Hij wordt vaak genoemd in de lijstjes van potentiële cast voor Bond 26: regisseur Matthew Vaughn. En niet zonder reden. Zijn eerste grote film Layer Cake (2004) was al een inspiratiebron voor Bond-producent Barbara Broccoli. In die film ontstonden al de contouren voor een nieuwe James Bond.

De daaropvolgende films borduurden lekker voort op het politiek incorrecte karakter van z’n eerste film. Kick-Ass (2010), Marvel’s X-Men: First Class (2011) en de eerste Kingsman film (2014) waren regelrechte kaskrakers en er werd ook nog om gelachen. 

Met dat laatste element hadden de laatste Bond-films met Daniel Craig wat meer moeite. Daarom is het zo fijn dat Vaughn zichzelf en het script niet té serieus neemt. Dat zorgt voor een heerlijke lichtvoetigheid waar wij Bond-fans, vooral in deze tijd, weer meer behoefte aan hebben. Gaat dit ook op voor z’n nieuwste avontuur Argylle?

Hard gewerkt aan de vorm

Ja en nee. Qua filmstijl – camerawerk (cinematography), production design, CGI, actie-choreografie, kostuums, montage (editing), locaties – zeker wel. Argylle heeft op dat vlak alle ingrediënten om Bond-fans, en liefhebbers van het actie-genre in het algemeen, tevreden de bioscoop te verlaten. En het moet gezegd worden, regisseur Matthew Vaughn weet wat dat betreft van wanten en kan zich met trots scharen in het rijtje actiefilms uit de Fast & The Furious-franchise. Qua vorm doen de films ook niet onder voor de leuke crime-thrillers van Guy Ritchie. Van Operation Fortune: Ruse De Guerre (2023) tot The Man From U.N.C.L.E. (2015), van Snatch (2000) tot The Gentlemen (2019), je merkt nog steeds dat Guy en Matthew evenknieën van elkaar zijn.

Echter, bij de vorm houdt het wel op. Het is de inhoud, het verhaal, dat bij menig liefhebber van het genre de wenkbrauwen doet fronsen. Matthew Vaughn wil met deze film eindelijk eens de vrouw centraal stellen als hoofdpersonage. Maar daar waar Red Notice (Gal Gadot), Ocean’s 8 (met o.a. Sandra Bullock en Anne Hathaway), Spy (Melissa McCarthy) en Atomic Blonde (Charlize Theron) een duidelijke keuze maken tussen enerzijds het serieuze en anderzijds het escapistische, kan Argylle op geen enkel moment echt kiezen. Wil het meer de R-Rated serieuze kant op, of gaan we echt de humor-toer op (met een als hoofdpersoon gepromote Scottish Fold kat, die steeds meer een saaie cameo-kat wordt)? 

Een verdraaid… verdraaid plot

Het plot is dan ook verdraaid over the top, en dat zorgt voor het besluiteloze karakter van deze film. De film begint als een soort biopic over Elly Conway (duo-pseudoniem van de auteurs Terry Hayes en Tammy Cohen, die daadwerkelijk het boek Argylle schreven). Ze belandt tijdens haar vijfde boek in de serie in een writer’s block en besluit haar dure bungalow even te verlaten voor een kort verblijf bij haar inspirerende moeder. Maar al gauw komt er een soortement van hiker-met-lang-haar op haar pad, genaamd Aidan Wylde (Sam Rockwell). Van enkele nutteloze scènes die plot-elementen uit Conway’s eigen reeks uit de doeken doen (waarin een fantastische acteur met de naam Henry Cavill misbruikt wordt voor een stel cameo’s als Elly Conway’s Kingsman spy Argylle), wordt al gauw duidelijk dat er in Conway’s echte wereld wat meer aan de hand is met deze wilde Wylde.

Niet veel later gaan dingen door elkaar lopen. Een typisch Bond-plotje waarin een soort ‘Masterkey’ opgespoord moet worden in samenwerking met een rogue geworden spionnen-organisatie genaamd The Division, blijft onherroepelijk kleven aan het gehele personage Conway. De lieve auteur, die altijd trouw haar ‘stuntkat’ meeneemt naar haar signeersessies, begint zèlf lijdend voorwerp te worden. Ze blijkt namelijk een soort van klunzige Jason Bourne te zijn die zelf verantwoordelijkheid moet dragen om deze Masterkey op te sporen.

Ondermaatse sterrencast

Het door elkaar heen lopen van ‘feiten’ en fictie gaat alleen in exponentieel tempo toenemen, en je vraagt je dan ook snel af wat scenarioschrijver Jason Fuchs bezield heeft om dit plot zó ongeloofwaardig te maken. Ineens wordt Spectre (2015) met terugwerkende kracht een meesterwerk. Actrice Bryce Dallas Howard weet juist door deze verhaaltechnische gekte niet te overtuigen. Leuk om Henry Cavill en Bryan Cranston (Breaking Bad) tegen te komen, maar ook van deze sterrencast krijg je geen moment een echt wauw-gevoel.

Voor wat betreft de vorm had ik het al even over stunts en actiescènes. Maar ondanks dat de actie een soort lichtheid heeft, dat verder wordt ingevuld door stevig CGI-werk, zijn de stunts gewoon té ongeloofwaardig om echt te boeien. In Kingsman had de actie nog wat meer doel en functie, maar hier wordt het gewoon een schreeuwerig onmogelijk ballet dat in nevelen… ehh… olie wordt gehuld.

Argylle neemt zichzelf te serieus

Nee, Matthew Vaughn heeft wat dat betreft een zeer matige film afgeleverd, die ook nog eens téveel zelfbewust is van het feit dat het #MeToo wil bedienen. M kon in Skyfall (2012) toch ook het f-woord gebruiken? Eerdergenoemde films konden gewoon een goede vrouwelijke hoofdpersoon neerzetten, waarbij het scenario alle goeds naar boven bracht. Hier is dit op bijna geen enkel moment het geval. 

Een Bond-film wordt inmiddels al een tijdje niet meer gemaakt. Maar het spionnen-genre verkeert ook met deze film dus in zeer zwaar weer. En dat is jammer. Laten we hopen dat Vaughn met de aankomende nieuwe Kingsman-films weer als vanouds een groot publiek weet te vermaken met een simpel èn logisch plot en heerlijk veel bloed, gore en oprechte humor. 

• Argylle
• Spionage actiethriller
• ★★☆☆☆
• Regie Matthew Vaughn
• Met Bryce Dallas Howard, Herny Cavill, Dua Lipa, Sam Rockwell
• 139 min

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Recensie: Argylle ★★☆☆☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Zijn sommige James Bond-films stoute comedy’s? Of uit de kluiten gewassen humorfilms met een tikje thriller en een vleugje spanning en spionage? Na het zien van de nieuwe Guy Ritchie bekruipt mij dat gevoel toch een beetje. De regisseur van cult-klassiekers als Snatch en Lock, Stock And Two Smoking Barrels, maar ook het frivolere The Man From U.N.C.L.E., laat eigenlijk in al z’n films een aanstekelijke dosis brutale, ietwat volkse Britse humor achter. Maakt dat de nieuwe spy-comedy van Ritchie, Operation Fortune: Ruse De Guerre, dan ook een goede film?

Inmiddels zijn acteurs Jason Statham en Hugh Grant al graag geziene gasten op de filmfeestjes van Ritchie. Het zijn dan ook deze twee acteurs die de film de ruggengraat geven die het verdient. Statham, die eerder al te zien was in Snatch (2000) en het recentere Wrath Of Man (2021), is de typische Britse MI6-agent Orson Fortune. Neem James Bond, met dito goed gevulde portemonnee dat gespendeerd wordt aan dure merken, maar dan wel omhoog geklommen vanuit het armere Blackpool en zeker niet met een schoolcarrière in Cambridge. De politiek incorrecte tongval, waar Ritchie een patent op heeft, is ook nu weer terug. Maar dit soort rollen zijn Statham op het lijf geschreven.

Jason Statham en Hugh Grant stralen

En hij mag dan ook aan de slag om z’n eigen Scooby-gang samen te stellen. Dat gebeurt met iets minder zorgvuldigheid als dat Ethan Hunt en 007 doen. Maar ook dit team zal onder leiding van Fortune aan de bak moeten. Een stereotiepe wapenhandelaar, Greg Simmonds (Hugh Grant) zal goed geschaduwd moeten worden, omdat door zijn ‘snode handeltje’ een keur aan wapens zoek raakt en zo in verkeerde handen terecht komt. Als voormalig MI6-agent wordt Fortune door een M-achtig adept (Cary Elwes) binnen de grotere internationale geheime dienst Five Eyes aan het werk gezet (waar hebben we Five…Nine Eyes eerder gehoord?).

De ogenschijnlijke schurk Simmonds wordt met uitermate veel plezier gespeeld door Hugh Grant. Denk even terug aan macho vlegels als Willard Whyte uit Diamonds Are Forever (1971) en wijlen Hugh Hefner met z’n Playboy Mansion, maar dan met lekker aangedikt Cockney accent. Je hebt dan meteen het stralende middelpunt van deze spy spoof te pakken. De voormalige Britse lieveling uit romcoms probeert al wat jaartjes te ontsnappen aan de typecasting van dit genre, en dat lukt ‘m nu uitstekend. Ritchie en z’n co-schrijvers Ivan Atkinson en Marn Davies, weten aan deze kleurrijke dandy ook een stukje mysterie mee te geven. Is het een schurk? Of toch meer een protagonist a la Draco (On Her Majesty’s Secret Service, 1969) of Columbo (For Your Eyes Only, 1981)? Hij krijgt in elk geval de leukste scènes, en krijgt in de climax van de film ook nog een pièce de résistance toebedeeld, waardoor de wat dommige oversekste Greg Simmonds dan toch ineens de ‘brains with balls’ van de film wordt.

En zo doet de film qua acteerwerk eigenlijk het omgekeerde van wat de Bond-producers met de recente 007-films gedaan hebben. Daar waar de Bond-films met Daniel Craig meer gingen leunen op serieuzer comic book-achtig drama en verhaallijnen die duidelijker gestoeld zijn op diversiteit, grijpt Guy Ritchie onbedoeld terug naar z’n naamgenoot uit de vroegere Bond-films: Guy Hamilton. Daniel Craig wilde serieuzer, maar Hugh Grant wilde meer stoutigheid. En ook dat laatste kan dus nog steeds werken.

Matig plot met uitstekende humor

De film is zeker niet perfect. Daar zorgt een plotlijn met téveel losse eindjes en te weinig uitleg voor. Zo moet er door agent Fortune een Hollywoodster gerekruteerd worden, Francesco. Een rol die weinig indrukwekkend wordt vertolkt door Josh Hartnett. Wapenliefhebber Greg Simmonds is een groot fan van ‘m en dat zorgt voor enkele hilarische momentjes. Maar de oorspronkelijke reden voor het op de hielen zitten van Simmonds, door eerst een mad scientist’s USB-stick af te pakken, waar vervolgens een spoor van wapen-Euro’s op te vinden zou zijn, die dan ineens zou kúnnen leiden naar een nieuw gevaarlijker wapen, zonder ook maar iets te weten wát dat grotere wapen precies voor kwaad kan aanrichten, is natuurlijk de grootst mogelijke nonsens. Ja, we weten dat het later een AI-wapen betreft dat met GoldenEye-achtige proporties alle computers op Aarde lam kan leggen. Alleen erg logisch is het allemaal niet. Je zou bijna denken dat Guy Ritchie het schurkenplannetje expres zo ongeloofwaardig mogelijk heeft gemaakt.

Maar juist dán kun je met humor veel meer verbloemen dan je aanvankelijk verwacht. En mag het ook als het een spy-comedy betreft? Een film die zichzelf niet al te serieus neemt, komt al snel weg met Delta-9 gas dat hele legers kan bedwelmen (Goldfinger, 1964), of een schurk in drag (Diamonds Are Forever). Guy Ritchie is zich daar wat meer van bewust dan ik aanvankelijk dacht. En in een wereld met vooral de laatste tijd genóég kommer en kwel, zorgt deze film voor een frisse dosis escapisme.

Guy Hamilton-actie door Guy Ritchie

Guy Ritchie wil nadrukkelijk teruggrijpen naar de belachelijke plots van klassieke Bond-films uit een tijd dat die belachelijkheid op de koop toe werd genomen. Dat lukt ‘m, net als met The Man From U.N.C.L.E. (2015), redelijk. ‘Neem jezelf niet al te serieus’ zal het adagium zijn geweest. De luxe party vol duur geklede filantropen op Simmond’s jacht is daar een voorbeeld van. Ook op het vlak van production design wordt er niet met dure Oscar CV’s gestrooid. Er hoeft echt niet met prijzige Directors of Photography gewerkt te worden die steevast een dramatisch kleurenfilter willen toepassen. Ritchie laat de luxe in de mooiste verzadigde kleuren zien, misschien voor een vriendelijker prijsje.

De actie is wat dat betreft niet erg vernieuwend of trendsettend. Maar afgezet tegen bijvoorbeeld No Time to Die (2021) roept dat de vraag op of datzelfde ook voor de veel duurdere Bond-films geldt. En dan ineens is de achtervolging in Francesco’s rode Mustang, mét kogelwerend glas, best leuk! Ook de stuntchoreografie en vechtscenes zitten goed in elkaar; meerdere handlangers van Simmonds krijgen aan de stok met Jason Statham waardoor er nogal wat lichamen van grote hoogtes de diepte in storten (denk even aan Sandor, The Spy Who Loved Me, 1977). Dan kan zelfs een moderne herinterpretatie van de voice box uit Diamonds Are Forever geen levens redden, maar de daaruit voortkomende blunders werken wel op je glimlachspieren. De actie wordt dan ook nog eens leuk verpakt met een effectieve soundtrack van de relatief onbekende componist Christopher Benstead.

Operation Fortune: Ruse De Guerre is niet Guy Ritchie’s beste film. Want ook daar laat het overige acteerwerk te weinig indruk achter. Aubrey Plaza als CIA-agent Sarah Fidel is leuk als computerprogrammeur, maar heeft in deze film niet het charisma om een onuitwisbare indruk achter te laten. En rapper Bugzy Malone als J.J. Davies heeft het script niet mee, waardoor je ‘m snel genoeg weer vergeet. Maar zelfs dán is de film de moeite waard om het nieuwe jaar mee te beginnen; een actiefilm die geen 4 sterren krijgt, maar op heel veel leuke momenten daar wèl tegen aan schurkt. Wie weet gaan toekomstige Bond-films nog eens leentjebuur doen bij Ritchie’s tongue-in-cheek manier van filmen…

• Operation Fortune: Ruse De Guerre
• Spionage actiekomedie
• ★★★☆☆
• Regie Guy Ritchie
• Met Jason Statham, Aubrey Plaza, Cary Elwes, Hugh Grant
• 144 min

Het bericht Recensie: Operation Fortune: Ruse De Guerre ★★★☆☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

https://youtu.be/OhcWV28Gzk8

Komt er ooit een vierde Austin Powers film vraagt de interviewer zich af. Myers is al sinds 2008 bezig met een script rond de Britse antiheld. Volgens een artikel van Deadline Hollywood uit dat jaar wordt het verhaal uit het perspectief van Doctor Evil verteld. Myers antwoord vanaf 1:44:

Het ziet er goed uit! Het is alleen lastig omdat het me veel tijd kost om een script te schrijven. Ik wil dat het fantastisch wordt. Alleen heb ik drie kinderen van onder de zeven. Jay (regisseur) maakt nu constant films. We hebben elkaar al ontmoet.

Lekker wollig Myers! Kunnen we nu dan na zestien jaar een nieuwe Austin Powers film verwachten? Omdat Myers er al jaren op hint verwachten we dat de film volgend jaar verschijnt.

Austin Powers trilogie

We leren Austin Powers in de film Austin Powers: International Man of Mystery (1997) kennen. Powers is gek op mooie vrouwen en leeft in de jaren zestig waarin hij maar één doel heeft. Feesten totdat je erbij neervalt. Hoe hij al die aandacht krijgt is trouwens een raadsel aangezien Powers er nu niet echt appetijtelijk uitziet. Er is alleen één probleem, zijn aartsvijand Doctor Evil heeft andere plannen. Hij wil de wereld met een nucleair wapen vernietigen. Austin wordt in de jaren negentig ontdooit en moet duidelijk nog aan die tijd wennen. 

https://youtu.be/5vsANcS4Ml8

Twee jaar later is Austin terug! Doctor Evil heeft een machine ontwikkeld waarmee hij Powers zijn “Mojo” kan stelen. Mojo? Is dat niet een organisator van concerten? Nee in Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (1999) is Mojo het goedje dat Austin zijn lust naar vrouwen bevat. Doctor Evil heeft ooit een zoon laten creëren. Helaas voor hem vindt Scott hem niets. Maar Evil als hij is heeft hij daar rekening mee gehouden. Zijn kloon Mini Me blijkt de perfecte oplossing voor zijn probleem te zijn.

2002, in dat jaar verscheen Die Another Day. Pierce Brosnan zijn laatste keer als James Bond. Maar het was ook het jaar waarin Austin Powers in Goldmember verscheen. Hierin moet Austin opnieuw achter Doctor Evil en Mini Me aan. Ze worden vergezeld door Goldmember. Een freak die elke jongeheer in goud wil veranderen. De drie kidnappen Austins vader Nigel en proberen zo de wereld te veroveren. Al komt Nigel met een verrassing die het leven van Powers en Evil op zijn kop zet!

Het bericht Austin Powers 4 echt aangekondigd? verscheen eerst op James Bond Nederland.