De AI kiest zijn eigen ‘host’ en niemand minder dan Gabriel – de man verantwoordelijk voor de dood van Marie in de allereerste Mission: Impossible-film – wordt belast met de taak om beide sleutels in handen te krijgen. Marie’s dood was de reden waarom Ethan zich ooit aansloot bij het IMF. Nu draagt The Entity Gabriel op om Ethan Hunt uit te schakelen. Meer over dit verhaal lees je in onze recensie van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One.

Na de dramatische gebeurtenissen in het eerste deel van dit tweeluik is het team van loyale IMF-agenten diep undercover gegaan. Ethan laat het er – zoals we van hem gewend zijn – niet bij zitten en gaat op zoek naar aanknopingspunten. Die leiden hem naar Paris, Gabriels voormalige handlanger die Ethan en zijn team tijdens de actie op de Oriënt Express hielp. Samen met haar begint hij aan een nieuwe missie: het lokaliseren van de Sebastopol om zo de wereld te redden van de ondergang.

Natuurlijk verloopt dit niet zonder slag of stoot. De dreiging van The Entity en de kracht van het AI-wapen zijn inmiddels exponentieel toegenomen. In essentie komt het erop neer dat Ethan Hunt de enige is die de wereld kan redden. Hij heeft letterlijk de sleutel in handen. Daarbij wordt hij tegengewerkt door Gabriel, de CIA en zo’n beetje het hele Amerikaanse overheidsapparaat.

Toch weet Ethan diep vanbinnen dat hij degene is die The Entity kan stoppen. Zoals altijd negeert hij de bevelen van zijn superieuren en keert hij terug naar de basis om zijn plannen te smeden. Zijn oude makker Luther speelt hierin een essentiële rol: hij biedt Ethan rust en houdt hem met beide benen op de grond. De link met Gabriel maakt deze missie extra persoonlijk, iets wat Ethan gedurende de hele film achtervolgt. We ontdekken waar The Entity vandaan komt, en zowel Ethan als de kijker krijgen een aantal grote verrassingen voorgeschoteld.

De film zit vol knipogen naar eerdere Mission: Impossible-films en is een lust voor het oog. Vooral de scènes tussen de teamleden van Ethan zijn klein, intiem en krachtig gefilmd, zoals we dat ook zagen in het eerste deel uit 1996. Dit onderstreept nog maar eens de sterke onderlinge band. Het team is goed op elkaar ingespeeld, maar wordt toch meerdere keren verrast. De humor die hieruit voortvloeit is erg vermakelijk, zeker als Benji Dunn er zijn licht verstrooide sausje overheen giet en Grace van de ene in de andere verbazing valt. Ethan kiest zijn eigen pad, maar het welzijn van zijn team staat altijd voorop.

Qua actie schakelen regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise in The Final Reckoning naar de hoogste versnelling. Na drie films zijn ze perfect op elkaar afgestemd. De actiescènes rond de Sebastopol deden denken aan The Abyss uit 1989. Net als die film maakt The Final Reckoning optimaal gebruik van kleine ruimtes en de dreiging van water als sluipmoordenaar, maar dan met de techniek van nu. Groot verschil: Tom Cruise doet veel van zijn stunts zelf. Als je Ethan ziet duiken en zwemmen, is daar geen stuntman aan te pas gekomen.

Tijdens de spectaculaire actiescène in de lucht tussen twee oude propellervliegtuigen bewijst Cruise opnieuw waarom deze filmreeks zo geliefd is. De actie is realistisch in beeld gebracht, met indrukwekkende camerastandpunten. Ethan Hunt vecht, hangt aan vliegtuigen en toont daarbij perfect zijn innerlijke strijd. Je zit als kijker op de eerste rij. Deze scènes, net als die rond de onderzeeër, zorgden ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel zat, soms zelfs met open mond. De actie doet denken aan Top Gun: Maverick, waarin Cruise ook zelf de cockpit indook. Er wordt nauwelijks gebruikgemaakt van CGI, wat de ervaring extra realistisch maakt.

Gedurende de film verliezen alle personages langzaam hun grip op The Entity. En daar zit misschien het enige zwakkere punt van The Final Reckoning: The Entity is een ongrijpbare vijand. Er is geen fysieke antagonist zoals Solomon Lane in eerdere delen. Daardoor kun je je als kijker moeilijker identificeren met het kwaad, iets wat bij een daadwerkelijk persoon wel makkelijker lukt. Gabriel is uiteraard een geduchte tegenstander, maar hij en Ethan streven in wezen hetzelfde doel na: controle krijgen over The Entity. Dat maakt de film net iets afstandelijker.

Toch valt er veel positiefs te halen uit Mission: Impossible – The Final Reckoning. De film is een genot om naar te kijken, niet in de laatste plaats omdat regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise (hoofdrolspeler én producent) exact weten wat ze doen. Dat Cruise zijn personage tot in de puntjes kent, hoe Ethan denkt, beweegt en handelt, en zich tot in het extreme voorbereidt op zijn stunts, is iets unieks in de filmwereld.

Er is wat mij betreft geen andere filmreeks, en ja, ik begeef me nu op glad ijs, die dit zo goed in de vingers heeft. Vergelijk het eens met de James Bond-franchise, die in tien jaar net aan twee films afleverde. Mission: Impossible staat inmiddels op nummer vier. Daarmee is The Final Reckoning een heerlijke afleiding in deze lange, Bond-loze periode.

Mission: Impossible – The Final Reckoning is vanaf zaterdag 17 mei te zien in de bioscoop. Ook in IMAX, ScreenX en 4DX.

• Mission: Impossible – The Final Reckoning
• Actie-avontuur
• ★★★★☆
• Regie Christopher McQuarrie
• Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Simon Pegg, Angela Bassett, Esai Morales
• Productie: Paramount Pictures, Skydance
• 169 min

Copyright afbeeldingen: Paramount Pictures and Skydance – © 2025 Paramount Pictures. All Rights Reserved.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible – The Final Reckoning ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

De trailer van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One laat zien waarom Tom Cruise zo goed is in het spelen van IMF-agent Ethan Hunt. Het doet me verlangen naar een nieuw James Bond-avontuur.

Het is geen verrassing dat Christopher McQuarrie terugkeert als regisseur voor deze film, gezien het grote succes van zijn eerdere ‘Mission: Impossible’ films. Maar het feit dat hij ook produceert samen met Tom Cruise zorgt ervoor dat fans nog meer uitkijken naar wat deze film te bieden heeft.

Gevaarlijkste missie tot nu toe

In Mission: Impossible – Dead Reckoning Deel I gaat Ethan Hunt samen met zijn IMF-team op zoek naar een nieuw en angstaanjagend wapen dat de mensheid bedreigt. Dit is hun gevaarlijkste missie tot nu toe, aangezien de verkeerde handen het wapen kunnen bemachtigen. Tijdens een dodelijke race rond de wereld staat niet alleen de controle over de toekomst en het lot van de wereld op het spel, maar wordt Ethan ook geconfronteerd met duistere krachten uit zijn verleden. In zijn strijd tegen een mysterieuze en machtige vijand moet Ethan accepteren dat niets belangrijker is dan zijn missie, zelfs als dit betekent dat hij afscheid moet nemen van dierbaren. Klinkt volop als een uitstekende James Bond-film niet?

Spectaculaire Actiescènes

Hoewel de trailer slechts een voorproefje geeft van wat we kunnen verwachten, zien we al enkele spectaculaire actiescènes en indrukwekkende stunts die ons zeker op het puntje van onze stoel zullen houden. Ook lijkt er dit keer meer aandacht te worden besteed aan het verhaal en de personages dan aan alleen maar explosies en actie.

Al met al lijkt ‘Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One‘ een veelbelovende toevoeging aan de franchise te worden, met een sterke cast en getalenteerde filmmakers achter de schermen. Fans kunnen niet wachten om te zien hoe Ethan Hunt zichzelf dit keer zal overtreffen om de wereld te redden.

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One draait vanaf 13 juli a.s. alleen in de bioscoop.

Dit artikel verscheen eerder bij onze collega’s van Menquiry.

Het bericht Ethan Hunt laat ons naar Bond hunkeren in Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dus zo kort voor principal photography van Bond 25 (4 maart), begint het steeds aannemelijker te worden dat Golden Globe winnaar Malek die felbegeerde mannelijke hoofdrol gaat bemachtigen.

Ook deze week was er weer voldoende nieuws afkomstig van een beroemde spion. Zo kunnen we ons in 2021 én 2022 verheugen op twee extra delen in een op dit moment uiterst succesvolle actie/spy franchise. Menig Bond fan loopt al te likkebaarden van genot. Ware het niet dat het niet om Brits geheim agent James Bond 007 gaat, maar om diens Amerikaanse evenknie. En nee, het is géén Felix Leiter spin-off. Geheim agent Ethan Hunt, gespeeld door Tom Cruise, keert dan alweer terug op het witte doek.

Mr Hunt returns

Het wordt respectievelijk de zevende en achtste keer dat Cruise terugkeert als Hunt in de inmiddels succesvolle filmfranchise Mission: Impossible. Een franchise die overigens ooit nog als TV serie van Bruce Geller in de jaren ’60 van de vorige eeuw z’n vuurdoop had. Fantastisch nieuws dus. Maar toch vond ik het frappant dat in verscheidene James Bond groepen op Facebook en op James Bond fora met denigrerende toontjes werd gereageerd op dit nieuws richting Bond producers Barbara Broccoli en Michael Wilson.

Want acteur/stuntman/producer Tom Cruise (TC Productions), de 36 jaar jonge producer David Ellison (Skydance Productions) en de energieke J.J. Abrams (Bad Robot Productions) doen iets wat EON Productions ogenschijnlijk nalaat: het spionnenminnende publiek lekker vaak voorzien van kwalitatief hoogstaande actiefilms. Waarbij het laatste deel Fallout notabene een Critics Choice Award won in de categorie ‘Beste Actiefilm’ (overigens won Skyfall dezelfde award in 2012).

De ongeduldige Bond-fan

Het mag duidelijk zijn dat ook het geduld van Bond-fans een beetje op begint te raken. Het wordt eerder gewoonte dan uitzondering dat ‘wij’ eens in de vier of vijf jaar een nieuwe Bond-film op het bioscoopscherm kunnen aanschouwen, terwijl ‘concurrenten’ met gemak elke twee jaar een nieuwe ‘Ethan Hunt’-film uit kunnen poepen. En dan ook nog eens met tomeloos veel energie en tonnen aan positieve media-aandacht. Niet voor niets schreef ik vorig jaar september in nogal teleurstellende bewoordingen dat dit nou niét een ontwikkeling was waar wijlen “Cubby” trots op geweest zou zijn.

Toch komt het moment van de kritiek van afgelopen week wel op een wat raar moment. De productie laat namelijk nu niet lang meer op zich wachten. En de second unit van Alexander Witt is waarschijnlijk al goed en wel bezig met filmen. Zonder nóg een productievertraging lijkt het er dan ook op dat de Bond-producers het Bond 25 project ‘Top Secret’ willen houden (Sonyleaks? Of is er echt nog weinig nieuws te melden?).

Oud versus nieuw

Maar ook al heb ik zelf meermaals de vergelijking gemaakt met de Mission: Impossible-franchise, feit is wel dat de Bond franchise er nu substantieel anders voor staat. Enige reflectie en realiteitszin is nu dus ook op z’n plaats. Daar de Bond-franchise dit jaar inmiddels alweer de uitzonderlijke leeftijd van 57 jaar bereikt, is de filmfranchise van Mission: Impossible nog een relatief groentje. James Bond heeft zich gedurende zes decennia meermaals kunnen heruitvinden met meerdere Bond-acteurs, terwijl bij ‘concullega’ Mission: Impossible ons aller Tom Cruise nog steeds de hoofdrol speelt.

Mission: Impossible maakt dus in creatief en financieel opzicht een heuse Golden Age mee, terwijl James Bond al in de jaren ’60 van de vorige eeuw op een eenzaam hoogtepunt was gekomen. Daar komt nog bij dat voor een zeer oude franchise als Bond het uiteindelijk veel lastiger wordt om binnen het framework origineel te blijven en het wiel opnieuw uit te vinden. Tijd is voor Bond dan ook, naast een positief feit dat zo’n franchise zo lang kan overleven, steeds meer als een molensteen om de nekken van de Bond producers gaan hangen.

Begrip voor Barbara en Michael

De jong overleden Amerikaanse dichter Delmore Schwartz schreef ooit in zijn gedicht Summer Knowledge: “Time is the fire in which we burn.” (overigens later nog door acteur Patrick Stewart georeerd in Star Trek: Generations). Maar de Bond-franchise staat er nu nog niet zo slecht voor als destijds in 1989. Men zou dus ook een beetje begrip op kunnen brengen voor Bond producers Barbara Broccoli en Michael Wilson.

Wilson zelf maakte zijn debuut als third assistant director (uncredited) in Goldfinger, ging daarna als jurist werken op de juridische afdeling van EON Productions in 1973, waar hij van onschatbare waarde was in het proces om Harry Saltzman uit de ‘Bond-maatschap’ te schuiven. En sinds Moonraker is hij executive producer, dienstdoende producer en zelfs een paar keer scenarioschrijver. Barbara is nog wat jonger van geest, maar ook zij hielp haar vader al sinds The Spy Who Loved Me mee op de PR-afdeling en promoveerde meermaals gestaag in het familiebedrijf. Daardoor moet ook zij voor de aankomende 25e Bond-film wederom als producer een megaproject afleveren. Deze keer voor Universal Pictures.

Delmore Schwartz: “Time is the fire in which we burn.”

Pas op de plaats maken

Kortom, misschien moeten wij Bond fans zo vlak voor aanvang van de productie van Bond 25 even pas op de plaats maken. Het is op dit moment gewoon niet echt realistisch om te denken dat Barbara, Michael en zoon Gregg vanaf nu elk jaar een Bond-film uit gaan brengen. Met zoveel decennia aan werkervaring voor de Bond films zou je je ook kunnen voorstellen dat de (creatieve) koek voor Barbara Broccoli en Michael Wilson gewoon een beetje op is. Wellicht is VP Business Strategy van EON Productions, de relatief anonieme David G. Wilson (zoon van Michael), al drukdoende om James Bond ook ná Daniel Craig van het scherm te laten spatten. Misschien mét Henry Cavill? Maar ‘we’ zullen gewoon moeten afwachten.

Op dit moment is het team achter de Mission: Impossible-franchise dus zeer energiek. Het is te begrijpen dat producers Tom Cruise, David Ellison en J.J Abrams nu barsten van de creativiteit en ideeën (waarbij de makers overigens ook leentjebuur doen bij James Bond). De laatste film Fallout haalde wereldwijd bijna net zoveel box office centen binnen als SPECTRE.

Het gaat ze nu nog voor de wind

Maar vergis je niet. Er komt ook een moment dat Tom Cruise z’n werkpasje moet inleveren bij de CIA en dat Paramount Pictures een andere acteur de hoofdrol moet gunnen die tot dan toe door Cruise met zoveel verve werd vervuld. Regisseur Christopher McQuarrie, die aanvankelijk eerst nog wilde stoppen met de Impossible Mission Force, maar nu toch ook deel zeven en acht gaat regisseren, zal dan ook de komende tijd inzien dat ook veelgeprezen Bond regisseurs als Guy Hamilton, John Glen en Lewis Gilbert uiteindelijk íéts te lang verbonden bleven aan hun actie-franchise. Succes komt immers met pieken……én dalen.

Kortom, James Bond 007 will be back! Op Valentijnsdag 2020. En doet dat, met inachtname van de staat van de franchise, zoals men op de meest realistische wijze voor mogelijk mag achten. Laten we ons de komende maanden met veel kritisch plezier achter ‘onze’ producers scharen en al dat cynisme bewaren tot ergens laat in 2020.

Het bericht Column: “James Bond Will Return”, en doet dat op z’n eigen manier! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van Fallout, zowel vóór als áchter de schermen.

Was getekend: Tom Cruise. Het moet gezegd worden, de acteur laat zien dat leeftijd –hij is deze maand 56 geworden– er niet toe doet om én een overtuigende actiefilm te produceren én er zelf in mee te spelen. Met de zesde “Mission: Impossible”-film, getiteld Fallout, heeft producer, acteur en stuntman Tom Cruise tot dusver de meest gepolijste en, in emotioneel opzicht, meest zelfbewuste “M: I”-film afgeleverd.

De jaloersmakende talenten van Christopher McQuarrie

Maar, zoals met veel films het geval is, blijkt vaak dat het scenario en de regie van doorslaggevend belang zijn. Regisseur Christopher McQuarrie weet dat en legt daar met deze film de basis voor; de basis voor de beste actie-blockbuster van 2018. En dat moet niet te lichtzinnig opgevat worden.

Want op 27-jarige leeftijd won McQuarrie al z’n eerste Oscar voor het complexe scenario van “The Usual Suspects”, een misdaad-thriller over een groep van vijf verdachte criminelen die uiteindelijk als ‘team’ in opdracht van een mysterieuze schurk een schier onmogelijke overval moet beramen.

Net als “The Usual Suspects”, probeert McQuarrie ook met Fallout de acties van één persoon voorop te stellen zonder daarbij het teamverband uit het oog te verliezen. Maar deze keer voegt McQuarrie, in vergelijking met “Rogue Nation”, meer zelfreflectie en diepte toe aan de acties van IMF-agent Ethan Hunt en zijn ‘band of brothers’ bestaande uit Benji Dunn (de ‘Q’ uit de film, gespeeld door Simon Pegg), Luther Stickell (erbij sinds “Mission: Impossible” uit 1996, gespeeld door Ving Rames) en MI6-agent Ilsa Faust.

Een impossible plot

Wat begint als een ogenschijnlijk gemakkelijke uitruil van drie plutonium-kernen met een tot de nok toe gevulde koffer met dollars, gaat, zoals met zoveel films uit deze franchise, compleet mis. Mr Hunt, Benji en Luther raken de koffer met plutonium kwijt aan een anarchistisch overblijfsel van The Syndicate, genaamd The Apostles.

Wat volgt is de opzet van het hoofdplot, waarin de IMF, nu geleid door Alan Hunley (Alec Baldwin) en de CIA, geleid door Erica Sloan –zeer overtuigend gespeeld door actrice Angela Bassett (proeven we hier wat Judi Dench-iaanse flair?)– proberen om het plutonium weer in handen te krijgen. En dat gaat gepaard met het nodige gekibbel, waarin de effectiviteit van beide intelligence branches op de proef wordt gesteld.

Niet voor niets wordt CIA-agent August Walker, met veel zelfvertrouwen, charme en geloofwaardigheid gespeeld door de jonge Brit Henry Cavill, met Ethan Hunt op pad gestuurd. De toon voor veel intrige, verraad en een keur aan impossible plot twists is daarmee gezet. Typisch aan de franchise is dat al deze twists ook voor de nodige complexiteit zorgen.

Dat is inherent aan de twee woorden Mission en Impossible, maar maakt het soms ook wat moeilijk te volgen voor de leek. Daar waar James Bond 007 hooguit een keer wat assistentie krijgt van Q’s snufjes, er veelal alleen voor staat en dus écht zelfredzaam moet zijn, moeten er bij de IMF hele (CGI-)maskers en zelfs (tot twee keer toe) een ‘filmset’ aan te pas komen zodat de nucleaire wetenschapper Nils Debruuk en CIA-macho Walker een loer gedraaid kunnen worden.

Karakters met een hart en niet zomaar actiehelden

Maar Christopher McQuarrie doet dat wel op een zelfbewustere manier dan bijvoorbeeld regisseur Sam Mendes dat deed met “SPECTRE”. Hij laat de handelingen en snufjes voortkomen uit de intenties, gebeurtenissen, emotionele motivaties en worstelingen van de IMF-agenten uit voorgaande M:I-films. McQuarrie gaat daarbij niet té diep in het verleden van Hunt wroeten, zodat z’n jeugd er niet aan te pas hoeft te komen.

Toch zorgt de film wel degelijk voor emotionele momenten en intiem menselijk drama. De natuur van een IMF-agent zorgt er namelijk voor dat een gewoon braaf burgerleven er vrijwel niet in zit.

En dat wordt zichtbaar in de, overigens goed geoliede, climax in Kashmir, India (gefilmd in Noorwegen). De schurken uit de film, wederom Solomon Lane (Sean Harris), maar ook een mysterieuze man genaamd John Lark, willen namelijk niet zomaar twee kernbommen tot ontploffing brengen in een (drink)water-rijk gebied.

Nee, Hunt’s geliefde Julia (Michelle Monaghan) werkt namelijk ook in dat gebied, waardoor de confrontatie tussen Ethan Hunt en de boosaardige Apostles ook erg persoonlijk wordt. Ook in individuele scenes tussen twee karakters, bijvoorbeeld tussen Luther en Ilsa en Luther en Julia, worden de intenties van goedzak Ethan Hunt alleen maar geloofwaardiger.

Uitmuntende, bijna trendsettende actie

En dit zorgt er weer voor dat de actie en de stunts in de films een nuttige bijdrage leveren aan het plot én de karakterontwikkelingen en niet meer zomaar uitmonden in op zichzelf staande actie. De zin en het nut van de Impossible Mission Force en Ethan Hunt komen daarbij nadrukkelijk aan bod.

Maar natuurlijk is het vermaak van deze film minstens zo belangrijk en de actie zet daarbij een nieuwe en enigszins trendsettende standaard waaruit onder andere de crew van Bond 25 hopelijk wat inspiratie kan halen. Hier niet een car chase ‘voor de mooi’ als zijnde een ballet op de voorgrond van een Romeinse, romantisch belichte, nacht.

Nee, Christopher McQuarrie laat hier ook andermaal zien dat hij een uitstekende actie-regisseur is. Oude glorietijden uit de jaren ’70 en ’80 waarin Jean-Paul Belmondo nog zelf de stunts uitvoerde, doet McQuarrie hier herleven. Ook qua stijl proef je her en der een vleugje John Frankenheimer, en een snufje Rémy Julienne. En de ijle 10km hoge lucht waarin B.J. Worth zich ooit bevond doet je adem écht wel even stokken.

Ragdoll Cruise

En acteur Tom Cruise doet het allemaal maar even. Als een soortement van voetbal wordt hij door de regisseur heen en weer gegooid en getrapt. Maar effectief is het zéker. In Parijs zie je Mr Hunt zélf in volle paniek de pook van een oude 5-Serie aan gort schakelen.

Mr Hunt stopt af en toe even erg abrupt als hij bij de zoveelste poging om van gebouw tot gebouw te springen realiseert dat het z’n dood kan zijn. Mr Hunt heeft vechthulp nodig van Walker als ze een Chinees lid van The Apostles moeten uitschakelen.

En Mr Hunt’s onvermogen om volledige controle te krijgen over een helikopter bezorgt je af en toe ook een ongemakkelijke schaterlach. Kortom, het lijkt allemaal extreem realistisch, ook al wordt er af en toe gebruik gemaakt van enkele, onopvallende, CGI-effecten.

Tekortkomingen, maar vrijwel onzichtbaar

“Mission: Impossible 6 – Fallout” heeft natuurlijk enkele tekortkomingen. Zo is voor een Bond-fan het scenario soms lastig te volgen, waardoor je in retrospectief met enkele vrienden de film wat nadrukkelijker moet nabespreken wil je vat krijgen op het plot.

En wat ook een beetje mist in deze film is de stijl, klasse en kennis van cultuur die Hunt’s Britse tegenstrever dan weer wel heeft. De film mist dat beetje ‘sex & violence’ waar Ian Fleming ooit eens aan refereerde.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 dus wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van “Fallout”, zowel vóór als áchter de schermen.

Acteur Tom Cruise en Regisseur Christopher McQuarrie zetten hier absoluut een standaard neer die we in the age of Marvel al lang niet meer gezien hebben. “Mission: Impossible 6 – Fallout” verdient daarom de nodige (technische) Oscars.

En als Barbara Broccoli & Michael G. Wilson op zoek zijn naar een zevende vertolker voor geheim agent 007? Ze hoeven niet verder te zoeken: de 35-jarige Britse acteur Henry Cavill is wat dit artikel betreft nu een frontrunner.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible 6 – Fallout ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.