Op 24 oktober 2018 komt Merlijn (tegenwoordig Bondesque Magazine) met een artikel over niet uitgebrachte dvd-concepten van het Amerikaanse Inada Studios. Het gaat om concepten uit 2004 voor een nieuwe dvd-serie. Inada was in 2002 betrokken bij de promotie van Die Another Day (2002) in Japan. Het toenmalige MGM Home Entertainment gunde hun de opdracht voor de nieuwe dvd-boxset.

De “vergeten” James Bond dvd-concepten uit 2004

24 oktober 2018

De geschiedenis van James Bond is ruim 66 jaar oud. Deze is zo groot en uitgebreid is dat er vaak nieuwe, onbekende dingen opduiken. In de loop der jaren zijn er bijvoorbeeld vele marketingbureaus, fotografen en andere creatieve mensen in opdracht bezig geweest om concepten te ontwerpen. Inada Studios is er één van.

Concept dvd-serie

Zo zijn er in de loop van de jaren verschillende concepts ontworpen maar nooit uitgebracht. Het bekendst zijn posters van de films. Maar ook verschillende ontwerpen van video-, dvd- en blu-ray-boxen hebben uiteindelijke productie nooit gehaald. Eén daarvan zijn de ontwerpen van Inada Studios.

Het bedrijf, gevestigd in New York, kreeg eind 2004 de opdracht om een ontwerp te maken voor een nieuw uit te brengen dvd-box. Ze werden niet zomaar gekozen. In 2002 waren ze betrokken bij de Japanse promotie van Die Another Day. Inada verzorgde de bioscooptrailer, het persboek en de Japanse promotiewebsite. De studio kreeg een nieuwe opdracht van MGM Home Entertainment; ontwerp een logo en verschillende covers voor een nieuwe dvd-serie. Het idee was dat alle covers eenzelfde lay-out kregen.

Logo-ontwerp

Eén van de onderdelen was het ontwerp van een nieuw logo voor de serie. Inada Studio creëerde hiervoor een vorm van een wapen welke was geïnspireerd op het wapen van de Britse monarchie. Het basisontwerp was links een paard, rechts een eenhoorn en daartussenin een wapenschild. Onder het wapenschild de tekst ‘James Bond’ en het (beroemde) 007-logo. Elke film kreeg zijn eigen kleur en invulling op het wapenschild. Voor Goldfinger uit 1964 was dit bijvoorbeeld de hoed van Oddjob op het wapenschild en erboven een gouden hand.

Het logo werd uiteindelijk door MGM Home Entertainment gebruikt. Anderhalf jaar later verscheen de James Bond Ultimate Edition. Op de cover van deze twee disk editie verscheen het logo. Deze werden één op één overgenomen van het concept, alleen werden ze uitgevoerd in grijstinten.

Covers

De covers voor de dvd’s werden niet overgenomen. Het is dus alleen bij een concept gebleven. Inada Studio ontwierp verschillende soorten covers. Als voorbeeld werd From Russia with Love (1963) veelvuldig gebruikt. Van twee ontwerpstijlen werd ook een cover van een andere film gemaakt. Moonraker (1979) werd geïnspireerd op posters uit de jaren zestig en zeventig.  Voor de stijlvolle (wellicht saaie) cover werd Tomorrow Never Dies (1997) ontworpen.

Ondanks dat het concepten waren, zijn ook hiervan een aantal elementen terug te vinden op de James Bond Ultimate Edition-versie. In de onderstaande afbeelding is From Russia with Love uitgewerkt in een zogeheten slip-case en is de afbeelding van Sean Connery als James Bond doorgedrukt. Hierdoor lijkt de cover heel donker, maar je kan toch de afbeelding van Sean Connery zien. Het wapenschild en het logo van de film zijn groot uitgevoerd. In de uiteindelijke Ultimate Edition-versie is er ook veel gebruik gemaakt van doorgedrukte afbeeldingen. Daarnaast hadden de doosjes uit de luxe koffer editie ook allemaal een slip-case.

Overige ontwerpen

Hieronder zie je een overzicht van andere ontwerpen die Inada Studio heeft gemaakt. Wij danken Inada Studio hartelijk voor hun medewerking. Benieuwd wat zij nog meer ontworpen hebben? Bezoek hun website www.inadastudio.com.

Het bericht Terugblik: De “vergeten” James Bond dvd-concepten uit 2004 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ga direct naar de Bondesque Magazine-shop. Gebruik de exclusieve code JBN#12 voor 1,50 euro korting. Geldig tot 31 juli.

De Nederlandse connectie: van GVU-bus tot Casino Royale

In De Nederlandse Connectie duikt het blad in het opmerkelijke verhaal van twee voormalige GVU-stadsbussen uit Utrecht. Wat begon als een alledaagse carrière in de Domstad kreeg een onverwacht vervolg toen de voertuigen werden ingezet voor een spectaculaire actiescène in Casino Royale (2006). Het artikel brengt de geschiedenis van deze bijzondere harmonicabussen in kaart en laat zien hoe zij onderdeel werden van de Bond-filmgeschiedenis.

De Ian Fleming Foundation

Een van de hoogtepunten van deze editie is een uitgebreid interview met Alan J. Porter, voorzitter van de Ian Fleming Foundation. Hoewel de stichting vooral bekendstaat om haar indrukwekkende collectie originele voertuigen uit de Bond-films, rijkt haar missie veel verder. Porter vertelt over het behoud van Bond-erfgoed en het belang van historische documentatie binnen de wereld van Ian Fleming en James Bond.

James Bond op de flipperkast

Wat gebeurt er wanneer de spanning, glamour en actie van James Bond worden vertaald naar een flipperkast? Bondesque Magazine onderzoekt de geschiedenis van de officiële James Bond-flipperkasten en laat zien hoe ontwerpers de wereld van 007 tot leven brachten in lichtshows, geluidseffecten en uitdagende spelmechanieken. Een verrassende blik op een bijzonder onderdeel van de Bond-merchandise.

Vergeten illustraties van Barye Phillips

Naar aanleiding van een bijzondere veiling die afgelopen december plaatsvond, neemt Peter Crush de lezer mee naar een grotendeels vergeten hoofdstuk uit de publicatiegeschiedenis van James Bond. Centraal staan de Signet-omslagen van kunstenaar Barye Phillips, die jarenlang onderbelicht zijn gebleven.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Commander Bond

De aangekondigde videogame First Light (2026) legt nadrukkelijk de nadruk op de militaire achtergrond van James Bond. In een uitgebreid onderzoek gaan Merlijn Kuiper en Gosse Drent, redacteur van James Bond Nederland, op zoek naar de oorsprong en het vervolg van Bonds militaire carrière. Daarbij wordt gekeken naar de eigen oorlogservaringen van Ian Fleming en de manier waarop deze hun weerslag vonden in zowel de literaire als filmische avonturen van 007.

Flemings inspiratie: Diamonds Are Forever

Toen Diamonds Are Forever (1956) verscheen, groeide Ian Fleming uit tot een steeds succesvollere auteur, terwijl hij privé met uiteenlopende uitdagingen werd geconfronteerd. In dit artikel onderzoekt Bondesque Magazine de periode waarin zijn vierde Bond-roman tot stand kwam. Welke gebeurtenissen uit zijn leven vormden de inspiratie voor het verhaal? En hoe vonden actuele ontwikkelingen, persoonlijke ervaringen en ontmoetingen hun weg naar de pagina’s van deze roman?

Bondesque Magazine #12 bestellen

Bondesque Magazine #12 biedt opnieuw een unieke mix van filmgeschiedenis, literair onderzoek, interviews en exclusieve achtergrondverhalen. De nieuwe editie is nu verkrijgbaar via de officiële website. Gebruik de exclusieve code JBN#12 voor 1,50 euro korting. Geldig tot 31 juli.

Het bericht Bestel ‘Bondesque Magazine’ #12 met JBN-korting verscheen eerst op James Bond Nederland.

Toegegeven: als ik die betreffende woensdagavond lees over De Schatkamer gaan mijn gedachten niet meteen uit naar James Bond. Ik scrol wat rond in het grote Beeld & Geluid-archief en beland bij een stukje Koekeloere met Moffel en Piertje, een paar oude afleveringen Lingo en de allereerste afleveringen van Het Klokhuis en Willem Wever. Het archief mag vooral even mijn nostalgische voelsprieten kietelen.

De link met Bond heb ik nog niet gelegd. Totdat mijn mederedacteur Gert‑Jan Waterink ineens aankomt met een hele reeks linkjes vol interviews en achtergrondverhalen over de Bond‑films. Blijkbaar is er vroeger behoorlijk wat NPO‑budget richting onze favoriete geheime agent gevloeid, want er blijkt verrassend veel materiaal over James te vinden.

Hieronder licht ik een paar van mijn favorieten uit, maar vergeet vooral niet om zelf ook nog even rond te neuzen.

NTS Journaal (Stream 3) over On Her Majesty’s Secret Service, 14 oktober 1968

Een kort fragment (stream 3) uit het NTS Journaal met een interview met de kersverse Bond-acteur George Lazenby. Een zeldzaam Nederlands tijdsdocument uit de aanloop naar On Her Majesty’s Secret Service.

In een interview vertelt Lazenby over zijn eerste ervaringen in de filmindustrie. Op de vraag hoe hij het maken van de film heeft ervaren, antwoordt hij dat dit de eerste keer is dat hij aan een filmproductie meewerkt. Wanneer hem vervolgens wordt gevraagd of hij het spannend vond, reageert hij ontkennend. Even later neemt hij plaats naast zijn tegenspeelster Diana Rigg, waarna het filmpje alweer ten einde komt.

Avroskoop over Diamonds Are Forever, 19 december 1971

Avroskoop was het wekelijkse filmprogramma van de AVRO. Filmjournalist Simon van Collem geldt in deze periode als een van de bekendste gezichten van de Nederlandse filmjournalistiek. Het programma besteedt veel aandacht aan nieuwe bioscoopfilms en bevat regelmatig interviews met internationale sterren.

Deze aflevering staat volledig in het teken van Diamonds Are Forever en bevat interviews met Sean Connery, producent Harry Saltzman, regisseur Guy Hamilton, productieontwerper Ken Adam, Bond-girl Jill St. John en schurkvertolker Charles Gray.

Simonskoop over Moonraker, 13 juli 1979

In 1977 krijgt Simon van Collem zijn eigen filmprogramma: Simonskoop. Het programma bouwt voort op het succes van Avroskoop en biedt net als zijn voorganger uitgebreide reportages vanaf filmsets, interviews met acteurs en achtergrondverhalen uit de internationale filmwereld.

Deze aflevering biedt een kijkje achter de schermen van Moonraker, met interviews met Roger Moore, producent Albert R. Broccoli, regisseur Lewis Gilbert en Bondgirl Lois Chiles.

Simonskoop over Octopussy, 28 juni 1983

Vanaf 4 minuten en 43 seconden staat Octopussy centraal. Simon van Collem spreekt onder meer met Roger Moore en Maud Adams over de eerste Bond-film van 1983. Duidelijk is wel dat Moore een paar jaar ouder is geworden en inmiddels een bril draagt.

Simonskoop over Never Say Never Again, 11 december 1983

Deze reportage gaat over Never Say Never Again, de tweede Bond-film die verschijnt in 1983. Te zien zijn interviews met Sean Connery en Barbara Carrera.

Bijzonder is dat het interview met Connery in Amsterdam wordt opgenomen. Waar precies is vooralsnog onbekend. Wel is bekend dat de première van Never Say Never Again plaatsvindt tijdens de Internationale Filmweek Amsterdam in Theater Tuschinski op 8 december 1983, met aanwezigheid van Sean Connery, Irvin Kershner, Kim Basinger, Barbara Carrera en Saskia Cohen Tanugi. Waarschijnlijk wordt het interview in diezelfde week opgenomen.

Film & fans-aflevering, 18 mei 1985

Film & Fans is een spelprogramma rond filmkennis, waarin kandidaten vragen krijgen over populaire films, acteurs en filmgeschiedenis.

De aflevering opent vanaf 3 minuten en 17 seconden met een reeks vragen over James Bond, wat een aardig beeld geeft van de populariteit van de serie in het midden van de jaren tachtig.

Simonskoop – Met Timothy Dalton over zijn rol als James Bond, 29 juni 1987

In deze uitzending spreekt Simon van Collem uitgebreid met Timothy Dalton over The Living Daylights, waarin ook de Nederlandse Jeroen Krabbé als Generaal Georgi Koskov te zien is. Dalton gaat in op de actie die gevraagd wordt van een Bond-acteur en hoe dat in deze film weer terugkomt. Daarnaast zijn er verschillende behind-the-scenes te zien.

Dalton gaat in op zijn visie op James Bond en vergelijkt zijn interpretatie met die van voorgangers Sean Connery en Roger Moore. Daarnaast bevat de reportage beelden achter de schermen van de opnames van Amsterdamned.

Simonskoop – Timothy Dalton over zijn rol als James Bond in ‘Licence to Kill’, 9 juni 1989

Vanaf 17 minuten en 28 seconden besteedt het programma aandacht aan Licence to Kill. Timothy Dalton vertelt over de film en zijn tweede optreden als 007. Dalton vertelt onder andere hoe hij alle Bond-boeken die hij belangrijk acht opnieuw heeft gelezen, om te kijken waar die aansluiten op het script.

Simonskoop Extra, 23 juni 1989

Simonskoop Extra is een speciale editie van het reguliere programma, vaak volledig gewijd aan één grote filmrelease of een bijzonder onderwerp.

Deze uitzending staat in het teken van Licence to Kill en bevat een interview met Timothy Dalton, opgenomen in de tuin van het Amstel Hotel in Amsterdam, met op de achtergrond de Hogesluis.

De aflevering heeft daarnaast een bijzondere historische waarde. Het betreft namelijk de laatste opname van Simon van Collem, die kort voor de uitzending overlijdt. Het programma wordt daardoor postuum uitgezonden. De introductie wordt verzorgd door Jeroen Krabbé.

Voor de leeuwen (KRO) – Afl. 6: De scenarioschrijver, 25 maart 1992

Voor de Leeuwen is een documentaire- en interviewreeks van de KRO over verschillende creatieve beroepen binnen de film- en televisiewereld.

Vanaf 11 minuten en 42 seconden verschijnt drievoudig Bond-regisseur Terence Young in beeld. In een interview, opgenomen op Pinewood Studios, vertelt hij aan presentator Willibrord Frequin over het regievak en zijn ervaringen met de eerste Bond-films. De twee bezoeken de iconische 007 Stage en Young vertelt onder andere over welke grote films daar allemaal zijn opgenomen.

Stapel op auto’s, 19 december 1997

Stapel op Auto’s is een televisieprogramma over auto’s, techniek en de automobielwereld, gepresenteerd door Huub Stapel.

Vanaf 24 minuten en 13 seconden bevat de uitzending een kort item over Tomorrow Never Dies, inclusief enkele behind-the-scenesbeelden met daarin Bonds BMW 750iL die letterlijk een etalage in vliegt.

Grolschreclame – Najaarspromotie James Bond, 1 januari 1999

Waar we Bond tegenwoordig associëren met het Nederlandse biermerk Heineken als zijn merk van keuze, blijkt dat daarvoor Grolsch dat te zijn geweest. Deze reclame verschijnt al vroeg in het releasejaar van de film, in januari 1999. Het zou uiteindelijk tot december van dat jaar duren voordat de film in de bioscopen wordt uitgebracht.

De reclame combineert duidelijk de explosieve stijl van de Bond-films, met vuur op de achtergrond en de bekende gun barrel-scène waarin een man naar het midden van het scherm loopt. In plaats van zich om te draaien en te schieten, opent hij echter een biertje. Van boven naar beneden druipt er geen bloed, maar bierschuim. Samen met de vlammen vormt dit de kleuren van pils.

Startdust, 3 december 1999

Stardust is een wekelijkse filmrubriek met nieuws, trailers, interviews en reportages uit de internationale filmwereld.

In deze aflevering, die uitkwam op de eerste verjaardag van ondergetekende, is een interview te zien met regisseur Michael Apted, die op dat moment bezig is met de promotie van The World Is Not Enough. Apted vertelt vooral hoe hij realisme probeert te verwerken in het verhaal van de film en dat de film daarmee verder gaat dan “een gek die de wereld wil opblazen”.

Het bericht Veel James Bond-schatten in het archief van Beeld & Geluid verscheen eerst op James Bond Nederland.

Star Wars zag ik eerder dan James Bond. Een klasgenoot van de lagere school had van die poppetjes; die vond ik fantastisch. Hij had ze in een speciaal ontworpen kast staan, met voor ieder figuurtje een apart vakje. De grotere sets, zoals die van Jabba de Hutt op een platform met valluik, stonden daar weer bovenop. Het was beter dan een speelgoedwinkel. Hier mocht ik gewoon mee spelen…

Daarna volgden de films, die ik steevast door elkaar haalde. Voor mij is het toch vooral één vermakelijk ruimte-epos met een kop en een staart. Dat dit nog maar het midden van de filmserie was, daar hield ik mij niet mee bezig. Het waren de sfeer, de muziek en de immense ruimteschepen waar ik mij aan vergaapte.

Bij ieder weerzien, later dus op dvd, werd ik toch weer even die basisschoolleerling en dacht ik terug aan die poppetjes. Met de originele trilogie voel ik dan ook zeker een nostalgische band. De latere films vanaf de jaren 90, daarvan zag ik een enkeling in de bioscoop, pas helemaal aan het einde van de rit in een nagenoeg lege zaal — het moet toen zijn begonnen, dat ik nogal makkelijk in slaap val als de zaallichten eenmaal doven…

Voor de laatste drie ging ik al niet meer naar de bios. Ergens, tijdens drie maanden gratis Disney+, heb ik nog eens een nieuwe Star Wars aangeklikt. Al snel vroeg ik mij af: waar zit ik in godsnaam naar te kijken?

Taaie Attack of the Clones

En toen dus recentelijk de fraaie blu-raybox met alle negen delen. Een bestelling die ik overigens op een vrijdagavond online had geplaatst met een leveringsbelofte van de volgende dag… Eenmaal raden… Inderdaad, ik kon de eerste film pas halverwege de volgende week in de speler steken. ‘U was niet thuis.’ Ammehoela! Ik zat ín de brievenbus! PostNL heeft gelijk een miljoenenclaim aan de broek gekregen. Zal ze leren. Ook ik heb mijn grenzen.

De originele trilogie ging erin als koek. Net als bij James Bond uit de jaren 70 en 80 zie je waar de visuele effecten het moeilijk hebben. Je ziet ook wat er naderhand nog is ingeknutseld door George Lucas. Dat had in veel gevallen allemaal niet gehoeven.

Dan Episode I, The Phantom Menace (1999), die ik dus ooit in een lege bioscoop zag. Deze film was verre van goed, maar best te pruimen. Het begon pas echt taai te worden bij Attack of the Clones (2002). Ik had hier het gevoel dat ik naar een voorloper van de computeranimatie zat te kijken. Een videogame waar je zo gauw mogelijk door je levens hoopt te zijn. Een brei aan peperdure effecten gepresenteerd door Wibra. Het deed letterlijk pijn aan mijn ogen.

Ik had zo’n zin om Christopher Lee te zien, en het duurde en duurde maar. Ik heb de film zo vaak afgezet – om de volgende dag toch weer een poging te wagen – dat het leek alsof de acteur zichzelf met terugwerkende kracht uit de film had teruggetrokken. Uit schaamte. Tot hij op dag vijf toch in beeld verscheen. Eindelijk iemand die al die onzin een beetje kon relativeren. Als er iemand in staat was te schitteren tussen een berg rommel, was het Dracula wel. En dan die uitgestreken kop en niet te vergeten: die stem…

Maar als de man met het gouden pistool het enige lichtpuntje van een twee uur durende marteling is… Dat volwassen mensen zoiets kunnen bedenken en willen uitvoeren. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Stroperige liefde

Zullen Star Wars-fans zo ook naar James Bond kijken, vroeg ik mij af. De nostalgie waar ik zo aan hang, waar de Star Wars-clan op neerkijkt? Of dat zij vinden, net als ik bij het sterrenepos, dat het na drie prima basisfilms na Goldfinger (1964) wel genoeg was met James Bond? Maar ze kunnen You Only Live Twice (1967) toch moeilijk net zo belabberd vinden als Attack of the Clones? En alles wat daarna kwam, van On Her Majesty’s Secret Service (1969) en The Spy Who Loved Me (1977) tot GoldenEye (1995) en Skyfall (2012), ieder zijn smaak natuurlijk, maar die films trekken de gemiddelde kwaliteit van de Bond-serie toch duidelijk omhoog?

Nou zijn de kritieken over deze vijfde Star Wars-film niet van de lucht; de hausse aan tegenvallende reacties die ik online raadpleegde, bevestigde mijn gevoel. Ik moest mijn hart zelfs even luchten bij Gemini, dat vertelde dat vooral de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé als bijzonder stroperig wordt ervaren. Daaraan toevoegend dat ook deze film zijn fans heeft — áls dit de eerste Star Wars was die zij zagen. Net zoals Die Another Day (2002) ook fans van James Bond heeft voortgebracht.

Lord of the Rings door andere ogen

Episode III laat ik voorlopig nog even in de box zitten, die zit daar prima. Ondertussen bekeek ik een jongere klassieker: de eerste The Lord of the Rings (2001). Inmiddels ook 25 jaar oud. Ik had deze tijdens de kerstdagen al eens voorgesteld aan de dochters, maar geen haar op hun hoofden dat ze naar dwergen, elfen en orcs gingen kijken. Tot ik de oudste onlangs influisterde dat het eigenlijk een soort Harry Potter is, maar dan voor volwassenen. Ineens had zij hier wel puntoren naar.

Het was prachtig om deze film door andere ogen te bekijken. Ook The Fellowship had ik in geen jaren gezien, maar het beviel mij gelijk meer dan welke Star Wars ook. De trilogie van Peter Jackson vond ik bij hun releases al fantastisch en ook dat is daarna met The Hobbit (2012-2014) allemaal overdadig geworden. Lichtpunt blijkt ook hier weer: Christopher Lee.

Indy als toetje

Om de grote filmfranchisemarathon af sluiten, nam ik als toetje nog de derde Indiana Jones. Dit keer zonder Christopher Lee, maar met Sean Connery, Alison Doody, Julian Glover, John-Rhys Davies, de vorige week overleden Michael Byrne en Vernon Dobtcheff uit de Bond-films. En zelfs bijna-Bond Hans de Vries heeft hier als Luke Hanson op de aftiteling nog een kleine rol.

Ook voor Indiana Jones geldt: de twee films die daarna kwamen, steken in schril contrast af tegen de originele trilogie. Wat dat betreft heeft James Bond zich niet ondanks, maar dankzij een ijzersterk begintrio als stevig fundament, steeds weten te vernieuwen. Er is niemand die zal zeggen dat Attack of the Clones de beste Star Wars is, niemand die een Hobbit-film beter vindt dan een Lord of the Rings en niemand die Kingdom of the Crystal Skull (2008) verkiest boven een van de eerdere Indiana Joneses.

Maar als het om Bond gaat, dan zijn er steevast fans te vinden die Thunderball (1965) boven de eerste drie plaatsen. Of Moonraker (1979), Octopussy (1981) of A View to a Kill (1985) op één zetten. Terwijl weer een ander zweert bij Licence to Kill (1989) of Casino Royale (2006).

Toen ik in de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 juni een voetbalveldslag aanschouwde, vond ik het in de verlenging welletjes. Ik had het licht nog niet uitgedraaid of ik zakte – net als bij Star Wars in de bioscoop – in een korte maar diepe slaap. Nooit eerder was een penaltyreeks zo rustgevend…

Het bericht Column: A long time ago, in a galaxy far, far away…. verscheen eerst op James Bond Nederland.

Van een geheime basis in een vulkaan tot een vernietigende zonnestraal uit de ruimte. En, laten we eerlijk zijn, ook het vele mannelijke en vrouwelijke schoon in de films zorgt er regelmatig voor dat kijkers het warm krijgen.

Een uitgeholde vulkaan in You Only Live Twice (1967)

Wie zit er achter het mysterieuze verdwijnen van verschillende ruimtevaartuigen en hun bemanningen? De Amerikaanse, Britse en Russische veiligheidsdiensten staan voor een raadsel. James Bond wordt op de zaak gezet en reist af naar Japan om de verdwijningen te onderzoeken.

Zijn speurtocht leidt hem naar een misdaadsyndicaat en uiteindelijk naar een afgelegen eiland voor de kust. Tijdens een verkenningsvlucht met Little Nellie, de door Q ontwikkelde gyrocopter, ontdekt Bond een uitgeholde vulkaan met een opvallend groen kratermeer. Niet veel later wordt hij onder vuur genomen en moet hij alles op alles zetten om levend te ontsnappen. Gelukkig heeft Q het toestel uitgerust met allerlei gadgets en bewapening.

Tijdens zijn verblijf in een vissersdorpje bereikt Bond samen met Kissy Suzuki, een agente van de Japanse geheime dienst, het mysterieuze meer. Daar ontdekken ze dat het wateroppervlak in werkelijkheid een enorme stalen plaat is. Bond stuurt Kissy eropuit om Tiger Tanaka en zijn ninja’s te halen, terwijl hij zelf de basis binnendringt.

Daar staat hij voor het eerst oog in oog met zijn aartsvijand: Ernst Stavro Blofeld. Al snel volgt een confrontatie tussen SPECTRE en de ninja’s van Tiger. Terwijl Bond en Kissy weten te ontsnappen, wordt de basis vernietigd en barst de vulkaan uit. Met typisch jarenzestig-visuele effecten stroomt de lava langs de hellingen naar beneden. Voor Bond is dat geen probleem: hij dobbert samen met Kissy veilig weg in een rubberboot en komt bij van alle gebeurtenissen.

Icarus zaait dood en verderf in Die Another Day (2002)

Gustav Graves is in korte tijd uitgegroeid tot multimiljardair. Hoe hij zijn fortuin heeft vergaard en wat hij ermee van plan is, moet James Bond in Die Another Day zien te achterhalen.

Zijn onderzoek brengt hem naar IJsland, waar hij opnieuw CIA-agente Jinx ontmoet. Hun eerdere ontmoeting op Cuba is hij niet vergeten. Daar kwam ze in een opvallende oranje bikini uit zee wandelen. Bond kreeg het er zichtbaar warm van, waardoor het ijzige IJsland een welkome afkoeling lijkt.

Gaandeweg ontdekt Bond dat Gustav Graves in werkelijkheid kolonel Moon is, de Noord-Koreaanse militair die hij dood waande. Dankzij geavanceerde dna-therapie heeft Moon zichzelf omgevormd tot de Britse zakenman Gustav Graves. Een gladjanus waarvan Graves beweert dat hij hem op Bond heeft gebaseerd.

Op IJsland onthult Graves zijn nieuwste wapen: de Icarus-satelliet. Met behulp van een enorme diamanten spiegelconstructie kan deze satelliet geconcentreerd zonlicht naar de aarde sturen. Volgens Graves kan hij daarmee misoogsten voorkomen en klimaatomstandigheden beïnvloeden. In werkelijkheid beschikt hij over een verwoestende hittebundel die hij maar al te graag inzet tegen Bond en en het Westen.

Valenka in een strak badpak in Casino Royale (2006)

Warmte en hitte zijn natuurlijk breed te interpreteren. Het kan buiten heet zijn, maar je kunt het ook ergens anders warm van krijgen. De makers van de Bond-films hebben daar door de jaren heen dankbaar gebruik van gemaakt.

Ook James Bond zelf is niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon. In de meeste van zijn avonturen redt hij de wereld én krijgt hij het meisje. Dat hij haar in zijn volgende missie meestal alweer vergeten is, laten we voor het gemak maar even buiten beschouwing.

In Casino Royale zien we Valenka, de vriendin van Le Chiffre, na een zwempartij aan boord klimmen van een gigantisch Sunseeker-jacht. Het strak gesneden badpak dat ze draagt laat weinig aan de verbeelding over. De scènes zijn me na de eerste keer zien altijd bijgebleven. De keuze van de close up strak op het lichaam met ondergaande zon is sensueel en straalt pure schoonheid uit. De filmmakers wisten heel goed waarom ze de Bosnisch-Kroatische actrice Ivana Miličević hadden gecast.

Terwijl Le Chiffre zich concentreert op een pokerspel met miljoeneninzetten, werpt hij nauwelijks een blik op zijn vriendin. Zijn gasten lijken echter aanzienlijk meer moeite te hebben hun aandacht bij het spel te houden.

James Bond en Anya in de Sahara in The Spy Who Loved Me (1977)

Aan het begin van The Spy Who Loved Me verdwijnt een Britse onderzeeër spoorloos. Wie erachter zit en wat het doel is, blijft aanvankelijk een mysterie. Uiteraard krijgt James Bond de opdracht om de zaak te onderzoeken.

Tijdens een romantische ontmoeting met een aantrekkelijke dame wordt hij teruggeroepen naar MI6. Helaas blijkt zijn gezelschap niet helemaal te vertrouwen. Niet veel later wordt Bond opgewacht door enkele Sovjet-agenten. Een van hen is Sergei Barsov, de geliefde van KGB-topagente Anya Amasova, beter bekend als Triple X.

Tijdens de achtervolging doodt Bond Sergei. Wanneer later blijkt dat zowel de Britten als de Sovjets een onderzeeër zijn kwijtgeraakt, worden Bond en Anya noodgedwongen aan elkaar gekoppeld. Dat zorgt niet direct voor een ontspannen samenwerking.

Het spoor leidt hen uiteindelijk naar Egypte. Daar gaan ze aanvankelijk ieder hun eigen weg in de zoektocht naar een microfilm met informatie over een geavanceerd hittezoekend systeem. Terwijl de temperatuur in de Sahara genadeloos oploopt, krijgen ze te maken met Jaws. De reus met het stalen gebit kan niet wachten om zijn tanden in de twee geheim agenten te zetten.

James Bond komt de zee uit in Casino Royale

In Dr. No (1962) doet Honey Ryder in een witte bikini het hart van Bond sneller slaan. Opvallend detail: in de roman van Ian Fleming draagt Honey tijdens die scène helemaal geen kleding. Je zou het er warm van krijgen. Dat was begin jaren zestig voor de filmproducenten echter een brug te ver.

Veertig jaar later kreeg die iconische scène een knipoog in Die Another Day, waarin CIA-agente Jinx in een feloranje bikini uit zee verschijnt, compleet met een mes op haar heup.

Regisseur Martin Campbell draaide het in Casino Royale echter om. Dit keer was het James Bond zelf die uit het water opdook.

De keuze voor Daniel Craig als de nieuwe 007 kon aanvankelijk op veel kritiek rekenen. Sommige fans vonden hem te blond en niet passend bij het traditionele beeld van James Bond. Die kritiek verdween echter als sneeuw voor de zon toen de eerste beelden verschenen.

In een scène op de Bahama’s observeert Bond Solange terwijl hij uit zee loopt in een strakke zwembroek. Craig had zich voor de rol zichtbaar in topvorm getraind. Toen foto’s van de scène in de Britse tabloids verschenen, sloeg de stemming rondom zijn casting volledig om.

Het imago van Craig als James Bond was in één klap gevestigd en menig vrouwelijke fan zal daarbij wat verkoeling hebben kunnen gebruiken.

Franz Sanchez brandt in Licence to Kill (1989)

Dat James Bond en CIA-agent Felix Leiter goed met elkaar kunnen opschieten, is voor Bond-fans geen geheim. In zowel de romans van Ian Fleming als de films kruisen hun paden regelmatig.

In Licence to Kill wordt hun vriendschap misschien wel sterker dan ooit in beeld gebracht. Felix staat op het punt te trouwen met Della, terwijl Bond als getuige aanwezig is. De festiviteiten moeten echter even wachten wanneer blijkt dat drugsbaron Franz Sanchez onderweg is naar Key West.

Felix krijgt eindelijk de kans om de crimineel, die hij al jaren achtervolgt, op te pakken. Samen met Bond slaagt hij daarin en precies op tijd keren ze terug voor de huwelijksceremonie.

Della en Felix geven Bond een bijzonder cadeau: een aansteker met de tekst: “James, Love Always, Della and Felix.” Een klein gebaar dat hun hechte vriendschap symboliseert.

Lang kunnen ze er echter niet van genieten. Sanchez weet te ontsnappen en neemt op gruwelijke wijze wraak op Felix en Della. Bond kent daarna nog maar één doel: de drugsbaron uitschakelen. Wanneer MI6 hem terugfluit, levert hij zijn vergunning om te doden in en begint hij op eigen houtje aan zijn missie.

Met hulp van Felix’ assistent Pam Bouvier en Q weet Bond uiteindelijk door te dringen tot het imperium van Sanchez. Dat mondt uit in wat nog altijd geldt als een van de beste achtervolgingen uit de Bond-serie.

Tijdens het beslissende gevecht raakt Sanchez overgoten met benzine. Nog één keer probeert hij Bond uit te schakelen. Dan herinnert 007 zich het cadeau van Felix en Della. Hij haalt de aansteker tevoorschijn en zet zijn vijand in lichterlaaie.

“Te warm” is in dit geval een understatement. Franz Sanchez sterft letterlijk door het vuur. Daarmee bewijst James Bond opnieuw dat hij al voor veel hetere vuren heeft gestaan dan de huidige zomerse temperaturen in Europa.

Het bericht Dit zijn momenten uit de Bond-films waar jij het warm van krijgt verscheen eerst op James Bond Nederland.

Volgens Deadline Hollywood neemt Denis Villeneuve het casten van de nieuwe James Bond in eigen hand. Hij zou persoonlijk enkele namen hebben opgebeld met de vraag om auditie te doen voor de rol. De website kan niet bevestigen wie er benaderd is, maar noemt een aantal van de gekende namen die mogelijks een belletje hebben gehad: Harris Dickinson, Callum Turner en Jacob Elordi. Wel weet Deadline te melden dat Villeneuve alle acteurs in augustus verwacht voor een nieuwe auditieronde. Dat kan perfect: Villeneuve is ongeveer klaar met de postproductie van Dune: Part Three, dat in december moet verschijnen.

In mei werd al bekend dat casting director Nina Gold ook betrokken is bij Bond 26. Zij zou de afgelopen weken ook acteurs hebben ontmoet, maar dit zou gaan om onbekendere namen. Gold polst of die onbekendere acteurs goed genoeg zijn om toegevoegd worden aan het lijstje van prominenten van Villeneuve. Ook producenten Amy Pascal en David Heyman zouden aan het rondbellen zijn. Hoeveel namen er op dit moment op dat exclusieve lijstje staan, is onduidelijk. Deadline sprak met meerdere bronnen: sommigen houden het op vijf tot zeven acteurs, terwijl anderen menen dat het cijfer ergens tussen de tien en de twintig ligt.

De Casino Royale-procedure

Wat opvalt, is dat de castingprocedure voor Bond 26 grote gelijkenissen vertoont met de zoektocht naar de zesde James Bond, Daniel Craig. Craig werd persoonlijk benaderd door Barbara Broccoli, waarbij onder andere zijn manier van lopen in Elizabeth (1998) de doorslag gaf. Craig werd door Broccoli overtuigd om auditie te doen. Ondertussen werden (op dat moment) minder bekende acteurs zoals Henry Cavill, Sam Worthington en Rupert Friend benaderd door casting director Debbie McWilliams en haar team. Zij moesten in een hotel een screentest afleggen. Daniel Craig mocht die stap overslaan. Ook nu lijkt er dus een opdeling te zijn in bekende koppen en mindere goden.

Bij de casting van Casino Royale (2006) bleven uiteindelijk twee namen over: Cavill en Craig. Hoewel Barbara Broccoli haar zinnen op Craig had gezet, was regisseur Martin Campbell meer fan van Cavill. Het was Craig die uiteindelijk met de rol ging lopen. Hij beschikte over de nodige maturiteit, terwijl Cavill, toen 23 jaar, te jong bevonden werd. De audities van Bond 26 verlopen met eenzelfde team: niet alleen de casting director maakt de beslissing, ook de regisseur en de producenten zijn nauw betrokken. De vraag is of de beslissing ook nu weer van de producenten zal komen. Of krijgt Denis Villeneuve als topregisseur meer vrijheid?

Aankondiging op James Bond Day?

Met audities in augustus is Bond 26 alweer een stapje dichter. Amazon MGM weigerde commentaar te leveren op het nieuws dat Deadline naar buiten bracht. Maar dat ligt in de lijn der verwachtingen: eerder kwam de studio met een statement dat het “niet van plan was om te reageren op specifieke details gedurende het castingproces” maar “enthousiast was om meer nieuws met 007-fans te delen van zodra de tijd rijp is”. Alles wijst erop dat het productieteam eerst een goed verhaal wil hebben voor er acteurs gecast worden. Hoever scenarist Steven Knight al gevorderd is met dat verhaal, is een goed bewaard geheim.

Uiteraard gaat Amazon MGM niet zijn planning met ons delen, maar opnieuw volgens Deadline zou het logisch zijn dat de nieuwe James Bond “tegen het einde van het jaar” gecast is, waardoor het filmen van Bond 26 dan ergens in 2027 van start kan gaan. Volgens ons zou James Bond Day een uitgelezen kans zijn om de zevende James Bond aan te kondigen. Op 5 oktober 1962 ging Dr. No in première, en die 5 oktober is de laatste jaren uitgegroeid tot James Bond Day. Het enige probleem is dat die datum erg krap kan zijn. Misschien moeten we de aankondiging eerder als kerstcadeau verwachten. Maar het kan ook eerder: onze collega’s van James Bond Club France durven toch gokken op september of oktober. Afwachten dus…

Voor al het nieuws rondom Bond 26 kan je hier terecht!

Het bericht “Audities nieuwe James Bond gaan verder in augustus” verscheen eerst op James Bond Nederland.

Distin, die al sinds zijn jeugd gefascineerd is door James Bond, is een toegewijde kenner van het werk van Ian Fleming en de Bond-films. Met The 007 Drinks Archive brengt hij een gedetailleerd overzicht van alle dranken, cocktails, flessen, glazen en baraccessoires die voorkomen in de dertien James Bond-romans van Ian Fleming en de 25 officiële Bond-films van EON Productions.

Nieuwe ontdekkingen

Volgens Distin onderscheidt het boek zich door de diepgang van het onderzoek. Niet alleen werden alle genoemde dranken geïdentificeerd, maar ook vrijwel iedere fles, elk glas en tal van baraccessoires die in de boeken en films voorkomen. Veel van deze objecten waren nooit eerder geïdentificeerd of beschreven.

Het boek geeft antwoord op uiteenlopende vragen die Bond-liefhebbers al jarenlang bezighouden. Zo wordt onder meer onthuld waar het allereerste martiniglas vandaan komt, wie daadwerkelijk de beroemde Vesper Martini bedacht en welk porseleinen serviesmerk James Bond gebruikt.

Voor het onderzoek werd contact gelegd met filmcrewleden, fabrikanten en producenten. Daarnaast werden uitgebreide archiefonderzoeken uitgevoerd en werden meerdere onderzoeksreizen naar Londen gemaakt om locaties te bezoeken waar Ian Fleming zelf graag at en dronk.

Van whiskyproject naar compleet Bond-archief

Het oorspronkelijke idee achter het boek was veel bescheidener. Wat begon als een onderzoek naar alle whisky’s die door James Bond en andere personages worden gedronken, groeide uit tot een veel omvangrijker project. Tijdens het bestuderen van de romans en films bleek hoeveel verschillende dranken, flessen en drinkgerelateerde voorwerpen een rol spelen binnen de wereld van Bond.

Daarbij kwamen tal van verrassende details aan het licht. Een van de hoofdstukken betreft de inmiddels legendarische Vesper Martini. Hoewel deze cocktail in Casino Royale (1953) door Bond wordt geïntroduceerd, blijkt het concept rechtstreeks voort te komen uit de creativiteit van Ian Fleming zelf.

Augmented reality brengt Bond tot leven

Naast de uitgebreide historische informatie biedt The 007 Drinks Archive ook een moderne multimediale ervaring. Net als Distins eerdere boek Golden Gun On Location maakt deze uitgave gebruik van augmented reality.

Met behulp van de gratis Artivive-app kunnen lezers extra videomateriaal bekijken terwijl zij door het boek bladeren. Zo zijn er video’s te zien van internationaal gerenommeerde barmannen die beroemde Bond-cocktails bereiden, aangevuld met exclusieve achtergrondinformatie en aanvullende content.

Interactieve kaart van Ian Flemings Londen

Een ander bijzonder onderdeel van het boek is de interactieve kaart van Londen. Hierop zijn momenteel 37 bars, hotels, restaurants en clubs opgenomen waarvan bewezen is dat Ian Fleming ze bezocht.

Lezers kunnen de kaart op hun smartphone gebruiken om zelf een route langs deze historische locaties uit te stippelen. De kaart bevat dezelfde achtergrondinformatie als het boek en biedt daarmee een unieke mogelijkheid om Fleming’s Londen te ontdekken.

Luxe uitvoering

The 007 Drinks Archive verschijnt als luxe hardcover-uitgave van ongeveer 500 pagina’s in een formaat van 21 x 26 centimeter. Kopers kunnen kiezen uit een standaard editie met een lederen uitstraling of een speciale uitvoering in gerecycled echt leer. Beide versies zijn voorzien van goudfolie-opdruk en gedrukt op hoogwaardig papier. De boeken worden geproduceerd en ingebonden in Duitsland.

Artikel gaat verder onder de foto.

Een uniek naslagwerk voor Bond-liefhebbers

Met zijn combinatie van diepgaand onderzoek, historische achtergronden, cocktailrecepten, film- en boekanalyses en augmented reality-functionaliteit positioneert The 007 Drinks Archive zich als het meest uitgebreide overzichtswerk ooit gepubliceerd over de drankenwereld van James Bond.

Project steunen en zelf bestellen

Dit project is een all or nothing-project via Kickstarter. Dit geeft ondersteuners de zekerheid dat zij alleen bijdragen als het doelbedrag wordt behaald. Mocht er te weinig worden opgebracht, dan krijgen ondersteuners het betaalde geld weer terug.

The 007 Drinks Archive is beschikbaar in een aantal verschillende varianten. Deze zijn hieronder te bekijken.

• 69 euro – Standaard editie
• 99 euro – Luxe editie
• 139 euro – Luxe editie + vermelding in het boek als ondersteuner

Het bericht Kickstarter voor de ultieme drankengids: ‘The 007 Drinks Archive’ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Er was een tijd dat James Bond een horloge droeg omdat het er goed uitzag aan zijn pols. Die tijd is al lang voorbij. De Seamaster Diver 300M Chronograph 007 First Light, het nieuwste resultaat van de samenwerking tussen Omega en de wereld van 007, begint zijn leven als in-game gadget met hackfunctie en laserband, en wordt nu gewoon verkocht als echt horloge. Geen limited edition-gimmick, geen merkactivatie voor de bühne. Omega voegt het ontwerp toe aan zijn vaste James Bond-collectie.

De eerste chronograaf in de Diver 300M-geschiedenis

Wat dit horloge direct onderscheidt van alles wat Omega eerder onder de Bond-vlag uitbracht: het is de eerste chronograaf ooit in de geschiedenis van de Seamaster Diver 300M-lijn. Die keuze is niet toevallig. In het spel zijn de subdialwijzerplaten functioneel onderdeel van de gameplay, en Omega hield dat gegeven consequent vast in het echte ontwerp.

De kast is 44 mm breed, uitgevoerd in gepolijst-geborsteld edelstaal, met een uni-directioneel draaibare lunette van gepolijst zwart keramiek gevuld met een witte enamel duikschaal. De pushers zijn eveneens van zwart keramiek, wat visueel een duidelijk statement is. De wijzerplaat is ook in gepolijst zwart keramiek met laser-gegraveerde golven, een kenmerk van de Diver-lijn. De subdialring op 3 uur is afgewerkt in pvd* brons-goud, net als de centrale chronograafsecondenwijzer. Alle overige wijzers en indexen zijn rhodiumgeplateerd en gevuld met wit Super-LumiNova. De naam Seamaster staat in rood op de wijzerplaat. Op zes uur zit een datumvenster.

* Pvd staat voor ‘physical vapor deposition’. Dat is een geavanceerd proces waarbij het goud op moleculair niveau wordt aangebracht.

Het uurwerk achter de buitenkant

Onder de kap: het zelfopwindend Omega Co-Axial Master Chronometer Calibre 9900, met een kleine secondenweergave op 9 uur en een 60-minuten- en 12-uursregistratie op 3 uur. Dit uurwerk is METAS-gecertificeerd als Master Chronometer, wat staat voor de hoogste nauwkeurigs- en magneetwerendheidsstandaard in de Zwitserse horlogeindustrie. Het is zichtbaar via de saffierglazige achterkant, waarop het 007 First Light-logo in zwarte metallisatie is aangebracht.

Powerreserve bedraagt zestig uur. Het horloge heeft een waterdichtheid van 300 meter. Gewicht: circa 135 gram. Alles wat je wilt weten, staat erin.

Een NATO-band die ergens vandaan komt

Bij het horloge wordt een exclusieve NATO-band meegeleverd in zwart, grijs en beige. Dezelfde kleurstelling als het horloge dat in No Time to Die (2021) aan Bonds pols hing, maar met een ander patroon. Op de sluitstukjes staan “007” en “First Light” gegraveerd, op een gepolijst-geborstelde grade 5 titanium gesp. Zes andere NATO-banden zijn los verkrijgbaar via de Omega-accessoirescollectie, elk gebaseerd op een van de speelbare bandvarianten uit het spel.

De verpakking sluit aan bij de toon: een speciale presentatiebox geïnspireerd op de koffer waarin de Omega-horloges in het spel worden bewaard.

Waarom dit meer is dan een licentieproduct

De samenwerking tussen Omega en James Bond bestaat al ruim dertig jaar. Wat die relatie overeind houdt, is dat Omega zelden louter meelift. Dit horloge is geen stickervelletje op een bestaand model. Het is de eerste Diver 300M-chronograaf, ontworpen in samenwerking met IO Interactive en Amazon MGM Studios, met ontwerpdetails die rechtstreeks voortkomen uit hoe het horloge in-game functioneert. Dat is een andere benadering dan een caseback gravure en een speciaal doosje.

Of dat de prijs rechtvaardigt? Die is op het moment van schrijven nog niet bekendgemaakt. Maar als Omega de Bond-lijn als maatstaf neemt, zal niemand er verrast van opkijken als het getal begint met een acht.

Nog even samengevat

• Is de Omega Seamaster Diver 300M Chronograph 007 First Light een limited edition?
  Nee. Omega voegt het horloge toe aan zijn vaste James Bond-collectie, niet als gelimiteerde oplage. Dat maakt het toegankelijker op de lange termijn, al zegt dat niets over beschikbaarheid bij introductie.
• Waarom is dit de eerste chronograaf in de Diver 300M-lijn?
  De Seamaster Diver 300M bestaat al decennia, maar kende nooit eerder een chronograafversie. Omega introduceerde die functie nu specifiek omdat de subdialwijzerplaten een actieve rol spelen in de gameplay van First Light.
• Wat is het Calibre 9900 en waarom maakt dat uit?
  Het Co-Axial Master Chronometer Calibre 9900 is Omega’s hoogst gecertificeerde chronograafuurwerk, goedgekeurd door het Zwitserse metrologisch instituut METAS. Het haalt een nauwkeurigheid van 0 tot +5 seconden per dag en is bestand tegen magneetvelden tot vijftienduizend gauss.
• Welke NATO-banden zijn beschikbaar bij dit horloge?
  Het horloge wordt standaard geleverd met een zwart-grijs-beige NATO-band, dezelfde kleurstelling als in No Time to Die. Zes andere bandopties zijn los verkrijgbaar via Omega, elk ontleend aan een speelbare bandvariant uit de game.

Dit artikel verscheen eerder bij onze collega’s van Menquiry.

First Light is nu beschikbaar voor Xbox Series X/S, PlayStation 5 en pc (Steam, Epic Games Store). Voor Nintendo Switch 2 is nog geen releasedatum bekend.

Bekijk onze overzichtspagina voor toekomstige updates over de game.

Het bericht Deze Omega zit echt vol uitvindingen van Q-Branch verscheen eerst op James Bond Nederland.

GoldenEye 007

De eerste driedimensionale Bond‑game is meteen een groot succes. GoldenEye 007 zorgt voor een revolutie binnen het shooter‑genre op consoles. Voor het eerst blijkt dat een first‑person shooter niet exclusief thuishoort op de pc, maar ook uitstekend werkt op de televisie in de woonkamer.

Het spel verandert niet alleen het genre, maar wordt ook gezien als een van de eerste écht kwalitatieve film‑naar‑game‑adaptaties. Dat komt niet alleen door het slimme gebruik van de Nintendo 64‑controller, maar ook doordat Rare veel elementen uit de films weet over te nemen, zoals de iconische gun barrel, volledig geanimeerd in hun eigen engine.

Kort daarna volgt een animatie die je met enige goede wil kunt beschouwen als een vroege vorm van een titelsequentie. We zien geen acteursnamen, maar wel welke personages bij welke modellen horen, soms met een korte toelichting, zoals bij ex‑KGB‑agent Valentin Zukovsky. Het zijn nog geen traditionele titels zoals in de films, maar het is zonder twijfel het prille begin.

Tomorrow Never Dies

Wanneer EA de rechten van Rare overneemt, verschijnt voor het eerst een traditionele titelsequentie met Tomorrow Never Dies. Niet in‑engine geanimeerd, maar wel duidelijk anders dan de filmversie.

De game toont regelmatig beelden uit de film, zo ook vlak vóór de titels. Waar het eerst lijkt alsof de filmsequentie één‑op‑één wordt overgenomen, blijkt al snel dat EA van Daniel Kleinman een nameloze kopie heeft gekregen. Ontwikkelaar Black Ops Entertainment plaatst daar vervolgens de namen van het development team overheen.

Het lettertype is niet dat wat Kleinman gebruikt in de jaren negentig, maar is Serpentine. Dat is hetzelfde font dat wordt gebruikt voor de filmtitel op posters. Daardoor krijgt de sequentie toch een eigen identiteit.

Net als in de film eindigt de game met een ander nummer dan die speelt tijdens de titels. Wie de game op de hoogste moeilijkheidsgraad uitspeelt, ontgrendelt namelijk een sizzle reel met (voornamelijk bèta) gameplaybeelden op Surrender van KD Lang.

Nightfire

Na de afwezigheid van titelsequenties in The World Is Not Enough en Agent Under Fire, keren de titels in 2002 terug in Nightfire. Daarbij valt meteen op dat deze titelsequentie opvallend weinig daadwerkelijke titels bevat. Het is vooral een muzieknummer met daaroverheen animaties.

Die animaties, met verwijzingen naar de aarde, vuur en raketten, sluiten duidelijk aan op het buitenaardse plot en de naam van de organisatie van schurk Drake, Phoenix.

Nightfire is bovendien de eerste Bond‑game met een speciaal voor de titelsequentie gecomponeerd nummer, Nearly Civilized van de Canadese Esthero. De soundtrack wordt verder gecomponeerd door Steve Duckworth, Ed Lima en Jeff Tymoschuk.

Everything or Nothing

In 2004 brengt de Amerikaanse R&B‑zangeres Mýa het titelnummer Everything or Nothing uit voor de gelijknamige EA‑game. Mýa is vooral bekend van de hit Lady Marmalade, samen met Christina Aguilera, Lil’ Kim en Pink. Haar elektronische nummer doet denken aan Die Another Day van Madonna, dat twee jaar eerder verschijnt.

De gun barrel opent met een shot van de maan, en dat cirkeltje wordt aan het begin van de pre‑title sequence mooi rondgemaakt wanneer de camera daar opnieuw uitkomt op een filmisch shot terwijl de titels verschijnen. De sequentie speelt met het witte licht van de maan en rode doeken waarin dansende silhouetten verschijnen. Een stijl die zo van Maurice Binder of Daniel Kleinman afkomstig kan zijn.

Opvallend zijn ook de vele platinakleurige tanks. Eén daarvan richt zijn loop recht op de camera, waarna de camera in de loop van de tank verdwijnt. Net als in een Bond‑film uit de jaren zestig keren er communistische elementen terug, zoals de sikkel en hamer. Met deze sequentie weet EA voor het eerst een titelopening neer te zetten die nauwelijks onderdoet voor die van EON Productions.

Op YouTube is ook een bètaversie van deze titels te vinden. Niet alleen zijn de animaties daarin duidelijk minder ver uitgewerkt, ook klinkt de muziek op sommige momenten anders dan in de definitieve versie. Het concept is echter vrijwel hetzelfde, en het uiteindelijke resultaat is al goed herkenbaar. Opvallend is dat in deze versie nog een paar geanimeerde benen achter het rode doek te zien zijn wanneer de titel van de game in beeld verschijnt. Een detail dat in de uiteindelijke versie is verdwenen.

GoldenEye: Rogue Agent

GoldenEye: Rogue Agent kiest voor een stijl die draait om het centrale concept van de game: het gouden, cybernetische oog van de protagonist. De titelsequentie gebruikt harde contrasten, metallic texturen en agressieve, pulserende animaties die de duistere toon van het verhaal ondersteunen. Ook zijn er regelmatig shots te zien van oude Bond-schurken, zij werken in deze game met of tegen de speler.

Het gouden oog fungeert als visueel ankerpunt: het verschijnt als motief in abstracte patronen, reflecties en close‑ups. De stijl wijkt bewust af van traditionele Bond‑openingen en benadrukt dat dit geen verhaal is over Bond, maar over een antiheld die zich in de onderwereld beweegt.

Waar de titels in de vorige games traditioneler van vorm zijn, grijpt Rogue Agent het moment ook aan om het verhaal van de game op te zetten. Zo horen we een voice-over en ontmoeten we de schurken Goldfinger en Doctor No, die elkaar de oorlog verklaren.

From Russia with Love

In Sean Connery’s laatste officiële Bond‑vertolking opent de game met een instrumentale titelsequentie zonder zang, net als de gelijknamige film uit 1963. De ontwikkelaars combineren fragmenten uit de originele film met digitale animaties van de Oriënt Express, de Aston Martin DB5 voor het Houses of Parliament en het Kremlin. Ook zijn er korte nieuwe opnames te zien van de Bond‑dames die speciaal voor de game zijn geïntroduceerd.

De subtiele verwijzingen naar iconische elementen uit de film, zoals de dansende silhouetten en de grafische patronen, doen denken aan de originele Maurice Binder‑stijl en de originele filmposter. Het resultaat voelt als een liefdevolle reconstructie, verrijkt met (voor toen) moderne game‑animaties.

Quantum of Solace

De speltitel Quantum of Solace kan bij de speler een Roger Moore-achtige wenkbrauw doen rijzen. De levels van deze game zijn namelijk niet alleen gebaseerd op de 22e James Bond‑film, maar ook op diens voorganger Casino Royale. De game opent zelfs precies waar Casino Royale eindigt: bij het oppakken van Mr. White.

De titelsequentie sluit qua stijl sterk aan op die van Casino Royale, met een zwart‑witte gunbarrel en intense verticale bloedstrepen. Opvallend is ook dat Activision niet het themalied uit de film Quantum of Solace gebruikt. Mogelijk vinden ook zij Another Way to Die evenmin om aan te horen. In plaats daarvan kiest de game voor een alternatief nummer van de Estlandse zangeres Karli, When Nobody Loves You.

Ook Activision probeert in deze titels een verhaal te vertellen. Tijdens de sequentie wordt de achtervolging uit het begin van Quantum of Solace geanimeerd. Het lijkt er bovendien op dat ontwikkelaar Treyarch heeft mogen meekijken in de keuken van MK12, de titelontwerpers van de film, want veel visuele patronen komen overeen. Denk bijvoorbeeld aan de manier waarop de namen van de acteurs in beeld verschijnen en de vele duinen.

GoldenEye: Reloaded

De titels van GoldenEye: Reloaded spelen zich af op het moment dat James Bond van de dam in Rusland springt, het iconische beeld waarmee de film uit 1995 opent. In deze gameversie lijkt de dam echter ook een waterkrachtcentrale te bevatten, compleet met enorme watervallen. Om aan de Russen te ontsnappen moet 007 zelfs in zo’n waterval duiken. De titelsequentie verandert daardoor in een soort onderwaterballet, gevuld met dansende en zwemmende vrouwen.

Opvallend is dat veel van de visuele stijl doet denken aan de film Quantum of Solace, met name aan de software die MI6 gebruikt in hun Barbican‑hoofdkwartier. De manier waarop de namen in beeld verschijnen, sluit sterk aan bij diezelfde visuele identiteit.

Verder valt direct op dat Activision niet het originele nummer van Tina Turner gebruikt, maar een nieuwe opname met Nicole Scherzinger. Deze versie is geproduceerd door David Arnold, die van 1997 tot en met 2008 verantwoordelijk was voor de muziek van de Bond‑films.

Blood Stone

Blood Stone grijpt terug op de meest traditionele Bond‑opening sinds Everything or Nothing: een volledig geanimeerde titelsequentie die naadloos voortkomt uit de gameplay. Met het bombastische themanummer I’ll Take It All weet Joss Stone (die in de game ook de vrouwelijke hoofdrol speelt) een typisch Bond‑geluid neer te zetten. In combinatie met de animatie is duidelijk dat ontwikkelaar Bizarre Creations veel energie in deze opening heeft gestoken, waarin diamanten het centrale motief vormen.

Opvallend is hoe deze diamanten zich soms samenvoegen tot een dna‑streng. Een visueel idee dat later, toevallig, in No Time to Die op een andere manier terugkeert. De titels zinspelen bovendien al op het einde van de game, met een verwijzing naar de achtervolging tussen Bonds auto en die van Nicole.

Verder is het gebruik van beeldmateriaal interessant dat oorspronkelijk in 2006 wordt opgenomen voor de titels van Casino Royale. Deze fragmenten zijn hier duidelijk te herkennen, al doken ze ook al op in de twee voorgaande games. Een ander leuk detail is dat deze titels gebruikmaken van een dikgedrukte variant van het lettertype Century Gothic, waarvan in vier van de Craig‑films de reguliere variant wordt gebruikt door Daniel Kleinman.

007 Legends

007 Legends legt zichzelf een ambitieuze missie op: zes verschillende films, met zes verschillende Bond‑acteurs, samenbrengen in één game. Dit doet de game door al deze verhalen aan elkaar te knopen terwijl Bond bewusteloos in het water ligt, nadat hij door Eve van een Turkse trein is geschoten en tientallen meters naar beneden is gevallen.

De titels vormen daardoor een mengelmoes van al deze films, ondersteund door een vernieuwde instrumentale versie van Goldfinger. Het resultaat voelt als een hommage aan vijftig jaar Bond‑geschiedenis, verpakt in een modern jasje.

Zo wordt de iconische goud geverfde dameshand uit Goldfinger opnieuw geanimeerd, net als de het beeld van diezelfde vrouw op het hotelbed. De koude berglandschappen uit On Her Majesty’s Secret Service komen voorbij, evenals het spel tussen ijs en vuur dat doet denken aan de titels van Die Another Day. De gevaarlijke Sanchez uit Licence to Kill duikt op en ook de diamanten uit wederom Die Another Day spelen een prominente visuele rol. Uiteindelijk vervormt dit netwerk van diamanten tot het ruimtestation van Hugo Drax uit Moonraker.

Het is 007 Legends verrassend goed gelukt om van al deze elementen een coherente titelsequentie te maken. Jammer dat die coherentie niet in de rest van de game is terug te vinden.

First Light

Met de titels van First Light is het duidelijk dat IO Interactive zijn huiswerk uitstekend heeft gedaan. Waar eerdere games losse elementen uit de Bond‑titelsequenties wisten te kopiëren, vormt First Light voor het eerst een totaalpakket dat naadloos aansluit bij de stijl van Daniel Kleinman en het themanummer van zangeres Lana Del Rey.

Hoewel er natuurlijk geen ‘EON Productions presents’ meer in een nieuwe titelsequentie zal verschijnen, voelt de rest qua stijl bijna als een één‑op‑één‑kopie, zij het met andere namen dan we gewend zijn. Zelfs de manier waarop de namen in beeld komen, met exact hetzelfde lettertype Century Gothic, inclusief timing en animatie, voelt authentiek.

De visuele stijl leunt sterk op herkenbare elementen uit Skyfall en Spectre, zoals een rennende James Bond in de schaduw. Tegelijkertijd weet de game met zijn gouden kleurpalet en grote schaakstukken ook een eigen identiteit neer te zetten.

Artikel gaat verder onder de video.

Een ander opvallend detail zijn de terugkerende cirkels, vergelijkbaar met die in No Time to Die. In First Light krijgen ze echter een subtiel driedimensionaal effect en transformeren ze later tot in pixels van een scherm. En waar de Craig‑films regelmatig focusten op de blauwe ogen van de acteur, heeft IO Interactive dat hier moeiteloos overgenomen.

Ook de grote kroonluchter die op de grond uiteenvalt springt in het oog. Deze lijkt eveneens voor te komen in een van de trailers van de game en speelt mogelijk een belangrijke rol in het verhaal.

Alles bij elkaar weet First Light, in ieder geval qua titelsequentie, de meest authentieke Bond‑filmervaring tot nu toe naar consoles te brengen. Mocht het IO Interactive lukken om het drieluik van games te maken waar de studio zo op hoopt, dan belooft dat veel goeds voor de volgende twee spellen.

First Light is nu beschikbaar voor Xbox Series X/S, PlayStation 5 en pc (Steam, Epic Games Store). Voor Nintendo Switch 2 is nog geen releasedatum bekend.

Bekijk onze overzichtspagina voor toekomstige updates over de game.

Het bericht De evolutie van titelsequenties in de 007-games verscheen eerst op James Bond Nederland.

Deze review is spoilervrij.

Een belofte die vijf jaar in de maak was

First Light werd aangekondigd op 19 november 2020, toen nog als Project 007. De wereld zag er toen nog heel anders uit dan nu: we zaten in de nasleep van een pandemie, No Time to Die (2021) was na lang wachten eindelijk verschenen en James Bond was nog altijd eigendom van EON Productions. Het voelde als een veelbelovende tijd voor de franchise, die na een pauze van vijf jaar eindelijk weer in beweging leek te komen.

Toch liep het anders. Niet alleen blijft tot op de dag van vandaag groot nieuws over de volgende Bond-film uit, ook vanuit IO Interactive bleef het lang stil. Ze hielden de game geheim zoals alleen MI6 dat zou kunnen: geen lekken, geen screenshots, enkel af en toe een bericht dat de ontwikkeling “gestaag en naar wens” verliep. Uiteindelijk zou het vijf jaar duren voordat we de eerste beelden zouden zien.

IOI maakte bij hun aankondiging en in de daaropvolgende trailers duidelijk een eigen draai te geven aan het Bond-verhaal, maar wel trouw te blijven aan de basis die Ian Fleming en EON Productions hebben gelegd. First Light beloofde zelfs verder terug te gaan dan Casino Royale (2006) en het “allereerste oorsprongsverhaal” van Bond te vertellen.

Van stealth naar Licence to Kill

Mede door het debacle dat 007 Legends heet, kreeg IO Interactive van EON Productions een duidelijke opdracht mee: “Bond is geen rennend machinegeweer.” Die frustratie van Barbara Broccoli tijdens de Activision-periode vormde het uitgangspunt voor IOI’s aanpak. Om dat te voorkomen ontwikkelde de studio een uniek concept, gebaseerd op het beroemdste onderdeel van Bonds werk, zijn Licence to Kill.

Het escalatieconcept werkt uitstekend. Bond probeert in principe niet als eerste te schieten wanneer hij ergens binnendringt, precies zoals je van een agent mag verwachten. De Licence to Kill zorgt ervoor dat stealth vaak de eerste optie is. Dat werkt verrassend goed en is ook nog eens leuk. Dankzij de Q Lens zie je eenvoudig waar vijanden zich bevinden en de meerdere looproutes in elk level doen denken aan het beste van de Hitman-franchise. Het levert gevarieerde gameplay op waarin je zelf bepaalt hoe je een missie benadert: rondhangen en luisteren naar niet-speelbare personages (npc’s), onderzoek doen, de omgeving gebruiken of doelwitten uitschakelen met gadgets. Hier schittert First Light echt.

Wanneer je toch wordt ontdekt, is vechten vaak de beste optie, zolang er nog niet is geschoten. Bond vecht heerlijk: krachtig, gevarieerd en met voelbaar gewicht achter elke klap. Met combo’s, worpen en het gebruik van objecten uit de omgeving voelt melee-combat beter dan ooit in een Bond-game.

Langdurige escalatie leidt uiteindelijk tot schietactie, ook daarin blinkt de game uit. De animatie waarin Bond soepel wapens oppakt, rechtstreeks uit No Time to Die, voelt typisch Bond. Kogels zijn schaars, waardoor je moet nadenken over elke confrontatie. Bonds instinct, een vorm van beperkte slow motion, helpt daarbij. IOI maakt duidelijke keuzes die passen bij zowel Broccoli’s wensen als hun eigen Hitman-ervaring en dat pakt uitstekend uit.

De terugkeer van gadgets en voertuigen

Wanneer knokken en schieten niet genoeg zijn, kun je terugvallen op je gadgets. Deze zijn modern, maar met ruimte voor klassieke elementen uit de oude films. De Q Lens toont precies welke gadget je waarvoor kunt gebruiken. Elke gadget kost een resource — batterij voor je horloge, chemicaliën voor overige gadgets — waardoor je er niet altijd blind op los kunt experimenteren. Is je resource op? Dan zal je een andere oplossing moeten vinden.

Gelukkig zijn resources eenvoudig aan te vullen door goed om je heen te kijken. In het begin ben je beperkt tot twee gadgets en je horloge, maar later mag je een derde gadget meenemen. De variatie is groot, al is het makkelijk om vast te houden aan dezelfde favorieten. De band tussen Q en Bond wordt bovendien sterk neergezet; Q voelt al snel als een vriend, iets wat de jonge Bond goed kan gebruiken.

Naast gadgets keren ook voertuigen terug in de game. Wat jammer is, is dat deze voertuigen je soms erg veel helpen. Natuurlijk rijden er vandaag de dag auto’s op de weg met systemen als lane assist en adaptive cruise control, maar als ik een game speel wil ik zelf rijden, zonder al te nadrukkelijk bij het handje te worden genomen. Daarbij is het een gemiste kans dat Bond telkens in een andere bolide stapt. Zo bouw je minder een band op met een specifieke auto, terwijl juist dat een van de sterkere elementen is in veel Bond-films en hun meest iconische voertuigen.

Desondanks zijn de auto’s en boten een welkome toevoeging en zijn de scènes waarin ze voorkomen sterk neergezet. Er valt dus zeker genoeg te genieten wanneer Bond achter het stuur zit.

Bruisende omgevingen met veel details

Het levelontwerp is vaak uitstekend. De game duwt je subtiel in de juiste richting, terwijl de sandbox-opzet perfect werkt. Omgevingen zijn rijk gedetailleerd, npc’s voeren levendige gesprekken en de wereld bruist. Ook zijn er in de spelwereld verschillende verzamelobjecten te vinden. Deze zijn niet terug te vinden in het hoofdmenu, maar wel in de SimTac-omgeving in de kelder van Q Lab.

Ben je op een plek waar je niet hoort te zijn en een npc stelt je lastige vragen? Dan komt James’ innerlijke Klaus Hergersheimer perfect van pas. Met minimale moeite en een flinke dosis bluf praat hij zich moeiteloos uit ongemakkelijke situaties, zowel met burgers als vijanden. Voor vrijwel elke confrontatie heeft Bond wel een gevatte kwinkslag klaar.

Alle locaties hebben een eigen sfeer en bieden veel mogelijkheden om levels op verschillende manieren te voltooien, wat de herspeelbaarheid verhoogt. Door de levels heen vind je talloze objecten en verwijzingen waar Bond-verzamelaars blij van worden. IOI heeft duidelijk de films gezien én de boeken gelezen. Daar blijft het niet bij, want er zijn ook genoeg knipogen te vinden naar andere Bond-media, zoals vervolgschrijvers en oude games van eerdere uitgevers.

Wie is deze jonge James Bond?

De 26-jarige Bond die we spelen heeft al veel meegemaakt, maar is nog geen meedogenloze agent. Hij is fris, optimistisch en nog niet volledig gevormd. Naarmate het spel vordert, leren we meer over zijn verleden en herkennen we steeds meer de man die hij uiteindelijk wordt.

Patrick Gibson zet een uitstekende jonge Bond neer. Zijn stem klinkt misschien niet typisch Bond, maar zijn interpretatie voelt geloofwaardig: zijn blik, houding en manier van omgaan met autoriteit kloppen precies. Hij heeft een ondeugende blik in zijn ogen en de chemie met andere personages sluit naadloos op elkaar aan.

Toch wringt het script soms. Bond blijkt Reservoir Dogs (1992) te hebben gezien en te kunnen memen; grappig, maar andere woordkeuzes niet altijd passend. Woorden als “mate” of “lads” voelen niet Bondiaans, zelfs niet voor een jonge James. Soms mist hij net dat vleugje stijl en exclusiviteit dat Bond definieert. Misschien past dat bij een tijd waarin iedere influencer en beroemdheid relatable moet zijn, maar van James Bond verwacht ik toch net wat meer klasse.

Verhaal: een dreiging die minder indruk maakt

De promotie hield bewust geheim wie 009 is, wie de man met het gouden masker is of dat dit wellicht dezelfde persoon is. IOI focuste vooral op Bonds weg naar zijn 00-status, minder op de dreiging zelf. En waar Bond zelf sterk wordt neergezet, voelt de dreiging minder overtuigend.

Hoewel deze dreiging en de verhaallijn daar naartoe logisch is uitgewerkt, wist het me niet echt te grijpen. IOI heeft zo goed naar de films gekeken dat ze helaas ook enkele zwakke of al vaak geziene verhaallijnen hebben overgenomen. Veel plotelementen waren voorspelbaar of té herkenbaar, wat de verrassing wegnam. Soms voelt de game als een herhaling van plotlijnen uit films die we inmiddels al te vaak hebben gezien, zoals wederom de zoektocht naar een rogue agent. Iets wat we al kennen uit GoldenEye (1995) en Skyfall (2012).

Toch is één aspect sterk uitgewerkt: de vraag of Bond door iemand verraden gaat worden. First Light creëert een sterke sfeer waarin personages balanceren op ethische en morele grenzen en de cast zet dat overtuigend neer. Vrijwel iedereen stond op mijn verdachtenlijstje, zonder duidelijke aanwijzingen. Het zorgt voor een mysterieus randje waardoor ik wel geïnvesteerd bleef in de verhaallijn.

TacSim van Q Branch

Wie geen zin heeft in het verhaal kan terecht in de TacSim van Q: een trainingsruimte die doet denken aan de vr‑scène uit Die Another Day (2002). Hier oefen je combat, gunplay en scenario’s zonder narratief, en door challenges te voltooien speel je outfits, gadgets en upgrades vrij.

Leuk, maar niet zo interessant als de verhaalmodus. Vooral omdat outfits alleen in TacSim te gebruiken zijn, terwijl de promotie juist sterk op die outfits leunde. Het was veel aantrekkelijker geweest als spelers, zoals in de From Russia with Love (2005), tijdens de campagne van outfit konden wisselen. Daardoor voelt een deel van de promotie als een valse belofte: ik wil mijn vrijgespeelde outfits, en zeker outfits waarvoor spelers soms extra hebben betaald, kunnen gebruiken wanneer ik dat wil.

Natuurlijk is het niet logisch om in een combatpak van de Royal Navy door een zonovergoten paradijs te lopen en cocktails te drinken, maar de gamer in mij verlangt wel naar die vrijheid. Juist omdat de promotie zo sterk op outfits focuste, is het teleurstellend dat deze opties in de verhaalmodus zo beperkt zijn. Zeker omdat die modus veel leuker is dan de TacSim.

Het fundament met de Glacier-engine

First Light draait op de custom engine van IO Interactive, genaamd Glacier, en de kracht daarvan wordt indrukwekkend tentoongesteld. Ik speelde de game op een Xbox Series X en alle omgevingen zien er niet alleen prachtig uit, maar laden ook snel en soepel in.

Bugs komen nauwelijks voor en de paar keer dat ik er een tegenkwam, was deze zo klein dat hem al snel weer vergeten was. Daarvoor speelt de game simpelweg te prettig weg. De enige keer dat ik vast kwam te zitten, vormde bovendien geen groot probleem, omdat je dankzij de vele checkpoints nooit ver verwijderd bent van je laatste voortgangspunt. De Glacier-engine kan veel aan en levert die prestatie, net als Bond in de game, moeiteloos.

Muziek en titelsequentie zijn feest van herkenning en flair

First Light blinkt duidelijk uit op technisch vlak. Wat echter minstens zo belangrijk is voor de sfeer die je door de hele game voelt, is de muziek. De koperen instrumenten knallen goed door en vormen een feest van herkenning voor liefhebbers. Regelmatig keren riffs uit de films terug en wanneer het nodig is, wordt de muziek heerlijk bombastisch. Op sommige momenten ontstaat een perfecte harmonie tussen gameplay, actie en muziek. Juist dan komen de actiescènes echt tot leven.

Daarbij helpt het dat de muziek niet alleen filmisch klinkt, maar ook dat er voor de titelsequentie duidelijk goed is gekeken naar het werk van EON Productions. De openingssequentie lijkt rechtstreeks van Daniel Kleinman te komen en doet nauwelijks onder voor die van de recente Craig-films. Zelfs de manier waarop de namen in beeld verschijnen, met hetzelfde lettertype als in de films (Century Gothic), inclusief timing en animatie, voelt volledig authentiek.

De visuele stijl leunt sterk op herkenbare elementen uit de films, zoals Bonds rennende schaduw. Tegelijkertijd weet de game met zijn gouden kleurpalet en grote schaakstukken een eigen identiteit neer te zetten. Daarmee weet IOI misschien wel de meest authentieke Bond-filmervaring tot nu toe naar consoles te brengen.

Conclusie

First Light is een zeer welkome game, zeker na de 007-droogte van de afgelopen jaren. Het spel biedt prachtige omgevingen, sterk levelontwerp, vloeiende gameplay en draait als een zonnetje. Patrick Gibson zet een overtuigende jonge Bond neer en de wereld voelt levendig, rijk en vol details die fans zullen herkennen.

Hoewel het verhaal hier en daar steken laat vallen en soms te voorspelbaar is, wordt dat ruimschoots opgevangen door de geweldige atmosfeer, de slimme Licence to Kill-mechaniek en de variatie in stealth, combat en gadgets. De Glacier-engine levert bovendien een technisch indrukwekkende ervaring af, met minimale bugs en snelle laadtijden.

IO Interactive heeft een Gen Z-James Bond naar de 21e eeuw gebracht en daarmee 007 klaargestoomd voor een nieuwe generatie liefhebbers, zonder daarbij de rijke geschiedenis van de franchise uit het oog te verliezen.

00 status for IO Interactive confirmed.

First Light is nu beschikbaar voor Xbox Series X/S, PlayStation 5 en pc (Steam, Epic Games Store). Voor Nintendo Switch 2 is nog geen releasedatum bekend.

Bekijk onze overzichtspagina voor toekomstige updates over de game.

Het bericht Review: First Light zet James Bond in een nieuw licht (spoilervrij) verscheen eerst op James Bond Nederland.