De levensvatbaarheid van James Bond bestaat bij de gratie van een nieuwe film. Het is prachtig om terug te kunnen kijken op die rijke geschiedenis van 25 films, maar zonder nieuw bioscoopavontuur is zelfs de onoverwinnelijke 007 ten dode opgeschreven.

Toen zestig jaar geleden de voorbereidingen op Dr. No (1962) in volle gang waren, kon niemand in zijn stoutste dromen vermoeden dat de gunbarrel na zes decennia nog steeds over het bioscoopscherm zou rollen. Zelfs het tweekoppig brein achter de films, Cubby Broccoli en Harry Saltzman, had zo’n lange termijn niet voorzien. Met heel veel mazzel zouden ze er in tien jaar tijd zoveel mogelijk Bond-films uitpersen. Als de geheim agent daarna als televisieheld zou doodbloeden, hadden zij een meer dan bevredigend kunstje geflikt. Niemand die ze dat kwalijk kon nemen.

Maar zo verging het de man met zijn licence to kill niet. Bond bleef. Hij was er gewoon. Nog immer behaalde hij succes na succes. Generaties aan Britse cinemakunstenaars en filmtechnici waren afhankelijk van de vastberadenheid van de producent; bioscoopexploitanten smachtten om het jaar naar een nieuwe bioscooprelease. Leveren was het motto. En die Televisieheld kon best wachten.

Het is een utopie om te denken dat zoiets opnieuw mogelijk is. De oude Broccoli is dit jaar 25 jaar dood, zijn erfgenamen zijn managers die de winkel plichtsgetrouw bewaken. Veel plezier lijken ze er niet aan te beleven.

Meer dan eens heb ik mij hardop afgevraagd hoe het in hemelsnaam mogelijk was om in de jaren 60 van de vorige eeuw klassieker na klassieker af te leveren. Natuurlijk, James Bond deed alles voor het eerst, er was bronmateriaal te over, filmlocaties waren onontgonnen terrein en voor een nieuwe puntenslijper was geen licentie in viervoud nodig. Daartegenover staat dat de informatieoverdracht met de snelheid van het licht is toegenomen, iedereen is met iedereen in real time in gesprek. Een clipje van een potentiële locatie is met één klik verstuurd, een scriptwijziging aan de andere kant van de planeet gebeurt in hetzelfde werkdocument, de digitale montage is niet afhankelijk van een allesverminkende knip.

En nu heeft Jeff Bezos dus zijn tanden gezet in MGM. De filmstudio móest wel. De som die daarmee gemoeid gaat: 8,45 miljard dollar. Dat klinkt niet alleen veel, dat is het ook. Veel te veel voor een bedrijf dat volgens kenners niet meer dan 5 tot 6 miljard waard is.

Met de koop verhuist een complete videotheek van zo’n vierduizend filmtitels van eigenaar, met naast de gehele James Bond-serie de films van Rocky, The Pink Panther, The Hobbit en tal van andere klassieke titels van A Fish Called Wanda (1988) tot Silence of the Lambs (1991). Moet toch een machtig gevoel zijn als je daarover de rechten bezit.

Leuk voor Bezos om al die ouwe meuk op zijn streamingdienst Amazon Prime te plempen, kers op de taart is natuurlijk James Bond. Deze filmreeks is ten opzichte van vele andere nog niet dood. En daar zit ’m het grootste belang, voor zowel Barbara als Bezos. MGM is namelijk niet alleen de studio die de Bond-films bekostigt en in vroegere tijden (na de overname van United Artists begin jaren 80) wereldwijd distribueerde, MGM is ook voor de helft mede-eigenaar van 007.

Bezos heeft daarmee automatisch zeggenschap over de geheim agent gekregen. Dat betekent dat de nieuwste gadgets van Q in het vervolg worden verstuurd via de pakketdiensten van Amazon, Moneypenny mag alleen nog boodschappen doen bij Whole Foods Market en Bond vliegt de wereld over in de kofferruimte van Amazon Air.

Geld heeft Bezos genoeg om in de filmproductie van Bond 26 te stoppen — belangrijker is wat het hem uiteindelijk gaat opleveren. En dát Bond wat gaat opleveren, dat staat bij voorbaat vast. Bond verzaakt nooit te cashen.

Hoewel MGM zich artistiek gezien zo min mogelijk met James Bond bemoeide, kan het best dat een nieuwe eigenaar de volgende filmproductie meer naar zich toetrekt. Omdat hij dat gewoon leuk vindt, of omdat hij ook wat anders te verkopen heeft. Een serie voor een televisieheld bijvoorbeeld?

Nu is James Bond nooit vies geweest van een mopje sluikreclame. Dat de Aston Martin wordt volgeplakt met Amazon-stickers zal Barbara een worst wezen. Waar zij alleen niet op zit te wachten, is een bemoeial die ook zo nodig zijn ideetjes kwijt wil omdat hij óók een keer een Bond-film heeft gezien.

En wat te denken van zijn streamingsdrang? Die wil natuurlijk dat zíjn James Bond-film een wereldpremière beleeft bij die honderden miljoenen abonnees thuis. Dikke veter! Dat is nu precies waar zij al een jaar lang voor waakt. James Bond hoort verdorie in de bioscoop! Minimaal drie maanden, daarna mag hij in de ramsj. En wat te denken van al die ideetjes met halfbakken spin-offs: The Moneypenny Diaries, Felix Leiter Investigates en 007 Origins: Mrs. Bell. Is dat iets voor een televisieheld?

Toch moest er iets gebeuren. De sterfhuismentaliteit van MGM is onhoudbaar en slecht voor het merk James Bond. Het is niet zo gek dat er geen tiener meer te vinden is die 007 kent; de laatste film dateert uit het tijdperk fopspeen en bedplassen. Dat de geheim agent daarmee op sterven na dood is – dat is enkel het geval als er niet wordt doorgepakt. Vandaar dat het plan van Bezos lang zo gek niet is. En wie weet laat hij het maken van de films wel over aan de profs en houdt hij enkel zijn hand op voor de vette winst. Als er maar gefilmd wordt!

Dan is het ook helemaal niet erg als er een keer een minder filmpje tussen zit. Een tegenvallende Bond-film is soms nodig om een andere meer te waarderen. Zo blijft de zaak mooi in balans.

Hadden Broccoli en Saltzman destijds toch gelijk dat Bond nog eens een carrière als televisieheld zou beginnen…

Het bericht Column: Televisieheld verscheen eerst op James Bond Nederland.

In mijn leven is helderheid en duidelijkheid belangrijk. En gedurende 2020 is dit een onmogelijkheid gebleken. Zelfs met mijn oog op de zakelijke kant van de blockbuster-wereld in Corona-tijd en de daarbij behorende James Bond-machine, is niets meer zeker. Niets, helemaal niets.

En dat valt me zwaar. Voor mij, en ik denk ook voor een heleboel filmliefhebbers die zichzelf niet beschouwen als fan, kan ik in Corona-tijd weinig voldoening vinden in het luisteren naar podcasts of het volgen van influencers op Twitter die in rap tempo sommige Bond-films herwaarderen en andere Bond-films bij het grofvuil zetten. Terugblikkend stopte James Bond eigenlijk voor mij in maart 2020.

Hoop voor Barbara en Michael

Dat neemt niet weg dat ik hoopvol ben gebleven in de stewards van de Bond films: de producers Barbara Broccoli & Michael G. Wilson. Mijn hoop was dat zij, in navolging van collega-producers Kathleen Kennedy (frontvrouw van Disney’s Lucasfilm en mede-verantwoordelijk voor de komende heropleving van Star Wars en Indiana Jones), de immer vechtende Christopher Nolan (onder de paraplu van Warner volhardend door blijven produceren van intelligente blockbusters, en zelfs weer Batman), en zelfs Tom Cruise (samen met Paramount keihard werkend aan nieuwe “Mission: Impossible”-films), de film-afdeling van de Bond-franchise in Corona-tijd nieuw energiek elan gingen geven.

Dat ze James Bond keihard en effectief klaar gingen stomen voor een post-Corona-tijdperk. Dat ze, met of zonder Metro Goldwyn Mayer, het heft in eigen handen gingen nemen en gingen beseffen dat het wellicht nú verstandig is om al publiekelijk het castingsproces voor de zevende Bond-acteur te openen, zelfs als No Time To Die nog in première moet gaan.

EON’s Ortodoxie

Niets is minder waar. De Bond-producers lijken stil te zijn. In tegenstelling tot hun evenknieën blijven ze onvermurwbaar en nog steeds pre-Corona-orthodox. De nieuwe werkelijkheid in de filmwereld lijkt bij EON Productions niet in te zinken. In tegendeel. Dat James Bond énkel in de bioscoop gezien kan worden, dat dat de enige juiste beleving is voor het zien van een nieuwe Bond-film, en dat daarbij alle Bond-liefhebbers het meest geholpen zijn, is en blijft nog steeds het enige officiële mantra.

En in de tussentijd blijft EON ook datgene doen waar wijlen “Cubby” Broccoli zo op tegen was, en dat uiteindelijk Harry Saltzman de kop kostte: kostbare tijd verdoen aan het produceren van niet-Bond-gerelateerde projecten die de Bond-filmfranchise niet verder helpen.

Ik erger mij hieraan. Niet omdat ik een ongeduldige fan ben. Dat argument wordt nogal eens aangehaald door die Bond-fans die een stevige schare volgers hebben opgebouwd, of door filmprofessionals die, ondanks alle Corona-tegenslagen, nu nog wél een baan hebben in de filmwereld. Nee, het is omdat ik zie dat de apathie waar ik net over sprak veel wijdverspreider is dan menigeen zich nu realiseert.

En dan heb ik het voornamelijk over de filmliefhebbers die géén fan zijn, die niet bezeten zijn door passie of die zich niet, zoals ik, openlijk en trots een filmnerd noemen. Ik heb het over de 95%, de ‘gewone’ mensen, de toevallige bezoeker, die pre-Corona af en toe de bioscopen bezocht voor plezier en vermaak. We vergeten deze mensen. En de Bond-producers vergeten deze mensen vooral nu.

Hoe het volgens mij zou moeten

Het mantra zou moeten zijn: geef de mensen op de grootst verspreide manier mogelijk vermaak, op een veilige manier.  Op een cynische manier ‘bioscoopbeleving’ als enige argument gebruiken om te genieten van een Bond-film, doet afbreuk aan iets veel belangrijkers: de inhoud van een Bond-film. Tuurlijk, ik zie No Time To Die ook liever op het grote witte doek, maar op dit moment gaat het mij alleen nog om de film zelf, de kwaliteit van het product, het filmplot, het acteerwerk, de filmlocaties, het beroemde gunbarrel-intro, de main titles van Daniel Kleinman. En daar kun je nog steeds héél goed getuige van zijn op jouw eigen tv-scherm.

En tuurlijk, EON Productions wilde van No Time To Die wederom een ‘billion dollar blockbuster’ maken. Dat is helemaal begrijpelijk, vooral als je hooguit eens in de vier of vijf jaar een Bond-film produceert, je meer dan andere filmmaatschappijen grof investeert in een Bond-film (in mijn opinie óngezond grof), Bond-films nog een matige ROI-waarde vertegenwoordigen, je vooral focust op die andere melkkoe van de franchise (de merchandising- en sponsoring-tak gericht op oudere mannen) en je Bond dan ook te makkelijk en op een ietwat onverschillige wijze beschouwt als een onverwoestbare vanzelfsprekendheid. Het leek dé beproefde manier voor succes. Dames en heren? Dat is voorbij, in elk geval voor de komende anderhalf jaar.

Toekomstbestendig denken

Op dat moment verwacht je dat EON Productions, met dus Barbara Broccoli en Michael G. Wilson voorop, de focus verlegt en James Bond voor een zo groot en breed mogelijk publiek beschikbaar probeert te maken. Gebrek aan consumentenvertrouwen en algehele apathie zullen nog tot ver in 2022 voorkómen dat bioscopen stevig gevuld raken. En zet dat klassieke box office geldgewin maar uit je hoofd. Zoals ik eerder dit jaar al zei, zijn de huidige vertraagde blockbusters gemerkt als write-offs. Tenet bracht hooguit $ 363 miljoen in het laatje, Wonder Woman 1984 lijkt het zelfs minder te doen; $ 118 miljoen dusver. En nu protectionisme groeit, lijkt men ook in China een beetje klaar met Hollywood. 

Toch zijn er ook nog de belangrijker wordende cijfers over streaming-opbrengsten. Helaas worden deze nog niet openlijk gepubliceerd, maar daar kan men wel wat positiever nieuws over berichten. Voor veel filmmaatschappijen is dat, begrijpelijkerwijs, de essentiële crux aan het worden. Er worden heel wat business cases door filmmaatschappijen uitgetest, en dat is ook noodzakelijk. MGM is nu zelfs een sub-channel binnen Amazon Prime Video. Tegelijkertijd lijken ook filmproducers in Corona-tijd actiever dan ooit. 

Een persoonlijke oproep

En niet zomaar om streaming voor eeuwig en altijd het nieuwe normaal te laten worden. Nee, ook om filmfranchises in Corona-tijd klaar te stomen voor een post-Corona-tijdperk waar bioscopen weer het nieuwe normaal kunnen worden. Maar dat gaat nú nog niet gebeuren. Ik roep Barbara Broccoli & Michael G. Wilson dan ook op om nu publiekelijk te werken aan nieuwe plannen voor Bond-films, dat ze realisme tonen en inzien dat No Time To Die hoe dan ook verliesgevend zal zijn, en dat ze met goede alternatieve financiële plannen komen zodat er tenminste nog een beetje omzet gegenereerd kan worden. 

Ik smeek Barbara Broccoli & Michael G. Wilson om No Time To Die daarom gewoon in april en mei in première laten gaan voor een zo groot mogelijk publiek. Niet omdat wij fans ongeduldig zijn, maar om goodwill te creëren bij het gewone filmvolk en om ons in deze moeilijke tijden te voorzien van een nuttig beetje brood en spelen, net als collega-filmproducers nu doen. 

Wonder Woman 1984 en Tenet hebben veel kritiek te verduren gehad, omdat ze huidige business models en zelfs de volksgezondheid zouden schaden. En die kritiek komt vooral van rijke filmbobo’s en veel gevolgde fan-influencers. Maar vergeet niet dat in deze tijden van apathie en zelfs afnemende mentale gezondheid alle niet-fans en ‘minder bezeten’ filmliefhebbers, waar ook steeds meer mensen tussen zitten die het financieel niet zo breed hebben, gedurende deze pandemie tóch nog iets hebben om naar uit te kijken.

En ja, er zit nu een grote tweespalt tussen het verdienmodel van blockbusters enerzijds en het entertainen van een zo groot mogelijk publiek anderzijds, maar moeten wij simpele kijkzielen ons daar nu zorgen om maken?? Ik zie ook andere positieve ontwikkelingen. De verkoop van MGM kan de toekomst van James Bond bijvoorbeeld een handje helpen, door onze spion met meer actie….én productiviteit te injecteren. Nieuwe kopers mogen EON daarom best een spreekwoordelijke schop onder de kont geven. 

En beste Barbara en Michael

Ik bedoel het allemaal goed hoor. Denk gewoon een beetje breder en meer lange-termijn. Wees innovatief met de prachtige filmafdeling van het merk James Bond en val niet te snel halsstarrig terug op het pre-Corona verdienmodel. Jullie draaien (voor 50%) aan de knoppen en kunnen de beste koers uitstippelen voor James Bond 007, maar vergeet niet dat Bond wordt gemaakt voor het grootst mogelijke publiek, ook in Corona-tijd, en niet enkel voor een groepje mannen dat dénkt dat uitstel de beste optie is om zoveel mogelijk publiek te genereren (ik geloof daar niets van; ik denk dat dat het merk zelfs schaadt op de lange termijn). 

Uiteindelijk zul je dan zien dat James Bond beter door de Corona-crisis komt, misschien niet zoals gehoopt met No Time To Die, maar wel met de 26ste Bond-film, de 27ste Bond-film en alle andere Bond-films die daarop volgen. En de daarbij gekweekte goodwill gaat jullie en de toekomstige eigenaars van MGM tot ongekende hoogten brengen! Nu kan ik de wens echt welgemeend uitspreken: Ik wens jullie, Barbara, Michael en alle filmkijkers wereldwijd, een extreem gezond en veel normaler nieuwjaar toe. Mét een nieuwe Bond-film in het verschiet en hopelijk een heropleving van onze Bond-passie zonder alle Corona-improvisaties!  

Het bericht Opinie: Stop in 2021 met vertragen verscheen eerst op James Bond Nederland.

UPDATE: Volgens het Amerikaanse Deadline waren er inderdaad gesprekken tussen MGM, Netflix en Apple. Ook Amazon zat aan de onderhandelingstafel. Maar James Bond producente Barbara Broccoli stak er al gauw een stokje voor. De deal zou naar verluidt 600 miljoen dollar waard zijn geweest.

Persoonlijk had ik gehoopt dat dit gerucht voorlopig of helemaal in het niets zou oplossen. Zelf ben ik voorstander van een bioscooprelease voor No Time To Die. James Bond kijk je als eerste in de bioscoop. Daar leef je als filmliefhebber naar toe. Het is een uitje een beleving. Helaas is dit beeld door de realiteit ingehaald. Het coronavirus is (nog lang) niet verslagen.

Corona gooit al maanden roet in het eten

In het artikel van Screenrant zet men het gerucht op een rij. Ze beginnen met het probleem dat de consument de weg naar de bioscoop niet weet te vinden. Dat is natuurlijk niet zo vreemd omdat de pandemie dit in sommige landen onmogelijk maakt. Dan heb ik het nog niet over een eventueel gezondheidsrisico.

Zo deed de enige in de pandemie verschenen blockbuster Tenet het op de Amerikaanse markt niet goed. Althans niet zoals men had gehoopt. In Europa scoorde de film van Christopher Nolan ondanks alle beperkingen redelijk. Men haalde hun investering terug. Daar is ook alles mee gezegd.

Financiële problemen bij MGM

Metro Goldwyn Mayer, je weet wel van Leo de leeuw, is al jaren verliesgevend. Het zorgde er zelfs voor dat Skyfall (2012) intern uitstel kende. Dat verhaal speelde in 2010. De druk op MGM om de kip met de gouden eieren te slachten is groot. Die kip uit uiteraard No Time To Die. Een film met een groot budget, massa’s aan fans en een commercieel uitermate interessante franchise. Maar wat te doen?

NTTD naar Netflix of Apple TV+?

Een mogelijkheid om je bedrijf te redden is de kip aan de hoogste bieder te verkopen. On demand zodat mensen er niet hun huis voor uit hoeven. Volgens de geruchten, met klem geruchten, overweegt MGM om No Time To Die aan de twee eerdergenoemde streamingsdiensten te verpatsen. Het zou ze gelijk kapitaal opleveren. Netflix en Apple zijn zeer succesvolle bedrijven en hebben honderden miljarden aan activa op de bank staan.

Coming 2 America , een vervolg op het succesvolle eerste deel met Eddie Murphy als Prince Akeem is eerder dit jaar voor 145 miljoen dollar aan Amazon Prime verkocht. De film Greyhound met Tom Hanks werd door Apple TV+ opgekocht. Het is dus mogelijk.

Moeten we dit voor NTTD willen?

No Time To Die is het langverwachte sluitstuk van Daniel Craig als James Bond, 007. De film is volledig met IMAX camera’s gefilmd. Dit beleef je toch echt alleen het beste in daarvoor geschikte IMAX theaters. Besluiten om deze blockbuster op on demand uit te brengen zou wel eens de doodsteek voor bioscopen kunnen zijn. Ze overleven op het moment nauwelijks.

De Amerikaanse/Engelse keten Regal is al omgevallen. Een zeer grote speler op de internationale bioscoopmarkt. No Time To Die was het enige lichtpuntje aan de horizon. Zoals ik al eerder zei is voor mij de beleving van een bioscoopbezoek een groot goed. Ik genoot van Tenet op het witte doek. Meer dan als ik dit voor mijn scherm thuis doe.

Vanuit EON Productions/United Artists (MGM)/Universal Pictures staan alle seinen op groen voor een april 2021 release. Of dit realistisch is zien we volgend jaar. Wat ik wel weet is dat mijn bron bij Universal net zo verrast was als ik dat men de film opnieuw uitstelde.

Het bericht “No Time To Die naar Netflix/Apple TV+?” verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ik schreef er al meerdere keren over. No Time To Die is afhankelijk van haar opbrengst. Bij de James Bond-film is het gezien EON Productions, een klein productiehuis, nog belangrijker dat men winsten behaald. Ook de distributeurs en bioscopen willen winst maken. Andere filmproducties hebben ook met deze situatie te maken. Sony Pictures heeft al eerder al haar films naar 2021 uitgesteld.

Gisteren sprak ik met collega Merlijn. We hadden het over het nieuws van alle dag maar uiteraard ook over James Bond. Ik stelde hem de vraag of hij No Time To Die in november in de bioscoop verwacht. We kwamen samen tot de conclusie dat we de vraag niet konden beantwoorden.

Uitstel is lastig

Volgens een aantal bestuursleden van de studio is uitstel naar 2021 een reële mogelijkheid. De beslissing om de film in november uit te laten komen werd op 4 maart genomen. Sindsdien is er een hoop veranderd. Zo zijn er, terwijl ik dit artikel schrijf, in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten bijna 1,2 miljoen mensen met het coronavirus besmet en in die landen al ruim 90.000 mensen overleden. Het werkelijke aantal wordt veel hoger geschat.

De filmindustrie weet op dit moment niet wanneer de bioscopen weer opengaan. In de Verenigde Staten staat dit nu voor juli gepland. Maar dan nog is het de vraag hoeveel mensen deze theaters daadwerkelijk gaan bezoeken.

Het mogelijk verplaatsen van de No Time To Die release neemt nog een probleem met zich mee. Wanneer laat je de film uitkomen? Vele andere studio’s hebben namelijk ook voor 2021 gekozen. Men wil zo min mogelijk concurrentie.

Release in de bioscoop

Volgens movieweb.com is één ding zeker. No Time To Die beleeft haar release in de bioscoop. De film heeft ongeveer 250 miljoen dollar gekost. Dat haal je niet binnen met een VOD (Video on Demand) release. Ook niet met een speciale premium prijs. Trolls World Tour behaalde wel succes in de VOD. Het budget voor deze film was iets van 90 miljoen dollar. De kinderfilm werd massaal thuis gestreamd.

De kosten voor het verplaatsen van No Time To Die van april naar november worden op ongeveer 30 miljoen dollar geschat. Dat kan als men voor 2021 kiest alleen maar oplopen.

EON Productions

Of dit allemaal uitkomt is niet te zeggen. Wordt de film voor de derde keer uitgesteld? Productiebedrijf EON Productions heeft hierover geen mededelingen gedaan. De releasedatum voor No Time To Die staat op 12 november in het VK. Nederland is op 10 november aan de beurt. De film verschijnt op 25 november in de Verenigde Staten.

Het bericht “Wordt No Time To Die uitgesteld naar 2021?” verscheen eerst op James Bond Nederland.

Lees hier deel 1

Andere financiële indicatoren

We eindigden deel 1 met de Return On Investment (ROI) van verschillende films en de James Bond-films: de kosten voor het maken en in de bioscopen brengen van de films. Natuurlijk dienen ook andere factoren in ogenschouw genomen te worden. Denk daarbij aan de complexe juridische opbouw van het merk James Bond -sinds alle herstructureringen binnen MGM heeft het bedrijf geen distributie/marketing-tak meer en moet er altijd een derde partij ingeschakeld worden- en meer negatieve indicatoren komen dan bovendrijven. Zo heeft de vorige distributeur en marketing investeerder Sony Pictures erg weinig winstaandeel kunnen bijschrijven op z’n bankrekening. De Bond producers Barbara Broccoli en Michael G. Wilson zijn niet over één nacht ijs gegaan met onderhandelingen in het Danjaq kantoor in Santa Monica: Sony zou per film hooguit 25% van de winst krijgen van elke gemaakte Bond-film, terwijl ze wel moesten instaan voor ongeveer de helft van alle investeringen (met name distributie en marketing). Dat is dus $880 miljoen – $500 miljoen (productie, marketing en distributie): vier (25% voor Sony) = $ 95 miljoen winst voor Sony (!!)*.

Het is te begrijpen dat opvolger Universal Pictures veel stevigere voorwaarden op de onderhandelingstafel heeft gelegd. Zo is er tussen enerzijds Universal en anderzijds MGM/EON Productions geen distributie- en marketingdeal voor meerdere Bond-films afgesloten. Universal houdt het vooralsnog bij één Bond-film, en geef ze eens geen ongelijk. Men ziet al wat van deze voorzichtigheid terug in de promotie van de 25^e Bond-film, No Time To Die. Zo gaat deze vooralsnog nog niet hand in hand met de promotie van de Fast & Furious-franchise (er is vooralsnog geen teaser trailer voor No Time To Die als tie-in met Hobbs & Shaw verschenen, iets dat in 2015 wel het geval was met SPECTRE; een teaser verscheen al 8 maanden voorafgaande aan de première van SPECTRE). Ook het recente nieuws dat Megan Ellison’s Annapurna Pictures waarschijnlijk een nieuwe kapitaalinjectie van miljardairspapa Larry Ellison nodig heeft, of erger, alsnog faillissement moet aanvragen, zal bij Universal Pictures voor extra voorzichtigheid zorgen (Annapurna doet samen met MGM de marketing en distributie in Noord-Amerika van de komende Bond-film middels de joint venture United Artists Releasing **).

Bond als status-merk en sponsor-machine

Tegen al deze financiële argumenten kan men inbrengen dat de Bond franchise bovenal een status-merk is waar veel andere blue chip-bedrijven mee geassocieerd willen worden. Voor Sony straalde de associatie met het merk Bond natuurlijk uit op andere door Sony geproduceerde films (trailer tie-in’s bijvoorbeeld). Maar het zijn uiteindelijk de lucratieve sponsorcontracten *** met Heineken, Gillette, Red Bull Racing, Aston Martin, de Olympische Spelen, Orlebar Brown, Omega Horloges, Bollinger en Tom Ford die buiten de Bond-films om veel extra geld in het laatje brengen. 

Los van alle marketing-, distributie- en productiekosten die gemoeid zijn met een Bond-film, zijn deze sponsoropbrengsten per film gemiddeld genomen zo’n $208 miljoen. Een belangrijke extra bijkomstigheid dus, die vooral terug te herleiden is naar al die decennia van naamsbekendheid die de Bond-franchise heeft weten op te bouwen. 

Maar ook aan deze relatief bestendige inkomstenbron kleven haken en ogen. Zo weet Marvel inmiddels ook goed om te gaan met sponsorcontracten. Merken als Audi, Sony, Coca-Cola en Lego zijn inmiddels vaste leveranciers voor Marvel. Maar het filmproductiebedrijf doet daar nog een schepje bovenop. Andermaal wordt rekening gehouden met de, vooral jonge, fans. In de voorwaarden van de afgesloten sponsorcontracten mogen de producten in de films dan ook nooit wrevel opwekken bij de fans, iets dat bijvoorbeeld nog weleens gebeurt als 007 weer eens ons eigen Nederlandse pils ligt te drinken.

Sponsorcontracten alleen kunnen de Bond-franchise niet helpen. Er is áltijd een film voor nodig. Of, in het Hollywood van nu, het liefst meerdere films per gegeven periode. Hoe minder Bond-films er verschijnen –momenteel eens per vier jaar– hoe minder jongelui anno nu in de bioscoop blootgesteld worden aan het merk Bond. Dat kan als gevolg hebben dat geheim agent 007 in het collectieve popcultuur-geheugen langzaamaan wat aan het verdwijnen is. Met die wetenschap kunnen de befaamde Bond-sponsorcontracten op de lange termijn minder lucratief worden.

Daar komt nog bij dat in het geval van de Bond-franchise de opbrengsten van deze sponsordeals niet rechtstreeks naar de filmbedrijven gaan die instaan voor globale marketing- en distributie. In het geval van Bond kan Universal Pictures dus nu al fluiten naar al dat moois wat Omega en Heineken te bieden hebben. Deze opbrengsten belanden namelijk veelal rechtstreeks in de kas van EON Productions Ltd., de eigenlijk productiemaatschappij. De opbrengsten van Marvel-sponsorcontracten belanden wél rechtstreeks in het laatje van Marvel Entertainment, en dus Disney. 

* bron: The Observer: Is the James Bond Franchise Actually a Moneymaker? (21 januari 2019)
** bron: Deadline: Annapurna Bailout By Larry Ellison Likely As Chapter 11 Looms For Megan Ellison’s Oscar-Winning Studio (7 august 2019)
**** bron: Reuters: New Bond “Spectre” is money spinner for sponsors too (28 oktober 2015)

De Boekhouders van Bond (Deel 1)
De Boekhouders van Bond (Deel 3)

Het bericht De boekhouders van Bond (deel 2) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Vanaf het moment dat de naam Annapurna Pictures opdook als filmdistributeur voor Bond 25 in de USA en Canada, had ik een hard hoofd in het avontuur. Waarom weet ik niet, maar mijn intuïtie heeft het vaker bij het rechte eind.   

Oprichtster van Annapurna Pictures is de drieëndertigjarige Megan Ellison. Met twee miljard dollar van haar vader richt ze in 2011 de filmstudio Annapurna op. Ze vernoemt de studio naar de berg Annapurna in Nepal. Achteraf gezien misschien niet zo’n goed idee. 

De nieuwe studio kan durf niet ontzegd worden als ze met originele content en auteurscinema juist dat willen doen wat grote Hollywoodstudio’s te riskant vinden. In 2017 wordt ook de eerste videogame uitgebracht en in hetzelfde jaar wordt bekend dat ze ook films gaan distribueren. In samenwerking met Metro-Goldwyn Mayer, die de eigen distributietak eerder had afgestoten, willen ze Bond 25 op het witte doek brengen in de USA en Canada.

Annapurna Pictures ontkomt echter niet aan de ellende waaraan Hollywood haar roemruchte verleden ontleent; hoge productie- en distributiekosten maar vaak lage opbrengsten. Wel prijzen winnen voor hun films, maar te weinig publiek aan de bioscoopkassa.

Het is veelzeggend voor het wanbeleid dat MGM decennialang achtervolgde dat zo’n reus een klein, beginnend bedrijf als Annapurna nodig heeft om de Bond-kopieën verspreid te krijgen. 

Wat doet een distributeur?

Een filmdistribiteur zorgt voor de marketing van een film. Ze maakt afspraken met bioscopen, onderhandelt over de verdeelsleutel, veelal 50/50 voor distributeur en bioscoop, en zorgt voor aanlevering van filmprints of digitale kopieën. Bij een blockbuster als Bond zijn met dit proces – voordat de kassa begint te ringelen – forse bedragen gemoeid die tussen de 50 en 100 miljoen liggen. 

Skyfall (2012)

Wat wordt er nu verdiend aan een Bondfilm? Bij een kaskraker als Skyfall met 1,1 miljard opbrengst zou naar verluid producent EON honderd miljoen dollar onder de streep overhouden. De distributeurs voor Noord- Amerika en de rest van de wereld cashen 35 en 50 miljoen. Veel geld, maar je kunt er geen nieuwe blockbuster mee financieren.

Hoezeer was dat anders in de jaren zestig toen Dr. No (1962) één miljoen dollar kostte en zestig (!) keer zoveel opbracht. Tegenwoordig is men blij als de ratio 1:3 is, en zelfs dat is magertjes, want met de winst moeten alle flops van de producent ook afbetaald worden. 

De eerste keer dat de berg Annapurna op 3 juni 1950 werd beklommen, eindige dat in een regelrecht drama met nogal wat amputaties bij de verschillende teamleden die de 8000 meter hoge berg dachten te kunnen bedwingen. Annapurna Pictures kwam daarentegen in 2011 goed uit de startblokken om binnen tien jaar hoogstwaarschijnlijk alsnog onderuit te gaan in de uiterst riskante business die de speelfilmsector nu eenmaal is.

Geen problemen voor Bond 25

De Bond-fans in Noord-Amerika krijgen hun vijfentwintigste Bond-avontuur uiteraard wel te zien. MGM en Annapurna hadden al eerder besloten dat de film onder het label United Artists in de bioscoop komt.

Het bericht Distributeur Annapurna Pictures in de problemen verscheen eerst op James Bond Nederland.

MGM (of voluit Metro Goldwyn Mayer Studios) is al sinds jaar en dag onlosmakelijk aan de Bond franchise verbonden. De studio is echter ook al jaren een onstabiele factor binnen de franchise. MGM ging meerdere malen bijna kopje onder en maakte veel verlies. Na het onverwachte ontslag van Gary Barber twee weken geleden, lijkt de toekomst voor het voorbestaan van MGM enigszins somber. Gelukkig heeft men nog een sterke troef in handen: Een gedeelte van de James Bond rechten zijn in hun bezit.  En die rechten gebruiken ze nu om het bedrijf te verkopen, aldus The Hollywood Reporter.

Ontslag Gary Barber

Ruim twee weken geleden werd bekend dat MGM CEO, Gary Barber, door de raad van bestuur ontslagen is. Na het ontslag van Barber zou je zeggen dat MGM snel een nieuwe CEO nodig heeft. Nee, ze doen het juist lekker rustig aan. De Amerikaanse website benadrukt daarmee dat het in dit geval lijkt als of bedrijf in de ‘verkoopmodus’ staat. Met nog 19 maanden voor de boeg tot de release van Bond 25 zal het een spannende tijd worden. Want zonder een distributeur, is Bond 25 nog steeds nergens.

MGM heeft een geschatte waarde van zes miljard dollar (ruim vierenhalf miljard euro). Een groot gedeelte van dit bedrag heeft het bedrijf aan de rechten op de James Bond-films te danken. Bedrijven als Sony Pictures, maar ook Warner Bros, zouden interesse hebben in een overname. Voor beide bedrijven moet het riante bedrag dan ook geen enkel probleem zijn.

Wordt het niet eens tijd voor een frisse wind?

Maar laten we eerlijk zijn. Ondanks dat MGM niet het volledige belang in handen heeft, hebben ze wel een machtspositie in handen om druk uit te oefenen op de franchise. Bond moet nou eenmaal, net als andere filmseries, gewoon geld opleveren. Kijk maar naar de Star Wars franchise. Die werd enkele jaren terug overgenomen door Disney. Het resultaat? Elk jaar een nieuwe Star Wars film.

Bij EON Productions en MGM lijkt het momenteel als of er maar weinig motivatie is om de franchise te blijven ontwikkelen. Iets wat voor ons als fans natuurlijk een kwalijke zaak is. EON Productions produceerde onlangs nog een film die niks met Bond te maken had. Ook uit hun nieuwe website blijkt dat ze meer dan alleen de James Bond films willen uitstralen. Bond wordt namelijk ergens weggemoffeld onder een kopje halverwege het site menu.

Hoe de toekomst daadwerkelijk door beide partijen wordt ingekleurd is voorlopig nog voer voor speculatie. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Het bericht Bond-studio MGM in de verkoop? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Na maanden van onderhandelingen heeft MGM gisteren bekendgemaakt dat het een joint venture is aangegaan met het relatief onbekende Annapurna Pictures (van voormalige Oracle erfgename Megan Ellison). Sinds januari van dit jaar is Annapurna bezig om eigen films te distribueren. Dit is in nauwe samenwerking gedaan met MGM. MGM-baas Gary Barber: “De tijd is aangekomen voor MGM om weer op eigen benen te staan en in te staan voor de eigen distributie in de Verenigde Staten. Dit efficiënte model stelt MGM weer in staat om weer meer distributierechten naar onze films toe te trekken en om extra inkomsten en omzet te genereren”.

De samenwerking is dus opgezet zodat de twee bedrijven weer meer controle hebben over de marketing en distributie van eigen films, maar het moet ook leiden tot meer cost-efficiency en het terugdringen van overhead.

De joint venture en de daarmee samenhangende distributie-deal is dus ook uit noodzaak geboren. Nog geen zeven jaar geleden maakte MGM een zeer grimmige doorstart. Na een faillissement, ontstaan door jaren van financiële problemen, werd onder leiding van Gary Barber de weg naar boven terugvonden. Het had ook z’n invloed op de première van de 23e James Bond-film “Skyfall”. Door vertragingen omtrent het faillissement verscheen de film pas vier jaar na de première van “Quantum Of Solace” in de bioscopen. Wel is MGM de laatste jaren succesvol in de televisie-tak. Tv-Series zoals “Fargo” (te zien op het Amerikaanse FX) en “The Handmaid’s Tale” (te zien op de Amerikaanse streamingdienst Hulu) kunnen rekenen op goede recensies en hebben flink wat omzet gegenereerd.

Voor Annapurna Pictures verloopt de productie van films in financieel opzicht ook nog niet erg succesvol. Het bedrijf heeft tot dusver vooral de marketing en productie gedaan van Oscar-winnende films zoals “Her”, “American Hustle” en “Zero Dark Thirty” (die laatste won samen met “Skyfall” de Oscar voor Beste Geluid), maar kaskrakers waren het geenszins. Ook de eerste film van de joint venture MGM-Annapurna, “Detroit”, kon geen potten breken.

Barber kondigde aan dat nieuws omtrent de globale distributie van de aankomende James Bond film op een later moment bekend wordt gemaakt. Hij wilde niet zeggen of onderhandelingen over deze distributierechten inmiddels al zijn afgerond. MGM werkte overigens al samen met de marketing-tak van Annapurna voor de recente twee Bond films en de comedy-kaskraker “21 Jump Street”. De nieuwe joint venture zou ook al kunnen kijken of ze de volledige binnenlandse (Noord-Amerikaanse) distributie voor Bond 25 voor hun rekening kunnen nemen. MGM wil in elk geval minder afhankelijk worden van veel machtigere, externe distributiepartijen. Iets dat voor de lange termijn ook beter is voor de James Bond-franchise

Het contract met filmmaatschappij Sony Pictures voor de distributie van de James Bond films liep eind 2015 af. Sindsdien proberen Twentieth Century Fox, Universal Pictures, Warner Bros. Pictures (dat in 2018 overigens samen met MGM de reboot van “Tomb Raider” uitbrengt), Amazon, Apple, wederom Sony Pictures en nu dus Annapurna Pictures distributiedeals te sluiten met MGM. Wordt dus vervolgd.

Het bericht Mede-eigenaar van 007, MGM, gaat weer (Bond?)films distribueren verscheen eerst op James Bond Nederland.