Hoewel de film in Nederland op 15 april 1965 verscheen, viert James Bond Nederland het jubileum dit jaar al, samen met liefhebbers wereldwijd.

In de film krijgt Sean Connery’s James Bond de opdracht Auric Goldfinger, een van de rijkste mannen ter wereld, te onderzoeken vanwege vermoedelijke goudsmokkel. Goldfingers hebzucht en brute methoden – zoals het verstikken van zijn eigen secretaresse met goudverf – maken hem een geduchte tegenstander.

Goldfinger en zijn handlanger Oddjob nemen Bond gevangen en proberen hem te doden met een laser, maar Bond ontsnapt op het nippertje. Na zijn gevangenneming wordt hij gedrogeerd en naar Amerika gevlogen in Goldfingers privéjet, bestuurd door Pussy Galore. Daar weet Bond Pussy te overtuigen om hem te helpen en samen dwarsbomen ze met de hulp van Felix Leiter Goldfingers complot.

Kijkje achter de schermen

Ter ere van de film dook EON Productions in het archief om fans te trakteren op exclusieve beelden en documenten. Op de officiële 007-website zijn foto’s, originele scriptnotities en conceptschetsen verzameld. Een bijzonder detail is de notitie van scenarist Richard Maibaum uit 1963, waarin de toon van de film uitvoerig besproken wordt met producent Cubby Broccoli en Sean Connery zelf. Het toont niet alleen hoe nauw betrokken Connery bij het proces was, maar ook zijn inzicht in de juiste balans van spanning en humor voor de rol.

De Aston Martin DB12 Goldfinger Edition

Speciaal voor het 60-jarig jubileum van de eerste Bond-film met een Aston Martin, brengt de iconische Britse autofabrikant een exclusieve editie uit: de DB12 Goldfinger Edition. De limited edition, ontworpen door Q by Aston Martin, omvat onder andere de klassieke Silver Birch-lak en verfijnde 21-inch multispaaks velgen. De auto’s hebben gouden accenten op de zijplanken en een interieur met 18-karaats gouden details. Ook zijn subtiele Prince of Wales-ruitpatronen verwerkt in de bekleding – een knipoog naar Bonds klassieke stijl.

Met een helder verchroomd Q-spatbord en een unieke Goldfinger 60th-logoplaat, ademt de DB12 kracht en exclusiviteit. Prijzen worden helaas niet vermeld.

Een nieuwe Rolls Royce in een oud jasje

Rolls-Royce heeft een exclusieve, eenmalige versie van de Phantom onthuld, de Phantom Goldfinger, geïnspireerd op Auric Goldfingers Phantom III Sedanca de Ville. Met dit model wordt de symboliek van de film doorgevoerd in diverse op maat gemaakte details. De auto heeft een two-tone afwerking, die zorgvuldig is afgestemd op de originele kleur van de Phantom in de film. Aan de voorkant prijkt de beroemde Spirit of Ecstasy, met een afwerking die subtiel verwijst naar het goudsmokkel-thema uit Goldfinger.

Het interieur bevat verwijzingen naar de film, waaronder een verborgen kluis met een massief 18-karaats gouden ‘Speedform’ goudstaaf en een vergulde golfclub in de kofferbak – een eerbetoon aan Bonds eerste ontmoeting met Goldfinger tijdens een golfronde op Stoke Park. In het handschoenkastje is een beroemde uitspraak van Goldfinger in het leer gedrukt: “This is Gold, Mr Bond. All my life, I have been in love with its colour, its brilliance, its divine heaviness.”

Het middelpunt van het interieur is een handgetekende roestvrijstalen illustratie in de ‘gallery’ van de Phantom. Deze toont een isolijnenkaart van de Furka Pass in Zwitserland, de legendarische route die een cruciale rol speelt in de film.

24-karaats gouden miniatuurmodel

Daarnaast kondigt modelauto fabrikant Agora Models een beperkte oplage aan van een 24-karaats vergulde Goldfinger Aston Martin DB5’s in schaal 1:8. Er zijn slechts zeven exemplaren beschikbaar, allen uitgerust met beroemde gadgets zoals de schietstoel en draaibare kentekenplaat. Het gouden model, geprijsd op 29.999 euro, is te bewonderen in The 007 in Burlington Arcade in Mayfair of via de website van Agora Models.

Agora biedt daarnaast twee modellen van de DB5 in Silver Birch aan. Je kunt kiezen voor een regulier Goldfinger-model of voor de variant uit No Time to Die (2021), waarbij het schaalmodel is uitgerust met de gadgets uit de laatste James Bond-film.

Bond-memorabilia op 007Store

De 007-website maakt feestelijkheden compleet met een jubileumgids. Hier zijn verschillende items te vinden, variërend van kleding en accessoires tot exclusieve verzamelobjecten. De volledige Goldfinger-collectie kun je hier vinden, waaronder deze Globe Trotter Carry-On. Welk item ga jij halen?

Een vergeten jubileum

Het zal veel James Bond-liefhebbers meteen opvallen: tien jaar na de première van Goldfinger verscheen toch ook een Bond-film? Dat klopt; The Man With The Golden Gun, de tweede Bond-film met Roger Moore als 007, ging op 20 december 1974 in première. Deze film brak met de toen bekende formule van een misdaadsyndicaat dat een nucleair wapen wil stelen en de wereldvrede bedreigt.

In plaats daarvan introduceerden de producenten Francisco Scaramanga, een koelbloedige huurmoordenaar met een duidelijk doel: James Bond doden. Zijn wapen, een iconisch gouden pistool, is uniek samengesteld uit alledaagse voorwerpen – een aansteker, manchetknoop, pen en sigarettenhouder – en symboliseert zijn dodelijke precisie.

Waarom blijft de viering van dit vijftigjarig jubileum echter zo onderbelicht? Waarschijnlijk draait het om de grotere bekendheid en iconische status van Goldfinger, wat het aantrekkelijk maakt voor commerciële partijen. Dat zien we nu dus duidelijk terug in Burlington Arcade in Londen.

Het bericht 007Store pakt uit voor 60 jaar Goldfinger verscheen eerst op James Bond Nederland.

Aangezien het via X allemaal niet meer loopt (de meeste berichten die ik plaats krijgen hooguit twee, drie likes en zelden nog een retweet of ‘repost’ zoals dat nu moet heten), ben ik maar eens gaan kijken of ik via een ander kanaal de aandacht kan trekken.

Facebook had ik al opgezegd; te onoverzichtelijk, teveel ruis, gewoon heel onprettig. En zo kwam ik als vanzelf bij Instagram uit. Van precies dezelfde Meta-moeder als the social network, maar net iets anders en in mijn scheve optiek net iets vriendelijker, al zal het in de praktijk allemaal één pot nat zijn.

Ik dus naar Instagram. En ik moet zeggen dat ik me daar in de twee weken dat ik er nu op zit best vermaak. Niet zozeer door de berichten die ik daar tegenkom; ik ben vooral tevreden over mijn eigen bijdragen.

Dat zit zo. In een gekke bui ben ik wat gaan knutselen. Instagram is vooral van het uiterlijk, niet van de inhoud. Al is de inhoud die ik plaats uitermate onderhoudend: clipjes uit James Bond-films.

Ik beperkt mij deze periode tot de jubilarissen Goldfinger (1964) en The Man with the Golden Gun (1974), en plaats, vooralsnog dagelijks, een clipje van één tot twee minuten uit de film. Met een simpel ontworpen anniversary-kadertje zodat er nog een beetje eigen werk aan zit.

Het aparte van die clipjes, ‘reels’ volgens Instagram, is het formaat. Eén bij één. Oftewel: vierkant. Dat vierkante heeft iets hips. Iets leuks aparts, heb ik altijd al gevonden, ook bij het gebruik van foto’s op mijn blog die ik niet zelden als vierkant plaats.

Voor filmbeelden werkt dat net iets anders, want geschoten in de breedte, naturally. Ik stoor mij ronduit groen en geel aan verticale opnamen. Dat is puur luiigheid. Alles en iedereen filmt tegenwoordig met zijn mobiel en weinigen nemen de moeite om hun toestel een kwartslag te draaien om met twee handen een leuk shotje te maken. Nee hoor, lekker uit de losse pols een ongeluk zwieren van links naar rechts. Niet om aan te gluren, de kijker wordt er kotsmisselijk van, maar de socials vreten het als warme broodjes en de hartjes vliegen je om de horen, dus er zal wel iets goed gaan.

Vierkante beelden kan ik daarentegen beter aan. Het is vooral een uitdaging om het shot zodanig te perfectioneren dat de scène, ook met links en rechts verlies van beeld, overeind blijft. Ik heb er zelfs lol in gekregen.

Als ik nu na twee weken naar mijn eerste pogingen kijk, denk ik: wat een amateur was ik toen! Ik heb mijzelf sinds die tijd zoveel nieuwe montagetrucjes aangeleerd, dat mag niet onvermeld blijven. En doe er je voordeel mee zou ik zeggen! Zelfs de social mediaredacteur van 007.com kan er wat van leren, daar zit sowieso geen groot licht aan de stuurknuppel. ‘Happy birthday Honor Blackman’, toeterde @007 in december destijds op Twitter bij een vierkante foto; de actrice was eind augustus jarig. Ja, ze leefde nog wel in die tijd, godzijdank. ‘Met welke Amerikaanse bondgenoot van Bond zou jij ten strijde trekken?’, vroeg 007.com via de socials vorig jaar. Je mocht onder meer kiezen uit Jack Wade die te zien was in GoldenEye (1995) en The World Is Not Enough uit 1999… En laatst nog werd op het officiële Bond-kanaal een knuffelbeer te koop aangeboden ter ere van Goldfingers vijftigste verjaardag…

Wat betreft mijn eerste Instagram-clipjes, die zijn nog wat statisch. In de opening van The Man with the Golden Gun, mijn eerste poging, zien we eerst een establishing shot van Scaramanga’s eiland. Andrea Anders in het midden, links blijft een klein stukje zee over, rechts de rotsformatie. In het tweede shot komt Nick Nack aanlopen met een vol dienblad, gevolgd door de camera. Tot zover niks aan de hand. Het derde shot is gelijk aan het eerste, en nu komt het: rechts loopt Nick Nack in beeld, in het midden zit dus Andrea en rechts komt Scaramanga de zee uit lopen. Met een vierkant beeld is het kiezen wat je nu wilt laten zien. Tenminste, dat dacht ik in eerste instantie.

Dus in de versie die nu nog op Instagram staat, is Nick Nack verdwenen. We horen enkel het gerinkel op het dienblad. Ik heb ervoor gekozen de meest linker kant van het beeld te gebruiken, want hierin introduceert de schurk zich. Daarna was het nog best ingewikkeld om die zoom naar de derde tepel goed in beeld te houden, zonder dat de personages Scaramanga en Andrea half uit het kader verdwijnen. Dat lukte ook niet helemaal, maar toen was ik dus nog niet zo slim om zélf binnen het vierkantje te pannen. En dat mag de vondst van 2024 worden genoemd!

De nieuwe versie van diezelfde scène, nog niet gepubliceerd overigens, laat in het derde shot zowel Nick Nack (rechts) als Scaramaga (links) in beeld zien; terwijl het origineel een vaststaand shot is, verschuift het kader in mijn montage namelijk van rechts naar links. Pure blasfemie, ik weet het, maar het is nooit míjn idee geweest om vierkante beelden toe te staan.

In de Moneypenny-scène uit Goldfinger was het een uitdaging om Sean Connery en Lois Maxwell beide in beeld te houden. De camera van Ted Moore zwenkt en zoomt op een natuurlijke manier in die scène, iets wat mij als kijker nooit was opgevallen. Maar zelfs in een bestaande camerabewegingen is het mogelijk om een eigen beweging in te brengen, al luistert het voor het beste resultaat bijzonder nauw.

Alsof ze zestig jaar geleden wísten dat vierkant de norm zou worden, mag het gezegd dat de actie in een veelvoud aan shots uit Goldfinger en The Man with the Golden Gun netjes gecentreerd zijn geschoten. Bijkomend montagevoordeel bij deze twee klassiekers is het beeldformaat. De films werden gedraaid in een aspect ratio van respectievelijk 1.66:1 en 1.85:1, dat is van zichzelf al iets vierkanter dan het meer voorkomende 2.39:1 dat bijna alle andere Bond-films hebben; het formaat met boven en onder dikke zwarte balken.

Het kan nooit lang meer duren voor de eerste vierkante James Bond-film verschijnt. Voor de puristen zal Bond 26 in een select aantal theaters in breedbeeld worden uitgebracht, de jeugdige kijkers met hun vierkante ogen mag zich tegoed doen aan de Instagram-versie van de film. Met een beetje moeite van de makers zullen de vierkante kijkers net zo’n complete film voor ogen krijgen. Daar sta ik vierkant achter.

Ook in 2024…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Vierkant verscheen eerst op James Bond Nederland.

De dood van mijn jeugdheld kwam als een schok in 2017. Want ja, Roger was niet alleen James Bond. Ik groeide met hem op en zag hem als Simon Templar in The Saint (1962 – 1969) en later als Brett Sinclair in The Persuaders (1971 – 1972). In deze rollen maakte Roger Moore een niet-uitwisbare indruk.

Met zijn droge humor, charme en de bekende opgetrokken wenkbrauw redde hij de wereld en beminde hij vrouwen alsof het niets was. Roger was anders dan de man die eerder de rol van James Bond speelde. Sean Connery was Bond in hart en nieren. Dat maakte de taak voor Moore als 007 zwaar. In zijn eerste film, Live and let Die (1973) oefende hij de magische zin: “My name is Bond, James Bond,” eindeloos. Vooral om maar niet zoals Sean te klinken.

Mijn held was in every inch a gentleman. Hij genoot van zijn rol, maar was in het echte leven geen durfal. Daarom maakte hij in zijn films graag gebruik van stand-ins. Moore’s humor, zowel in als buiten de films, droeg bij aan het succes van de Bond-films. Vooral in de jaren 70 was het bioscooppubliek gek op tongue-in-the-cheek.

Ik vind het een groot gemis dat ik mijn held nooit heb mogen ontmoeten, ik had graag aan deze man zijn lippen gehangen…

Daarom ben dankbaar dat ik in 2018 bij zijn herdenking tijdens het Bondstars event Live and Let Die mocht zijn. Daar kreeg ik Roger zijn eigen dagboek rond de opnames van de film. The 007 Diaries: Filming Live and Let Die geeft een prachtige inkijk rond en op de filmset van zijn eerste Bond-film.

Als latere ambassadeur van Unicef, had hij maar van één gebeurtenis spijt in zijn zeven James Bond-films. In The Man With The Golden Gun (1974) duwde hij een jongetje uit zijn boot. Dat was nadat Bond hem geld had beloofd voor zijn bewezen diensten. Dat was voor Roger not done!

Sir Roger Moore zou tussen 1973 en 1985 in zeven films spelen en was daarmee de langst spelende en oudste Bond tot nu toe. Met name het leeftijdsverschil tussen hem en zijn tegenspelers brak hem op. Vaak was het verschil meer dan twintig jaar. Dat kon volgens Moore met name in de liefdesscènes echt niet meer.

Roger, held, dank voor de vele fantastische uren die je ons hebt geschonken, waar wij even konden ontsnappen aan de sleur van alledag. Jij was Bond en zal dat altijd blijven, onvergetelijk, onvervangbaar en bovenal niet te evenaren!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Roger Moore is mijn held verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het safari-jasje heeft iets padvinderij-achtigs, alsof je zwoegend door de jungle trekt. Het is daarom niet vreemd dat James Bond zich zo’n jasje aanmeet als hij in Thailand op zoek gaat naar Francisco Scaramanga in The Man with the Golden Gun (1974). De stijlkenmerken van het safari-jasje zijn duidelijk gedefinieerd: vier zakken met een klep en knoopjes, een brede kraag, een diepe hals voor het warme weer en epauletten op de schouders. Aan de achterkant heeft het jasje twee splitten voor de nodige bewegingsvrijheid. Ook de kleur is een belangrijke reden waarom we het een safari-jasje noemen: Bond draagt een bleekgroen exemplaar van Jimmy Chen gecombineerd met een beige broek. Perfect om op te gaan in de natuur.

Safari in de jungle

Roger Moore droeg vóór zijn rol als James Bond al een safari-jasje in The Saint (1965). En ook als 007 blijft hij het kledingstuk dragen. In Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun draagt hij een langere jas in dezelfde stijl, maar het typische safari-jasje zoals hierboven beschreven keert terug in Moonraker (1979). Ditmaal is het jasje wit-beige van kleur, en is de broek gemaakt uit dezelfde stof. We mogen hier dus spreken over een volwaardig safari-pak. De stof is dikker dan het groene exemplaar uit The Man with the Golden Gun. Bond bevindt zich ditmaal in de Braziliaanse jungle, op zoek naar de schuilplaats van Hugo Drax. Efficiëntie gaat deze keer voor op stijl, want Bond draagt het jasje met een knoop open en de manchetten omgeslagen. Het is immers warm in Brazilië, en een gevecht met een reuzenslang helpt weinig, ook al was dat onder water.

In Octopussy (1983) is Bond opgejaagd wild in de Indiase jungle. En wie jungle zegt, zegt wederom safari-jasje. Het jasje werd, net zoals dat in Moonraker, gemaakt door Frank Foster, Moores vaste kleermaker. Bonds safari-jasje in Octopussy deelt dan ook veel kenmerken met dat van Moonraker. Opnieuw zijn epauletten op de schouders zichtbaar, bevatten beide jasjes de kenmerkende vier zakken en een wijde kraag. De typische ceintuur ontbreekt in beide gevallen, wat voor een meer gestroomlijnde look zorgt. Het jasje in Octopussy is iets grijzer van kleur dan het safari-jasje in Moonraker. Vriend Matt Spaiser van bondsuits.com vindt deze twee jasjes dan ook het meest modieus, al meent hij dat de kraag de jasjes dateert.

Weer in de mode, ook bij Daniel Craig

Maar zoals dat gaat met mode, alles keert terug. Op recente modeshows pakten grote merken uit met safari-jasjes. Het kledingstuk werd wat aangepast en is weer helemaal in. De wijde kragen worden zelfs nog puntiger, en ook de vele zakken ontbreken niet. Het grote verschil is het materiaal- en kleurgebruik. Paul Smith ontwierp een jasje met een subtiele ruit, Prada ging dan weer voor leer in plaats van katoen of wol en Bianca Saunders maakte indruk met een zwart jasje. Sommige merken legden dan weer nadruk op de ceintuur, die ontbreekt in de jasjes van Roger Moore. Onder anderen Dior Homme en Louis Vuitton speelden met dit element, terwijl het jasje zelf zandkleurig bleef. Ook Tom Ford bracht de ceintuur terug in zijn versie van het safari-jasje in zandkleur. Het linnen jasje werd gedragen door Nomi in No Time to Die (2021), compleet met wijde kraag en zakken. Een bewuste knipoog naar Roger Moore? Het kan haast niet anders.

Moores interpretatie van Bond was misschien de enige versie die wegkwam met zoiets. De meest recente Bond was er allicht niet in geslaagd. En toch lukt het Daniel Craig wel. Hij heeft er alleen een andere rol voor nodig. Als de flamboyante detective Benoit Blanc draagt ook Craig een safari-jasje in Glass Onion: A Knives Out Mystery (2022). In plaats van de traditionele vier knopen telt dit jasje er vijf, en ook de ceintuur ontbreekt. Het safari-jasje heeft een strakker model dan gewoonlijk, wat dan weer typisch is voor de stijl van Daniel Craig zelf. In de film draagt Blanc er een sjaaltje bij. Iets minder Bond, iets meer padvinderij.

Wat vind jij van het safari-jasje? Moet het kledingstuk terugkeren in een volgende Bond-film of is het toch echt passé? Laat van je horen in de reacties!

Foto’s Roger Moore via onze vrienden van Thunderballs.

Het bericht Het safari-jasje is terug van weggeweest verscheen eerst op James Bond Nederland.

Shirley Bassey en Garbage. Dat waren de twee grote namen die hadden toegezegd voor The Sound of 007 in Concert, zo schreef ik eind juli. Samen met jong talent Celeste brengen ze de alom bekende Bond-nummers. Daar kunnen nu een rijtje namen aan worden toegevoegd. De nadruk ligt op onbekendere, jonge artiesten. De echte grote namen uit de muziekwereld blijven thuis. Slechts één andere zangeres van een titelnummer komt opdagen. Lulu, zangeres van The Man with the Golden Gun (1974), zal haar nummer zingen op 4 oktober. De tekst van het nummer werd geschreven door Don Black en de muziek komt van John Barry. Barry beschouwde The Man with the Golden Gun als één van zijn mindere werken. Oordeel vooral zelf maar:

Eén andere Bond-artiest

Shirley Bassey, Garbage en Lulu. Daar moeten we het dus mee doen, al is er nog een deelnemende artiest die twee Bond-nummers schreef. Chrissie Hynde staat straks ook op het podium. Zij is de zangeres van de band The Pretenders, de Amerikaans-Britse band die in 1987 twee nummers schreef voor The Living Daylights. Het nummer Where Has Everybody Gone is te horen als leitmotif voor de schurk Necros: het is te horen door zijn walkman. If There Was a Man is dan weer het liefdesthema en is naast de instrumentale versie ook te horen tijdens de aftiteling. Het is niet bekend welke van de twee nummers te horen zal zijn. Misschien zingt Chrissie Hynde ze wel allebei.

Naast deze oudgedienden uit de Bond-reeks staat er dus vooral veel jong Brits talent op het podium van de Royal Albert Hall. Naast Celeste zijn dat Becky Hill, Ella Eyre, Jamie Cullum, John Grant en Paloma Faith. Zij zullen dus de zware taak op zich moeten nemen om grote namen als Paul McCartney, Adele of Tina Turner te vervangen. De iconische liedjes zullen we vast wel horen, de iconische artiesten blijven thuis. Jammer maar helaas: naar Jaspers column werd niet geluisterd.

Live-opname en gitaar

Voor zij die er die avond niet live kunnen bijzijn, is er een goedmaker. Het hele concert zal worden opgenomen en is straks exclusief te bekijken via Amazon Prime. Wanneer het concert online verschijnt, is niet bekend gemaakt. De ticketverkoop van het evenement zal ten goede komen aan Nordoff Robbins Music Therapy en The BRIT Trust, twee liefdadigheidsinstellingen. Er zal ook een speciale gitaar, een Duesenberg, worden geveild. Deze gitaar bevat handtekeningen van producenten Michael G. Wilson en Barbara Broccoli, componist David Arnold en de deelnemende artiesten.

Naast de bekendmaking van alle artiesten werd ook een poster voorgesteld, met daarop het 007-logo en een muzieknoot. Het rood dat we zien is kenmerkend voor de Royal Albert Hall. Onderaan zien we twee verjaardagslogo’s: de Royal Albert Hall bestaat 150 jaar en James Bond viert uiteraard zijn zestigste verjaardag.

Naast The Sound of 007 in Concert verschijnt op James Bond Day ook de nieuwe muziekdocumentaire The Sound of 007, die ons meeneemt van het James Bond-thema in Dr. No (1962) tot het thema van Billie Eilish voor No Time to Die (2021). Ook verschijnt er een al eerder aangekondigde cd met daarop instrumentale versies van alle 25 titelnummers. Behalve muziek zijn er heel wat andere festiviteiten voor James Bond Day op 5 oktober: er is een veiling en er worden panels georganiseerd. Ook Ian Fleming Publications komt met een aankondiging.

Het bericht Nieuwe artiesten aangekondigd voor The Sound of 007 in Concert verscheen eerst op James Bond Nederland.

In een vorig artikel had ik het al even over de nieuwe steelbooks, en ook Jasper schreef op zijn Bond Blog een uitgebreid artikel. Zijn conclusie is dat het leuk geprobeerd was, maar het was het allemaal net niet. Ook op de sociale media is dat de tendens: leuke verpakking, maar de content op de schijfjes dateert uit 2006, en is exact hetzelfde als de Ultimate Edition-dvd’s, los van wat kleine restauratiewerken. Wordt het niet eens tijd dat er wat aan verandert? Jasper trapte op Twitter een open deur in: hij zag het wel zitten dat de gun barrels van Quantum of Solace (2008) en Skyfall (2012) voortaan de film openen in plaats van afsluiten. Het zette mij aan het denken: als je dat gaat aanpassen, waar trek je dan de grens?

Slide whistle, glasplaat en stuntman

Het is een doorn in het oog van velen: het feit dat Quantum of Solace en Skyfall eindigen met de gun barrel in plaats van ermee te beginnen. Het zou vrij makkelijk zijn om die creatieve beslissing ongedaan te maken, en beide films te laten beginnen met de gun barrel, zoals het hoort. Ook de slide whistle onder de kurkentrekker die de Mustang maakt in The Man With The Golden Gun (1974) is een detail waar fans vocaal over zijn: haal dat misplaatste geluidseffect eruit! Zo moeilijk is het niet! En een foutje in Dr. No (1962) valt ook simpel aan te passen. Om onbekende redenen heeft M het in zijn briefing over MI7. Bernard Lees lippen lijken nochtans duidelijk MI6 te zeggen. Mocht EON het originele audiospoor nog hebben liggen, dan kunnen ze het makkelijk veranderen. En anders dubben ze het er maar overheen met een sound-alike.

Maar willen we dat wel? Eens we begonnen zijn met aanpassen, kan je je afvragen waarom we andere onvolkomenheden ook niet wegpoetsen. Met een upgrade naar 4K worden special effects beter zichtbaar. Zouden we dan niet beter dat glasplaatje tussen de vogelspin en Sean Connery’s arm in Dr. No minder zichtbaar proberen maken? Roger Moores stunt doubles beter maskeren? Moet EON luisteren naar fans die willen dat “This never happened to the other fellow!” uit On Her Majesty’s Secret Service (1969) wordt geknipt? Fans die de gele kleurfilter in de Mexico-scènes van Spectre (2015) weg willen? Verwijderen we dan ook maar de Tarzanschreeuw uit Octopussy (1983)? Wanneer ga je te ver met aanpassen?

Barbara is geen George Lucas

Zelf ben ik vóór het verwijderen van de slide whistle, maar tegen het weghalen van de Tarzanschreeuw. En als je erover nadenkt, kom je vast ook wel op een lijstje van elementen die je misschien wel aangepast wil zien, en andere juist niet. Daarmee bevinden we ons in een gevaarlijke situatie: welke verandering kan voor wie door de beugel? En misschien zijn er fans die vinden dat je niet mag morrelen aan de Bond-films. George Lucas morrelde immers ook aan zijn Star Wars-trilogie, en zijn wil is nog altijd wet. Als je die films nu bekijkt op Disney+, dan is de Lucas-versie de versie die je zult zien. Dat is brute pech voor de fans die het niet eens zijn met (een gedeelte van) de veranderingen die Lucas maakte. Ik denk dat weinig Bond-fans staan te springen voor een complete herziening van alle films zoals George Lucas dat ooit gedaan heeft.

Maar tegelijkertijd lijkt de kans klein dat de Bond-films hetzelfde lot moeten ondergaan. De oplossing ligt voor de hand: gewoon niets aanpassen, en alles laten zoals het is. Met enkel een technische upgrade voor de 4K. EON lijkt die aanpak te verkiezen, zelfs tot in het extreme. Want de films zijn immers nog nooit aangepast. Sterker nog, het bestaan van andere eindes en verwijderde scènes wordt voor de nieuwste films staalhard genegeerd. Het alternatieve einde van Quantum of Solace waar Bond Mr. White liquideert heeft de dvd niet gehaald, en ligt nog altijd stof te verzamelen in het archief. Van Quantum of Solace, Skyfall, Spectre én No Time To Die (2021) hebben we geen verwijderde scènes. Ze lijken bijna niet te bestaan. Hoezo is er materiaal dat de film niet gehaald heeft? In de ogen van EON lijkt dat niet te kunnen. De film is af, en daarmee moet je het doen.

Tekst gaat verder onder de foto

Een waarschuwing vooraf

Inhoudelijk blijft men dus van de films af. Ook de wat meer gedateerde scènes in de Bond-films blijven behouden. Want we moeten er niet flauw over doen, als we met de bril van nu naar de films van toen kijken, zien we dingen die eigenlijk niet meer kunnen. Bonds aanpak van Pussy Galore in Goldfinger (1964) en “Man talk!” met Dink in diezelfde film. “Fetch my shoes!” in Dr. No. Of de scène in Thunderball (1965) met Patricia Fearing. Cary Fukunaga maakte zelfs de vergelijking met verkrachting. Het is iets waar EON niet graag op terugkijkt. Als Barbara Broccoli het heeft over vrouwen in Bond-films, dan worden er vaak hedendaagse voorbeelden genoemd. En toch zie ik dergelijke scènes niet snel verdwijnen.

Zowel Disney als Warner Bros. lossen dit soort gedateerde uitlatingen op met een disclaimer, een waarschuwing vooraf. Het is misschien de enige inhoudelijke verandering die ik op termijn zie gebeuren. Een tekst voorafgaand aan de film die uitlegt dat sommige films een ‘product van hun tijd’ zijn, zoals dat dan heet. Op maatschappelijk vlak kan het één van de krachtigste signalen zijn in 60 jaar Bond-films. Voor de fans is dat veel saaier dan het aanpassen van gun barrels of het verwijderen van fluittonen uit een stunt. Maar dat zal allicht niet snel gebeuren.

Tot slot: de vraag in de titel blijft open voor interpretatie, en nodigt uit tot nadenken. Die vraag wil ik hier niet volledig beantwoorden. Daarom, wat vind jij? Moet EON bepaalde Bond-films aanpassen? En welke elementen dan? Of hoop je vurig dat alles bij het oude blijft? Laat van je horen!

Het bericht Moeten we Bond-films (willen) aanpassen? verscheen eerst op James Bond Nederland.

James Bond gaat in The Man with the Golden Gun (1974) op zoek naar wapensmid Lazar. Die bekent onder druk dat hij de gouden kogels voor Scaramanga maakt. Lazar verhandelt zijn kogels via het drijvende casino in Macau. Bond gaat met hem mee om te zien wie de kogels aanneemt. Lazar neemt plaats aan een sic bo-tafel en begint het dobbelspel te spelen. De setting is logisch: sic bo is ontstaan in de casino’s van Macau. Sic bo zou zoveel betekenen als ‘dobbelstenenpaar’, wat vreemd is, want je speelt het spel met 3 dobbelstenen. Een andere vertaling is mogelijk ‘kostbare dobbelstenen’. De spelers zitten aan een grote tafel, met daarop een veld van flikkerende lichtjes. In de film worden de dobbelstenen gerold onder een glazen beker.

Sic bo ziet er indrukwekkend uit, met die lampjes en bakjes. Maar eigenlijk is het spel heel simpel. Je plaatst je inzet op 1 van de vakjes op tafel, waar verschillende uitkomsten genoteerd staan. Vervolgens worden de dobbelstenen gerold, en naar gelang de waarschijnlijkheid van de uitkomst, krijg je meer of minder geld terug. Je kunt inzetten op even of oneven, maar ook op een dubbele of zelfs een tripel uitkomst: 2 of 3 keer hetzelfde aantal ogen. Het vaakst wordt er echter ingezet op ‘big’ of ‘small’. Bij een ‘small’ voorspel je dat de drie dobbelstenen samen een waarde zullen hebben tussen 4 en 10, bij een ‘big’ gok je op een totale score tussen 11 en 17. Wikipedia heeft een volledige tabel met mogelijke voorspellingen en hun waarschijnlijkheid, op de afbeelding hieronder zie je alle vakjes waar je op kan inzetten.

Sic bo versus craps

Sic bo is niet het eerste dobbelspel dat Bond tegenkomt. In Diamonds Are Forever (1971) waagt hij zich in een casino in Las Vegas aan craps. De spellen zijn eigenlijk niet helemaal te vergelijken. Bij craps kan je inzetten, en moet er soms eerst een bepaalde combinatie worden gerold voordat je inzet winst of verlies op kan leveren. Daarom speelt strategie bij craps ook nog een rol. Sic bo is echter puur geluk: elke inzet op het bord betekent ofwel directe winst, ofwel direct verlies. Je zou het systeem van inzetten dus meer kunnen vergelijken met roulette. Als iedereen heeft ingezet, wordt er een stolp over de glazen beker geplaatst. Vervolgens wordt er driemaal met de dobbelstenen onder de stolp gerold. Het belletje dat we in de film zien, kondigt aan dat er geen inzetten meer mogen plaatsvinden. De stolp wordt van de beker gehaald, en tot slot worden de winsten uitbetaald aan de spelers en de verliezen van tafel gehaald.

En hoe zit dat dan met die mandjes? Deze maken intrinsiek geen deel uit van sic bo. Ze zijn slechts een methode om inzetten en winsten te vervoeren en worden niet vaak gebruikt in casino’s, maar als ze worden gebruikt, is het gewoon een manier om meer spelers tegelijkertijd aan dezelfde tafel te ontvangen. In The Man With The Golden Gun is het een handige manier van Scaramanga om zijn gouden kogels te ontvangen. Lazar krijgt een mandje voor zijn neus gedropt, en haalt er het geld uit. Een sigarettenpakje met daarin de kogels stopt hij in de plaats. Het mandje wordt weer naar boven gehaald, en Andrea Anders neemt de kogels in ontvangst. Bond kijkt stiekem toe, en heeft zijn volgende connectie te pakken in zijn zoektocht naar Scaramanga. Hij verlaat prompt het casino.

De twee boten

Misschien heb je in het nieuws iets gelezen over een boot uit Hong Kong die gezonken is. Het Jumbo Floating Restaurant zonk tijdens het transport. In verschillende media in Nederland en België was te lezen dat de boot te zien was in The Man With The Golden Gun. Alleen: dat verhaal klopt helemaal niet. Het casino waar sic bo wordt gespeeld, bevindt zich dus in Macau, en is het Macau Floating Casino. James Bond bezoekt even later wel Hong Kong, maar gaat daar naar de Bottoms Up Club, en niet naar het Jumbo Floating Restaurant. De media heeft hier dus twee boten door elkaar gehaald. De website Friday Everyday meldt zelfs dat het Jumbo Floating Restaurant pas 2 jaar na The Man With The Golden Gun werd geopend.

Vandaar dus geen artikel over de gezonken boot, maar je weet nu wel hoe je sic bo moet spelen. Waag je een gokje dit weekend?

Het bericht Zo speel je Sic Bo: het merkwaardige gokspel uit TMWTGG verscheen eerst op James Bond Nederland.

In dit artikel gedenken we onze tongue in cheek Bond. De man die bij ons allemaal een plekje heeft. Het is vandaag vijf jaar geleden dat Sir Roger de strijd tegen kanker verloor. Redacteur Joey schreef ons eerste bericht. Voordat ik met jullie kijk naar de reacties van de overige James Bond acteurs heb ik eerst een bericht van EON Productions voor je. Dat is kort maar krachtig.

Sir Roger Moore speelde geheim agent James Bond in zeven films. Dit zijn Live and Let Die (1973), The Man with the Golden Gun (1974), The Spy Who Loved Me (1977), Moonraker (1979), For Your Eyes Only (1981), Octopussy (1983) en A View to a Kill (1985).

Reacties Bond-acteurs op overlijden Roger in 2015

Uiteraard waren alle James Bond acteurs geschokt door het overlijden van Sir Roger Moore. Ik neem hun reacties met je door.

Sir Sean Connery

I was very sad to hear of Roger’s passing. We had an unusually long relationship, by Hollywood standards, that was filled with jokes and laughter. I will miss him.

George Lazenby

I liked Roger, he was a genuine fellow, a really good guy.

Timothy Dalton

I knew Roger as a kind and generous man. He was a wonderfully engaging and successful actor. My thoughts are with his family.

Pierce Brosnan

Dear Sir Roger Moore, It is indeed with a heavy heart that I hear the news of your passing this morning. You were a big part of my life, from The Saint to James Bond.. .you were a magnificent James Bond and one that lead the way for me, the world will miss you and your unique sense of humor for years to come. My sincerest condolences to your family and children. RIP.

Daniel Craig

Nobody Does It Better – love Daniel.

Roger en Jorrit

Ik ben gek op de James Bond-films met Roger Moore. De humor en zijn stijl spreken me aan. Hij was echt totaal anders als Sir Sean Connery die hij opvolgde. Dat kon je trouwens goed in Live and Let Die zien. James Bond die koffie voor zijn baas zet! Moore mocht de bioscoopbezoeker totaal niet aan Sean doen herinneren. De man had een haast mythische status. Vandaar dat we Roger bij hem thuis zien. In een kamerjas met natuurlijk wel een schone dame (Miss Caruso) aan zijn zijde.

De humor is mij toch het meest bijgebleven. Het visje dat Roger uit de Lotus Esprit in The Spy laat vallen, of als hij met Anja in de bus zit en vraagt; “Can you play another tune?” Dat zijn de momenten waarin ik van Moore geniet. Ik heb tot tweemaal de kan gehad om Roger te ontmoeten. De eerste ging vanwege plotselinge buikloop op de Pinewood Studios niet door. Maar bij de tweede keer was het wel raak! Die foto zie je hierboven.

Roger leeft voort, hij heeft voor eeuwig onze harten gestolen…

Het bericht In Memoriam: Sir Roger Moore (1927–2017) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Zoals je van die titel kunt verwachten, begint With a Mind To Kill met een moord. Of zo lijkt het toch. Het boek opent met de begrafenis van M, die de confrontatie met een gebrainwashte James Bond uit The Man With The Golden Gun niet overleefd lijkt te hebben. Een iemand is er niet bij, de man die de trekker overhaalde. James Bond himself. Hij is opgepakt, zit in voorhechtenis, en wordt beschuldigd van de moord op M.

Verdere synopsis

Dat is de explosieve opening van With a Mind to Kill. De synopsis gaat nog verder de Koude Oorlog in:

Achter het IJzeren Gordijn wil een groep oud-SMERSH-agenten de Britse spion gebruiken in een operatie die de balans in de wereldmacht moet doen omslaan. Bond wordt binnengesmokkeld in het hol van de leeuw. Maar wiens orders volgt hij op, en zal hij die gehoorzamen als het moment van de waarheid dichterbij komt? In een missie waar verraad om de hoek loert en één misstap de dood kan betekenen, moet Bond de donkerste vragen rond hemzelf aanpakken. Maar zelfs hij weet niet wat er gebeurd is met de man die hij ooit was.

De synopsis verklaart dan ook de titel: dit verhaal kruipt in Bonds hoofd. With a Mind to Kill. Is Bond een moordenaar die nu bevelen aanneemt voor SMERSH? Dat is de vraag.

De cover

Een diepblauwe cover doemt op, met de titel With a Mind to Kill in een groot lettertype, in een lichtere tint blauw. Verder is de cover minimalistisch: een enkel kogelgat siert het midden van de omslag. Is het een gat in glas? Hout? Lastig te zien. Rook is zichtbaar in de rechterbovenhoek. Met enige fantasie zie ik er ook een blauw oog in. Het doet mij vooral denken aan de teaser poster voor Spectre (2015) en de title sequence van Skyfall (2012). De cover roept beelden op, maar geeft niet veel weg van het verhaal zelf.

Eerdere boeken

Anthony Horowitz scheef eerder al twee Bond-boeken: Trigger Mortis (2015) en Forever And A Day (2018). Beiden zijn bijzonder te noemen, net zoals de insteek van dit derde boek. In Trigger Mortis staat een kortverhaal van Ian Fleming, Murder On Wheels, dat nog niet eerder was verschenen. Het verhaal speelt zich twee weken na Goldfinger af, en ook Pussy Galore maakt opnieuw haar opwachting. De gebeurtenissen in Forever And A Day vinden dan weer plaats vóór het boek Casino Royale, en we lezen hoe Bond zijn 00-status krijgt. Horowitz legt de oorsprong van bepaalde zaken uit die later gemeengoed zullen worden in de Fleming-verhalen. Bond Begins, als het ware.

Door With a Mind To Kill in mei 2022 uit te brengen, zorgt Ian Fleming Publications alvast voor nieuwe content in dit jubileumjaar. Hoewel 2022 eigenlijk een verjaardag voor de Bond-films is, wordt er handig meegelift op de filmhype. Redacteur Jorrit merkte eerder al op dat men even goed voor 2023 had kunnen kiezen. Ian Fleming zou dan 115 zijn geworden. Maar een boek promoten in een jaar waarin EON Productions ook (hopelijk) veel aandacht heeft voor Bond, is toch wat makkelijker. Ook het eerste boek in de Double O-trilogie van Kim Sherwood moet in 2022 verschijnen, maar in september.

With a Mind to Kill wordt uitgegeven bij Jonathan Cape. In het Verenigd Koninkrijk kan je vanaf vandaag gesigneerde edities bestellen bij lokale handelaren, de algemene release is op 26 mei 2022. Of en wanneer het boek ook in het Nederlands verschijnt, is niet bekend.

Het bericht Het nieuwe Bond-boek van Horowitz: With a Mind to Kill verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het is niet alleen het laatste James Bond-verhaal wat verschijnt bij The Folio Society: het is ook het laatste James Bond-verhaal dat Ian Fleming schreef voor zijn dood. Ian Fleming begon met schrijven aan het verhaal in zijn huis op Jamaica: GoldenEye. Hij startte hiermee in januari 1964 en drie maanden later was het gereed. Maar qua gezondheid ging het slechter met de auteur en het boek is ook niet geschreven op de manier zoals hij altijd deed: dagelijks 2.000 woorden schrijven in de ochtend en later op de dag nog een keertje eraan werken.

Toen in maart het eerste deel naar zijn vaste editor ging was hij nog zeker niet tevreden. Het boek moest her en der echt nog wel herschreven worden vond hij. Zijn editor, William Plomer was het daar niet mee eens, maar Fleming had zich bedacht om in het voorjaar van 1965, als hij weer op Jamaica was, het verhaal te herzien. Maar dat is er nooit van gekomen. In augustus 1964, een aantal maanden na zijn terugkeer in Londen, overleed de auteur.

Uiteindelijk werd het manuscript door uitgever Jonathan Cape in 1965 uitgegeven. Dit nadat er een aantal mensen, waaronder Kingsley Amis, het verhaal nog eens hadden bekeken. De suggesties om aan te passen werden niet overgenomen en het boek is dan ook anders dan de andere James Bond-boeken van Ian Fleming.

The Folio Society

The Folio Society is in 1947 opgericht in Londen. Ze hebben als missie om literaire grootheden te eren door speciale edities op de markt te brengen. Eerder verschenen al edities van J.R.R. Tolkien, Oscar Wilde en Charles Darwin. Ze onderscheiden zich door het gebruik van lettertypen, illustraties, papier en de manier van binden. De eerder verschenen edities van The Folio Society werden in de Bond en literaire wereld met veel lof ontvangen. De ‘simpele’ omslagen van de boeken doen heel erg denken aan de eerste edities welke door Jonathan Cape werden uitgegeven. Dat de boeken verschijnen in een slipcase maakt het dat het een mooie, unieke verzameling is geworden. Het uitgeven van de boeken is een samenwerking met Ian Fleming Publications, de beheerder van het literaire nalatenschap van Ian Fleming.

Fay Dalton

De illustraties zijn wederom van de in Londen wonende Fay Dalton. Haar stijl kenmerkt zich vooral door de vintage look en past daarom helemaal in het plaatje van James Bond. In 2010 won zij de Pickled Ink Award for Illustration, een belangrijke prijs voor kunstenaars. Kenmerkend voor het werk van Dalton is de combinatie tussen traditionele teken- en schildermethodes en digitaal tekenen.

Eindoordeel

Zoals gezegd is dit het 12e James Bond-boek welke bij deze uitgever verschijnt. Het blijft een geweldig product om de kast te hebben staan. En ook deze keer heeft Fay Dalton weer mooie illustraties voor het boek getekend. Niet te veel en vooral genoeg ruimte om je eigen beeld van het verhaal te vormen. En de materialen die gebruikt zijn zorgen ervoor dat de boeken lang mooi blijven. Deze serie is echt een aanvulling voor elke James Bond-liefhebber. De prijs is wellicht aan de hoge kant met omgerekend € 45,–. Maar als je ziet wat je ervoor terug krijgt is dat het zeker waard.

Nu resten alleen nog de twee bundels met korte verhalen: For Your Eyes Only en Octopussy And The Living Daylights. Door The Folio Society zijn daar nog geen uitspraken over gedaan, maar ik geloof bijna niet dat ze die niet gaan uitgeven. Ik schat in dat we deze allebei volgend jaar kunnen gaan verwachten.

The Folio Society editie van Ian Fleming’s The Man with the Golden Gun, geillustreerd door Fay Dalton, is exclusief verkrijgbaar via  www.foliosociety.com/bond

Het bericht Boekrecensie: The Man With The Golden Gun verscheen eerst op James Bond Nederland.