Jack Hedley speelde Timothy Havelock in For Your Eyes Only (1981), een kleinere rol aan het begin van de film. Havelock is onderzoeker maar tegelijk ook spion voor MI6, en de vader van Bond woman Melina. De moord op de ouders van Melina zet de film in gang. Het smokkelen van de decoder-machine A.T.A.C door Timothy Havelock wordt een belangrijk plotpunt. Jack Hedley mag dan niet zo lang te zien zijn in For Your Eyes Only, hij is nog wel te horen gedurende de film.

Hedley is namelijk ook de stem van de papegaai van de Havelocks, Max. Door de bekende zin “A.T.A.C to St. Cyrils“, die de papegaai oppikt en vervolgens herhaalt, blijven Bond en Melina op het spoor van de A.T.A.C. Het is Jack Hedley die op meesterlijke wijze Max vertolkt, en wat de papegaai tot een favoriet van de fans maakt. In tegenstelling tot zijn rol als vader Havelock, blijft Jack Hedley de rol van Max vertolken door de hele film. Al even iconisch is de zin “Give us a kiss”, waarmee Bond een telefoontje met de Britse premier kan afslaan aan het einde van de film. Max gooit daarna al lachend Bonds horloge in het water. Het moet wat oefening van de stembanden hebben gekost voor Jack Hedley.

Andere films

Hedley werd geboren in Londen in 1930 en begon in 1950 met acteren. Hij speelde onder andere in de serie The World of Tim Frazer op de BBC, Lawrence of Arabia (1962) en The Secret of Blood Island (1965). Hij had gastrollen in The Saint met Roger Moore en Remington Steele met Pierce Brosnan. Na zijn rollen in For Your Eyes Only kreeg hij de hoofdrol in The New York Ripper. Ook had hij rollen in Britse reeksen zoals ‘Allo ‘Allo! en Only Fools and Horses. Jack Hedley stopte met acteren in 2000. Hij overleed na een korte maar hevige ziekte die hij dapper droeg, volgens zijn familie.

Doug Robinson (1930-2021)

Doug Robinson begon zijn Bond-carrière met de onofficiële Bond-film Casino Royale (1967) en deed ook stunts voor You Only Live Twice in datzelfde jaar. Robinson werd daarvoor niet vermeld bij de aftiteling. Voor Diamonds Are Forever (1971) voerde hij ook stunts uit. Vanaf dat moment maakte hij deel uit van het stuntteam van de Bond-films. Dat deed hij in de EON-geproduceerde films die volgden: Live And Let Die (1973), The Man With The Golden Gun (1974) en The Spy Who Loved Me (1977). Doug Robinson was daarna stuntman in For Your Eyes Only (1981). In 1983 liet hij Octopussy aan zich voorbijgaan, en koos voor de concurrent Never Say Never Again. Robinsons naam verscheen voor het eerst in de aftiteling van A View To A Kill (1985) als deel van het stuntteam. Daarna kreeg hij dezelfde vermelding voor The Living Daylights (1987). Dit was de laatste Bond-film waar hij aan meewerkte.

Urne op het hoofd

Als kijker kan je Doug Robinson het makkelijkste spotten in A View To A Kill, waar hij als schurk het huis van Stacey Sutton binnendringt. Lang duurt het echter niet, Bond schiet de boef met een jachtgeweer van de trap. Omdat het geweer niet met scherp is geladen, zie je Robinson onder aan de trap wat verdwaasd kijken naar Bond. Robinson valt Bond daarna aan, en een iets oudere Roger Moore heeft er toch wat moeite mee. Stacey schakelt Robinson uiteindelijk uit door de urne van haar grootvader stuk te slaan op het hoofd van de indringer.

Doug Robinson was de jongere broer van Joe Robinson. Die ken je waarschijnlijk wel als Peter Franks uit Diamonds Are Forever. Beide broers waren judo- en karate-experts. Ze hielpen Honor Blackman, Pussy Galore uit Goldfinger (1964), bij het samenstellen van een zelfverdedigingsboek. Doug Robinson was ook te zien in de documentaire James Bond: Licence To Thrill over het maken van The Living Daylights. Hij gaf daar uitleg bij het tot stand komen van de stunts.

Andere films

Naast de Bond-films was Doug Robinson voor veel films en tv-series aan de slag als stuntman. Ben-Hur (1959) was een van zijn eerste films. Daarna volgen onder andere nog de Superman-films met Christopher Reeve, Star Wars: The Empire Strikes Back (1980), Indiana Jones and the Temple of Doom (1984), Batman (1989) en Robin Hood: Prince of Thieves (1991). In 1990 werkte Robinson mee aan de stunts voor de tv-film The Secret Life of Ian Fleming, een laatste Bond-connectie.

Het bericht Jack Hedley (1930–2021) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Eerst even terug naar 2019. Eind april kopt het Britse blad Page Six dat Grace Jones een cameo heeft in No Time To Die. Het verhaal wordt afgedaan als onzin. Jones is Jamaicaanse, dus ergens is het logisch. Maar waarom zou je haar een cameo geven? In A View To A Kill (1985) sterft haar personage May Day. We zitten inmiddels in een andere tijdlijn, en het is allemaal wat vergezocht. In juni verklaart The Sun dan weer dat Jones kwaad is weggestormd omdat haar rol te klein zou zijn. Zou het verhaal dan toch berusten op waarheid? In december krijgt Yahoo Cary Fukunaga te pakken, die bevestigt dat hij een rol op het oog had voor Grace Jones. Nu No Time To Die uit is, keert Cary in The James Bond Archives terug op die uitspraak. De cameo was onderdeel van een andere visie op Bonds pensioen.

Oorspronkelijk was er een tuinier en scènes in een boksclub en een barbier, maar dat voelde onnatuurlijk. Ik sprak zelfs met Grace Jones om haar personage May Day te hernemen als een topcrimineel, maar ik besliste dat Bond geen vrienden heeft. Hij is kwaad en hij weet niet naar waar hij zijn woede moet richten. Hij kan niet goed omgaan met een normaal leven, dat staat centraal in zijn personage en in het verhaal.

Getormenteerde ziel

Er blijft toch wel wat onbeantwoord over die cameo van Grace Jones. Moeten we dit nu lezen als May Day die vrienden was met Bond? Had Bond haar uitgeschakeld? Waren ze elkaar überhaupt tegengekomen? Of was het hele plan nog niet zo ver ontwikkeld? En dat staat dan nog los van de onvermijdelijke uitleg die wij als Bond-fans hadden moeten geven aan niet-fans. Over continuïteit, tijdlijnen en reboots. Achteraf gezien ben ik blij dat Fukunaga besloten heeft om het anders aan te pakken, om Daniel Craigs Bond als een eenzaat neer te zetten. Een getormenteerde ziel. En om een nieuwe versie van May Day erbuiten te laten.

Hoewel de scènes in Jamaica vol kleur zitten, en we tijd doorbrengen in een swingende club, is de kwaadheid van Bond voelbaar. Nadat hij besloten heeft dat hij Madeleine niet meer vertrouwt, kan hij nog altijd niet loslaten. De lade met krantenknipsels over Blofeld is daar het bewijs van. Hij wil het nog altijd weten: wie deed wat en waarom. Jamaica klinkt voor mij als een paradijselijke vakantie. Maar dat is het niet voor Bond. Hij probeert het wel, trekt zich terug, maar ontspannen lukt hem niet.

Niet de eerste keer

En natuurlijk zegt Bond ja, als Felix Leiter voor z’n neus staat. Eerst speelt hij het spelletje mee. Hij is gestopt, ze moeten hem niet meer bellen. MI6, CIA, het zal wel. Maar Craigs Bond houdt zichzelf voor de gek. Hij kan Blofeld niet loslaten. Net zoals hij Vesper niet kan loslaten, niet definitief met de halsketting aan het einde van Quantum Of Solace (2008), niet als hij de videotape tegenkomt in Spectre (2015), niet aan het begin van No Time To Die. In Skyfall (2012) hangt hij in Turkije aan de toog, maar ook daar kan hij niet wegblijven van MI6, men heeft hem nodig. Bond kan niet zomaar met pensioen, niet sinds zijn eerste poging in Casino Royale (2006).

En daar slaat Cary Fukunaga de nagel op de kop: het is wie Bond is, de geheim agent die een normaal leven wil, maar er nooit in slaagt. Vastgelopen in zijn eigen hoofd. Film na film na film opnieuw kan hij met pensioen, maar doet het niet. Daar dan een vrolijkere Bond, Grace Jones en een tuinier tegenover zetten, was niet consistent geweest. Het leven is geen pretje voor deze Bond, en No Time To Die lijkt ook die kant op te gaan. Bond vecht een eenzame strijd uit, een tweestrijd. Rust proberen vinden in een oase van groen in een mooi huis bij de baai, of achterhalen hoe de vork in de steel zit en zijn innerlijke strijd met Blofeld beslechten.

Fleming en Bond op Jamaica

Die tweestrijd, het ‘willen loslaten, maar niet kunnen’, vinden we ook in het leven van Ian Fleming. Fleming trok zich terug op Jamaica, om in alle rust te kunnen schrijven, weg van Engeland. Maar ook hij vond niet de rust waar hij naar zocht. Zichzelf verliezend in drank en sigaretten, op het einde van zijn leven, verveeld. Geïrriteerd. Kwaad. Moe. “Hij gaf de impressie dat hij niet uit bed kon zonder een fles wodka”, zei de jonge Jamaicaan Winston Stona over Fleming. Hij had Fleming net toast met kaviaar naar binnen zien werken met behulp van een slok wodka. “Ik denk dat hij zichzelf heeft verdronken.”

Fleming zelf schreef aan het einde van zijn leven het volgende in een notitieboekje: “Ik stond altijd met één voet nog in de wieg, ik wilde er niet uit. Met mijn andere was ik gehaast om in mijn graf te komen. Dat heeft tot een oncomfortabel bestaan geleid.” Dat alles vinden we ook terug in Craigs Bond, daar op pensioen op Jamaica. Maar hoewel het leven van Ian Fleming met een zekere rusteloosheid eindigde, is dat bij Craigs Bond niet het geval. Bonds leven eindigt met berusting, zich gelukkig prijzend met zijn vriendin en kind. En toch delen Ian Fleming en James Bond dezelfde filosofie.

I shall not waste my days in trying to prolong them. I shall use my time.

Het bericht Het pensioen van Bond in NTTD: “Grace Jones werkte niet” verscheen eerst op James Bond Nederland.

De aanleiding tot deze hoopvolle stemming is echter een treurige: Tanya Roberts. De 65-jarige actrice die vijfendertig jaar geleden de vrouwelijke hoofdrol speelde naast Roger Moore en Christopher Walken in A View to a Kill (1985). Zij overleed in de eerste week van 2021 maar liefst tweemaal.

De bizarre ontwikkeling rond haar tweevoudige dood kreeg de overhand over haar uiteindelijk overlijden. Het is hoe dan ook treurig als iemand op deze leeftijd sterft. Bovendien wezen de sterren in haar voordeel: zij behoorde tot een select groepje met een lange adem. De lange adem van de Bond-girl. In bijna zestig jaar James Bond-films is het recentelijk pas dat de eerste vrouwelijke hoofdrolspelers overlijden. Let wel: hoofdrolspelers. De James Bond-acteur heeft altijd dé hoofdrol, dan is er zijn voornaamste tegenstander in de belangrijkste bijrol en de vrouw die naast hem op iedere publiciteitsfoto staat: de vrouwelijke hoofdrol.

Nadat er binnen een jaar drie hoofdrolspelers uit de jaren 60 zijn overleden (Claudine Auger, Honor Blackman en Diana Rigg), lag het niet in de lijn der verwachting dat Tanya Roberts de vierde zou zijn. God works in mysterious ways…

De fraai ogende Vicky Blum veranderde halverwege de jaren 70 van de een op andere dag in Tanya Roberts, nadat zij in het huwelijksbootje was gestapt met acteur en scenarioschrijver Barry Roberts. Over deze Barry Roberts, die tot zijn dood in 2006 getrouwd bleef met de Bond-girl, bestaat een amusant verhaal opgemaakt door Telegraaf-journalist Henk ten Berge.

Ten Berge bezocht in de voorzomer van 1985 de Engelse première van de film en komt daar tot de volgende conclusie, aldus De Telegraaf van 20 juni van dat jaar: ‘Tanya lijkt in het dagelijks leven een lijfwacht te hebben in de persoon van Barry Roberts, haar echtgenoot. Hij wijkt geen seconde van haar zijde. Tijdens de hele produktieperiode was dat al zo en ook in de uren na de première volgt hij haar bijna ziekelijk precies op minder dan twee passen afstand. Al haar bewegingen en haar woorden worden door hem gekopieerd en gecontroleerd. (…) Een filmproducent moet echter gek worden van zo’n eeuwige schaduw, die zich bovendien voortdurend met alles bemoeit. „Een paar rollen gingen op het laatste moment helaas niet door,” vertelde Tanya toen ze het over haar carrière had. „Om onduidelijke redenen.” En de begeerde rol tegenover Dudley Moore in „10” werd ter elfder ure van haar afgenomen en aan Bo Derek gegeven. „Omdat ze een blondine wilden”, meent Tanya. Maar veel minder blond dan Bo is zij niet. Nee, het moet om die man geweest zijn. Dat uurtje aan tafel werden we al zenuwachtig van ’m.’

Tot zover naamgever en bodyguard Barry Roberts. Terug naar het heden. Terug naar Lance, het levende bewijs dat er licht gloort aan het eind van de tunnel, dat er een einde komt aan de pandemie, dat we No Time to Die op enig moment gaan zien.

Over deze Lance O’Brien, zoals meneer Tanya Roberts heet, is nagenoeg niets bekend. Noch is bekend of het tweetal gehuwd was, zoals sommige bronnen beweren, of de twee er een liefdesrelatie op nahielden of dat ze enkel overburen waren. Niets ten nadele van Lance, maar hoe minder nauw de relatie klinkt, des te realistischer het scenario. Tanya hield zielsveel van dieren. Laat dat even duidelijk zijn.

Sinds het overlijden van Barry vertoonde Tanya zich steevast alleen op de rode loper. Even stralend als anders. Een mooie vrouw is een mooie vrouw en dat was zij onbetwist. Met de kennis van nu is het helemaal niet raar dat Tanya daar solo over het roodkleurig karpet schreed.

Tanya was een weldoener, maar dan wel het liefst privé. Ze gunde Lance het zicht op haar. Dan begon hij kopjes te geven, luid spinnend te saliveren. Een aai over zijn bol en hij was tevreden. Ze hield van zijn gezelschap, altijd een luisterend oor. Maakt niet uit waarover zij klaagde; wintertenen, tepelkloofjes, ingescheurde nagelriemen, aanhoudende couperose, de woestijndroogte down under. Lance knikte gedwee, gaf haar een kopje thee, haalde de rest van de boodschappen in huis, boende de vloer, streek de was, poetste het glas, maaide het gras, plakte haar band, las voor uit de krant, zette het vuilnis aan de weg, snoeide de heg, warm water voor het bad… Tsja, toen werd hij het op een goed moment wel zat…

Maar even serieus nu. Al was hij de zoon van Brad Pitt en George Clooney, het blijft een raar verhaal. Tanya werd de dag vóór kerst niet goed. Volgens het ene artikel tijdens het uitlaten van de viervoeters, een andere bron meldt dat zij onwel naast haar bed werd gevonden. Hoe het ook zij, in het ziekenhuis moest zij aan de beademing en daar is zij niet meer vanaf gekomen.

Op de eerste zondag van het nieuwe jaar heeft Lance afscheid van haar genomen. Wegens de huidige restricties in het ziekenhuis verliep het allemaal nogal chaotisch. Tanya sloot voor de laatste keer haar ogen, Lance verliet gedesillusioneerd het hospitaal en kon niemand anders bedenken dan Mike Pingel te bellen. Pingel, Tanya’s zelfbenoemde pr-adviseur, had die dag toch niets te doen en klom gelijk in de pen. Binnen mum van tijd was het bericht over het overlijden van de Bond-girl en Charlie’s Angel wereldnieuws en kregen Lance en Mike hun minute of fame.

Totdat niet veel later Lance in een live-verbinding met een tv-show plots een telefoontje krijgt. Cedars-Sinai Medical Center aan de lijn: Tanya is niet dood. Nog niet althans. Lance nog meer in shock, social media ontploft, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Na een soap van twee dagen overlijdt Tanya Roberts op maandag alsnog, 65 jaar jong plus die ene dag. Een gecompliceerde urineweginfectie is de actrice uiteindelijk fataal geworden. De hoop dat zij op dinsdag opnieuw zou ontwaken, bleek ijdel. Sterven met glamour komt alleen maar voor in Dallas, zoiets gebeurt niet echt.

Het bericht Column: Lance verscheen eerst op James Bond Nederland.

Update 2 dinsdag 5 januari 2021:

Helaas melden verschillende nieuwsbronnen vanmiddag dat Tanya Roberts alsnog is overleden. Gister ontstond er onduidelijkheid, nadat haar vriend het ziekenhuis te vroeg had verlaten en niet meer had gepraat met de ziekenhuismedewerkers. Later werd hij opgebeld dat ze toch bleek te leven. Helaas was dit van korte duur.

Update 1 dinsdag 5 januari 2021:

You Only Live Twice, Mr. Bond. Er kwamen vannacht nieuwe berichten naar buiten dat Tanya Roberts ten onrechte dood is verklaard. De woordvoerder van Roberts heeft het persbericht waarin haar overlijden wordt bevestigd ingetrokken. Wel zou ze er nog steeds erg slecht aan toe zijn.

Partner Lance O’Brien kreeg in het ziekenhuis te horen dat Tanya niet lang meer te leven had. Bij het afscheid sloot Roberts haar ogen. Hij ging ervanuit dat ze was overleden. Vervolgens bracht hij het ‘nieuws’ naar buiten zonder met het medisch personeel te overleggen. Wij zijn erg opgelucht dat Tanya nog leeft!

Origineel artikel maandag 4 januari 2021:

Vanochtend werd het verdrietige nieuws bekendgemaakt dat Tanya Roberts, geboren als Victoria Leigh Blum, gisteravond op 65-jarige leeftijd is overleden. Ze zou in elkaar zijn gezakt toen ze haar honden aan het uitlaten was op kerstavond. Roberts heeft nog een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen, maar het heeft niet mogen baten.

A View To A Kill

O James! Dat is toch het gene wat we ons het meest aan de rol van Stacey Sutton in A View To A Kill (1985) herinneren. Het karakter schreeuwde het te pas en te onpas. Met of zonder O. Sutton werd afhankelijk van James Bond neergezet. Hij moest en zou haar beschermen. Sutton heeft een geschil met Max Zorin (Christopher Walken). Tijdens de paarden verkoop in Parijs probeert Zorin haar met een cheque van vijf miljoen dollar af te kopen. Als ze dit niet accepteert zet Zorin andere maatregelen in.

Erg bijzonder was ook een van de laatste scènes in A View To A Kill, waarin Roberts minder gilt dan in de brandende lift, maar alsnog in een benauwde situatie terecht komt. Vreemd is echter wel dat onder haar vermomming een prachtige jurk tevoorschijn komt.

Als Zorin haar aan boord van zijn zeppelin ontvoerd zit 007 hen op de hielen. In een ultieme poging om Bond uit te schakelen vaart Zorin tegen de Golden Gate Bridge. Sutton schakelt een paar van Max zijn handlangers uit. Helaas valt ze uit de zeppelin en moet Bond haar redden. Vele O James gillen later is het gevaar geweken.

Persoonlijk leven

Tanya groeide op in de the Bronx in New York. Ze was de tweede dochter van een Ierse vader en een Joodse moeder. Later verhuisde de Amerikaanse naar Toronto met haar moeder, waarna ze een carrière als fotomodel begon. Op haar vijftiende verliet ze de middelbare school om te gaan wandelen, maar keerde tenslotte weer terug naar the Big Apple. Naast modellenwerk begon ze met een acteeropleiding, nadat ze trouwde met scriptschrijver Barry Roberts.

Carrière

Roberts speelde in het begin van haar carrière veel verschillende soorten rollen. Eén van haar bekendere optredens was in het laatste seizoen van de detectiveserie Charlie’s Angels (1976–1981). Haar personage, Julie Rogers, was een vechtersbaasje dat haar handen goed wist te gebruiken. De producenten hoopte met haar de serie te redden, wat ze helaas niet is gelukt. Een aantal jaren later werd ze genomineerd voor een Razzie Award voor haar rol in Sheena (1984). De film werd een flop, maar uiteindelijk werd de ‘prijs’ aan iemand anders uitgedeeld. Toch weerhield dat de Bond-producenten niet om haar de rol van Stacey Sutton aan te bieden.

Vanaf 1998 speelde Roberts mee in de populaire Amerikaanse TV-serie That ’70s Show (1998–2006). Ze speelde de rol van Midge Pinciotti, maar besloot in 2001 om er een eind aan te breien. De gezondheid van haar man had voorrang.

Relatie met fans

Ze hield tot kort voor haar dood nog iedere zaterdag videochats met haar fans. Op haar sociale media stuurde ze regelmatig uitnodigingen naar Bond-fans om te komen kijken.

Tanya Roberts was getrouwd met Barry Roberts tot zijn dood in 2006. Het paar had geen kinderen.

Het bericht Update 2: Tanya Roberts (1955–2021) toch overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ze geldt misschien als één van de meest markante figuren uit de jaren ’80 en één van de meest bijzondere Bond-girls ooit. Dan kan natuurlijk alleen maar over Grace Jones gaan. De 70-jarige artieste is vanaf deze week in de Nederlandse bioscopen te zien in de documentaire Grace Jones: Bloodlight and Bami.

De documentaire geeft een uniek kijkje in het leven van Grace Jones. Documentairemaakster Sophie Fiennes (de zus van Ralph Fiennes, M in Spectre) volgde het icoon gedurende vijf jaar. Ze had nogmaals vijf jaar nodig om de documentaire daadwerkelijk af te leveren. Iedereen kent Jones als een wilde, uitdagende en androgyne persoonlijkheid. Ze wordt gezien als model, pop-icoon en actrice. Een veelzijdig persoon waarvan iedereen iets vond. Zeker haar androgyne voorkomen riep, vooral in de jaren ’80, veel vragen op.

Met de documentaire wil Fiennes laten zien dan zij meer is dan dat. Jones is ook een dochter, moeder, zus en zelfs oma. Grace Jones heeft de afgelopen 10 jaar er steeds meer voor gekozen om opener te worden over wie ze eigenlijk is. Daardoor kreeg de documentairemaakster toegang tot Grace Jones en haar leven. Zo reisde ze af naar de roots van Jones op Jamaica, werden opnames gemaakt tijdens een fotosessie in Parijs en een woonde Fiennes een optreden van Jones in de Ierse stad Dublin bij. In de documentaire lopen werk en privé naadloos in elkaar over.

Geïnteresseerd geraakt? Bekijk even of de documentaire bij het filmhuis bij jou in de buurt draait.

Jones in A View To A Kill

James Bond-liefhebbers kennen Grace Jones vooral als Bondgirl/handlanger Mayday in A View To A Kill. Een aantal jaar voor de film vertelde ze in de media dat ze de filmwereld in wilde gaan. Gecast worden als handlanger van Zorin zou voor haar de ideale springplank zijn naar een grotere carrière.

Dat bleef helaas uit. Na de opnames speelde ze nog samen met Arnold Schwarzenegger in Conan The Destroyer (1984). Twee jaar na haar ‘filmcarrière’ dook Jones weer de studio’s in om een nieuw album te maken. Ook was ze daarna te zien in televisiereclames van Honda en Citroën.

Het bericht Grace Jones: Bloodlight and Bami, nu in de bioscoop verscheen eerst op James Bond Nederland.

Vannacht was onze redacteur Tijl Spanjers al vroeg uit de veren om NPO Radio 1 te woord te staan over 32 jaar A View To A Kill. In het programma Nachtkijkers werd hier bij stil gestaan. Want vandaag is het exact 32 jaar geleden dat A View To A Kill uitkwam. Bovendien de laatste film van Roger Moore als James Bond.

De officiële première van de veertiende James Bond film vond plaats op 22 mei 1985 in de Verenigde Staten. Iets meer dan een maand later op 4 juli 1985 vond de première plaats in Nederland.

A View To A Kill speelt zich voor een gedeelte af in de Verenigde Staten. Voor de eerste keer was San Francisco de set van een James Bond film. Het opkomende Silicon Valley was waar het allemaal om draaide. Zorin Industries probeert namelijk de monopolie op microchips in handen te krijgen. Hun oplossing, Silicon Valley onder laten lopen. Daar steekt 007 echter een stokje voor.

Meer lees je op onze wiki pagina.

Het bericht Fragment: A View to a Kill bij NPO Radio 1 verscheen eerst op James Bond Nederland.