Jorrits favoriete Bond-gadgets deel 007: Diamonds Are Forever

Sean is terug! Voor één keer. Al kon hij de grote som geld in 1983 niet laten lopen. George Lazenby raakte aan het einde van On Her Majesty’s Secret Service (1969), met name rond de première, waar hij met een dikke baard verscheen, gebrouilleerd met de James Bond-producenten.

Daarom vroegen ze Sean Connery die voor het toen astronomische bedrag van 1,25 miljoen dollar terugkeerde. Ook streek hij 12,5 procent van alle opbrengsten op. Diamonds Are Forever (1971) is een typische jaren zeventig-film, compleet met een Bond- girl in minuscule bikini’s, een over-the-top moon buggy en een aanvaller die in de aardappelpuree verdrinkt.

Aardappelpuree? Dat vraagt om een stukje uitleg. Ik schets de scène even. In de pre-title sequence rekent James Bond eindelijk met Blofeld af. Hij reist er bijna de hele wereld voor rond. Van Japan naar Egypte waar uiteindelijk ene Marie wel weet waar Ernst Stavro Blofeld is. Enig aandringen om haar de naam te ontfutselen is wel nodig. Met het bovenstukje van haar bikini weet Bond uiteindelijk de schuilplaats van Blofeld uit haar te krijgen.

Een aardappelpureemodderbad

Bond infiltreert in een geheim laboratorium waar Blofeld klonen van zichzelf maakt. De man die hem met een revolver probeert uit te schakelen wordt met de modder waarin hij ligt het zwijgen opgelegd. Daarna slaagt Bond erin om Blofeld in een kokend modderbad te laten verdrinken. Al zal de hitte ook mee hebben gespeeld. Helaas blijkt het om een kloon te gaan. De modder was in het echt aardappelpuree. Volgens productiedesigner Ken Adam begon die na 24 uur onder de hete lampen enorm te stinken. Arme stuntman met revolver…

Bond gebruikt in die scène een simpel maar zeer doeltreffend gadget. Wanneer een handlanger zelf Bonds pistool uit zijn borstzak wil halen, grijpt de boef niet naar de kolf van een wapen, maar naar een soort muizenval. Bloedende vingers zijn het gevolg en Bond kan de man met een simpele judoworp uitschakelen.

Moon buggy

James Bond krijgt de opdracht om een diamantsmokkelbende op te sporen. Daarvoor gebruikt hij in samenspraak met zijn vriend bij de CIA, Felix Leiter, een aantal nepdiamanten. De echte diamanten worden in het lijk van Peter Franks gestopt. Bond geeft zich uit voor Franks en ontmoet zo Tiffany Case. De diamanten worden naar Los Angeles gesmokkeld. Maar waar heeft deze bende de diamanten voor nodig? Via een spoor komen Bond en Tiffany bij Willard Whyte’s Tectronics terecht. Daar bouwt niemand minder dan Ernst Stavro Blofeld aan een ruimtelaser. Met als doel, hoe kan het ook anders, werelddominantie af te dwingen.

Bij Willard Whyte’s Tectronics kiest James voor een geestige vermomming. Hij doet zich voor als Klaus Hergersheimer die als taak heeft stralingsschildjes te controleren. Tot groot ongenoegen van Doctor Metz, een vooraanstaande wetenschapper die is gespecialiseerd in het sturen van laserstralen. Sean Connery heeft zich als 007 een heus Duits accent aangemeten.

Wanneer hij wordt ontdekt komt hij per toeval langs een volledige replica van de maanlanding, een duidelijke referentie naar de maanlanding van Apollo 11 in 1969 en de vraag of deze echt was. Daar wordt tot op de dag van vandaag nog door sommige mensen aan getwijfeld. 007 steelt de moon buggy en weet te ontsnappen. De moon buggy was tijdens de productie een bron van problemen. Als je goed kijkt zie je zelfs een van de wielen door het beeld stuiteren. Het brak af toen de moon buggy net buiten beeld was!

Vingerafdrukcamera

De diamantssmokkelaars van Blofeld brengen James Bond naar Amsterdam. Daar doet hij zich voor als Peter Franks. Compleet met een door Q-Branch vervaardigde nepvingerafdruk. Hij heeft daar als Franks een afspraak met Tiffany Case. Het appartement aan de Reguliersgracht 36 wordt per lift bereikt. Amsterdamse pakhuizen zijn alleen niet zo diep. Er is geen plaats voor een grote lift zoals we die in Diamonds Are Forever zien.

Tiffany Case heeft voor het gemak de deur van haar appartement open laten staan. Als Bond binnenkomt ziet hij haar nog net, schaars gekleed en met een grote blonde pruik, een kamer in stiefelen. Na zichzelf een dikke bel whisky te hebben ingeschonken komt Tiffany weer binnen. Nu met een bruine pruik. Ze heeft inmiddels wel wat meer kleren aan. 007 moet echt twee keer kijken. Tiffany neemt Bond zijn glas aan. Op haar kamer spuit ze de buitenkant van het glas in voor vingerafdrukken. Die maakt ze met een kwastje duidelijk en ze maakt er een foto van.

Ze komt de kamer weer binnen en Bond kan het niet laten om haar verschijning te complimenteren; “Dat is een leuk niemendalletje, wat u daar bijna draagt. Ik keur het goed.” De foto is inmiddels klaar en Tiffany vergelijkt de vingerafdrukken van Franks met die van 007. Natuurlijk zijn ze identiek, daar heeft Q voor gezorgd. Ondertussen komt Bond er ook achter. Het glas ruikt wat vreemd. Het scherm waarop Case de vingerafdrukken vergelijkt is volledig over the top. Net als de hele film overigens. Dat past prima in de tijdgeest.

Gokkastring

Samen met de diamanten gaan Tiffany en James naar Los Angeles. Vanuit daar reist Bond met het stoffelijke overschot van Peter Franks en de mannen van Slumber Inc. naar Las Vegas. Tijdens de crematie van Franks wordt het Bond bijna te heet onder de voeten. Hij stapt triomfantelijk uit de kist wanneer de mannen van Slumber erachter komen dat de echte diamanten niet zijn meegereisd. Wanneer James van een bad geniet belt hij met Felix Leiter. Zijn vriend behandeld de zaak rond Blofeld vanuit de CIA. Bond wil de echte diamanten snel hebben. Q komt morgen met de stenen aan.

Wanneer Bond en Felix de ontvoerde Willard Whyte hebben gevonden vallen ze het casino van ‘Whyte’ binnen. Het blijkt een van de plekken te zijn waar Blofeld zich schuilhoudt. Q is ondertussen zijn tijd aan het verdoen aan de gokkasten. Hij test een van zijn nieuwe uitvindingen. Een elektromagnetische ring waarmee hij altijd kan winnen. Met de ring stuurt hij de drie rollers waar de figuren op staan. Tiffany is er duidelijk van onder de indruk. In haar ooghoek ziet ze echter een “vrouw” met een witte Perzische kat op de arm voorbijlopen…

Bal voor watertransport

Een van de meest bijzondere gadgets uit de filmreeks is toch wel de watertransportbal. James Bond gebruikt de bal, ontwikkeld door Q-Branch, om bij Blofeld zijn hoofdkwartier te komen. Het bevindt zich midden op de oceaan. In 1971 moet dit er voor de gemiddelde bioscoopbezoeker vreemd uit hebben gezien. Bond die per bal, aan drie parachutes uit een vliegtuig wordt geworpen. Blofeld laat het allemaal gebeuren. Hij had 007 uit de lucht kunnen schieten. Maar goed, wanneer je dat doet breng je ook een van de meest succesvolle filmseries om zeep. Tegenwoordig kennen we een vergelijkbaar fenomeen als zorbing, waarbij mensen zich in een grote kunststof bal over water of heuvels voortbewegen.

Ford Mustang Mach 1

In Diamonds Are Forever rijdt Bond in een product van de Ford Motor Company. Dat past op zich prima omdat een groot deel van de film zich in Amerika afspeelt. De Ford Mustang Mach 1 is een versie van de wereldberoemde muscle car die zich richt op pure sportiviteit, maximale prestaties en luxe. De wagen heeft een 4,9 liter 302 Windsor V8 onder de kap en is goed voor 210 pk. Vreemd genoeg is dit het instappertje. De auto was ook leverbaar met een 428 Super Cobra Jet V8 motor. Goed voor 375 pk op de achterwielen.

In de film scheurt Bond er met Tiffany mee door de straten van Las Vegas. De scènes, in het donker gefilmd, waren duidelijk een uithangbord voor de lichtjes van de gokstad. Een steeds groter wordende politiemacht zit achter ze aan. Op een gegeven moment duikt 007 een steegje in. Dat gaat nooit passen natuurlijk. Maar op twee wielen lukt het wel. Deze scène bevat een van de grootste filmfouten uit de filmserie. De Mustang Mach 1 gaat op de linkerwielen de steeg in en komt er op de rechterwielen weer uit.

Jorrits Favoriete Bond Gadgets

In deze serie artikelen rond mijn favoriete James Bond gadgets ga ik de Bond-films af. Uiteraard inclusief Never Say Never Again (1983), de remake van Thunderball die Kevin McClory na een slepende rechtszaak mocht maken. Mijn favorieten uit Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965), You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Secret Service (1969) beschreef ik eerder. De volgende keer ga ik het hebben over mijn favoriete gadgets uit Live and Let Die (1973). Het eerste James Bond-avontuur met Roger Moore als 007.