Deze review is spoilervrij.

Een belofte die vijf jaar in de maak was

First Light werd aangekondigd op 19 november 2020, toen nog als Project 007. De wereld zag er toen nog heel anders uit dan nu: we zaten in de nasleep van een pandemie, No Time to Die (2021) was na lang wachten eindelijk verschenen en James Bond was nog altijd eigendom van EON Productions. Het voelde als een veelbelovende tijd voor de franchise, die na een pauze van vijf jaar eindelijk weer in beweging leek te komen.

Toch liep het anders. Niet alleen blijft tot op de dag van vandaag groot nieuws over de volgende Bond-film uit, ook vanuit IO Interactive bleef het lang stil. Ze hielden de game geheim zoals alleen MI6 dat zou kunnen: geen lekken, geen screenshots, enkel af en toe een bericht dat de ontwikkeling “gestaag en naar wens” verliep. Uiteindelijk zou het vijf jaar duren voordat we de eerste beelden zouden zien.

IOI maakte bij hun aankondiging en in de daaropvolgende trailers duidelijk een eigen draai te geven aan het Bond-verhaal, maar wel trouw te blijven aan de basis die Ian Fleming en EON Productions hebben gelegd. First Light beloofde zelfs verder terug te gaan dan Casino Royale (2006) en het “allereerste oorsprongsverhaal” van Bond te vertellen.

Van stealth naar Licence to Kill

Mede door het debacle dat 007 Legends heet, kreeg IO Interactive van EON Productions een duidelijke opdracht mee: “Bond is geen rennend machinegeweer.” Die frustratie van Barbara Broccoli tijdens de Activision-periode vormde het uitgangspunt voor IOI’s aanpak. Om dat te voorkomen ontwikkelde de studio een uniek concept, gebaseerd op het beroemdste onderdeel van Bonds werk, zijn Licence to Kill.

Het escalatieconcept werkt uitstekend. Bond probeert in principe niet als eerste te schieten wanneer hij ergens binnendringt, precies zoals je van een agent mag verwachten. De Licence to Kill zorgt ervoor dat stealth vaak de eerste optie is. Dat werkt verrassend goed en is ook nog eens leuk. Dankzij de Q Lens zie je eenvoudig waar vijanden zich bevinden en de meerdere looproutes in elk level doen denken aan het beste van de Hitman-franchise. Het levert gevarieerde gameplay op waarin je zelf bepaalt hoe je een missie benadert: rondhangen en luisteren naar niet-speelbare personages (npc’s), onderzoek doen, de omgeving gebruiken of doelwitten uitschakelen met gadgets. Hier schittert First Light echt.

Wanneer je toch wordt ontdekt, is vechten vaak de beste optie, zolang er nog niet is geschoten. Bond vecht heerlijk: krachtig, gevarieerd en met voelbaar gewicht achter elke klap. Met combo’s, worpen en het gebruik van objecten uit de omgeving voelt melee-combat beter dan ooit in een Bond-game.

Langdurige escalatie leidt uiteindelijk tot schietactie, ook daarin blinkt de game uit. De animatie waarin Bond soepel wapens oppakt, rechtstreeks uit No Time to Die, voelt typisch Bond. Kogels zijn schaars, waardoor je moet nadenken over elke confrontatie. Bonds instinct, een vorm van beperkte slow motion, helpt daarbij. IOI maakt duidelijke keuzes die passen bij zowel Broccoli’s wensen als hun eigen Hitman-ervaring en dat pakt uitstekend uit.

De terugkeer van gadgets en voertuigen

Wanneer knokken en schieten niet genoeg zijn, kun je terugvallen op je gadgets. Deze zijn modern, maar met ruimte voor klassieke elementen uit de oude films. De Q Lens toont precies welke gadget je waarvoor kunt gebruiken. Elke gadget kost een resource — batterij voor je horloge, chemicaliën voor overige gadgets — waardoor je er niet altijd blind op los kunt experimenteren. Is je resource op? Dan zal je een andere oplossing moeten vinden.

Gelukkig zijn resources eenvoudig aan te vullen door goed om je heen te kijken. In het begin ben je beperkt tot twee gadgets en je horloge, maar later mag je een derde gadget meenemen. De variatie is groot, al is het makkelijk om vast te houden aan dezelfde favorieten. De band tussen Q en Bond wordt bovendien sterk neergezet; Q voelt al snel als een vriend, iets wat de jonge Bond goed kan gebruiken.

Naast gadgets keren ook voertuigen terug in de game. Wat jammer is, is dat deze voertuigen je soms erg veel helpen. Natuurlijk rijden er vandaag de dag auto’s op de weg met systemen als lane assist en adaptive cruise control, maar als ik een game speel wil ik zelf rijden, zonder al te nadrukkelijk bij het handje te worden genomen. Daarbij is het een gemiste kans dat Bond telkens in een andere bolide stapt. Zo bouw je minder een band op met een specifieke auto, terwijl juist dat een van de sterkere elementen is in veel Bond-films en hun meest iconische voertuigen.

Desondanks zijn de auto’s en boten een welkome toevoeging en zijn de scènes waarin ze voorkomen sterk neergezet. Er valt dus zeker genoeg te genieten wanneer Bond achter het stuur zit.

Bruisende omgevingen met veel details

Het levelontwerp is vaak uitstekend. De game duwt je subtiel in de juiste richting, terwijl de sandbox-opzet perfect werkt. Omgevingen zijn rijk gedetailleerd, npc’s voeren levendige gesprekken en de wereld bruist. Ook zijn er in de spelwereld verschillende verzamelobjecten te vinden. Deze zijn niet terug te vinden in het hoofdmenu, maar wel in de SimTac-omgeving in de kelder van Q Lab.

Ben je op een plek waar je niet hoort te zijn en een npc stelt je lastige vragen? Dan komt James’ innerlijke Klaus Hergersheimer perfect van pas. Met minimale moeite en een flinke dosis bluf praat hij zich moeiteloos uit ongemakkelijke situaties, zowel met burgers als vijanden. Voor vrijwel elke confrontatie heeft Bond wel een gevatte kwinkslag klaar.

Alle locaties hebben een eigen sfeer en bieden veel mogelijkheden om levels op verschillende manieren te voltooien, wat de herspeelbaarheid verhoogt. Door de levels heen vind je talloze objecten en verwijzingen waar Bond-verzamelaars blij van worden. IOI heeft duidelijk de films gezien én de boeken gelezen. Daar blijft het niet bij, want er zijn ook genoeg knipogen te vinden naar andere Bond-media, zoals vervolgschrijvers en oude games van eerdere uitgevers.

Wie is deze jonge James Bond?

De 26-jarige Bond die we spelen heeft al veel meegemaakt, maar is nog geen meedogenloze agent. Hij is fris, optimistisch en nog niet volledig gevormd. Naarmate het spel vordert, leren we meer over zijn verleden en herkennen we steeds meer de man die hij uiteindelijk wordt.

Patrick Gibson zet een uitstekende jonge Bond neer. Zijn stem klinkt misschien niet typisch Bond, maar zijn interpretatie voelt geloofwaardig: zijn blik, houding en manier van omgaan met autoriteit kloppen precies. Hij heeft een ondeugende blik in zijn ogen en de chemie met andere personages sluit naadloos op elkaar aan.

Toch wringt het script soms. Bond blijkt Reservoir Dogs (1992) te hebben gezien en te kunnen memen; grappig, maar andere woordkeuzes niet altijd passend. Woorden als “mate” of “lads” voelen niet Bondiaans, zelfs niet voor een jonge James. Soms mist hij net dat vleugje stijl en exclusiviteit dat Bond definieert. Misschien past dat bij een tijd waarin iedere influencer en beroemdheid relatable moet zijn, maar van James Bond verwacht ik toch net wat meer klasse.

Verhaal: een dreiging die minder indruk maakt

De promotie hield bewust geheim wie 009 is, wie de man met het gouden masker is of dat dit wellicht dezelfde persoon is. IOI focuste vooral op Bonds weg naar zijn 00-status, minder op de dreiging zelf. En waar Bond zelf sterk wordt neergezet, voelt de dreiging minder overtuigend.

Hoewel deze dreiging en de verhaallijn daar naartoe logisch is uitgewerkt, wist het me niet echt te grijpen. IOI heeft zo goed naar de films gekeken dat ze helaas ook enkele zwakke of al vaak geziene verhaallijnen hebben overgenomen. Veel plotelementen waren voorspelbaar of té herkenbaar, wat de verrassing wegnam. Soms voelt de game als een herhaling van plotlijnen uit films die we inmiddels al te vaak hebben gezien, zoals wederom de zoektocht naar een rogue agent. Iets wat we al kennen uit GoldenEye (1995) en Skyfall (2012).

Toch is één aspect sterk uitgewerkt: de vraag of Bond door iemand verraden gaat worden. First Light creëert een sterke sfeer waarin personages balanceren op ethische en morele grenzen en de cast zet dat overtuigend neer. Vrijwel iedereen stond op mijn verdachtenlijstje, zonder duidelijke aanwijzingen. Het zorgt voor een mysterieus randje waardoor ik wel geïnvesteerd bleef in de verhaallijn.

TacSim van Q Branch

Wie geen zin heeft in het verhaal kan terecht in de TacSim van Q: een trainingsruimte die doet denken aan de vr‑scène uit Die Another Day (2002). Hier oefen je combat, gunplay en scenario’s zonder narratief, en door challenges te voltooien speel je outfits, gadgets en upgrades vrij.

Leuk, maar niet zo interessant als de verhaalmodus. Vooral omdat outfits alleen in TacSim te gebruiken zijn, terwijl de promotie juist sterk op die outfits leunde. Het was veel aantrekkelijker geweest als spelers, zoals in de From Russia with Love (2005), tijdens de campagne van outfit konden wisselen. Daardoor voelt een deel van de promotie als een valse belofte: ik wil mijn vrijgespeelde outfits, en zeker outfits waarvoor spelers soms extra hebben betaald, kunnen gebruiken wanneer ik dat wil.

Natuurlijk is het niet logisch om in een combatpak van de Royal Navy door een zonovergoten paradijs te lopen en cocktails te drinken, maar de gamer in mij verlangt wel naar die vrijheid. Juist omdat de promotie zo sterk op outfits focuste, is het teleurstellend dat deze opties in de verhaalmodus zo beperkt zijn. Zeker omdat die modus veel leuker is dan de TacSim.

Het fundament met de Glacier-engine

First Light draait op de custom engine van IO Interactive, genaamd Glacier, en de kracht daarvan wordt indrukwekkend tentoongesteld. Ik speelde de game op een Xbox Series X en alle omgevingen zien er niet alleen prachtig uit, maar laden ook snel en soepel in.

Bugs komen nauwelijks voor en de paar keer dat ik er een tegenkwam, was deze zo klein dat hem al snel weer vergeten was. Daarvoor speelt de game simpelweg te prettig weg. De enige keer dat ik vast kwam te zitten, vormde bovendien geen groot probleem, omdat je dankzij de vele checkpoints nooit ver verwijderd bent van je laatste voortgangspunt. De Glacier-engine kan veel aan en levert die prestatie, net als Bond in de game, moeiteloos.

Muziek en titelsequentie zijn feest van herkenning en flair

First Light blinkt duidelijk uit op technisch vlak. Wat echter minstens zo belangrijk is voor de sfeer die je door de hele game voelt, is de muziek. De koperen instrumenten knallen goed door en vormen een feest van herkenning voor liefhebbers. Regelmatig keren riffs uit de films terug en wanneer het nodig is, wordt de muziek heerlijk bombastisch. Op sommige momenten ontstaat een perfecte harmonie tussen gameplay, actie en muziek. Juist dan komen de actiescènes echt tot leven.

Daarbij helpt het dat de muziek niet alleen filmisch klinkt, maar ook dat er voor de titelsequentie duidelijk goed is gekeken naar het werk van EON Productions. De openingssequentie lijkt rechtstreeks van Daniel Kleinman te komen en doet nauwelijks onder voor die van de recente Craig-films. Zelfs de manier waarop de namen in beeld verschijnen, met hetzelfde lettertype als in de films (Century Gothic), inclusief timing en animatie, voelt volledig authentiek.

De visuele stijl leunt sterk op herkenbare elementen uit de films, zoals Bonds rennende schaduw. Tegelijkertijd weet de game met zijn gouden kleurpalet en grote schaakstukken een eigen identiteit neer te zetten. Daarmee weet IOI misschien wel de meest authentieke Bond-filmervaring tot nu toe naar consoles te brengen.

Conclusie

First Light is een zeer welkome game, zeker na de 007-droogte van de afgelopen jaren. Het spel biedt prachtige omgevingen, sterk levelontwerp, vloeiende gameplay en draait als een zonnetje. Patrick Gibson zet een overtuigende jonge Bond neer en de wereld voelt levendig, rijk en vol details die fans zullen herkennen.

Hoewel het verhaal hier en daar steken laat vallen en soms te voorspelbaar is, wordt dat ruimschoots opgevangen door de geweldige atmosfeer, de slimme Licence to Kill-mechaniek en de variatie in stealth, combat en gadgets. De Glacier-engine levert bovendien een technisch indrukwekkende ervaring af, met minimale bugs en snelle laadtijden.

IO Interactive heeft een Gen Z-James Bond naar de 21e eeuw gebracht en daarmee 007 klaargestoomd voor een nieuwe generatie liefhebbers, zonder daarbij de rijke geschiedenis van de franchise uit het oog te verliezen.

00 status for IO Interactive confirmed.

First Light is nu beschikbaar voor Xbox Series X/S, PlayStation 5 en pc (Steam, Epic Games Store). Voor Nintendo Switch 2 is nog geen releasedatum bekend. Bekijk onze overzichtspagina voor toekomstige updates over de game.

Het bericht Review: First Light zet James Bond in een nieuw licht (spoilervrij) verscheen eerst op James Bond Nederland.

In the Austrian region of Vorarlberg lies the village of Sankt Gallenkirch. It’s the heart of the Silvretta Montafon ski area. I’ve settled here with my father for two weeks to enjoy the fresh Alpine air. During our vacation, we’re treated to everything this breathtaking region has to offer: icy cold days, half a meter of snow, exciting hikes, stunning views, and Kaiserwetter. That is something James Bond would definitely enjoy here: clear blue skies and winter sun shining over freshly fallen snow. The chalet where my father and I are staying could easily serve as a location in a Bond film.

As I read Darker Than The Sun, I easily imagine the Austrian locations from the movies. Sölden, for example, is just an hour away. Because of the weather, the locations from Spectre (2015) can’t be visited. Authors Ajay Chowdhury and Matthew Field describe the Alps as the kind of place Ian Fleming, James Bond’s creator, stayed during a difficult mental period when he was eighteen. He stayed in the ski village of Kitzbühel, nearly two hundred kilometers from Sölden, the place where Fleming learned to ski and to write.

Locations

Darker Than The Sun: An Atlas of James Bond Movie Locations covers the filming locations from the 25 ‘official’ James Bond films. It’s important to note that the authors refer only to the EON Productions films. So don’t expect information about Never Say Never Again (1983) or the two Casino Royale productions from 1954 and 1967.

It’s impressive that Ajay and Matthew managed to fit so much information about the films into such a compact, nearly square book. It’s the kind of guide you can easily slip into your bag while discovering Bond film locations.

This leads naturally to the comparison with that other Bond travel guide: On the Tracks of 007. After thirty years, that book has become an icon in the Bond community.

However, it focuses more on exploring the locations yourself rather than the stories behind them. It’s also very much the personal journey of Martijn Mulder, the man behind the book. Saying that the two books are identical would be far too easy.

Background Information

This atlas of James Bond film locations is more than just a travel guide. The authors provide detailed descriptions of each location and clearly choose to include a lot of background information. That makes the book truly unique in the niche it occupies. A few examples that stood out to me:

In the chapter on For Your Eyes Only (1981), we learn that cooperation with the monks of the Aghia Triatha monastery didn’t run smoothly. In the film, this is where the final confrontation between Kristatos and Bond takes place, as they battle over the ATAC device (used by the British to communicate with their Polaris submarines). According to producer Michael Wilson, many monks were unhappy with the film crew’s presence.

The monks believed they would receive a more generous financial contribution. As a result, they frequently protested against the crew’s presence. Producer Albert Broccoli managed to calm tensions by making a substantial donation to their charitable fund.

The finale of The World Is Not Enough (1999), set on the Bosporus in Istanbul, presented the filmmakers with different challenges. How do you prevent international maritime traffic from sailing straight through your scenes? Screenwriters Neal Purvis and Robert Wade explain in Darker Than The Sun that chains were once used—stretched between Kiz Kulesi, Maiden’s Tower, and the mainland.

Maiden’s Tower, an 11th-century lighthouse, is where Elektra imprisons Bond and M. For the production, a submarine was placed there, which successfully kept shipping at bay and created a spectacular finale. Today, the lighthouse is a restaurant.

Special Maps

An atlas wouldn’t be complete without topographic maps, and Darker Than The Sun certainly delivers. But the creators added something special: the locations are plotted partly based on cast and crew movements. This adds a dynamic layer to the book.

To incorporate fictional locations—often filmed at Pinewood Studios—into Bond’s journeys, the authors provide a complete overview. Bond’s travels, and those of other characters, are illustrated with photos and stories. Each chapter begins with a map of the full journey, followed by more detailed focus throughout the chapter.

Authors

Ajay Chowdhury and Matthew Field are well-known figures in the James Bond world. They previously co-authored Some Kind of Hero, one of the most extensive reference works on the films, full of anecdotes and stories from cast and crew.

With Spy Octane: The Vehicles of James Bond, Volume One, you dive into the world of cars, boats, and other vehicles from the films. This stunning coffee-table book, full of photos and stories, is a real eye-catcher.

I’m certain we’ll hear more from these authors in the future—especially since more volumes of Spy Octane have already been announced. These men live and breathe James Bond, and I’m privileged to call them my friends.

A Clear Conclusion

If I had to translate the book into a star rating, there’s no way around it: five stars. No more, no less. Darker Than The Sun offers a unique perspective on the world of James Bond and gives readers plenty of ideas to immerse themselves in the world of 007.

The book is full of background information and includes many anecdotes from cast and crew. The per-film maps are a fantastic addition and, after nearly twenty years in the Bond community, they gave me a fresh perspective on the world of 007.

Darker Than The Sun: An Atlas of James Bond Movie Locations is available on Amazon for 35.99 euro. Currently, the American tech giant offers a 36% discount on the Ivy Press publication, bringing the price down to 22.99 euro.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door James Bond Nederland (@jamesbondnl)

Het bericht Review Darker Than The Sun: More Than Just Locations verscheen eerst op James Bond Nederland.

Gebruik in de film

In de scènes in Shanghai draagt Bond een Bobby-trui van John Smedley, een peacoat van Billy Reid, een Wall Street-broek van Acne, een wit hemd van COS, zwarte leren Tetbury chukka-schoenen van Crockett & Jones, en een Marko-zonnebril van Tom Ford. Opvallend is de rol van de Dents-handschoenen, die hij later in de scène draagt.

Aanvankelijk heeft Bond deze niet aan, maar zodra hij in gevecht raakt met Patrice, zijn de handschoenen plotseling te zien. Het gevecht eindigt dramatisch voor Bonds vijand met een hoofdrol voor de handschoenen. 007 krijgt Patrice in zijn greep boven een afgrond, maar de gladde Dents zorgen ervoor dat Patrice uit zijn handen glijdt en de diepte in valt.

Later in de film, tijdens de iconische daksène in Londen, combineert Bond de Dents-handschoenen met zijn Tom Ford-overjas, een grijze sjaal en Highbury-schoenen van Crockett & Jones. In deze scènes komen de handschoenen prominent in beeld. Het tafereel speelt zich zogenaamd af op het dak van het MI6-hoofdkwartier, in werkelijkheid het voormalige gebouw van het Britse ministerie van Energie en Klimaatverandering op 3 Whitehall Place.

Terwijl Bond over Londen uitkijkt, wordt hij benaderd door Eve. Hij merkt op dat hij er niet van houdt om “een goed uitzicht te verspillen”. Ze overhandigt hem een doos met daarin Jack the Bulldog, het porseleinen beeldje dat de explosie bij Vauxhall heeft overleefd. Een laatste aandenken van M, bedoeld als aansporing om zijn werk in het veld voort te zetten.

De geschiedenis van Dent en de Daniel

Het Britse handschoenenmerk Dents heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot 1777. Het bedrijf werd opgericht door John Dent, die zijn onderneming begon vanuit een klein houten huis aan Wood Street in Worcester. Sindsdien groeide Dents uit tot een luxe handschoenenmerk met een internationale reputatie.

In een interview met The Bond Vivant vertelt Deborah Moore, algemeen directeur van Dents, dat EON Productions contact met hen opnam met een specifiek verzoek. Het productieteam zocht een bijzonder paar handschoenen dat afweek van de reguliere collectie. In reactie hierop ontwierp Dents een paar ongevoerde handschoenen zonder zichtbare stiksels.

Deze handschoenen, inmiddels bekend als de Daniel, stonden oorspronkelijk bekend onder de naam Unlined Gloves, verwijzend naar het feit dat ze ongevoerd zijn. Ze zijn gemaakt van haarschaapsleer, een bijzonder glad materiaal afkomstig van schapen met fijn haar in plaats van wol. Dit type leer, vrij van markeringen, staat bekend om zijn sterkte, elasticiteit en soepelheid, wat langdurig comfort zou moeten bieden.

De productcode van de Daniel, 5-1007, is natuurlijk een verwijzing naar het iconische codenummer van James Bond: 007.

Ervaringen met de handschoenen

Mijn oude leren handschoenen, ooit nog gekocht bij de V&D, hebben me jarenlang trouw gediend. Het is een prettig paar gevoerde handschoenen, al zijn ze inmiddels zo doorleefd dat de rechterhandpalm inmiddels aan elkaar zit met een plijster van zwart leer. De slijtage dateert uit mijn tienerjaren, toen ik met mijn neefje over een hek met scherpe punten probeerde te klimmen en een handschoen een flinke scheur opliep. Toch hielden ze mijn handen altijd goed warm, zelfs bij koud weer. Er was echter ook een nadeel; door de dikke voering was het onmogelijk om bijvoorbeeld mijn telefoon te gebruiken.

Met de Daniel-handschoenen van Dents is dat probleem opgelost. Doordat ze ongevoerd zijn, sluiten ze strak aan op de hand. Veel taken waarvoor je eerder je handschoenen moest uittrekken, kun je nu gewoon doen. Zelfs mijn telefoon of draadloze oortjes bedienen gaat verrassend vaak goed, hoewel deze handschoenen daar niet specifiek voor ontworpen zijn.

Bij het passen zat de maat meteen goed. Sindsdien hebben deze handschoenen de vaste plek ingenomen van mijn oude paar in mijn jaszak, klaar voor gebruik bij koud of regenachtig weer. Ik combineer ze vaak met mijn overcoat of pufferjas. Helaas ben ik ooit een handschoen van mijn eerste paar kwijtgeraakt in de tram naar Jorrit, dus inmiddels zit ik aan mijn tweede paar.

Ik kan de Daniel-handschoenen zeker aanbevelen, zolang je geen handschoenen zoekt voor extreem koude omstandigheden. Ze zijn stijlvol en beschermen prima tegen kou en regen, maar door het ontbreken van een voering bieden ze minder warmte bij strenge vorst. Voor die situaties is een gevoerd model, zoals de ‘James’-handschoenen van Agnelle uit Spectre (2015), wellicht een betere optie.

Je kan de Daniel hier vinden op de officiële Dents-website.

Het bericht Review: Dents ‘Daniel’-handschoenen van Skyfall verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hij wordt vaak genoemd in de lijstjes van potentiële cast voor Bond 26: regisseur Matthew Vaughn. En niet zonder reden. Zijn eerste grote film Layer Cake (2004) was al een inspiratiebron voor Bond-producent Barbara Broccoli. In die film ontstonden al de contouren voor een nieuwe James Bond.

De daaropvolgende films borduurden lekker voort op het politiek incorrecte karakter van z’n eerste film. Kick-Ass (2010), Marvel’s X-Men: First Class (2011) en de eerste Kingsman film (2014) waren regelrechte kaskrakers en er werd ook nog om gelachen. 

Met dat laatste element hadden de laatste Bond-films met Daniel Craig wat meer moeite. Daarom is het zo fijn dat Vaughn zichzelf en het script niet té serieus neemt. Dat zorgt voor een heerlijke lichtvoetigheid waar wij Bond-fans, vooral in deze tijd, weer meer behoefte aan hebben. Gaat dit ook op voor z’n nieuwste avontuur Argylle?

Hard gewerkt aan de vorm

Ja en nee. Qua filmstijl – camerawerk (cinematography), production design, CGI, actie-choreografie, kostuums, montage (editing), locaties – zeker wel. Argylle heeft op dat vlak alle ingrediënten om Bond-fans, en liefhebbers van het actie-genre in het algemeen, tevreden de bioscoop te verlaten. En het moet gezegd worden, regisseur Matthew Vaughn weet wat dat betreft van wanten en kan zich met trots scharen in het rijtje actiefilms uit de Fast & The Furious-franchise. Qua vorm doen de films ook niet onder voor de leuke crime-thrillers van Guy Ritchie. Van Operation Fortune: Ruse De Guerre (2023) tot The Man From U.N.C.L.E. (2015), van Snatch (2000) tot The Gentlemen (2019), je merkt nog steeds dat Guy en Matthew evenknieën van elkaar zijn.

Echter, bij de vorm houdt het wel op. Het is de inhoud, het verhaal, dat bij menig liefhebber van het genre de wenkbrauwen doet fronsen. Matthew Vaughn wil met deze film eindelijk eens de vrouw centraal stellen als hoofdpersonage. Maar daar waar Red Notice (Gal Gadot), Ocean’s 8 (met o.a. Sandra Bullock en Anne Hathaway), Spy (Melissa McCarthy) en Atomic Blonde (Charlize Theron) een duidelijke keuze maken tussen enerzijds het serieuze en anderzijds het escapistische, kan Argylle op geen enkel moment echt kiezen. Wil het meer de R-Rated serieuze kant op, of gaan we echt de humor-toer op (met een als hoofdpersoon gepromote Scottish Fold kat, die steeds meer een saaie cameo-kat wordt)? 

Een verdraaid… verdraaid plot

Het plot is dan ook verdraaid over the top, en dat zorgt voor het besluiteloze karakter van deze film. De film begint als een soort biopic over Elly Conway (duo-pseudoniem van de auteurs Terry Hayes en Tammy Cohen, die daadwerkelijk het boek Argylle schreven). Ze belandt tijdens haar vijfde boek in de serie in een writer’s block en besluit haar dure bungalow even te verlaten voor een kort verblijf bij haar inspirerende moeder. Maar al gauw komt er een soortement van hiker-met-lang-haar op haar pad, genaamd Aidan Wylde (Sam Rockwell). Van enkele nutteloze scènes die plot-elementen uit Conway’s eigen reeks uit de doeken doen (waarin een fantastische acteur met de naam Henry Cavill misbruikt wordt voor een stel cameo’s als Elly Conway’s Kingsman spy Argylle), wordt al gauw duidelijk dat er in Conway’s echte wereld wat meer aan de hand is met deze wilde Wylde.

Niet veel later gaan dingen door elkaar lopen. Een typisch Bond-plotje waarin een soort ‘Masterkey’ opgespoord moet worden in samenwerking met een rogue geworden spionnen-organisatie genaamd The Division, blijft onherroepelijk kleven aan het gehele personage Conway. De lieve auteur, die altijd trouw haar ‘stuntkat’ meeneemt naar haar signeersessies, begint zèlf lijdend voorwerp te worden. Ze blijkt namelijk een soort van klunzige Jason Bourne te zijn die zelf verantwoordelijkheid moet dragen om deze Masterkey op te sporen.

Ondermaatse sterrencast

Het door elkaar heen lopen van ‘feiten’ en fictie gaat alleen in exponentieel tempo toenemen, en je vraagt je dan ook snel af wat scenarioschrijver Jason Fuchs bezield heeft om dit plot zó ongeloofwaardig te maken. Ineens wordt Spectre (2015) met terugwerkende kracht een meesterwerk. Actrice Bryce Dallas Howard weet juist door deze verhaaltechnische gekte niet te overtuigen. Leuk om Henry Cavill en Bryan Cranston (Breaking Bad) tegen te komen, maar ook van deze sterrencast krijg je geen moment een echt wauw-gevoel.

Voor wat betreft de vorm had ik het al even over stunts en actiescènes. Maar ondanks dat de actie een soort lichtheid heeft, dat verder wordt ingevuld door stevig CGI-werk, zijn de stunts gewoon té ongeloofwaardig om echt te boeien. In Kingsman had de actie nog wat meer doel en functie, maar hier wordt het gewoon een schreeuwerig onmogelijk ballet dat in nevelen… ehh… olie wordt gehuld.

Argylle neemt zichzelf te serieus

Nee, Matthew Vaughn heeft wat dat betreft een zeer matige film afgeleverd, die ook nog eens téveel zelfbewust is van het feit dat het #MeToo wil bedienen. M kon in Skyfall (2012) toch ook het f-woord gebruiken? Eerdergenoemde films konden gewoon een goede vrouwelijke hoofdpersoon neerzetten, waarbij het scenario alle goeds naar boven bracht. Hier is dit op bijna geen enkel moment het geval. 

Een Bond-film wordt inmiddels al een tijdje niet meer gemaakt. Maar het spionnen-genre verkeert ook met deze film dus in zeer zwaar weer. En dat is jammer. Laten we hopen dat Vaughn met de aankomende nieuwe Kingsman-films weer als vanouds een groot publiek weet te vermaken met een simpel èn logisch plot en heerlijk veel bloed, gore en oprechte humor. 

• Argylle
• Spionage actiethriller
• ★★☆☆☆
• Regie Matthew Vaughn
• Met Bryce Dallas Howard, Herny Cavill, Dua Lipa, Sam Rockwell
• 139 min

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Recensie: Argylle ★★☆☆☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Want to read this article in English? Click here!

Mijn vrienden kijken me nogal gekscherend aan als ik ze eind 2023 vertel dat ik een niet-werkende versnellingspook had gekocht.”Waarom zou jij een versnellingspook kopen? Je hebt niet eens een auto,” merken ze op. Eerlijk gezegd geniet ik vaak van de verbaasde gezichten wanneer ik een verhaal op een enigszins mysterieuze manier begin. Het levert een geestig schouwspel op waarin ze proberen mijn kleine raadsel te ontcijferen. Dit keer was niet anders. Hoewel ze misschien niet zo’n 007-fetisjisten zijn als ik, zijn ze zeker op de hoogte en weten ze er wel het een en ander van. Al snel legden ze de connectie: “Gosse heeft vast weer eens te veel geld uitgegeven aan iets dat veel te duur is en waarschijnlijk te maken heeft met James Bond.”

Is de prijs te verantwoorden?

Daar moet ik ze gelijk in geven, want de nieuwe versnellingspook van Factory is behoorlijk prijzig, € 176,95. Om dit product naar Nederland of België te laten verschepen, dien je € 197,90 af te rekenen, met later nog € 49,50 aan importkosten. Dus is het de moeite waard om bijna € 250 uit te geven aan een versnellingspook waarvan nog geen auto begint te rijden of geen stoel de lucht in vliegt?

“Een investering,” zo probeerde ik het nog te verkopen. En laten we eerlijk zijn, dat klopt wel. De producten van Factory Entertainment stijgen vaak in waarde. Een paar van hun meest populaire replica’s, zoals de tanden van Jaws of de Golden Gun van Scaramanga, kunnen al snel twee of drie keer duurder zijn dan hun aanschafprijs. Dan spreken we over honderden, zo niet duizenden euro’s. Maar is dat ethisch? Is het gepast om anderen de kans te ontnemen om deze replica te bemachtigen als er slechts 1.964 exemplaren beschikbaar zijn?

Nee, als je het mij vraagt is het dat niet. Dat is ook niet mijn bedoeling. De komende tijd prijkt deze rode knop met een prijskaartje van € 250 trots op mijn bureau. “Het eerste onderdeel van mijn eigen, nog zelf te bouwen, Aston Martin DB5,” is nu mijn nieuwe excuus. Een project dat er waarschijnlijk nooit komt, maar dit pookje is wel het meest iconische stukje James Bond-geschiedenis in mijn studentenkamer.

Het ontwerp van de knop

“Dan moet het wel een heel goede replica zijn,” is het volgende commentaar van mijn vrienden. Dat is het niet, en dat wist ik. Dat was direct duidelijk toen het product het in de verkoop ging. Volgens de 007Store zijn de kenmerken van de pook één-op-één gekopieerd uit de EON Productions-archieven.

Als je naar fragmenten uit Goldfinger en Skyfall (2012) kijkt, zie je dat de pookknop en het mechaniek van de schietstoel er toch iets anders uitzien. Die van Goldfinger heeft een zichtbare inkeping, bevat meer niet geverfd aluminium in het klepje en rond de rode knop. De knop zelf is ook meer verzonken. Voor de Skyfall-versie hebben de rekwisietenmeesters van EON goed hun best gedaan om de pook zoveel mogelijk op het origineel te laten lijken. Dat is ze uitstekend gelukt! Een verschil is er wel, maar die van Goldfinger lijkt vooral wat meer versleten te zijn.

De verschillen met de Factory-replica zijn echter overduidelijk, dus waar komt het ontwerp van deze knop dan vandaan? Uit welk archief is de blauwdruk van dit ontwerp getrokken? Ik dacht even dat het misschien om de versie uit de Aston Martin DB5 Continuation gaat, maar na wat googelen blijkt dit niet het geval te zijn. Waar dit ontwerp dan wel vandaan komt? Ik heb geen idee.

Esthetisch gezien ziet de knop er misschien wel mooier uit dan het origineel, maar daarmee komt de belofte van de 007Store en Factory Entertainment niet overeen. Want dit is geen één-op-één replica van het origineel. Zelfs het lettertype bovenop de knop verschilt van dat in beide films. De lijnen en cijfers van de replica zijn duidelijk aangebracht met een modern lettertype, waarschijnlijk Arial, tot vorig jaar het standaard lettertype van Microsoft Word. Dit lettertype werd in 1982, pas achttien jaar na de release van Goldfinger, ontworpen. Het is een saai lettertype voor een saai persoon, niet James Bond.

En dat verschil is ergens wel pijnlijk, want de originele knop is duidelijk te zien op de achterkant van het bijgeleverde boekje. Je kunt mij niet wijsmaken dat niemand bij Factory Entertainment deze verschillen niet heeft opgemerkt. Toch heb ik ervoor gekozen hier € 250 voor neer te leggen. Dat lijkt na mijn kritiek wellicht wat vreemd, al helemaal omdat ik de hoogte was van deze aanpassingen voordat ik de replica kocht. Dus waarom?

Het is de Aston Martin DB5

Heel simpel, ik ben – mild uitgedrukt – een liefhebber. De eerste James Bond-modelauto die ik ooit van mijn ouders kreeg, was een Aston Martin DB5. Deze auto heeft zo ontzettend veel betekend voor de franchise. Hij komt niet voor niets terug in zeven films. Een DB5 bezitten is een droom die ik heb sinds ik klein ben en waar ik waarschijnlijk mee doodga. De prijs voelde voor mij als niets vergeleken met die droom. Ook al kan dit nutteloze stukje metaal in essentie niets, want na het indrukken van de knop blijft het helaas angstaanjagend stil in mijn kamer.

Er is ook genoeg positiefs te zeggen over de replica. De bouwkwaliteit is goed. De pook staat solide op zijn basis, waarop ook wat tekst staat: Goldfinger, BMT 261A, Ejector seat button replica, met daaronder het Aston Martin-logo. De knop klikt bijzonder aangenaam en als je de deksel dichtklapt, wordt deze op zijn plaats gehouden door magneten. Dus ja, de details die niet helemaal overeenkomen zijn jammer, maar toch heb ik een klein stukje van the most famous car in the world in mijn eigen huis staan. En dat is al meer dan ik als kind ooit had durven dromen. Nu nog de rest van de onderdelen.

De Ejector Seat Button Replica van Factory Entertainment is te koop op de officiële 007Store en kost € 178,95 (excl. verzending, importkosten en werkende schietstoel).

Ook in 2024…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Recensie: De Ejector Seat Button Replica is gaaf, maar ook onnauwkeurig verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de film

De radio – een Tivoli Model One Radio (BT) – is in No Time to Die (2021) nauwelijks te zien. Enkel aan het begin van de film als Bond en Nomi zijn huis binnenkomen na een avond ‘uitgaan’. Al was de avond uit voor hen beiden eerder onderdeel van een missie, dan het traditionele even een drankje doen. Je kunt de Model One in de film zien rond 40:00, op het moment dat James een drankje inschenkt voor Nomi en zij hem vraagt: “Is that your bedroom?”

De uitvoering die Bond op zijn bureau heeft staan is de walnoot/beige kleurencombinatie met handgemaakte houten kast, een grote bruine knop met wijzerplaat en twee kleinere bruine knoppen. Dat het deze specifieke kleurencombinatie van de radio betreft, is duidelijker te zien in de onderstaande achter-de-schermenfoto. Of de uitvoering van de radio het standaard- of het bluetoothmodel is, is uit deze foto niet op te maken. Een ander herkenbaar onderdeel op het hoge bureau is James’ zwarte Artemide Tizio 50 tafellamp.

Het ontwerp

De radio in No Time to Die kan het standaardmodel zijn of de bluetoothvariant, dat is uit het beschikbare beeldmateriaal niet op te maken. De twee versies lijken veel op elkaar, met als enige verschil de toevoeging “BT” in de naam, een bluetoothlogo op de voorkant van de kast en de tekst “BT” boven het woord “AUX”. Zelf heb ik de bluetoothvariant gekocht, omdat die slechts € 20 duurder is en ik op zoek was naar een nieuwe bluetoothspeaker. Dat is dus ook de variant die ik in deze review onder handen neem.

Toen ik de Model One BT voor het eerst uit de doos haalde, viel het me direct op hoe zwaar deze was. Hoewel het een compact apparaat is (ongeveer 11 x 21 x 13 cm), weegt hij ruim 1,8 kg. Veel van het ontwerp van de radio spreekt voor zichzelf, daardoor is hij makkelijk in gebruik. Het groene lampje onder de volumeknop brandt als de Model One aanstaat en het iets grotere gele lampje licht op als je verbinding hebt met een radiozender. De grote bruine knop met wijzerplaat is wat zwaar om te draaien, maar daardoor kun je deze goed afstellen als je een radiozender wil zoeken. Dit zorgt ervoor dat je niet zomaar je favoriete zender voorbij draait.

De behuizing van de Model One BT is een met de handgemaakte houten omkasting, die daarmee als akoestische klankkast fungeert. Aan de onderzijde van de radio zit een gat, samen met vier stevige rubberen poten van ongeveer een halve centimeter hoog. Zelf heb ik de grote antenne naar beneden staan zodat hij niet te zien is, maar je kan deze vrij ver uitschuiven. Ook kun je externe apparaten aan de radio koppelen, zoals onder andere een externe AM-antenne, een AUX-kabel of een koptelefoon.

Geluidskwaliteit en klein minpuntje

Zelf ben ik erg te spreken over het geluid van deze radio. FM klinkt zoals je dat van FM verwacht, maar wanneer je de Model One met een AUX-kabel of via bluetooth verbindt komt deze tot zijn recht. De radio klinkt natuurlijk en ook de lage tonen zijn goed, tenminste, voor zover ik dat als niet-audiofiel kan beoordelen. Zelf gebruik ik Spotify om mijn muziek te streamen, ik heb daar wel in de instellingen zitten spelen met de equalizer om het geluid naar mijn voorkeur te laten klinken.

Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is het verbinden met bluetooth. Hoewel het op zichzelf een makkelijk proces is, wordt het wat lastig als je meerdere apparaten wil verbinden. Als ik muziek luister via mijn ene apparaat moet ik daarop eerst de verbinding verbreken voordat ik de radio met een ander apparaat kan overnemen. In praktijk vergeet ik soms nog wel eens de verbinding met mijn laptop te verbreken als ik deze dichtklap. In slaapmodus blijft deze echter wel verbonden met de Model One, ik moet dan of mijn laptop openklappen of de AUX-knop op de radio even heen en weer draaien. Nu is dit geen wereldramp en het zorgt er tegelijk voor dat huisgenoten niet per ongeluk met mijn box kunnen verbinden. Is het hinderlijk? Een beetje. Is het erg? Dat niet.

Conclusie

De Tivoli Model One Radio BT is (voor mij) een goede radio. Ben je een echte audiofiel? Dan zou ik zeker meer recensies lezen. Hou je echter net als ik veel van James Bond en ben je op zoek naar een nieuwe radio of bluetooth speaker, dan kan ik de Model One BT zeker aanbevelen. Op de officiële website van Tivoli Audio kost de Model One BT € 199.

Wil je meer inspiratie opdoen uit de huizen van Bond? Bekijk deze pagina’s eens op Bond Lifestyle:

• De Jamaicaanse villa in No Time to Die
• Het Londense appartement in Spectre
• Het appartement in Live and Let Die

Het bericht Review: Tivoli Model One Radio BT verscheen eerst op James Bond Nederland.

SPOILER ALERT Being James Bond: The Daniel Craig Story. Een documentaire die geheel onverwachts werd aangekondigd. Vanaf nu is deze gratis te kijken op Apple TV. Ik bekeek de 46 minuten durende documentaire. Is de docu het kijken waard?

Terwijl een deel van de wereld op de releasedatum van 7 september de documentaire kon bewonderen, kregen we in Nederland (en nog heel wat andere landen) een foutmelding. Een dag later was hij gelukkig wel te zien. Met de titel In De Huid van James Bond keek ik op woensdagochtend de documentaire. Kort gezegd: mooi, oprecht en vooral ook emotioneel. Dus zeker de moeite waard om te kijken.

Being James Bond heeft een simpele opzet: Daniel Craig is aan het woord. Af en toe aangevuld door producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson. Continu zien we beelden uit de films van Craig en veel beelden van achter de schermen van de James Bond-film.

Blond

De documentaire begint voor Casino Royale (2006). Daniel Craig verteld vanuit zijn gevoel hoe hij tegen zichzelf aankeek op dat moment. Waar veel mensen vonden dat hij een soort tweederangsacteur was, was hij tevreden met wat hij deed. Dat hij gevraagd werd voor James Bond had hij nooit aan zien komen. Barbara Broccoli verteld dat ze al langer Craig in gedachte had en wat vooral leuk was: welke scène ervoor zorgde dat ze het zeker wist. De toon voor de documentaire is gezet. Hiermee was voor mij duidelijk dat Daniel Craig oprecht is in deze documentaire.

En dat wordt duidelijk als het gaat over de presentatie en aanloop naar Casino Royale. Zoveel kritiek over zijn blonde uiterlijk. Craig en de producenten zijn openlijk over de gevoelens die ze daarbij hadden en wanneer het moment kwam dat de pers anders tegen de film aan ging kijken. En zoals gezegd: ondertussen krijgen we veel beelden van achter de schermen te zien. Een acteur die vooral ook lacht en humor heeft als de camera niet draait. Hoe hij omgaat met de andere acteurs en de mensen achter de camera. Ook zien we hoe trots Barbara Broccoli is met de keuze van Daniel als 007.

De weg van Casino Royale is wel heel tekenend geweest voor de start van Daniel Craig en neemt ook een groter deel van de documentaire in beslag dan de andere film. Bij Quantum of Solace (2008) wordt niet te langs stil gestaan. We krijgen een inkijk hoe de film is ontstaan en waarom het niet de kwaliteit is die ze van een James Bond-film hadden verwacht.

No Time To Die

En zo lopen we door de films van Daniel Craig. Hij vertelt waarom hij bepaalde heeft gemaakt en hoe bepaalde geruchten de wereld in zijn geholpen. Een open en eerlijk gesprek met natuurlijk de afsluiting van zijn James Bond-carrière: No Time To Die (2021). Door het uitstel van de film zouden we alweer bijna vergeten zijn wat er nog meer allemaal niet lekker liep, zoals het wisselen van regisseur. Ook van de laatste film krijgen we een mooie blik achter de schermen. En het einde zal ik zeker niet onthullen: maar emotioneel was het zeker.

Zoals gezegd: de documentaire is echt de moeite waard om te kijken. Het is lastig om vijftien jaar en vijf James Bond-films weg te stoppen in een documentaire van 46 minuten. Maar ik zeg: heel goed gedaan. 

Nu zelf kijken

Being James Bond (In de Huid van James Bond) is gratis te bekijken via Apple TV. Klik op de link en ga er lekker voor zitten!

Het bericht Review: Being James Bond (nu online!) verscheen eerst op James Bond Nederland.

In No Time To Die vinden we James Bond na zijn avontuur in Italië op het Caribische eiland Jamaica. Op dat eiland schreef Ian Fleming zijn romans. Blackwell Rum is een ode aan dit stuk geschiedenis. Ik nam de proef op de som en mocht de rum proeven!

Op 30 september 2021 konden we eindelijk naar de bioscoop. No Time To Die was voor iedereen te zien. Wat hebben we er lang op moeten wachten en wat is het een bijzondere film geworden. Een love it or hate it verhaal. Er zit niets tussenin. Zelf hoor ik tot het love it kamp. Ik vind deze film een waardige afsluiting van Daniel Craig zijn tijd als 007.

Eindelijk proeven!

Ian Fleming schreef zijn eerste romans over geheim agent James Bond in Londen. Later kost hij een huis “Goldeneye” op het Caribische eiland Jamaica en schreef hij afwisselend in Londen en op Jamaica. Ian pende een paar honderd woorden per dag en ging daarna vaak snorkelen. Na het kijken naar vissen was het tijd voor drank.

Het Caribisch gebied staat bekend om haar rum. Chris Blackwell vindt zijn oorsprong in de muziek en het recept van de rum die ik voor jullie ga proeven is op het aloude familierecept gebaseerd. De fles heeft iets weg van een oude kruik maar ziet er prima uit. De vorm past bij het thema. Zwart, net als de rum, met gestanste letters en uiteraard groot het 007 logo. Blackwell is duidelijk trots op deze samenwerking!

Als ik het glas aan mijn lippen zet valt uiteraard de alcohol op. Maar een ding overstemd alles. De kokos. Die overheerst. Na een slok ben ik overtuigd. Dit is gewoon heerlijk spul. De Blackwell zet lekker je keel in brand als je het kostbare vocht naar beneden laat glijden. Voldaan zet ik mijn glas neer. Ik voel met Ian Fleming, de man die lekker onderuitgezakt van een prachtige Caribische zonsondergang geniet.

Over Blackwell Rum

De nieuwe Rum van het Jamaicaanse merk van de oprichter van Island Records zal net op tijd arriveren voor de release van de nieuwe James Bond-film No Time To Die. De Blackwell Fine Jamaican Rum is geïnspireerd op het aloude recept van de Chris Blackwell-familie en gedestilleerd en gemengd door J.Wray en Nephew.

Deze gerijpte, rijke en geurige donkere gouden rum is gevuld met de warmte en sensualiteit van Jamaica. Gerijpt in Amerikaanse eikenhouten vaten.

Augmented reality

De nieuwe 007 limited edition-fles van Chris Blackwell’s Fine Jamaican Rum, biedt een augmented reality-ervaring die beschikbaar is via een QR-code op het label, waar Blackwell zelf tot leven komt om verhalen, muziekselecties, cocktailrecepten en meer.

James Bond has been a big part of my life, from my childhood lunches with Ian Fleming at GoldenEye to being a location scout on the first movie, Dr. No (1962). It was a pleasure working alongside the No Time To Die production team in Jamaica providing our iconic rum for the set in James Bond’s house, which has made this very special relationship come full circle.

Aldus Blackwell.

Jamaicaanse oorsprong

De Jamaicaanse oorsprong van de rum sluit goed aan bij de plot van de nieuwe 007-film, No Time To Die, die begint met Bond die geniet van een rustig leven op het Caribische eiland.

Blackwell heeft een lange geschiedenis met de James Bond-franchise en is al lang de eigenaar van het Goldeneye Hotel and Resort in Oracabessa, Jamaica, het vorige huis van Ian Fleming, waar de auteur alle Bond-boeken schreef.

Bestellen

De gelimiteerde editie van Blackwell Fine Jamaican Rum is te bestellen via de link. Veel smaakplezier!

Het bericht Blackwell 007: De Taste Test (video) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Voor deze review heb ik mijn vertrouwde iPhone X aan de kant gelegd en heb ik twee weken lang de Nokia 7.2 voor al mijn privé doeleinden en zakelijk verkeer gebruikt. Laat ik de elephant in the room maar direct benoemen; Als je iOS gewend bent is overschakelen naar Android een ding. Ik heb er in twee weken niet aan kunnen wennen. Dat heeft trouwens helemaal niets met het toestel te maken.

Het design en interface

De Nokia 7.2 ligt lekker in de hand, heeft een groot scherm wat bijna het hele oppervlak bedraagt. Enkel de voorste camera, een minuscule hoorn en een kleine balk onderin, met de merknaam erop, zorgen ervoor dat het scherm niet de hele voorzijde inneemt.

Dun; dat is de phone zeker. Aan de linkerkant is ruimte voor een dual sim slot met micro SD kaart mogelijkheid. Dat betekend dus dat je twee simkaarten kan gebruiken. Ideaal voor de zakelijke gebruiker. Door de week heb je allebei de kaarten aangemeld en vanaf vrijdag, net na de vrimibo zet je je zakelijke kaart uit. Dat is nog eens rustig weekend vieren! Met de micro SD mogelijkheid heb je altijd extra geheugen bij de hand. Niet dat je het snel nodig zult hebben; het testexemplaar van de Nokia 7.2 had 128 GB intern geheugen.

Net onder het slot zit nog een knop. Het is de Google Assistant. Ik werd er gedurende de testperiode geen vrienden mee. Dat komt doordat aan de andere zijde de vergrendelknop zit. Ik verwisselde de knoppen nogal eens. Dat leverde soms vreemde blikken op. Vooral tijdens een meeting. De assistant praat namelijk graag. Zelf heb ik nog geen smart home. Alles is nog vrij analoog. Enkel in de auto vind ik het wel handig. Daarover later meer.

Aan de onderzijde vinden we het USB C slot plus een aantal speakers. De telefoon heeft drie camera’s van Carl Zeiss. Ze zijn geclusterd in een cirkel en hebben uiteraard gezelschap van een felle LED flitser. Onder de camera’s zit een vingerafdrukscanner.

De 007 special edition case

Je maakt de 7.2 klaar voor een speciale spionnenmissie met de James Bond 007 edition Kevlar case. Deze hard case gemaakt van licht buigzaam hard plastic is tegen de meest zware beproevingen bestand. Uiteraard heb ik de case uitvoerig getest. Een val van heuphoogte overleefde de case en belangrijker nog de Nokia 7.2 prima. Er is ruimte voor alle knoppen en camera’s. Op de achterkant staat in mooi kevlar reliëf het wereldberoemde 007 logo afgebeeld.

De camera

Het eerste wat rond de drie main camera’s opvalt is toch wel de groothoeklens. Dit maakt het fotograferen in kleine ruimtes uitermate prettig. Je hoeft niet meer enorm je best toe doen om een goed overzicht van de ruimte of het onderwerp op de foto te krijgen. Dat doet de Nokia 7.2 voor je. Het gaat om een 8 megapixel groothoeklens. Foto’s zonder deze optie worden in 48 megapixels gemaakt.

Voor meer diepte in je foto’s is een 5 megapixel camera aanwezig. Al deze camera’s gecombineerd zorgen voor haarscherpe foto’s. Enkel ver inzoomen is geen goed idee. Dan verlies je namelijk beeldkwaliteit. Iets wat je ook bij andere mobiele devices ziet. Uiteraard wil je ook met je Nokia 7.2 filmen. Daar stelt de telefoon niet teleur. Ook voor 4K opnames met 30fps is de 7.2 geschikt!

Android Auto

Voor onze video met de NEW Land Rover Defender en de Triumph Scrambler 1200XE heb ik veel kilometers in de Defender afgelegd. Daar had ik graag Android Auto willen testen. Helaas was deze nog niet beschikbaar. Gelukkig is mijn eigen auto wel berekend op de auto interface. Ik moet je zeggen dat het systeem me daar positief heeft verrast!

Het werkt intuïtief en is gebruiksvriendelijk. De Spotify intergratie zorgde helaas soms voor wat problemen. Waar ik de Google Assistent tijdens het gebruik buiten de auto soms lastig en bemoeizuchtig vond is deze in de auto een fijne aanvulling. Hij of zij luistert prima en weet precies wat je wil.

Kosten

De Nokia 7.2 is voor waar de telefoon toe in staat is netjes geprijsd. Ik ben van mening dat de 7.2 de iPhone SE prima aankan. Vooral op het gebied van de camera en het scherm weet de Nokia 7.2 hem zelfs te overtreffen!

Het door mij geteste toestel is beschikbaar vanaf 329 euro. Je hebt dan de 64 GB variant. Er is ook een 128GB versie beschikbaar. De 64GB versie is er met 6 of 8GB werkgeheugen. De 128GB versie enkel met 8GB RAM. Shoppen loont trouwens, dus kies verstandig!

Een andere kleur

Dan moet ik het nog even over de kleur van het testexemplaar hebben. Ik was verrast dat het om een Charcoal Nokia 7.2 ging terwijl er op het doosje stond aangegeven dat het de Cyan Green exemplaar zou gaan. Hierdoor kan ik op de foto’s helaas niet de juiste kleur telefoon van Nomi laten zien.

In No Time To Die

Als partner van de James Bond-franchise sta je in de spotlights! Dat moet ook Nokia gedacht hebben. De Nokia 7.2 is niet de enige telefoon die we in No Time To Die zien. Ze trekken alle registers open! De 1.3, 3310, 5.3, 5310 en vlaggenschip 8.3 5G geven ook acte de presence. Een review van de Nokia 8.3 5G zie je hier!

Het bericht Review: De Nokia 7.2 van 00 Agent Nomi verscheen eerst op James Bond Nederland.

Wat hebben vervalser Thomas Arepo van het befaamde Goya-schilderij, een terroristische aanslag op de Opera Schouwburg in Kiev, de Russische schurk Andrei Sator en het Noorse beveiligingsbedrijf RotasSecurity met elkaar gemeen? In een film van Christopher Nolan altijd veel meer dan dat we normaliter verwachten.

Tenet probeert antwoorden te vinden op deze vraag. En hoopt hiermee de bioscoop te verlossen van het huidige stigma van een plek waar enkel Corona-onheil plaatsvindt. Ik ga niet teveel woorden vuil maken aan de Coronacrisis, maar Christopher Nolan en filmmaatschappij Warner lijken hierin vooralsnog te slagen. En dat is ook erg goed nieuws voor No Time To Die. Is dit dan echt zuiver en alleen te danken aan de kwaliteiten van Tenet?   

Een puzzelplot

Zoals we gewend zijn van Nolan, hoeven we geen gangbaar lineair plot te verwachten. In dat opzicht was zijn vorige film, het Tweede Wereldoorlog-epos Dunkirk (2017), een uitzondering. En ook zijn Batman-trilogie, serieus, donker en realistisch van aard, staat los van Nolan’s interesse in wiskundige raadsels en wetenschappelijke theorieën. 

Deze keer stelt hij een ingewikkeld spionageplot in dienst van een CIA-agent. Een goed acterende John David Washington speelt de naamloze Protagonist, die voor de CIA een geheimzinnig artefact moet ontfutselen. Tijdens een klassieke operavoorstelling in Kiev moet hij een netwerk van Russische terroristen infiltreren en dit mysterieuze onderdeel van hen ontfutselen. Maar, net als in een Bond-film, gaat dit gruwelijk fout (let daarbij op de rugzak met rode sleutelhanger!).

De Protagonist wordt dan meegezogen in een geheimzinnige spin-off van de CIA die ‘geïnverteerde’ voorwerpen moet opsporen. Inversie is het sleutelwoord van Christopher Nolan in deze film; objecten die zich omgekeerd gedragen doordat ze in een tijdsomkering-bubbel vastzitten. Dankzij Barbara (Clémence Poésy), zeg maar de ‘Q’ van het verhaal, komt de hoofdpersoon er al snel achter dat er naast deze voorwerpen ook steeds vaker andere, meer gangbare objecten uit de criminaliteit geïnverteerd raken. Van kogels tot auto’s, en van wapens tot de nog linkere ingrediënten van die wapens, uranium en plutonium; er is een globale crisis gaande die uiteindelijk de gehele planeet kan vernietigen met behulp van deze ultra-gevaarlijke tijdsinversie. 

Karakters als puzzelstukjes

De aanvankelijk geïnverteerde objecten blijken uiteindelijk onderdeel te zijn van een algoritme-apparaat dat zijn herkomst lijkt te hebben in de toekomst. Een ‘trail of breadcrumbs’ (Skyfall) brengt de CIA-agent Mr Protagonist achtereenvolgens in aanraking met zijn Britse sidekick Neil, charmant gespeeld door Robert Pattinson (de nieuwe Batman), de Indiase wapenhandelaar Priya (Dimple Kapadia), een door Thomas Arepo vervalste Goya (Dr. No) en een steenrijke kunsttaxateur genaamd Kat (Elizabeth Debicki, The Man From UNCLE uit 2015), die, zoals het een vrouw met Bond-achtige allure betaamt, stevig onderdrukt wordt door de schurk van het verhaal, Andrei Sator (Kenneth Branagh).

Leuk daarbij is de cameo van Michael Caine als officier van de Britse Geheime Dienst. Met z’n herkenbare Cockney accent zorgt hij voor een vleugje humor, iets waar de film niet in uitblinkt.     

Mooie cinematografie, nog knappere montage

Wat als een paal boven water staat zijn de prachtige camerashots. De Nederlandse director of photography Hoyte van Hoytema geeft hetzelfde luxueuze gevoel aan zijn camerawerk als in SPECTRE. Met dezelfde warme kleurfilters als in de laatste Bond-film weet hij locaties als India, Noorwegen (Oslo Airport, waar het fictieve Rotas Security huist), het Verenigd Koninkrijk, Estland en Italië stijlvol in beeld te brengen. 

De climax, waarbij zowel een geïnverteerd team van militairen als een ‘normaal lineair lopend’ team proberen de ex-Sovjets-basis te bestormen, lijkt zo weggelopen te zijn uit You Only Live Twice (1967). En het is geen sinecure om alle rewind-scenes naadloos over te laten gaan in een coherent gemonteerd geheel (met dank aan de montage van Jennifer Lame). 

Nagelbijtende actie

Dat geldt ook voor de actie, een sterk punt in Tenet. Van racen met vleugelzeil-catamarans tot het rammen van een hangar met een vrachtvliegtuig, van een beklemmende car chase op de snelweg van Tallinn tot loeiharde vechtscènes waar het ongemak van alle inversie goed zichtbaar wordt: stuntmannen, stuntdoubles, Hoyte van Hoytema, Jennifer Lame en natuurlijk Christopher Nolan zijn niet vergeten dat dit een actie-blockbuster is.

En toch, één van de mindere Nolan-films

Maar sommige blockbusters hebben gebreken. En het grote probleem van Tenet is misschien het übercomplexe plot zélf. Nolan maakt er weer een sport van om een complexe puzzel als basis te laten dienen voor het plot. Voor Nolan-fans zorgt het natuurlijk altijd voor dat heerlijke napluizen achteraf, maar het zorgt voor problemen bij het zien van de film bij een eerste keer. 

Daar waar Sem Mendes met zijn voorgaande twee Bond-films soms iets te ver doorschoot in het niét logisch maken van het scenario, en zo probeerde situaties, dialogen en karakters geloofwaardiger te maken, schiet Nolan helemaal de andere kant op. Alles, maar dan ook alles moet in dienst staan van deze, voor wellicht veel filmliefhebbers, té complexe tijdsinversiepuzzel.

Dialogen tussen de Protagonist en andere tegenspelers, lijken soms téveel door puzzellogica aan elkaar te hangen. Als je met inversie een kogel in je pistool schiet, dan wil je dat jouw ‘Q’ wat uitgebreider de tijd neemt om deze idiotie uit te leggen. Als je lekker zeilt op een catamaran, dan gier je het uit van plezier en ga je niet terstond even inversie bespreken.

Karaktes wordt McGuffins

Het is een groter probleem in Tenet dan in voorgaande Nolan-films. De regisseur wil dat alles in dienst moet staan van deze puzzel, waardoor er weinig ruimte is voor geloofwaardige karakterontwikkeling. Niet voor niets krijgt het karakter van John David Washington geen naam, maar het zorgt er ook voor dat hij als hoofdpersonage bijna zélf een McGuffin wordt, zeg maar gerust Nolan’s speelbal. En dat is jammer. 

De geloofwaardigheid van de karakters, in het bijzonder de Protagonist, en de daarmee samenhangende emoties komen zo vlak en gekunsteld over. Elizabeth Debicki heeft dan nog de meest interessante rol te vervullen. Als vrouwelijke hoofdpersoon zou het goed een kruising kunnen zijn van Vesper Lynd uit Casino Royale, 2006 (haar getormenteerde karakter door een bijna onoplosbare situatie) en Domino Derval uit Thunderball, 1965 (een maîtresse met explosieve wraakgevoelens). 

Laat No Time to Die dan beter zijn

Dus de James Bond die we over tweeënhalve maand in de bioscoop hopen te zien, heeft dan gelukkig de nodige emotionele gebeurtenissen onder de leden in chronologische (goddank niet geïnverteerde!) volgorde. Voor Bond fans is character drama soms wat teveel van het goede, maar Nolan moet zich daar wellicht wat meer van bedienen in zijn volgende films. Om nog maar niet te spreken van de nodige dosis humor, die we tijdens deze Coronacrisis best wat vaker mogen zien doorsijpelen. 

Het is dan ook te hopen dat we na Daniel Craig niet meteen Christopher Nolan gaan omarmen. We moeten vooral hopen dat producers Barbara Broccoli en Michael G. Wilson áltijd het karakter James Bond en de ideeën van Ian Fleming voorop blijven stellen en niet teveel aan de haal gaan met ideeën van auteur regisseurs als Mendes en Nolan.

Verborgen Eastereggs

[mks_toggle title=”Let op: Spoilers. Klap uit om te tonen.” state=”closed”] Wat hadden Arepo, Opera, Sator, Rotas en Tenet met elkaar gemeen? Nahja, dat laat zich nu wel raden (afbeelding hieronder).

[/mks_toggle]

En voor de Bond fans zijn er nog meer leuke verwijzingen die deze minder sterke Nolan-film Tenet toch nog interessant maken (en het wordt ook nóóit een perfecte vervanging voor een Bond-film). De Protagonist heeft blijkbaar een ding met de 14^e van elke maand. Is ie net zo bijgelovig als Bond? En ook al is Kenneth Branagh niet echt overtuigend als Russische schurk die iedereen deel wil uitmaken van zijn euthanasieplannen; dat hij een gemartelde man verder wil laten stikken in z’n eigen ballen, maakt Dominic Greene (Quantum Of Solace, 2008) met terugwerkende kracht een interessantere antagonist. 

Tenet: Nu in de bioscoop: 3,5 ster

Foto’s, Trailer & Stills © 2020 Warner Bros Entertainment Inc. All Rights Reserved Photo Credit Melinda Sue Gordon.

Het bericht Filmrecensie: Tenet verscheen eerst op James Bond Nederland.