Stukje bij beetje zullen we meer te weten komen over de nieuwe film, al zal het dit jaar nog maar mondjesmaat zijn; de film staat vooralsnog gepland voor 2028.

Het jaar 2028 is exact over twee jaar na nu. Over een releasedatum is nog niet gerept. Ondanks dat de James Bond films sinds dertig jaar steevast uitkomen in het najaar, behoort een vroege 2028-première ook nog altijd tot de mogelijkheden. Twee jaar, dat is op afzienbare tijd. Wie herinnert zich de frequentie van iedere twee jaar een nieuwe Bond-film? Nou, zo lang nog dus.

Wordt besloten om toch die najaarsrelease in ere te houden, dan vinden er over twee jaar na nu zeker opnamen plaats. Vanuit welke hoek je het ook bekijkt; over twee jaar zitten we gebakken, het aftellen begint vandaag.

Gaandeweg dit jaar weten we zoveel meer dan nu. We weten bijvoorbeeld welke geruchten allemaal onjuist waren over de nieuwe hoofdrolspeler. Dat we al die tijd op verkeerde paarden hebben gewed en dat het toch nét die naam is geworden die iedereen over het hoofd had gezien. Niet om ons ongelijk op de proef te stellen, enkel omdat we elkaar maar napraten met onbetrouwbare bronnen via het roddel- en achterklapcircuit, simpelweg omdat we nergens houvast hebben. En we willen zo graag!

Gooit Idris Elba, excuses ‘Sir Idris’, met zijn wassen beeld tussen de Bond-acteurs nog een beetje olie op het vuur – hij wordt het dus niet, hij zit ons maar wat te plagen. Prachtig toch dat een acteur met zo’n staat van dienst de moeite neemt om ons een poets te bakken?

Dat Sir Idris het niet wordt, heeft alles te maken met de wens een jonge James Bond te casten. Jong omdat hij A voor een x-aantal films mee moet kunnen en B omdat het verhaal zich op die manier kan toespitsen op opnieuw een reboot met een Bond Begins-verhaal.

Dat laatste zie ik alleen met angst en beven tegemoet, omdat we dan wéér een hele film moeten wachten tot James Bond de James Bond is waar we allemaal zo naar smachten. Dan duurt het niet twee jaar na nu voordat we weer een keer een Bond-film krijgen met een James Bond die handelt zoals James Bond hoort te handelen, maar minimaal six or seven.

Kijk, met nieuwe producenten aan het roer is het sowieso afwachten welke afslag wordt genomen, maar het liefst stap ik zoals oudsher binnen in een mini-avontuur met een geheim agent die gewoon met zijn opdracht bezig is. Geen zogenaamde origin story, maar een agent die, zoals dat veertig jaar goed is gegaan, midden in het avontuur begint en zonder omkijken doordendert. Daarom zie ik Sir Idris namelijk wel zitten boven elke jongeling onder de dertig jaar, want dan kun je er de klok op gelijk zetten dat de filmmakers eerst willen uitvogelen waar die James nu helemaal vandaan komt en hoe hij bij de geheime dienst terecht is gekomen. Dat laatste lijkt mij nu eenmaal geen rooskleurige ontwikkeling.

Ik kan mij moeilijk losmaken van het gezicht van de jonge Bond in 007: First Light, de computergame die eind mei moet verschijnen. Wat een werk hebben de spelontwikkelaars erin zitten en wat een prachtige wereld hebben zij gecreëerd. James Bond kan zich vrijuit rond bewegen in zijn omgeving, hij kan sluipen, kruipen en ongezien door een raam glippen. Dat is zoals ik een spel graag zou spelen, als een spion. Maar o wee als hij wordt gesnapt, dan breekt de pleuris los en moet onze jonge James het alsnog op een lopen zetten en om zich heen gaan schieten om een leger aan tegenstanders neer te maaien.

Bij het zien van een teaser waarin Bond een vliegtuig moet zien te bereiken terwijl alles om hem heen explodeert, krijg ik al hoofdpijn. En het lukt mij dus niet om deze jonge computergeanimeerde James Bond los te zien van de jonge James Bond waarnaar de filmmakers op zoek zijn. Moet ik me maar neerleggen bij het idee van de ‘oude’ James Bond, waartoe ik Daniel Craig voor het gemak ook maar even reken en dat nu echt het tijdperk voor een ‘nieuwe’ James Bond is aangebroken. Ergo: een James Bond die mijn generatie overslaat en geboren is ergens eind jaren 90 begin 2000?

Want als we daar aanbelanden: Roger Moore, geboren in 1927, covert de jaren 20 van de vorige eeuw. Sean Connery en George Lazenby samen het begin en eind van de jaren 30. Dalton is van halverwege de jaren 40 en Brosnan van begin jaren 50. Daniel Craig dateert weer van eind jaren 60. Waar zijn de Bonds geboren in de jaren 70 en 80 gebleven? Ik voel me hierin toch aardig in de steek gelaten. Zijn wij inderdaad zulke losers dat het er voor onze generatie-Bond niet meer in zit? Krijgen we straks hetzelfde met de paus en een nieuwe president van de Verenigde Staten? Zelfs onze toekomstige minister-president is meer een product van de jaren 90 dan 80…

Mogen wij straks op de bank bij de psychiater komen uithuilen omdat we ons als vergeten generatie benadeeld voelen. Wat zat er in de melk dat wij het niet gered hebben? Voor Sir Idris (die werd geboren in het jaar dat Roger Moore werd benoemd als 007) en Michael Fassbender en Tom Hardy (die beiden afkomstig zijn uit het jaar van The Spy Who Love Me, 1977) is dit ook niet leuk.

Wat mij betreft begint Steven Knight vandaag met een schone lei. Leuk geprobeerd met zo’n mini-James Bond, maar dat werkt gewoon niet. We willen een James Bond met ervaring. Eentje die midden in het leven staat en zijn sporen al heeft verdiend. En daarbij: 50 is het nieuwe 30, toch?

Toen Sean Connery als 31-jarige de iconische woorden ‘Bond, James Bond’ aan de baccarattafel in Dr. No (1962) uitsprak, keek je in principe naar het tegenovergestelde. Of zoals de oer-Bond in 1965 toevertrouwde aan de pen van de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci: ‘Ziet u, ik heb nooit een knap of zelfs maar een acceptabel gezicht gehad. Ik heb altijd met dit rare, diep gelijnde, volwassen gezicht rondgelopen; ik had het al toen ik zestien was.’

Goed, doen we het zo — waar is die zestienjarige met een kop als een vijftiger?

Het bericht Column: Vijftig is het nieuwe dertig verscheen eerst op James Bond Nederland.

Recentelijk zie ik het fenomeen vaker gebeuren. Naast James Bond-fan ben ik al sinds m’n jeugd gecharmeerd van alles wat met Star Trek te maken heeft. Ik was dus helemaal in de zevende hemel toen de nieuwe Netflix-serie Star Trek: Discovery werd aangekondigd.

Inmiddels ben ik al stevig op weg in het 2e seizoen, maar ik blijf het verbazend vinden dat de recensies veelal goed zijn (82% op het moment van schrijven), maar dat het publiek de serie, op z’n zachtst gezegd, niet leuk vindt (een stevige ‘Rotten’ van 48%).

De filmjournalist vs. de publieksstem

Star Trek: Discovery is niet de enige serie/film die te maken heeft met zulke, bijna radicale, discrepanties. Deze week ging de nieuwe Marvel-film Captain Marvel wereldwijd in première. De film bracht dit weekend in de VS ruim $153 miljoen op (€136 miljoen). De filmkritieken zijn nochtans erg goed, met onder meer een ‘Certified Fresh’ notering van 79% op RottenTomatoes.com, 3,28 uit 5 sterren op MovieMeter.nl, 7.0 uit 10 sterren op IMDB.com en een respectabele, maar niet uitmuntende 64% op Metacritic.com. Maar kijken we naar de publieksstem, dan zien we ook hier een tegenstem die stevig lager uitvalt: een ‘Rotten’ van 55%.

En het kan nog erger. Filmrecensenten waren in 2017 lyrisch over Star Wars 8: The Last Jedi. Persoonlijk vond ik het verhaal van Star Wars 8 vele malen origineler en interessanter dan de meer copy-paste-formule die regisseur J.J. Abrams hanteerde voor Star Wars 7: The Force Awakens. Klikkers thuis daarentegen waren een compleet andere mening toegedaan. Het resultaat: een 91% ‘Certified Fresh’ versus een 44% ‘Rotten’. Het is alsof een soort van tegenbeweging duidelijk wil laten zien dat de kaarten anders geschud zijn.

De geradicaliseerde fan

Dat lijkt toch ook echt het geval te zijn. Iets met fans wellicht? Of anders een soortement van boosheid onder een grote groep publiekstemmers dat hier een rol speelt? In het geval van Star Wars 8 was er wel degelijk iets aan de hand. Er kwam een negatieve campagne op gang, binnen bepaalde fracties van de Star Wars fan community welteverstaan, die openlijk Lucasfilm (via petities) opriepen om actrice Kelly Marie Tran (Rose Tico in de film) aan de kant te schuiven. Ogenschijnlijk is een casting-beslissing maar een onderdeeltje van een film. Tenminste, ik mag hopen dat Bond fans er zo over denken. Maar in dit specifieke geval wist een gedeelte van de Star Wars fan community actrice Kelly Marie Tran tot tranen aan toe in de depressies te drukken.

Opstandige rolmodellen

Ook in het geval van Star Trek: Discovery laat een stevige hardcore fanbase, die zich trots ‘Trekkies’ of ‘Trekkers’ noemen, van zich spreken. Hier varieert het van stevige, soms radicale, kritiek op zaken als continuïteit, overmatig aandeel van actie en spektakel, het weinige aandeel van verlichte mild-politieke boodschappen, waar Star Trek overigens groot mee is geworden, maar ook kritiek om de aanwezigheid van de openlijk homoseksuele Lieutenant Commander Paul Stamets (gespeeld door acteur Anthony Rapp)

En in het geval van Captain Marvel komt de Amerikaanse acteur James Woods in opstand. Hij boycot de film en roept zijn aanhang op de film niét te gaan zien. Zo vindt hij dat Disney, eigenaar van Marvel Studios, het mannelijke rolmodel te veel in de verdrukking brengt ten koste van een hyperactieve #MeToo-beweging die nu ook z’n weg heeft gevonden in filmmarketing.

Mijn passie en die van alle Bond fans

Ook wij Bond fans kennen dit verhaal inmiddels. Je hoeft acteur Idris Elba maar te noemen en menigeen weet waar het over gaat. Ik ga nu niet een hele Idris Elba ‘tijdlijn’ oplepelen, maar Idris Elba en ook bovenstaande voorbeelden geven aan dat succesvolle, veelal oudere filmfranchises in dit tijdperk van Twitter en Facebook steeds vaker onder het vergrootglas komen te liggen.

Maar het loopt uit de hand. Net zoals de politiek anno nu, lijken ook fanbases hyper, radicaal en overgevoelig te worden. Natuurlijk mag er een discussie gevoerd worden over films. Daar zijn we filmliefhebbers voor. En het mag zelfs met veel passie. Niet voor niets heb ik notabene zelf vorig jaar een petitie gestart over de status van de Bond franchise. In, wat ik aanneem, nette bewoordingen heb ik geprobeerd in briefvorm mijn zorgen aan te geven over de staat van Bond-producties.

Even diep ademhalen

Maar ik ga niet om Barbara Broccoli’s hoofd vragen. Schandpaal-acties zijn niet aan mij uitbesteed. En toch, mede onder invloed van gek geworden beroemde Twitteraars (ik noem geen namen), lijken ook fans radicaal-populistisch te worden. Ik hoop dat grote filmmaatschappijen voorzichtig blijven met het politiseren van franchises, maar dat is een andere discussie. Wij fans zijn de ambassadeurs van het product dat de dienstdoende filmmakers van Marvel, Star Trek en Bond zo groot gemaakt hebben. Tuurlijk, er moet meer empathie komen tussen decisionmakers en fans, maar het in standhouden van al het leuks dat bijvoorbeeld een Bond-franchise ons te bieden heeft, begint bij ons, bij de fans.

Laten we niet hele legers trolls (met gele hesjes) oproepen om zonder goede reden een film de grond in te stampen. Laten we het leuk houden, en ideeën van hogerop eens wat vaker voor lief nemen. Iets meer politieke correctheid kan geen kwaad, dus wellicht kunnen wij Bond fans komend jaar het goede voorbeeld geven. En dus niet als onderstaande fan-psychopaat bioscoopterrorisme in de hand werken:

https://www.youtube.com/watch?v=eY9XrCFS9rY

Het bericht Column: De geradicaliseerde fan verscheen eerst op James Bond Nederland.

Riskante verrassing

Om het even anders te formuleren: bij veel lezers zal hij compleet onbekend zijn. En dat zou op het eerste oog een trendbreuk kunnen zijn na Sam Mendes en Danny Boyle. Niet alleen een trendbreuk, maar wellicht ook een belangrijk risico. Wat haal je in huis met deze jonge 40-er met zeer uiteenlopende roots?

Multicultureel

Voor Cary Joji Fukunaga was een wereldse opvoeding eerder regel dan uitzondering. Geboren in 1977 uit een Japans-Amerikaanse vader en een Zweeds-Amerikaanse moeder, bracht Cary zijn jeugd in eerste instantie door in Oakland, Californië. Maar vanwege de scheiding van z’n ouders op 4-jarige leeftijd, ging z’n leven al snel de internationale kant uit. Vader Anthony Shuzo Fukunaga (geboren in een Amerikaans interneringskamp voor Japanse Amerikanen) trouwde met een Argentijnse en moeder Gretchen May-Grufman verhuisde uiteindelijk naar Mexico, waar ze een Mexicaanse Amerikaan trouwde.

Fukunaga bleef aanvankelijk eerst nog in Californië, en ging daar ook studeren. Zijn sociaal kritische en politiek gevoelige films zouden ingegeven kunnen zijn door z’n studie geschiedenis aan de University of California in Santa Cruz. Maar ook z’n familie en vrienden begaven zich veelal in de wetenschappelijke wereld en waren kind aan huis op bijvoorbeeld de Berkeley campus. Voeg daaraan toe zijn studie politieke wetenschappen in Frankrijk aan de Institut d’études politiques in Grenoble en zijn vele verblijven in Mexico bij z’n moeder, waardoor Fukunaga vloeiend Spaans leerde spreken, en zijn diverse, multiculturele achtergrond is een feit.

Sportief ventje

De persoon die hierdoor denkt dat Cary een nogal vettige, muf ruikende wetenschapper blijft, heeft het grondig mis. Zo wilde de jonge regisseur aanvankelijk eerst professioneel snowboarder worden. En sinds kort komt daar een andere avontuurlijke sport bij: paardrijden. Sinds Jane Eyre besloot hij in z’n woonplaats New York een polo-paard over te nemen, die hij in een manege buiten New York City verzorgd (hij woont zelf in West Village).

Dus sporten is z’n passie, maar sinds 2002 besloot hij toch écht om professioneel het filmvak uit te oefenen. Met een Arts Graduate Film Program aan de New York University’s Tisch School kwam z’n filmtalent pas echt volledig tot bloei. Zijn eerste korte studentenfilms bleven niet onopgemerkt, ook niet bij scenarioschrijver Naomi Foner-Gyllenhaal (de moeder van Maggie en Jake Gyllenhaal). Wat volgden waren screenings van zijn studentenfilms op het Sundance Filmfestival (Victoria Para Chino) en het meewerken aan videoclips van bijvoorbeeld Destiny’s Child. Anno 2018 beschouwt Fukunaga Naomi Foner-Gyllenhaal dan ook nog steeds als zijn belangrijkste mentor die z’n filmcarrière een flinke zwengel heeft gegeven.

Fukunaga: “Het filmvak is niet zoiets als het kopen van een kamer waarin je dan al deze werelden schildert. Nee. Er zijn tientallen, zo niet honderden mensen die meewerken aan jouw film en elk stukje informatie van jou nodig hebben. En uiteindelijk lijkt het dan alsof kwantiteit en tijd samenkomen in een soortement van bottleneck, en die bottleneck duurt dan gedurende de hele productie. Dát is filmmaken”

Politiek gevoelige materie

Met zo’n multiculturele achtergrond in zowel film als wetenschap, besloot Fukunaga om stevige kost in te zetten voor het onderwerp van zijn eerste grote film. Sin Nombre (2009) werd uiteindelijk een uiterst kritische film over immigratiestromen, waarin goed (hoog opgeleide Hondurezen) en kwaad (Hondurese gangsters) zeer dicht bij elkaar lagen. Een thema dat vooral nu weer erg actueel lijkt worden. De film werd uiteindelijk een kritisch succes op het arthouse-filmfestival Sundance en het leverde Joji-Fukunaga z’n eerste grote regieprijs op.

Toch is voor Fukunaga zijn doel niet direct om politiek gevoelige onderwerpen aan te snijden. Zo zei hij begin dit jaar tegenover de grote PBS-anchor Charlie Rose: “Het is niet mijn doel om een soort van politieke commentator te zijn. Ik wil bovenal mijn kijkers transporteren naar een wereld die fundamenteel anders is dan die [westerse wereld] van ons”. Dat is ‘m gelukt met Sin Nombre, maar ook met de in het donkere Schotland gesitueerde adaptatie van Jane Eyre (2011) en de bikkelharde, in Ghana opgenomen oorlogsfilm Beasts Of No Nation (2015) over een kindsoldaat die in relatie tot z’n meedogenloze commandant probeert te overleven (Idris Elba). Fukunaga zei daar begin dit jaar in een interview met Charlie Rose het volgende over: “De vader-zoon-dynamiek in deze film interesseerde me het meest. Dus voor mij is filmgenre van minder doorslaggevend belang. Voor mij is elk verhaal een proces van karakters zo realistisch mogelijk maken”.

Laat het weergeven van realistische karakters in plaats van het uitbeelden van uit de kluiten gewassen fantasiehelden nou net datgene zijn waar ook de focus op lag bij Fukanaga’s voorgangers Sam Mendes en Martin Campbell.

Workaholic, stressbestendig en erg veelzijdig

Maar Fukunaga is zeker geen Mendes-kloon. Improviseren, dus ter plekke tijdens het filmen met nieuwe ideeën op de proppen komen, en onder veel tijdsdruk presteren, is voor de jonge regisseur inmiddels gewoongoed geworden. Vooral in het televisie-vak, of beter gezegd; in de wereld van streaming services, lijkt dat het geval te zijn. Zo was het filmen van het eerste seizoen van True Detective een ware slijtageslag. Cary: “Terugblikkend was True Detective een plezier om mee te mogen maken. Maar tijdens het filmen was het een zeer gecompliceerd project. Ik denk dat ik me nooit ten volste heb gerealiseerd wat een scenario van 450 pagina’s betekent voor wat betreft uithoudingsvermogen”.

Het lijstje van Cary Joji Fukunaga:

Film die je het vaakst hebt gezien:

“The Last of the Mohicans”

Favoriete griezelfilm:

”The Shining”

Favoriete romantische drama:

“When Harry Met Sally”

Film die je inspireerde om filmmaker te worden:

“Empire Of The Sun”

Favoriete website:

“freecabinporn.com”

En een slijtageslag was het. Met True Detective moest Fukunaga aanvankelijk terugvallen op meer typische formule-scenes; een meer traditionele opbouw van scènes, omdat er in een zeer korte tijd (100 dagen) 440 minuten aan film gedraaid moesten worden. En om er dan ook nog eens een eigen creatieve draai aan te geven, had Fukunaga zeer veel onderling vertrouwen nodig, van bijvoorbeeld de financiers van het project (Paramount en HBO).

Zie hier de compleet andere stijl van filmen van TV Series. Zet die 440 minuten in 100 dagen maar eens af tegen de 150 minuten van SPECTRE die over een periode van 195 dagen geschoten zijn. TV is dus qua uithoudingsvermogen een heel andere tak van sport dan film. Het zal ook ten grondslag hebben gelegen aan de keuze om Fukanaga de regiestoel van het met productieproblemen omgeven project Bond 25 te geven. En Joji Fukunaga is zich daar zelf ter dege van bewust, ook bij het filmen van de nieuwe Netflix serie Maniac: “Het filmvak is niet zoiets als het kopen van een kamer waarin je dan al deze werelden schildert. Nee. Er zijn tientallen, zo niet honderden mensen die meewerken aan jouw film en elk stukje informatie van jou nodig hebben. En uiteindelijk lijkt het dan alsof kwantiteit en tijdsdruk samenkomen in een soortement van bottleneck, en die bottleneck duurt dan gedurende de hele productie. Dát is filmmaken”.

Breed netwerk van acteurs……

Door zijn veelzijdigheid heeft Fukunaga ook relatief vroeg kunnen bouwen aan een breed netwerk in de filmwereld. Dat ontwikkelde zich al tijdens de Sundance workshops in 2005. Maar ongetwijfeld heeft zijn mentor Naomi Foner-Gyllenhaal daar een steentje aan bijgedragen. Niet geheel toevallig heeft Fukunaga daarom nog met acteur Jake Gyllenhaal een ander filmproject in het verschiet liggen (The American).

En zo begint Hollywood langzamerhand onder de indruk te raken van Fukunaga’s tomeloze energie. De Duits-Amerikaanse Michael Fassbender was al een stevige naam die hij kon bijschrijven aan zijn filmresumé. In Jane Eyre speelde hij een mooi gelaagde versie van Edward Rochester. Hij zal voor Bond producers Barbara Broccoli en Gregg Wilson ongetwijfeld prooi zijn voor de rol van Bond-schurk.

En ook voor z’n andere producties is hij een magneet voor steracteurs gebleken. Denk aan de ‘eeuwige James Bond die nooit Bond zal worden’, Idris Elba (Beasts Of No Nation), maar ook Matthew McConaughey en Woody Harrelson (True Detective), Jamie Bell (notabene een hoofdrol in EON’s andere film Film Stars Don’t Die In Liverpool), de alom bekende Dame Judi Dench (onze vorige ‘M’), Michelle Monaghan (Mission: Impossible – Fallout), Oscarwinnaar Emma Stone (Maniac), Mia Wasikowska (Jane Eyre), Sally Hawkins, Jonah Hill en de met Oscars overladen Sally Field (ook in Netflix’ Maniac).

……en andere filmmakers

Bovenstaande acteurs hebben dus aan den lijve kunnen ondervinden hoe het is om te werken met Fukunaga. Maar een goede film valt en staat niet alleen met goed acteerwerk. Zoals de talentvolle regisseur eerder al aangaf, werken er honderden mensen achter de schermen mee aan filmproducties. Al die ideeën, die van onderaf tot hem lijkt te komen, moet hij uiteindelijk tot een product smeden dat door anderen, van filmmaatschappijen tot het grote publiek, geapprecieerd kan worden.

Ook hier komt zijn veelzijdigheid om de hoek kijken, want naast regisseur is hij ook director of photography (Beasts Of No Nation), producent (The Alienist, Maniac, True Detective) én scriptschrijver (de horror-film It & Sin Nombre). Dus de Bond-fan kan er vergif op innemen dat hij ook op deze vlakken z’n stempel zal drukken op Bond 25. Voeg daaraan toe zijn samenwerkingen met componist Dario Marianelli (Atonement, Darkest Hour) en production designer Alex DiGerlando (Ocean’s 8), en de Bond-fan kan, net als met Danny Boyle, ook hier verrassende nieuwe keuzes verwachten voor de Bond 25-crew.

De Fukunaga-stijl

Sowieso beginnen er zo ook enkele typische ‘Fukanaga-stijlkenmerken’ door te sijpelen in z’n werk, ook al geeft hij zelf nadrukkelijk aan dat hij veelzijdig is met alle genres. Het mag bijvoorbeeld duidelijk zijn dat Fukanaga géén actie-regisseur is, type John Frankenheimer, John Glen of Christopher McQuarrie. Uiteraard zal Fukunaga natuurlijk uitstekend ondersteund worden door stuntteams en een 2nd unit director, maar kijkend naar z’n voorgaande films valt vooral de rust op en tijd die hij neemt voor zijn shots.

Met veelal lange en rustige one-shots, a la Sam Mendes dus, probeert hij relatief lang de focus te leggen op de karakters. Opvallend hierbij is hoe hij kind-acteur Abraham Attah (overigens ge-streetcast) in Beasts Of No Nation als een klein poppetje liet ‘verzwelgen’ in de met groene kleuren overladen jungle. Maar ook de lange one-shot uit aflevering 4 van True Detective is er zo’n eentje, waarbij Matthew McConaughey met gevaar voor eigen leven een crimineel motorbende-lid probeert te vangen. Die laatste scene leverde hem zijn eerste Emmy Award op. Voeg daaraan toe Fukunaga’s gebruik van kleurrijke camera-filters, een focus op verstilde 1-op-1 scènes en veel unieke, lastig te bereiken locaties, en de look van zijn films zullen niet onderdoen voor de arthouse films van regisseurs Sam Mendes en Marc Forster.

Fukunaga: “De producerende filmmaatschappijen waren bang dat ze mij niet onder controle konden houden. Maar dat is gewoon niet waar. We deden alles in overleg en ik zou 200% hebben samengewerkt!”

Eigenzinnig en riskant

Is dat allemaal positief? Het is wel degelijk een risico die de Bond-producers hier nemen. Voor Craig’s laatste film zal er waarschijnlijk niet al teveel gesleuteld worden aan de stijl en looks. Dat kan goed uitpakken. In Maniac kunnen we zien dat zijn absurdistische ideeën voor production design juist een perfecte aanvulling kunnen zijn voor Bond.

Maar de risico’s zijn, net als met regisseur Danny Boyle, nog steeds van dien aard, dat ook de koppigheid en eigenwijsheid van Fukunaga bij tijd en wijlen parten kunnen gaan spelen. En dat is soms een understatement. Op de set van True Detective was de sfeer soms om te snijden. Fukunaga en showrunner Nic Pizzolatto konden moeilijk door één deur en dat zorgde voor veel stress. Fukunaga: “Nic wilde de lange 6 minuten durende one-shot in aflevering 4 in stukken monteren, en ik wilde dat totáál niet”.

En dus ging het met horror-film IT (2017) mis. Hij werd ontslagen door productiehuizen New Line Cinema en Warner Brothers van het remake project. Fukunaga zei daar het volgende over: “De producerende filmmaatschappijen waren bang dat ze mij niet onder controle konden houden. Maar dat is gewoon niet waar. We deden alles in overleg en ik zou 200% hebben samengewerkt!”. Waar of niet waar, het moge duidelijk zijn dat Warner en New Line zijn improvisatietalent te riskant vonden. En laat zoiets soortgelijks nou ook gebeurd zijn afgelopen maanden met Bond 25.

Geduld kan beloond worden

Veel Bond-fans willen na de productie-problemen van Bond 24 (SPECTRE) en de aanloopproblemen die de komende Bond-film al parten heeft gespeeld, dat Fukunaga voor acteur Daniel Craig een subliem meesterwerk gaat afleveren. Maar in de filmwereld is niks zeker, en officiële persberichten van Bond producers kunnen ook net zo snel weer ingetrokken worden. Cary Joji Fukunaga verdient dan ook absoluut een kans om van Bond 25 een waardig sluitstuk te maken. Wellicht moet er simpelweg niet al teveel verwacht worden.

Toch is het niet meer dan logisch om het productieproces van Bond 25 kritisch te blijven volgen, vooral nu de franchise vaker heeft te lijden onder juridische, financiële en zelfs creatieve problemen. En ook met Fukunaga zullen veel fans van de franchise niet zuiver positief zijn over deze nog relatief onbekende regisseur. Genoeg argumenten hierboven ondersteunen dat.

Maar minstens evenveel argumenten laten zien dat Cary Joji Fukunaga, nog meer dan Sam Mendes, ook een man is die perfect weet te functioneren onder stress, bijna ‘atletisch’ heen en weer springt op de set en zelfs dan, tijdens het filmen, in creatief opzicht erg bevlogen blijft. Fukunaga wordt wellicht gezien als de ‘vervanger’ of zelfs ‘tweede keus’, maar als de producenten én de filmliefhebbers open blijven staan voor zijn talenten dan kan Bond 25 weleens een verrassende doorbraak voor hem worden. En laten we wel wezen, hoe meer we verrast worden met een meesterwerk, des te beter toch?

Het bericht Cary Joji Fukunaga: rijzende ster, wellicht dankzij Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

Sinds ik in 2015 het boek James Bond voor Dummies publiceerde, sta ik in het Nederlandse medialandschap bekend als Bondkenner. Dat klinkt overigens gewichtiger dan het is. De laatste keer dat ik een telefoontje kreeg vanuit Hilversum, was in de zomer van 2017 toen Daniel Craig aankondigde terug te keren in de rol van 007. In de afgelopen vier weken wist de Nederlandse pers mij meerdere malen te vinden. Zo ben ik benaderd door de Volkskrant, RTL Nieuws, EenVandaag, NPO Radio 1 en NPO Radio 2. De twee topics waarvoor ik werd opgesnord laten zich raden: Idris Elba en Danny Boyle.

Allereerst was daar weer die eeuwenoude roddel dat Idris Elba de nieuwe James Bond gaat worden. De wereld in geholpen door Britse persmuskieten (die zich beriepen op een uitspraak van Barbara Broccoli) om de komkommertijd door te komen. En ja, Idris Elba is een donkere acteur en dus was dit in tijden van #metoo en politiek correct denken een lekker gevoelig onderwerp waarover iedereen op social media weer los kon gaan. Elba gooide zelf nog wat olie op het vuur door “My name’s Elba, Idris Elba” te tweeten. Toen ging de pers natuurlijk helemaal los met speculeren en vergat gemakshalve dat Elba zelf een paar uur later “Don’t believe the HYPE…” tweette.

my name’s Elba, Idris Elba. pic.twitter.com/kEyyaVg8JX

— Idris Elba (@idriselba) August 12, 2018

En dus wilde enkele journalisten die overduidelijk op zoek waar naar ‘prikkelende uitspraken’ van mij weten waarom James Bond niet door een donkere acteur kan worden gespeeld. Of door een vrouw. Ik besloot enkel mee te werken aan een artikel van RTL Nieuws omdat zij oprecht geïnteresseerd waren in het personage vanuit historisch perspectief. Hoe beschreef Ian Fleming het personage?

Een week later werd ik opnieuw benaderd door enkele Nederlandse journalisten. Nu om mijn mening te geven over het plotselinge vertrek van Danny Boyle als regisseur van Bond 25. In tegenstelling tot het Elba-bericht nu wel écht Bond nieuws. Treurig nieuws, want een ontslag op zo’n cruciaal moment in de preproductie kan slechts één ding betekenen: chaos. Wordt Bond 25 uitgesteld? Gooit Craig de handdoek nu in de ring? Vragen waarop wij als Bond fans geen antwoord weten, hoewel mijn collega’s van James Bond Nederland onlangs een mooi artikel schreven over de mogelijke scenario’s.

Michael G. Wilson, Barbara Broccoli and Daniel Craig today announced that due to creative differences Danny Boyle has decided to no longer direct Bond 25. pic.twitter.com/0Thl116eAd

— James Bond (@007) August 21, 2018

Er is echter een andere reden waarom ik deze column wijd aan het Elba & Boyle nieuws. Ik ben, net als de meeste van jullie, een Bond fan in hart en nieren. Het Elba & Boyle nieuws was enerzijds vermoeiend en anderzijds teleurstellend. Ik heb liever een oorverdovende stilte dan al dat luidruchtige gekrakeel. Als Bond fan wil ik me bezig houden met mijn passie, niet met dit geharrewar.

Mijn Bond hoogtepunten in augustus waren dan ook zeker niet Elba & Boyle. Ik heb mijn passie weer beleefd door een bezoek te brengen aan drie iconische Bond locaties (de chateaus uit Thunderball, Moonraker en A View To A Kill) en een avondvullende podcast op te nemen met drie collega Bond fans waarin we het fenomenale From Russia With Love de hemel in prezen. En zó vul ik het liefst de komkommertijd!

Het bericht Column: Komkommertijd verscheen eerst op James Bond Nederland.

Vanmorgen reageerde redacteur Jorrit in De Volkskrant op de aandacht rond Idris Elba. Vanmiddag is het de beurt aan Twan om bij RTL Nieuws zijn visie over Elba te geven.

Twan vertelt aan de hand van een tekening (zie onderaan) wie er het meest op de James Bond zoals Ian Fleming hem zag lijkt. Het gaat om een tekening uit The Daily Express. Deze krant begon in 1958 met het publiceren van James Bond strips.

Daarop is hij afgebeeld als een man met zwart haar, een litteken op z’n wang en een beetje een kille blik. Die is aan Fleming voorgelegd, die daarop zei dat dat erg leek op hoe hij zich Bond voorstelde.

Volgens Twan komt Timothy Dalton het meest in de buurt. Dalton speelde James Bond in The Living Daylights (1987) en License To Kill (1989). Maar Daniel Craig lijkt er totaal niet op. Hij heeft blond haar. Dat schoot bij vele fans in het verkeerde keelgat Toch werd Craig door velen geaccepteerd als de nieuwe James Bond.

Uiterlijk is van ondergeschikt belang. Het gaat erom dat de acteur het personage van Bond uitstraalt en charismatisch is. Vrouwen moeten zich tot hem aangetrokken voelen en mannen moeten bang zijn dat ze een klap van hem kunnen krijgen.

Is Idris Elba dan geschikt om de nieuwe James Bond te worden? Twan:

Bond is in de meeste verhalen halverwege de dertig. Vaak casten ze iemand van die leeftijd, zodat hij meerdere films mee kan. Idris Elba gaat al richting de vijftig en is dus eigenlijk te oud.

Het artikel van RTL Nieuws is te lezen via de volgende link.

Het bericht Idris Elba: Reactie JBN bij RTL Nieuws verscheen eerst op James Bond Nederland.

Idris Elba, James Bond?

Het begon afgelopen zondag weer langzaam te pruttelen op social media en online nieuwskanalen. Wordt Idris Elba dan toch de eerste donkere James Bond? Gisteren kwamen de geruchten tot een hoogtepunt. Mede doordat Elba zelf op Twitter de geruchten op de hak nam. Een groot deel van de nationale en internationale media gingen met het tien jaar oude gerucht aan de haal. James Bond Nederland werd door verschillende nationale media benaderd om tekst en uitleg te geven.

De Volkskrant

De krant pluist de mogelijkheden voor Idris Elba als eerste donkere James Bond helemaal uit. Ze kiezen ervoor om James Bond vanuit het hedendaagse perspectief van multiculturaliteit te plaatsen. Redacteur Jorrit legt uit dat de keus voor een eventuele donkere James Bond niet in het personage past dat Ian Fleming heeft bedacht.

Het zou een grote inbreuk zijn op de nalatenschap van Ian Fleming, de geestelijk vader van Bond. Fleming beschreef nu eenmaal een blanke Brit van een jaar of 35.

Verder in het artikel redeneert de krant dat de James Bondproducenten zich niets van het gedachtegoed van Ian Fleming aantrekken. De rol van Bond zijn CIA vriend Felix Leiter is immers al door twee donkere acteurs vertolkt, M werd een vrouw en Miss Moneypenny wordt sinds Skyfall (2012) door een donkere vrouw gespeeld.

De goed oplettende James Bond liefhebber weet natuurlijk dat de keus voor Bernie Casey in Never Say Never Again (1983) er niet eentje van EON producenten Albert Broccoli en Michael Wilson was. Deze remake van Thunderball (1965) is na een lange rechtszaak door Kevin McClory gemaakt. De keus voor een donkere Leiter in de film van EON Productions kwam in 2006 toen men voor Casino Royale en later in Quantum of Solace (2008) voor Jeffrey Wright koos.

Uiteraard veranderd de wereld en maken de producenten andere keuzes. Of deze ooit voor James Bond gaan gelden weten we pas na Bond 25 die op 25 oktober 2019 in wereldpremière gaat.

Je vindt het artikel van De Volkskrant op hun website en in de papieren krant op pagina vijf van dinsdag 14 augustus 2018.

Het bericht Idris Elba: Reactie JBN in De Volkskrant verscheen eerst op James Bond Nederland.