistool draagt. Klaar om te schieten, dus. Met een handgreep met een patroon van diamanten voel je je helemaal thuis in de luxueuze Bond-wereld. Deze camera is dan ook niet zomaar een toestelletje, het is een echte limited edition. Elk exemplaar heeft een eigen nummer dat op de onderkant gegraveerd staat. Er worden precies 1962 exemplaren van de 007-editie van de Leica D-Lux 7 gemaakt. Een nummer dat symbolisch is: het is het jaar waarin de eerste Bond-film, Dr. No, verscheen. Vandaar dat ook het 007-logo op de bovenkant in de oude versie te zien is.

Een hobby van Michael

Hoewel dit de eerste keer is dat Leica en James Bond samen een product uitbrengen, zijn de twee geen vreemden voor elkaar. Producent Michael G. Wilson is groot liefhebber van fotografie en is expert op het gebied van 19e-eeuwse foto’s. Zijn enthousiasme zorgde voor de samenwerking. Wilson legde zelf een aantal momenten vast op de set van No Time to Die (2021), en die foto’s werden vorig jaar geveild. In No Time to Die zijn er ook camera’s van Leica te zien in Bonds huis in Jamaica, en Q heeft de toepasselijke Leica Q2 in huis liggen.

Naast deze nieuwe camera loopt er inmiddels een tentoonstelling in de Leica Gallery in Londen. Er zijn foto’s uit alle 25 EON-geproduceerde James Bond-films te zien.Onderwerp is natuurlijk 60 jaar Bond, met zowel de cast als de crew in beeld. Photographs from the James Bond Archive, zoals de tentoonstelling heet, loopt vanaf nu tot 21 maart. Meer informatie vind je op de website van Leica.

De bijzondere Leica D-Lux 7 007 Camera verschijnt ook in maart, maar via de 007 Store kan je nu al vooruit bestellen. Let daarbij op dat je enkel de camera in het winkelmandje stopt, pre-orders kan je niet combineren met andere producten. De Leica D-Lux 7 007 Camera kost € 2.022,95. Maar dan heb je wel een prachtig exemplaar in huis!

Het bericht Leica pakt uit met flitsende camera met gun barrel-motief verscheen eerst op James Bond Nederland.