De AI kiest zijn eigen ‘host’ en niemand minder dan Gabriel – de man verantwoordelijk voor de dood van Marie in de allereerste Mission: Impossible-film – wordt belast met de taak om beide sleutels in handen te krijgen. Marie’s dood was de reden waarom Ethan zich ooit aansloot bij het IMF. Nu draagt The Entity Gabriel op om Ethan Hunt uit te schakelen. Meer over dit verhaal lees je in onze recensie van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One.

Na de dramatische gebeurtenissen in het eerste deel van dit tweeluik is het team van loyale IMF-agenten diep undercover gegaan. Ethan laat het er – zoals we van hem gewend zijn – niet bij zitten en gaat op zoek naar aanknopingspunten. Die leiden hem naar Paris, Gabriels voormalige handlanger die Ethan en zijn team tijdens de actie op de Oriënt Express hielp. Samen met haar begint hij aan een nieuwe missie: het lokaliseren van de Sebastopol om zo de wereld te redden van de ondergang.

Natuurlijk verloopt dit niet zonder slag of stoot. De dreiging van The Entity en de kracht van het AI-wapen zijn inmiddels exponentieel toegenomen. In essentie komt het erop neer dat Ethan Hunt de enige is die de wereld kan redden. Hij heeft letterlijk de sleutel in handen. Daarbij wordt hij tegengewerkt door Gabriel, de CIA en zo’n beetje het hele Amerikaanse overheidsapparaat.

Toch weet Ethan diep vanbinnen dat hij degene is die The Entity kan stoppen. Zoals altijd negeert hij de bevelen van zijn superieuren en keert hij terug naar de basis om zijn plannen te smeden. Zijn oude makker Luther speelt hierin een essentiële rol: hij biedt Ethan rust en houdt hem met beide benen op de grond. De link met Gabriel maakt deze missie extra persoonlijk, iets wat Ethan gedurende de hele film achtervolgt. We ontdekken waar The Entity vandaan komt, en zowel Ethan als de kijker krijgen een aantal grote verrassingen voorgeschoteld.

De film zit vol knipogen naar eerdere Mission: Impossible-films en is een lust voor het oog. Vooral de scènes tussen de teamleden van Ethan zijn klein, intiem en krachtig gefilmd, zoals we dat ook zagen in het eerste deel uit 1996. Dit onderstreept nog maar eens de sterke onderlinge band. Het team is goed op elkaar ingespeeld, maar wordt toch meerdere keren verrast. De humor die hieruit voortvloeit is erg vermakelijk, zeker als Benji Dunn er zijn licht verstrooide sausje overheen giet en Grace van de ene in de andere verbazing valt. Ethan kiest zijn eigen pad, maar het welzijn van zijn team staat altijd voorop.

Qua actie schakelen regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise in The Final Reckoning naar de hoogste versnelling. Na drie films zijn ze perfect op elkaar afgestemd. De actiescènes rond de Sebastopol deden denken aan The Abyss uit 1989. Net als die film maakt The Final Reckoning optimaal gebruik van kleine ruimtes en de dreiging van water als sluipmoordenaar, maar dan met de techniek van nu. Groot verschil: Tom Cruise doet veel van zijn stunts zelf. Als je Ethan ziet duiken en zwemmen, is daar geen stuntman aan te pas gekomen.

Tijdens de spectaculaire actiescène in de lucht tussen twee oude propellervliegtuigen bewijst Cruise opnieuw waarom deze filmreeks zo geliefd is. De actie is realistisch in beeld gebracht, met indrukwekkende camerastandpunten. Ethan Hunt vecht, hangt aan vliegtuigen en toont daarbij perfect zijn innerlijke strijd. Je zit als kijker op de eerste rij. Deze scènes, net als die rond de onderzeeër, zorgden ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel zat, soms zelfs met open mond. De actie doet denken aan Top Gun: Maverick, waarin Cruise ook zelf de cockpit indook. Er wordt nauwelijks gebruikgemaakt van CGI, wat de ervaring extra realistisch maakt.

Gedurende de film verliezen alle personages langzaam hun grip op The Entity. En daar zit misschien het enige zwakkere punt van The Final Reckoning: The Entity is een ongrijpbare vijand. Er is geen fysieke antagonist zoals Solomon Lane in eerdere delen. Daardoor kun je je als kijker moeilijker identificeren met het kwaad, iets wat bij een daadwerkelijk persoon wel makkelijker lukt. Gabriel is uiteraard een geduchte tegenstander, maar hij en Ethan streven in wezen hetzelfde doel na: controle krijgen over The Entity. Dat maakt de film net iets afstandelijker.

Toch valt er veel positiefs te halen uit Mission: Impossible – The Final Reckoning. De film is een genot om naar te kijken, niet in de laatste plaats omdat regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise (hoofdrolspeler én producent) exact weten wat ze doen. Dat Cruise zijn personage tot in de puntjes kent, hoe Ethan denkt, beweegt en handelt, en zich tot in het extreme voorbereidt op zijn stunts, is iets unieks in de filmwereld.

Er is wat mij betreft geen andere filmreeks, en ja, ik begeef me nu op glad ijs, die dit zo goed in de vingers heeft. Vergelijk het eens met de James Bond-franchise, die in tien jaar net aan twee films afleverde. Mission: Impossible staat inmiddels op nummer vier. Daarmee is The Final Reckoning een heerlijke afleiding in deze lange, Bond-loze periode.

Mission: Impossible – The Final Reckoning is vanaf zaterdag 17 mei te zien in de bioscoop. Ook in IMAX, ScreenX en 4DX.

• Mission: Impossible – The Final Reckoning
• Actie-avontuur
• ★★★★☆
• Regie Christopher McQuarrie
• Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Simon Pegg, Angela Bassett, Esai Morales
• Productie: Paramount Pictures, Skydance
• 169 min

Copyright afbeeldingen: Paramount Pictures and Skydance – © 2025 Paramount Pictures. All Rights Reserved.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible – The Final Reckoning ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het derde deel van Mission: Impossible betekende een ommezwaai in de tot dan toe kort lopende actie-franchise. Regisseur J.J. Abrams en co-producer Tom Cruise wilden het anders doen dan het matige ontvangen tweede deel. Mission: Impossible III (2006) kreeg flink wat karaktertrekken mee uit de toen populaire spionnen-reeks Alias.

Let op! Deze recensie bevat spoilers!

En vanaf dat moment kreeg Paramount Pictures goud in handen. Met veelvraat Tom Cruise, werd er ook veel (marketing)kennis van pop culture opgedaan bij series én films die aanhaakten bij het ‘onmogelijke’ actie-genre van Mission: Impossible. Elk daaropvolgend deel ontving steeds weer wat betere mond-op-mond reclame, waardoor de kwaliteit van de merken ‘Ethan Hunt’ en ‘Mission: Impossible’ steeds constanter werd. Wordt die lijn doorgezet met het zevende deel, Dead Reckoning Part 1?

Zelfs als het een eerste deel van een tweeluik betreft, dan wordt die lijn stabiel doorgezet. Afgezet tegen alle andere blockbusters van 2023, is Dead Reckoning Part 1 het summum van entertainment dat éérst op het witte doek gezien moet worden. En in het druk bevochten actie-thriller-spionage-genre dit jaar, is dit wellicht een pronkstuk.

Een serieuze geopolitieke werkelijkheid, maar schateren mág

Regisseur Christopher McQuarrie en producer/acteur/stuntman Tom Cruise schotelen ons natúúrlijk weer bloedstollende stunts en actiescènes voor die niet zomaar door stunt doubles uitgevoerd worden. Tom Cruise doet, zoals we van ‘m gewend zijn, (bijna) alles zelf. Dat hoor, voel en zie je. De actie heeft deze keer ook iets lichtvoetigs; humor wordt naadloos door de actiescènes heen geschreven. Van bungelende treinwagons tot een geel rijdend (stuiterend) ‘rugzakje’. Er mag in deze onzekere tijden gelukkig ook weer wat gelachen worden. Maar voordat deze scènes aan bod komen, vindt er wel degelijk een serieus voorval plaats dat al snel de rode draad; Mét MacGuffin, zal vormen voor Ethan Hunts nieuwe race tegen de klok.

Want actueler kan het niet: de Russische atoomonderzeeër met de gevoelige Krim-Tataarse naam Sevastopol komt in zwaar weer terecht. Het voornaamste wapen op deze duikboot is dan niet meteen een volwaardig nucleair arsenaal aan torpedo’s, maar juist een uiterst vernuftige computer die al snel herinneringen doet ophalen aan de op hol geslagen supercomputer Hal uit 2001: A Space Odyssey. En dan komt het thema van de film om de hoek kijken: AI. Artificial Intelligence zoals we dat dit jaar al vaker bespraken, tot aan big tech moguls Elon Musk aan toe. Waarheid, feiten, nepnieuws, leugens, alles wordt herleid tot een op hol geslagen AI-supercomputer, genaamd The Entity, die dan ook nog eens in het heden het complete world wide web heeft geïnfecteerd. En enkel een vernuftig uitziende tweeledige sleutel kan de geest weer in de fles brengen.

Van geel ‘rugzakje’ tot de luxe Oriënt Express

Het is in principe de kern van de film, waarbij verschillende geïnteresseerden –de Britse Geheime Dienst MI6, de Amerikaanse CIA, Ethan Hunts IMF, een antagonist uit Ethans verleden én een vernuftige dievegge – proberen deze sleutel in handen te krijgen. Al globetrottend zorgt juist deze kakafonie aan bieders voor vernuftige actiescènes die als puzzelstukjes mooi in elkaar passen. Een met mooie cinematografie ingegeven horse chase op de grens van Jemen zorgt voor een prettig weerzien met een voormalig maatje. Een gecompliceerde foot chase op de luchthaven van Abu Dhabi zorgt voor hilariteit, spanning en het eerste (nep?) contact met de schurk Gabriel. Een spannend en emotioneel kat-en-muisspel in de donkerste steegjes van Venetië is ook een mooie knipoog naar de eerste Mission: Impossible-film en een freefall-stunt met motorfiets wordt na GoldenEye (1995) door Tom Cruise nog eens dunnetjes én geloofwaardiger overgedaan. 

Maar het meest in het oog springend zijn toch wel de scènes op de Oriënt Express en in het gele Fiatje 500. De actie en dialogen die hiermee gemoeid zijn, doen je verlangen naar een groot IMAX-scherm. Met nog eens een stevige dosis verwijzingen naar de Bond-films van de jaren 80, die gek genoeg nooit irriteren, blijft het fijn om te realiseren dat er filmmakers zijn die dat stukje escapisme-met-schaterlach weer trendsettend weten te maken. Het zijn ook díé scènes die ook Grace, gespeeld door nieuwkomer Hayley Atwell, stevig aan het werk zetten. Zij heeft de leukste rol te pakken, van illusionist met stoute speelsheid gespeeld tot een vrouw die oprechte momenten van angst kent. Zij is een aanwinst voor deze film en ontpopt zich al snel tot een potentieel kundige IMF-agent. Zouden hier de eerste zaadjes worden geplant voor Ethan Hunts opvolging? Ook Simon Pegg heeft weer een belangrijk aandeel in deze film. Als gadget-man Benji Dunn is hij weer de heerlijke aangever voor onmogelijke en lachwekkende situaties.

Niet de beste Mission: Impossible, wél de beste ‘tussenpaus’?

Echter, met de geruchten dat Tom Cruise hierna nog één keer Ethan Hunt zal spelen, zou het wel mooi geweest zijn voor de afwisseling om emoties en drama iets meer cachet te geven. De schurk Gabriel, gespeeld door de relatief onbekende Esai Morales (Ozark), maakt een wat fletse indruk. Het helpt dan niet echt dat zijn verleden vluchtig voorbijkomt in enkele bewegingsloze herinneringen. Iets meer achtergrondinformatie met separate scènes gesitueerd in het verleden, hadden dat kunnen verhelpen. Ook Tom Cruise zelf is af en toe iets te bozig om het boos zijn. Joh. Als je iemand niet wil executeren, kun je altijd nog wat meer persoonlijkheid en realisme aanbrengen. Gabriel hoeft niet dood, maar een béétje lijden mag best. Tom Cruise heeft zelf al eens aangegeven dat hij niet té veel geweld wil gebruiken in zijn Mission: Impossible films. Maar soms is dat in een setting met totale wanhoop op dat moment de meest geloofwaardige én menselijke optie.

Toch begrijp ik dat Tom Cruise als producer zijn eigen stempel op deze films wil drukken. En Ethan Hunt is wat dat betreft ook geen James Bond. Kijkend naar de goede kritieken die zijn karakter Ethan Hunt sinds MI:III – en bedenk even, de producers van de James Bond-films lukt dit momenteel níét met opeenvolgende films – moet hij gewoon op dezelfde voet doorgaan. Niet James Bond, maar Ethan Hunt is nu de belangrijkste benchmark geworden als het gaat om actie-thriller-spionage. Mission: Impossible 7 – Dead Reckoning Part 1 is niet beter dan z’n voorgangers Rogue Nation (2015) en Fallout (2018). Daarvoor mist de film een stukje finetuning op het vlak van acteren, script en met emoties gedragen dialogen. Het is wat dat betreft ook meer een ‘tussenpaus’. Immers, deel twee van dit tweeluik volgt later. Maar het is wel een verduveld lekkere tussenpaus die ook menig Bond-fan doet verlangen naar juist zó’n stijl James Bond-film.

• Mission: Impossible – Dead Reckoning Part 1
• Actie-avontuur
• ★★★✭☆
• Regie Christopher McQuarrie
• Productie: Paramount Pictures, Skydance
• Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg
• 163 min

Het bericht Recensie: Mission: Impossible – Dead Reckoning Part 1 ★★★✭☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Niet omdat James Bond al in geen dik 30 jaar in de zomer is uitgekomen, het is simpelweg omdat Bond-baas Barbara Broccoli niemand anders dan Daniel Craig in de rol van Bond kan uitstaan en daarom heel erg haar best doet géén opvolger te casten. Dat lukt haar opmerkelijk goed.

De deur voor Dannyboy staat na veel geaai en gevlooi namelijk nog steeds op een kier. Als je voorzichtig door die opening kijkt, zie je daar aan de kast, daar helemaal achterin, zijn tuxedo hangen. Zie je? Hij kan hem zo aantrekken. Desnoods met een coupenaadje. Hoe dat verhaaltechnisch rechtgetrokken moet worden — ach, dat mogen die schrijversjongens verzinnen. Al halen ze Johnny English erbij. Als zij de aura van Daniel maar om zich heen kan voelen. Zijn robuuste lichaamsgeur in haar neus voelt prikkelen. Desnoods zijn zweetvoeten.

Zolang als deze eenzijdige paringsdans plaatsvindt, is er geen plaats voor een vervanger. Het zou voelen als verraad. En daarmee is wat betreft James Bond een zomer-, herfst-, winter- of lenteblockbuster nog bioscoopjaren van ons verwijderd. We moeten het deze zomer doen met Indiana Jones en Mission: Impossible. Beslist niet de minsten, maar het is geen James Bond.

Indiana Jones bijt eind van de maand het spits af met zijn vijfde (en laatste) avontuur. De film beleefde onlangs in Cannes zijn vuurdoop. Staande ovatie voor Harrison Ford. Tranen ook, want wij houden van Harrison Ford en Harrison Ford houdt van ons. Typisch sentiment voor een tachtigjarige.

Ik heb er zin in hoor, in die film. Niet dat ik haantje de voorste moet zijn om hem te zien, maar binnen een paar weken na de release pik ik toch wel een avondje uit. Het is lang geleden dat ik met zoveel plezier uitkeek naar een nieuwe bioscoopfilm. Bij No Time to Die keek ik vooral lang uit naar de film. Dat duurde na de aankondiging van Bond 25 in juli 2017 (echt waar) nog meer dan vier jaar!

In de blockbusterzomer (of nazomer voor de puristen) van 1989 herinner ik mij nog goed de poster van Indiana Jones and the Last Crusade in de lichtbakken van Cinema Palace. Ook posters van Batman en Lethal Weapon 2 staan mij voor ogen. Gek genoeg níet die van Licence to Kill, de laatste Bond-film die in de zomer verscheen. Het afscheid van Timothy Dalton, dat toch een stuk soepeler verliep, is destijds geheel aan mij voorbijgegaan. Ik hoopte nog even dat ik de nieuwe Bond deze zomer per ongeluk opnieuw over het hoofd had gezien, maar nee.

Trouwens, die poster van de nieuwe Indiana Jones, dat is toch hoe een echte filmposter er uit hoort te zien? Tony Stella heeft ouderwets vakwerk afgeleverd. In de stijl van Drew Struzan (die met pensioen is) en Richard Amsel (die al heel lang dood is), maar toch met een eigen touch. Prachtig. Het matige succes van Licence to Kill kwam mede door die slordige knip- en plakposter van de film. Serieus. Daarna is het met de Bond-posters nooit meer helemaal goed gekomen. Maar Bond gaat met zijn tijd mee, dus moesten kunstenaars als Frank McCarthy, Robert McGinnis en Dan Goozee het veld ruimen. Indiana Jones is bij uitstek een period piece en dus past daar een schilderij bij. Grote klasse.

Twee weekjes na Indiana Jones klopt de volgende actieheld alweer aan de kassadeur: Tom Cruise met zijn meest gewaagde stunt tot nu toe. We zagen James Bond lang geleden al met een motor van een afgrond springen én vechtend boven op een rijdende trein over een vervaarlijke spoorbrug sjezen én met een klein geel autootje halsbrekende capriolen uithalen. Er is met Mission: Impossible alleen één groot verschil: de held breekt zijn voet omdat hij zélf van het ene gebouw naar het andere springt, en niet omdat hij uitglijdt over een vochtig steigertje.

Vreemd genoeg heeft die authenticiteit een enorme aantrekkingskracht; de wetenschap dat Tom Cruise daar zelf aan een opstijgend vliegtuig hangt of kilometers hoog aan de Burj Khalifa bungelt. Niet dat bij James Bond alles wat op een beetje kitesurfen lijkt nep is, maar het is niet de acteur zelf die de stoute schoentjes aantrekt. Dat verschil is voelbaar. Daarbij wordt er bij Mission: Impossible stug door gefilmd, want het vervolg (de laatste) staat gelijk gepland voor volgend jaar. Zoals dat vroeger met James Bond ook ging. En laten we eerlijk zijn, de makers van Mission: Impossible maken inmiddels betere Bond-films dan de makers van James Bond.

Er is wel één groot verschil: de naam James Bond kent iedereen en is inwisselbaar, Ethan Hunt staat in de schaduw van Tom Cruise. Als hij er na volgend jaar definitief mee stopt, is het klaar met Mission: Impossible. De filmserie blijft steken op acht films in 28 jaar tijd, alsof Sean Connery was blijven zitten tot en met Licence to Kill. Met het grote verschil dat Bond in diezelfde tijd het dubbele aantal films afleverde.

Hebben we trouwens ook nog The Flash over een paar weken waarin een andere oude filmheld wordt gereanimeerd: Michael Keaton als Batman. Hartstikke sympathiek allemaal, maar wat gaat dit over? Ben Affleck doet namelijk ook gewoon mee. Als Batman! Stop Timothy Dalton en Pierce Brosnan samen in een film en noem ze allebei James Bond. Met Spider-Man flikten ze dit zelfs in drievoud. Ach, het publiek vreet het en vergeet het.

Zo zullen Harisson Ford en Tom Cruise straks in carboniet worden gegoten en mag als de rust na de blockbusterzomer is wedergekeerd (en Barbara Broccoli is uitgerouwd) de nieuwe man zich melden. Hij gaat het met alle ups en downs de komende tien jaar proberen. Want je kunt mopperen op James Bond wat je wil, en je kunt hem zelfs omleggen, maar er is geen kruid tegen gewassen.

Tot die tijd bij gebrek aan een nieuwe Bond-film: geniet van wat er wél te zien is in de bioscoop!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht De zomer van Blockbusters verscheen eerst op James Bond Nederland.

De trailer van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One laat zien waarom Tom Cruise zo goed is in het spelen van IMF-agent Ethan Hunt. Het doet me verlangen naar een nieuw James Bond-avontuur.

Het is geen verrassing dat Christopher McQuarrie terugkeert als regisseur voor deze film, gezien het grote succes van zijn eerdere ‘Mission: Impossible’ films. Maar het feit dat hij ook produceert samen met Tom Cruise zorgt ervoor dat fans nog meer uitkijken naar wat deze film te bieden heeft.

Gevaarlijkste missie tot nu toe

In Mission: Impossible – Dead Reckoning Deel I gaat Ethan Hunt samen met zijn IMF-team op zoek naar een nieuw en angstaanjagend wapen dat de mensheid bedreigt. Dit is hun gevaarlijkste missie tot nu toe, aangezien de verkeerde handen het wapen kunnen bemachtigen. Tijdens een dodelijke race rond de wereld staat niet alleen de controle over de toekomst en het lot van de wereld op het spel, maar wordt Ethan ook geconfronteerd met duistere krachten uit zijn verleden. In zijn strijd tegen een mysterieuze en machtige vijand moet Ethan accepteren dat niets belangrijker is dan zijn missie, zelfs als dit betekent dat hij afscheid moet nemen van dierbaren. Klinkt volop als een uitstekende James Bond-film niet?

Spectaculaire Actiescènes

Hoewel de trailer slechts een voorproefje geeft van wat we kunnen verwachten, zien we al enkele spectaculaire actiescènes en indrukwekkende stunts die ons zeker op het puntje van onze stoel zullen houden. Ook lijkt er dit keer meer aandacht te worden besteed aan het verhaal en de personages dan aan alleen maar explosies en actie.

Al met al lijkt ‘Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One‘ een veelbelovende toevoeging aan de franchise te worden, met een sterke cast en getalenteerde filmmakers achter de schermen. Fans kunnen niet wachten om te zien hoe Ethan Hunt zichzelf dit keer zal overtreffen om de wereld te redden.

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One draait vanaf 13 juli a.s. alleen in de bioscoop.

Dit artikel verscheen eerder bij onze collega’s van Menquiry.

Het bericht Ethan Hunt laat ons naar Bond hunkeren in Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van Fallout, zowel vóór als áchter de schermen.

Was getekend: Tom Cruise. Het moet gezegd worden, de acteur laat zien dat leeftijd –hij is deze maand 56 geworden– er niet toe doet om én een overtuigende actiefilm te produceren én er zelf in mee te spelen. Met de zesde “Mission: Impossible”-film, getiteld Fallout, heeft producer, acteur en stuntman Tom Cruise tot dusver de meest gepolijste en, in emotioneel opzicht, meest zelfbewuste “M: I”-film afgeleverd.

De jaloersmakende talenten van Christopher McQuarrie

Maar, zoals met veel films het geval is, blijkt vaak dat het scenario en de regie van doorslaggevend belang zijn. Regisseur Christopher McQuarrie weet dat en legt daar met deze film de basis voor; de basis voor de beste actie-blockbuster van 2018. En dat moet niet te lichtzinnig opgevat worden.

Want op 27-jarige leeftijd won McQuarrie al z’n eerste Oscar voor het complexe scenario van “The Usual Suspects”, een misdaad-thriller over een groep van vijf verdachte criminelen die uiteindelijk als ‘team’ in opdracht van een mysterieuze schurk een schier onmogelijke overval moet beramen.

Net als “The Usual Suspects”, probeert McQuarrie ook met Fallout de acties van één persoon voorop te stellen zonder daarbij het teamverband uit het oog te verliezen. Maar deze keer voegt McQuarrie, in vergelijking met “Rogue Nation”, meer zelfreflectie en diepte toe aan de acties van IMF-agent Ethan Hunt en zijn ‘band of brothers’ bestaande uit Benji Dunn (de ‘Q’ uit de film, gespeeld door Simon Pegg), Luther Stickell (erbij sinds “Mission: Impossible” uit 1996, gespeeld door Ving Rames) en MI6-agent Ilsa Faust.

Een impossible plot

Wat begint als een ogenschijnlijk gemakkelijke uitruil van drie plutonium-kernen met een tot de nok toe gevulde koffer met dollars, gaat, zoals met zoveel films uit deze franchise, compleet mis. Mr Hunt, Benji en Luther raken de koffer met plutonium kwijt aan een anarchistisch overblijfsel van The Syndicate, genaamd The Apostles.

Wat volgt is de opzet van het hoofdplot, waarin de IMF, nu geleid door Alan Hunley (Alec Baldwin) en de CIA, geleid door Erica Sloan –zeer overtuigend gespeeld door actrice Angela Bassett (proeven we hier wat Judi Dench-iaanse flair?)– proberen om het plutonium weer in handen te krijgen. En dat gaat gepaard met het nodige gekibbel, waarin de effectiviteit van beide intelligence branches op de proef wordt gesteld.

Niet voor niets wordt CIA-agent August Walker, met veel zelfvertrouwen, charme en geloofwaardigheid gespeeld door de jonge Brit Henry Cavill, met Ethan Hunt op pad gestuurd. De toon voor veel intrige, verraad en een keur aan impossible plot twists is daarmee gezet. Typisch aan de franchise is dat al deze twists ook voor de nodige complexiteit zorgen.

Dat is inherent aan de twee woorden Mission en Impossible, maar maakt het soms ook wat moeilijk te volgen voor de leek. Daar waar James Bond 007 hooguit een keer wat assistentie krijgt van Q’s snufjes, er veelal alleen voor staat en dus écht zelfredzaam moet zijn, moeten er bij de IMF hele (CGI-)maskers en zelfs (tot twee keer toe) een ‘filmset’ aan te pas komen zodat de nucleaire wetenschapper Nils Debruuk en CIA-macho Walker een loer gedraaid kunnen worden.

Karakters met een hart en niet zomaar actiehelden

Maar Christopher McQuarrie doet dat wel op een zelfbewustere manier dan bijvoorbeeld regisseur Sam Mendes dat deed met “SPECTRE”. Hij laat de handelingen en snufjes voortkomen uit de intenties, gebeurtenissen, emotionele motivaties en worstelingen van de IMF-agenten uit voorgaande M:I-films. McQuarrie gaat daarbij niet té diep in het verleden van Hunt wroeten, zodat z’n jeugd er niet aan te pas hoeft te komen.

Toch zorgt de film wel degelijk voor emotionele momenten en intiem menselijk drama. De natuur van een IMF-agent zorgt er namelijk voor dat een gewoon braaf burgerleven er vrijwel niet in zit.

En dat wordt zichtbaar in de, overigens goed geoliede, climax in Kashmir, India (gefilmd in Noorwegen). De schurken uit de film, wederom Solomon Lane (Sean Harris), maar ook een mysterieuze man genaamd John Lark, willen namelijk niet zomaar twee kernbommen tot ontploffing brengen in een (drink)water-rijk gebied.

Nee, Hunt’s geliefde Julia (Michelle Monaghan) werkt namelijk ook in dat gebied, waardoor de confrontatie tussen Ethan Hunt en de boosaardige Apostles ook erg persoonlijk wordt. Ook in individuele scenes tussen twee karakters, bijvoorbeeld tussen Luther en Ilsa en Luther en Julia, worden de intenties van goedzak Ethan Hunt alleen maar geloofwaardiger.

Uitmuntende, bijna trendsettende actie

En dit zorgt er weer voor dat de actie en de stunts in de films een nuttige bijdrage leveren aan het plot én de karakterontwikkelingen en niet meer zomaar uitmonden in op zichzelf staande actie. De zin en het nut van de Impossible Mission Force en Ethan Hunt komen daarbij nadrukkelijk aan bod.

Maar natuurlijk is het vermaak van deze film minstens zo belangrijk en de actie zet daarbij een nieuwe en enigszins trendsettende standaard waaruit onder andere de crew van Bond 25 hopelijk wat inspiratie kan halen. Hier niet een car chase ‘voor de mooi’ als zijnde een ballet op de voorgrond van een Romeinse, romantisch belichte, nacht.

Nee, Christopher McQuarrie laat hier ook andermaal zien dat hij een uitstekende actie-regisseur is. Oude glorietijden uit de jaren ’70 en ’80 waarin Jean-Paul Belmondo nog zelf de stunts uitvoerde, doet McQuarrie hier herleven. Ook qua stijl proef je her en der een vleugje John Frankenheimer, en een snufje Rémy Julienne. En de ijle 10km hoge lucht waarin B.J. Worth zich ooit bevond doet je adem écht wel even stokken.

Ragdoll Cruise

En acteur Tom Cruise doet het allemaal maar even. Als een soortement van voetbal wordt hij door de regisseur heen en weer gegooid en getrapt. Maar effectief is het zéker. In Parijs zie je Mr Hunt zélf in volle paniek de pook van een oude 5-Serie aan gort schakelen.

Mr Hunt stopt af en toe even erg abrupt als hij bij de zoveelste poging om van gebouw tot gebouw te springen realiseert dat het z’n dood kan zijn. Mr Hunt heeft vechthulp nodig van Walker als ze een Chinees lid van The Apostles moeten uitschakelen.

En Mr Hunt’s onvermogen om volledige controle te krijgen over een helikopter bezorgt je af en toe ook een ongemakkelijke schaterlach. Kortom, het lijkt allemaal extreem realistisch, ook al wordt er af en toe gebruik gemaakt van enkele, onopvallende, CGI-effecten.

Tekortkomingen, maar vrijwel onzichtbaar

“Mission: Impossible 6 – Fallout” heeft natuurlijk enkele tekortkomingen. Zo is voor een Bond-fan het scenario soms lastig te volgen, waardoor je in retrospectief met enkele vrienden de film wat nadrukkelijker moet nabespreken wil je vat krijgen op het plot.

En wat ook een beetje mist in deze film is de stijl, klasse en kennis van cultuur die Hunt’s Britse tegenstrever dan weer wel heeft. De film mist dat beetje ‘sex & violence’ waar Ian Fleming ooit eens aan refereerde.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 dus wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van “Fallout”, zowel vóór als áchter de schermen.

Acteur Tom Cruise en Regisseur Christopher McQuarrie zetten hier absoluut een standaard neer die we in the age of Marvel al lang niet meer gezien hebben. “Mission: Impossible 6 – Fallout” verdient daarom de nodige (technische) Oscars.

En als Barbara Broccoli & Michael G. Wilson op zoek zijn naar een zevende vertolker voor geheim agent 007? Ze hoeven niet verder te zoeken: de 35-jarige Britse acteur Henry Cavill is wat dit artikel betreft nu een frontrunner.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible 6 – Fallout ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.