Star Wars zag ik eerder dan James Bond. Een klasgenoot van de lagere school had van die poppetjes; die vond ik fantastisch. Hij had ze in een speciaal ontworpen kast staan, met voor ieder figuurtje een apart vakje. De grotere sets, zoals die van Jabba de Hutt op een platform met valluik, stonden daar weer bovenop. Het was beter dan een speelgoedwinkel. Hier mocht ik gewoon mee spelen…

Daarna volgden de films, die ik steevast door elkaar haalde. Voor mij is het toch vooral één vermakelijk ruimte-epos met een kop en een staart. Dat dit nog maar het midden van de filmserie was, daar hield ik mij niet mee bezig. Het waren de sfeer, de muziek en de immense ruimteschepen waar ik mij aan vergaapte.

Bij ieder weerzien, later dus op dvd, werd ik toch weer even die basisschoolleerling en dacht ik terug aan die poppetjes. Met de originele trilogie voel ik dan ook zeker een nostalgische band. De latere films vanaf de jaren 90, daarvan zag ik een enkeling in de bioscoop, pas helemaal aan het einde van de rit in een nagenoeg lege zaal — het moet toen zijn begonnen, dat ik nogal makkelijk in slaap val als de zaallichten eenmaal doven…

Voor de laatste drie ging ik al niet meer naar de bios. Ergens, tijdens drie maanden gratis Disney+, heb ik nog eens een nieuwe Star Wars aangeklikt. Al snel vroeg ik mij af: waar zit ik in godsnaam naar te kijken?

Taaie Attack of the Clones

En toen dus recentelijk de fraaie blu-raybox met alle negen delen. Een bestelling die ik overigens op een vrijdagavond online had geplaatst met een leveringsbelofte van de volgende dag… Eenmaal raden… Inderdaad, ik kon de eerste film pas halverwege de volgende week in de speler steken. ‘U was niet thuis.’ Ammehoela! Ik zat ín de brievenbus! PostNL heeft gelijk een miljoenenclaim aan de broek gekregen. Zal ze leren. Ook ik heb mijn grenzen.

De originele trilogie ging erin als koek. Net als bij James Bond uit de jaren 70 en 80 zie je waar de visuele effecten het moeilijk hebben. Je ziet ook wat er naderhand nog is ingeknutseld door George Lucas. Dat had in veel gevallen allemaal niet gehoeven.

Dan Episode I, The Phantom Menace (1999), die ik dus ooit in een lege bioscoop zag. Deze film was verre van goed, maar best te pruimen. Het begon pas echt taai te worden bij Attack of the Clones (2002). Ik had hier het gevoel dat ik naar een voorloper van de computeranimatie zat te kijken. Een videogame waar je zo gauw mogelijk door je levens hoopt te zijn. Een brei aan peperdure effecten gepresenteerd door Wibra. Het deed letterlijk pijn aan mijn ogen.

Ik had zo’n zin om Christopher Lee te zien, en het duurde en duurde maar. Ik heb de film zo vaak afgezet – om de volgende dag toch weer een poging te wagen – dat het leek alsof de acteur zichzelf met terugwerkende kracht uit de film had teruggetrokken. Uit schaamte. Tot hij op dag vijf toch in beeld verscheen. Eindelijk iemand die al die onzin een beetje kon relativeren. Als er iemand in staat was te schitteren tussen een berg rommel, was het Dracula wel. En dan die uitgestreken kop en niet te vergeten: die stem…

Maar als de man met het gouden pistool het enige lichtpuntje van een twee uur durende marteling is… Dat volwassen mensen zoiets kunnen bedenken en willen uitvoeren. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Stroperige liefde

Zullen Star Wars-fans zo ook naar James Bond kijken, vroeg ik mij af. De nostalgie waar ik zo aan hang, waar de Star Wars-clan op neerkijkt? Of dat zij vinden, net als ik bij het sterrenepos, dat het na drie prima basisfilms na Goldfinger (1964) wel genoeg was met James Bond? Maar ze kunnen You Only Live Twice (1967) toch moeilijk net zo belabberd vinden als Attack of the Clones? En alles wat daarna kwam, van On Her Majesty’s Secret Service (1969) en The Spy Who Loved Me (1977) tot GoldenEye (1995) en Skyfall (2012), ieder zijn smaak natuurlijk, maar die films trekken de gemiddelde kwaliteit van de Bond-serie toch duidelijk omhoog?

Nou zijn de kritieken over deze vijfde Star Wars-film niet van de lucht; de hausse aan tegenvallende reacties die ik online raadpleegde, bevestigde mijn gevoel. Ik moest mijn hart zelfs even luchten bij Gemini, dat vertelde dat vooral de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé als bijzonder stroperig wordt ervaren. Daaraan toevoegend dat ook deze film zijn fans heeft — áls dit de eerste Star Wars was die zij zagen. Net zoals Die Another Day (2002) ook fans van James Bond heeft voortgebracht.

Lord of the Rings door andere ogen

Episode III laat ik voorlopig nog even in de box zitten, die zit daar prima. Ondertussen bekeek ik een jongere klassieker: de eerste The Lord of the Rings (2001). Inmiddels ook 25 jaar oud. Ik had deze tijdens de kerstdagen al eens voorgesteld aan de dochters, maar geen haar op hun hoofden dat ze naar dwergen, elfen en orcs gingen kijken. Tot ik de oudste onlangs influisterde dat het eigenlijk een soort Harry Potter is, maar dan voor volwassenen. Ineens had zij hier wel puntoren naar.

Het was prachtig om deze film door andere ogen te bekijken. Ook The Fellowship had ik in geen jaren gezien, maar het beviel mij gelijk meer dan welke Star Wars ook. De trilogie van Peter Jackson vond ik bij hun releases al fantastisch en ook dat is daarna met The Hobbit (2012-2014) allemaal overdadig geworden. Lichtpunt blijkt ook hier weer: Christopher Lee.

Indy als toetje

Om de grote filmfranchisemarathon af sluiten, nam ik als toetje nog de derde Indiana Jones. Dit keer zonder Christopher Lee, maar met Sean Connery, Alison Doody, Julian Glover, John-Rhys Davies, de vorige week overleden Michael Byrne en Vernon Dobtcheff uit de Bond-films. En zelfs bijna-Bond Hans de Vries heeft hier als Luke Hanson op de aftiteling nog een kleine rol.

Ook voor Indiana Jones geldt: de twee films die daarna kwamen, steken in schril contrast af tegen de originele trilogie. Wat dat betreft heeft James Bond zich niet ondanks, maar dankzij een ijzersterk begintrio als stevig fundament, steeds weten te vernieuwen. Er is niemand die zal zeggen dat Attack of the Clones de beste Star Wars is, niemand die een Hobbit-film beter vindt dan een Lord of the Rings en niemand die Kingdom of the Crystal Skull (2008) verkiest boven een van de eerdere Indiana Joneses.

Maar als het om Bond gaat, dan zijn er steevast fans te vinden die Thunderball (1965) boven de eerste drie plaatsen. Of Moonraker (1979), Octopussy (1981) of A View to a Kill (1985) op één zetten. Terwijl weer een ander zweert bij Licence to Kill (1989) of Casino Royale (2006).

Toen ik in de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 juni een voetbalveldslag aanschouwde, vond ik het in de verlenging welletjes. Ik had het licht nog niet uitgedraaid of ik zakte – net als bij Star Wars in de bioscoop – in een korte maar diepe slaap. Nooit eerder was een penaltyreeks zo rustgevend…

Het bericht Column: A long time ago, in a galaxy far, far away…. verscheen eerst op James Bond Nederland.

Jeremy Bulloch begon zijn acteercarrière al op jonge leeftijd. Op vijfjarige leeftijd stond hij al op het schooltoneel. Hij was twaalf toen hij in een reclame voor ontbijtgranen speelde. Op zijn vijftiende was hij te zien in de televisieserie Counter Attack! (1960). In dat jaar en de twee jaar daarvoor speelde Jeremy in twaalf tv en filmproducties. Je kan wel zeggen dat dit de basis voor zijn carrière heeft gevormd.

James Bond

James Bond producent Albert Broccoli was voor zijn tiende James Bond-film The Spy Who Loved Me (1977) naarstig op zoek naar een groot aantal figuranten. Productie designer Ken Adam had namelijk zijn grootste set tot dan toe ontworpen. Men moest er zelfs een speciale studio voor bouwen! In The Spy worden een drietal onderzeeërs gekaapt. Tanker Liparus dient als schuilplaats om de duikboten te verbergen. Jeremy Bulloch speelt de rol van een opvarende A.C Andrews van de Britse HMS Ranger en komt vol in beeld. Helaas overleeft hij de aanval op Stromberg niet.

For Your Eyes Only

Bulloch zijn rol als Smithers in For Your Eyes Only (1981) en Octopussy (1983) spreekt meer tot de verbeelding. Bond krijgt in de eerste film de opdracht op Emile Leopold Locque te identificeren. Als hij bij Q-Branch binnenstapt vraagt hij Smithers;

Smithers, how is the arm?
(Hij staat met een arm in het gips voor een muur met een dummy naast zich.)
Coming along very nicely, thank you sir,
(De arm crushed het hoofd van de dummy.)
That would come in handy…

Octopussy

Bulloch krijgt in Octopussy een wat grotere rol. Eerst zien we Smithers als hij schurk Kamal Kahn per Austin FX4 taxi vanaf de veiling volgt. Kahn is in de veronderstelling dat hij net een peperduur Fabergé ei heeft gekocht. Helaas voor hem is James Bond net iets slimmer en heeft hij het origineel voor een valse verwisseld.

In India test hij in Q zijn workshop een een deur met bijzondere ornamenten. Deze zijn voorzien van ijzeren punten en als een persoon erachter staat vindt hij of zij zijn Waterloo. Had Brad Whitaker daar ook niet iets mee? Oeps, andere film! Bovenstaande video start bij de scènes in Octopussy.

Star Wars

In de Star Wars saga vind je een flink aantal schurken. Hoewel het bij sommigen onduidelijk is of ze het echt wel zijn. Zo kan je twijfelen aan de bedoelingen van Darth Vader en Kylo Ren. Boba Fett, zoon van Jango is wel een echte. Bountyhunter Fett werd in deel V en VI van originele trilogie gespeeld door Jeremy Bulloch.

Ondanks dat Fett amper spreekt weet het personage bij de fans toch indruk te maken. Het is Boba Fett die Han Solo uiteindelijk, in carbonite, aan Jabba the Hutt uitlevert. Als Han, Luke, Chewbacca en Leia samen met droids C-3PO en R2-D2 weten te ontsnappen beland Fett in de Sarlacc pit maar weet dit te overleven. Wist je dat de Nederlander Dickey Beer de stunt waarin Fett in de pit verdwijnt deed? Meerdere stuntmensen raakten gewond, daarop bood Beer zich aan. Hij deed de stunt in een keer goed!

Het bericht Jeremy Bulloch (1945–2020) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Update 28-11: Tickets voor de aflevering van Good Morning America van dinsdag 4 december a.s. waren binnen een mum van tijd uitverkocht. Niet zo gek als je bedenkt dat Daniel Craig, Rami Malek, Léa Seydoux en regisseur Cary Fukunaga gasten zijn. De opnames voor “Bond Day” starten om 7:15 AM, dat is 13:15 uur Nederlandse tijd. De show duurt twee uur. Het geeft je een prima indicatie wanneer je het “nieuws”, lees teaser trailer, kan verwachten.

Vandaag komt fan platform Mi6 HQ ook met het “nieuws” dat de teaser trailer volgende week verschijnt. Verschillende Nederlandse media nemen het bericht voor waarheid aan en ook de fan community op social media gaat met het verhaal aan de haal. Ik wil bij deze graag zeggen dat het helemaal niet zeker is dat de teaser volgende week verschijnt. Maar naar aanleiding van onze eigen bronnen lijkt het zeker waarschijnlijk.

Maar wanneer dan?

Dat is natuurlijk de belangrijkste vraag. Volgends onze bron moet het tussen woensdag 4 en dinsdag 10 december gaan gebeuren. Een datum van 4 of donderdag 5 december lijkt het meest waarschijnlijk. Afhankelijk van de tijdzone waarin je woont. EON Productions kiest vaak voor een tijdstip rond 18:00 uur GMT. Dat betekent 19:00 uur bij ons.

Waarom rond 4 of 5 december?

Daar hebben we niet zo één, twee, drie antwoord op. Het leek ons lange tijd waarschijnlijk dat de teaser van No Time To Die aan Star Wars: The Rise of Skywalker zou worden gehangen. Star Wars in immers een populaire franchise met een grote schare fans. Als de teaser trailer op 4 of 5 december verschijnt gaat deze zeker mee in de trailer karavaan voor de laatste film in de Skywalker saga.

Die teaser kwam toch veel eerder?

Ik schreef jullie op 27 september het volgende: De teaser trailer is aanstaande en wordt op Global James Bond Day gepubliceerd. Nou dat hebben we geweten; Er kwam helemaal geen teaser trailer en vele James Bond-liefhebbers werden teleurgesteld. Daarom behandelen we het artikel wat nu voor je ligt nog steeds als een sterk gerucht.

Het verhaal dat de teaser trailer al maanden klaar is lezen we ook weer terug in het bericht van het fan platform waar ik eerder aan refereerde.

Een goede teaser trailer

De teaser trailer van een film is het eerste moment dat de filmmakers grotendeels afgemonteerde scènes aan het grote publiek laten zien. Maar hoe kleed je een teaser aan? Het belangrijkste is dat je niet alles aan je publiek laat zien. Je moet ervoor zorgen dat het publiek geïnteresseerd raakt en meer wil zien. Eigenlijk moeten ze niet kunnen wachten op meer!

Een mooi voorbeeld is de teaser van een film die ik al eerder noemde: Star Wars: The Rise of Skywalker. Lucasfilm en Disney weten als geen ander hoe je dit moet doen.

Tijdens de Star Wars Celebration, een event waarbij veel fans aanwezig zijn, laat je de teaser trailer zien. Je nodigt de cast uit en vertelt eigenlijk niets.

De cast is enthousiast en kan zelf ook amper wachten om de beelden te zien. Ze hebben ze zelf niet eens gezien! Dan start je de teaser trailer. De spanning stijgt. Maar een titel is er niet. Die toon je pas aan het einde van je teaser trailer! Na de kenmerkende lach van een iconisch personage uiteraard!

Wij blijven je informeren

Komt de teaser trailer van No Time To Die volgende week uit? De geruchten zijn sterker dan ooit. Mocht het zo zijn dan zie je de teaser plus een uitgebreide analyse hier! Stay Tuned!

De vijfentwintigste James Bond-film kan je vanaf 2 april 2020 zelf bekijken. Wil je meer weten over No Time To Die? Bezoek dan onze speciale pagina!

Het bericht No Time To Die Teaser Trailer dichtbij? (Update) verscheen eerst op James Bond Nederland.