Na de meer dan succesvolle release van Skyfall (2012) rijst al snel de vraag hoe de James Bond-franchise dit kan overtreffen. De 23e film viert niet alleen vijftig jaar 007, maar brengt wereldwijd ook meer dan een miljard dollar op. Een monsterhit dus. Niet gek dus dat EON Productions direct begint te plannen voor een opvolger. Bij voorkeur wederom met Daniel Craig als 007 en Sam Mendes in de regiestoel. En Amsterdam lijkt daar voor heel even een kleine rol in te gaan spelen.

Het geluk is rond 2012 aan EON’s zijde. Een jaar na Skyfall krijgt de studio eindelijk de rechten terug op Bonds klassieke aartsvijand Blofeld en de criminele organisatie SPECTRE. Voor het eerst sinds 1971 kan het iconische personage officieel terugkeren in de filmreeks. Maar het beeld van Blofeld is anno 2013 flink veranderd. De Austin Powers-films hebben van de kale, kat-aaiende schurk met litteken inmiddels een cliché gemaakt. Een karikatuur. Als Blofeld terugkomt, dan moet het personage fundamenteel worden herzien.

Blofeld in de Sony-hacks

Uit de gelekte e-mails tijdens de grote Sony-hack van 2014 blijkt dat er in vroege scriptversies volop wordt geëxperimenteerd met Blofelds nieuwe identiteit. Iets wat goed past bij de manier over hoe Ian Fleming over de schurk schrijft. Iemand die zichzelf steeds opnieuw uitvindt. Eén voorstel is om hem een haar te maken. Een vrouwelijke Blofeld dus. Mogelijk heeft ze een pigmentstoornis en krijgt ze daardoor een soort Zao-achtig uiterlijk met wit haar.

Er is ook een ander idee. Blofeld is een Afrikaanse drugsbaron met de naam Joseph Ki-Embu, die uit is op wraak voor het koloniale verleden van het Britse rijk. Hij beheert een diamantenmijn en vestigt zijn hoofdkwartier op diezelfde locatie. Scenarioschrijver John Logan overweegt zelfs om dit verhaal uit te spreiden over twee films, met als werktitel The Death Collector, vernoemd naar het zevende hoofdstuk uit Ian Flemings roman You Only Live Twice (1964).

Amsterdam als openingslocatie

In deze vroege versies van het script duikt ook Amsterdam op als locatie voor de pre-title sequence. Bond gaat undercover in de ondergrondse kooigevechtwereld van de stad. Hij neemt het in de ring op tegen een man genaamd Valenti, terwijl Q zich voordoet als diens arts. Na het gevecht gaat Bond op onderzoek uit in het kooivechtcomplex en stuit hij op een coderingsapparaat. Opmerkelijk is dat tijdens deze scène het volledige MI6-team actief is in het veld, dus ook M en Moneypenny zijn aanwezig in Amsterdam.

Wat volgt na het kooigevecht is een achtervolging per boot door de Amsterdamse grachten. Valenti vervult in deze versie een rol vergelijkbaar met Sciarra uit de uiteindelijke film, maar overleeft het gevecht. Bond doet zich voor als dood om te ontsnappen en duikt pas later weer op, wanneer hij Valenti opnieuw tegenkomt tijdens een gemaskerd bal in Rome.

De naam Blofeld valt al vroeg

Nog voor de title sequence begint ontcijfert Bond een gecodeerd boek met een apparaat dat doet denken aan een moderne Enigma-machine. Het speurwerk levert uiteindelijk een naam op: Blofeld. De man zelf is nog niet in beeld, maar zijn aanwezigheid wordt direct voelbaar. Volgens de gelekte e-mails zijn de studio-bazen bijzonder enthousiast over de vroege onthulling van de naam Blofeld.

Na deze uitgebreide en ambitieuze openingsscène zouden de titels volgen en volgt een totaal andere film dan die uiteindelijk in de bioscoop verschijnt.

Waarom gaat het niet door?

Regisseur Sam Mendes laat echter al vroeg weten dat hij slechts nog één Bond-film wil maken. Het tweeluik dat John Logan voor ogen heeft, wordt afgeblazen. Het script moet compacter, de verhaallijnen eenvoudiger en Amsterdam sneuvelt in het herschrijfproces. Het kooigevecht met Bond, de bootachtervolging en Valenti verdwijnen van tafel, net als de Enigma-achtige Blofeld-onthulling.

Kans op terugkeer lijkt klein

De scènes langs de Amstel, de Magere Brug en Reguliersgracht 36 uit Diamonds Are Forever blijven vooralsnog Bonds enige officiële bezoek aan Amsterdam. En hoewel we het graag anders zien, en de stad uiteraard een nieuwe Bond-scène gunnen tijdens de 750e verjaardag, lijkt een terugkeer voorlopig uitgesloten. De kans dat Bond binnenkort opnieuw vecht, achtervolgt of infiltreert aan de grachten, zie ik als bijzonder klein.

Gutenabond.

Het bericht Bond in Amsterdam? Hoe Spectre bijna begon aan de grachten verscheen eerst op James Bond Nederland.

De gun barrel sequence

Vrijwel elke Bond-film opent met de iconische gun barrel sequence: rondjes gaan van links naar rechts door het beeld, een witte cirkel waarin James Bond loopt verschijnt, plotseling draait hij richting de camera en hij schiet. De animatie symboliseert de binnenkant van een geweerloop en is inmiddels een onmiskenbaar Bond-beeldmerk.

In de trailer van First Light zien we twee duidelijke verwijzingen naar deze klassieke opening. Zo opent een soort ronde deur die sterk doet denken aan de bekende sequentie en draait Bond zich op een later moment om en vuurt rechtstreeks richting de camera. Of de game zelf daadwerkelijk begint met een moderne interpretatie van de gun barrel, is vooralsnog niet bevestigd.

Overlijden van Bonds ouders

Pas in de voorlaatste roman, You Only Live Twice (1964), geeft Ian Fleming James Bond een gevoel van familieachtergrond, via een fictieve overlijdensadvertentie die zogenaamd uit The Times komt. In de roman blijkt dat Bond de zoon is van een Schotse vader, Andrew Bond uit Glencoe, en een Zwitserse moeder, Monique Delacroix uit het kanton Vaud. De jonge James Bond brengt een groot deel van zijn vroege leven in het buitenland door en wordt meertalig in het Duits en Frans dankzij het werk van zijn vader als vertegenwoordiger van de wapenfirma Vickers. Wanneer zijn ouders omkomen bij een tragisch bergbeklimmersongeluk in de Aiguilles Rouges nabij Chamonix, is de elfjarige James een wees.

Dat laatste detail, dat Bond op 11-jarige leeftijd wees wordt, omdat zijn ouders omkomen bij een klimongeluk, is iets wat direct duidelijk wordt in de trailer. Hoewel Fleming in de boeken niet omschrijft dat de jonge James erbij is, en hoe het gebeurt, is het duidelijk een op de romans geïnspireerde gebeurtenis. Het is ook iets wat door Alec wordt benoemd in GoldenEye (1995), wanneer hij zichzelf onthult als Janus.

Universal Exports

Universal Exports is het fictieve import-exportbedrijf dat in de wereld van James Bond dienstdoet als dekmantel voor de Britse geheime dienst. Het wordt regelmatig genoemd in de boeken van Ian Fleming en is al sinds de eerste film Dr. No (1962) onderdeel van de officiële reeks. In die film zien we voor het het logo aan de buitenkant van M’s kantoor, net voordat Bond zijn briefing binnenloopt. Even later stelt hij zich telefonisch voor als “James Bond, Universal Exports” wanneer hij contact opneemt met Government House in Jamaica.

Ook in latere films en media blijft Universal Exports terugkeren. In de trailer van First Light valt het logo opnieuw op, wanneer Bond zich bij de balie van MI6 meldt. Het ontwerp dat hier gebruikt wordt, komt overeen met het logo dat is geïntroduceerd in Quantum of Solace (2008). Het staat op Bonds visitekaartje in Port-au-Prince. Sindsdien is het ook regelmatig te zien op producten uit de 007Store.

From Russia with Love

In de tweede Bond-film draagt de gezichtsloze Blofeld een opvallende zegelring. De ring is goud met zwart en toont op de ovale zwarte zegel een afbeelding van een octopus. Deze octopus is het logo van SPECTRE, het acroniem van Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge, and Extortion, in het Nederlands: Speciale Eenheid voor Contra-inlichtingen, Terrorisme, Wraak en Afpersing.

De ring die de mannelijke schaker draagt in de First Light-trailer lijkt sterk op deze ring, met als opvallend verschil dat de afbeelding van de octopus ontbreekt. Dat zou een bewuste keuze van IO Interactive kunnen zijn geweest, om nog niet te veel prijs te geven over deze mysterieuze Zweedse schaker.

Thunderball

In Thunderball (1965) ontmoet James Bond Domino voor het eerst tijdens een duik in de azuurblauwe wateren van de Bahama’s. Terwijl ze onder water zwemt, redt Bond haar van een vastzittende vin. Hun ontmoeting is het begin van een innige band die hen beide dieper in het complot rondom SPECTRE trekt.

On Her Majesty’s Secret Service

In de trailer zien we Bond rijden in een mosterdgele Aston Martin DBS uit 1967. Het is hetzelfde model als de auto die hij bestuurde in On Her Majesty’s Secret Service (1969), al is de kleur opvallend anders. Mogelijk een knipoog naar de gele DBS die Roger Moore reed in The Persuaders. Daarnaast is in het lab van Q Branch kort een moderne Aston Martin onder een doek te zien, wellicht een hint naar wat Bond later nog tot zijn beschikking krijgt.

The Man with the Golden Gun

Khao Phing Kan is een eilandenduo aan de westkust van Thailand en maakt deel uit van het Nationaal Park Ao Phang Nga. Sinds 1974 staat het wereldwijd bekend als ‘James Bond-eiland’, dankzij de finale van The Man with the Golden Gun (1974). Voor die tijd werd het nauwelijks bezocht, maar na Bonds verschijning groeide het uit tot een populaire toeristische trekpleister. In First Light zou Bond er zomaar opnieuw zijn opwachting kunnen maken.

Never Say Never Again, GoldenEye en Die Another Day

Verrassend genoeg is het niet een EON Productions-film die het laserhorloge introduceert bij Bond, maar Never Say Never Again (1983). In die film gebruikt hij het om zijn handboeien door te snijden met een laser, vlak voor de finale. Pas acht jaar later, in GoldenEye, wordt het horloge een terugkerende gadget in de franchise. Niet veel later is het ook weer te zien in Die Another Day (2002).

De gadget is echter het meest prominent aanwezig in de videogames. Het is duidelijk een favoriet van verschillende ontwikkelaars, want het laserhorloge komt voor in maar liefst zes verschillende spellen: GoldenEye 007 (1997), James Bond 007 (1998), The World Is Not Enough (2000), Nightfire (2002), From Russia with Love (2005) en 007 Legends (2012). Nu maakt het horloge, uitgerust met een laser van Omega, opnieuw zijn rentree in de serie.

Casino Royale en Skyfall

Wanneer Bond en zijn collega in Madagaskar zijn, is agent 007 duidelijk niet blij met hem. Wanneer Carter zijn oor aanraakt om Bond iets te vertellen, probeert James hem nog tevergeefs te waarschuwen: “Stop met aan je oor zitten.” Carter verstaat hem echter niet. Na de miscommunicatie bijt Bond hem toe: “Doe je hand naar beneden.” Het mag niet baten. De bommenmaker die het duo volgt, ziet Carter en zet een ontsnapping in. Het leidt tot misschien wel de beste achtervolgingsscène uit de serie.

Zes jaar later, in Skyfall (2012), bezoeken Bond en Eve het drijvende casino in Macau. Ook dan maakt het duo gebruik van oortjes. Opnieuw waarschuwt Bond zijn collega om haar oor niet aan te raken. Eve veroorzaakt gelukkig een stuk minder problemen; Bond kan later zelfs zijn oortje rustig in haar glas champagne deponeren wanneer hij het niet meer nodig acht. Verstandig, want kort daarna gaat hij in gesprek met een gevaarlijke dame en die mag het oortje uiteraard niet zien.

Hoewel we Bond in de trailer van First Light niets horen zeggen tijdens een vergelijkbaar moment, lijkt het wel degelijk een fragment dat IO Interactive bewust in de trailer heeft verwerkt.

Jaguar

Sinds Die Another Day (2002) is Jaguar een veelvoorkomend merk in de Bond-franchise. De Britse luipaard keert in elke daaropvolgende film terug. Nooit meer is het merk echter zo prominent in beeld als met de groene, met gadgets uitgeruste bolide van Zao, maar toch zorgen Jaguars regelmatig voor problemen voor Bond. Vooral in Spectre zit Mr. Hinx hem gevaarlijk op de hielen.

Waar het merk meestal wordt bestuurd door de schurken, is het in Skyfall juist M die in een Jaguar wordt gereden. Het is de auto waarin ze rijdt wanneer ze op afstand ziet hoe Silva het MI6-hoofdkwartier opblaast. Even later is het ook de wagen waarin Bond haar ontvoert, na de aanval op de hoorzitting waarin het nut van de 00-sectie ter discussie staat.

In First Light lijkt Jaguar opnieuw een wat grotere rol te spelen. Net als in de vierde film van zowel Brosnan als Craig, zit Bond achter een felgekleurd model aan: een rode Jaguar XK. Of deze schurkenauto is uitgerust met gadgets, blijft voorlopig onbekend.

Meer First Light

Dit zijn alle knipogen die wij konden vinden. Heb jij er nog meer gevonden? Dan horen we dit natuurlijk graag!

Wil je meer lezen over First Light? Bekijk dan onze overzichtspagina!

Het bericht Alle knipogen in de First Light-trailer verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het huis van Bond is in vier verschillende films te zien, Dr. No (1962), Live and Let Die (1973), Spectre (2015) en No Time to Die (2021). Hoewel er weinig boeken te ontcijferen zijn in de eerste twee genoemde films, is Bonds collectie in de latere twee films veel beter af te lezen. In verschillende shots en achter-de-schermen-foto’s wordt duidelijker wat de smaak is van Craigs Bond. Daarin komen we stiekem best wat meer te weten over de Bond die in zijn films al dieper in gaat op zijn gevoel.

Bonds bibliotheek in de films

Die Another Day

Voordat ik inzoom op de Craig-films, leg ik je een boek met een bijzondere connectie tot de 007-franchise voor. Het gaat om Birds of the West Indies van ornitholoog James Bond. Dit vogelboek, dat voor het eerst werd gepubliceerd in 1936, speelde een cruciale rol in de totstandkoming van 007. Ian Fleming, zelf een fervent vogelaar, zocht naar een naam voor zijn spion en vond inspiratie in de auteur van deze ornithologische klassieker. Hij wilde een eenvoudige, onopvallende naam voor zijn hoofdpersoon en de naam James Bond leek hem perfect: kort, direct en zonder opsmuk.

Deze knipoog naar Flemings inspiratiebron wordt expliciet gemaakt in Die Another Day (2002), waarin Bond, gespeeld door Pierce Brosnan, zich op Cuba voordoet als een vogelspotter. In een scène waarin hij Jinx observeert vanaf een terras, houdt hij een exemplaar van Birds of the West Indies vast. De naam van de auteur is echter slecht te lezen, want deze is bewust doorgekrast door het productieteam.

Een andere gekozen auteur is John Arlott, wiens oom een schoolgenoot is van Fleming. Arlott schrijft voornamelijk over cricket, maar Foster geeft geen specifieke titel van deze auteur op. Ook een boek over detective Philip Marlowe staat op Bonds plank, een verwijzing naar Goldfinger (1959), waarin Bond “de nieuwste Raymond Chandler” aanschaft.

Naast deze titels zijn er in Spectre ook romans van Eric Ambler te vinden. Ambler wordt beschouwd als een van de grondleggers van de moderne spionageroman en was een bekende van Fleming. In From Russia, with Love (1957) neemt Bond The Mask of Dimitrios (1939) van Ambler mee op zijn vlucht naar Istanboel. Ook liggen er boeken over luxe horloges en Aston Martins in Bonds appartement.

Iconic Alternatives noemt The Wristwatch Handbook en The Watch Book als mogelijke horlogeboeken. Ook schrijft de website over Aston Martin: Model by Model.

Hoewel nauwelijks zichtbaar in de uiteindelijke film, ligt er ook een exemplaar van The Journal of a Tour to the Hebrides van James Boswell, naast enkele historische werken over Schotse regimenten in Bond zijn appartement. “Ik moet goed nadenken over wie deze man is en welke boeken hij zou hebben,” vertelt Foster aan The Sunday Times. Ook Uniforms and History of Scottish Regiments ligt in Bonds huis.

Een ander opvallend boek is wederom Birds of the West Indies. Tijdens de opnames van Spectre verschijnt een foto op sociale media naast een klapperbord. Tijdens de opnames van de 24e Bond-film wordt echter wel een andere druk gebruikt.

In No Time to Die zien we voor de vierde keer het huis van James Bond. Dit keer is het geen appartement in Londen, maar een gelijkvloerse woning in Jamaica. Het huis is duidelijk geïnspireerd op Goldeneye, het winterverblijf van Ian Fleming, waar hij al zijn Bond-romans schreef. Niet alleen het exterieur weerspiegelt Flemings toevluchtsoord, ook het interieur kent treffende overeenkomsten. Bonds bureau is bijvoorbeeld een exacte replica van het bureau waarop Flemings gouden typemachine ooit stond.

Net als in Spectre zijn er zorgvuldig gekozen boeken aanwezig die iets onthullen over het karakter en de interesses van zowel 007 als Ian Fleming. In Bonds huis in No Time to Die vinden we een diverse collectie, variërend van filosofische werken tot boeken over zee- en ruimtevaart. Veel van deze boeken zijn te zien in twee specifieke momenten uit de film, waarvan de omslagen zijn eerder al ontrafeld door Roland Hulme en The James Bond Dossier.

Op Bonds bureau liggen ook een aantal boeken waar nog minder informatie over bekend is. Van de rij die tegen de muur staat, zijn enkele titels goed te lezen. De meest linkse daarvan is Ocean Yachtmaster: Celestial Navigation, an Instructional Handbook with Exercises van Pat Langley-Price en Philip Ouvry. Het is me nog niet gelukt te achterhalen welke druk te zien is in de film. Het is in ieder geval niet de gereviseerde hardcover uit 2002. Dit handboek behandelt zowel de theoretische als de praktische aspecten van hemelnavigatie en is bedoeld voor zeilers die zich voorbereiden op het RYA Yachtmaster Ocean Certificate.

Naast dit boek is een exemplaar te vinden met Oceanography op de rug, al blijft de volledige titel onduidelijk. Rechts daarvan staat echter de eerste editie van The Corvette Navy: True Stories from Canada’s Atlantic War van James B. Lamb (1977). Dit boek vertelt het meeslepende en vaak vergeten verhaal van Canada’s rol in de Noord-Atlantische Oorlog tegen de Duitse U-boten. Terwijl Groot-Brittannië afhankelijk is van konvooien die vitale voorraden over de oceaan brengen, beschermen kleine, onderbemande en slecht uitgeruste korvetten hen tegen de beruchte U-boot-wolvenroedels van Hitler. Deze schepen worden bemand door onervaren, maar vastberaden jonge Canadezen – boeren, taxichauffeurs en bouwvakkers, vaak nog tieners, onder leiding van officieren die amper midden twintig zijn. Ondanks hun gebrek aan training nemen ze het op tegen de professionele Duitse onderzeebootbemanningen en behalen ze een cruciale overwinning.

Enkele boeken verderop staat Fées, Sorcières et Loups-garous au Moyen Âge (1992) van de Franse Claude Lecouteux. Feeën, heksen en weerwolven blijven ons al eeuwenlang fascineren. Lecouteux onderzoekt in Duits-Scandinavische legenden en Europese tradities een vergeten religieus concept: de Dubbelganger. Een ziel die in menselijke of dierlijke vorm het lichaam kan verlaten tijdens slaap, trance of coma. Sommigen maken deze reis onbewust, terwijl anderen, soms beschuldigd van hekserij, deze bewust kunnen oproepen. Lecouteux laat zien dat feeën, heksen en weerwolven geen loutere fantasieën zijn, maar restanten van een oeroude, samenhangende visie op ziel en hiernamaals.

Naast dit boek staat Le père et son enfant (1972) van Fitzhugh Dodson. Dit werk, geschreven door een expert op het gebied van opvoeding, biedt concrete adviezen voor vaders, ongeacht de leeftijd van hun kinderen. Hij benadrukt dat de rol van de vader in de opvoeding minstens zo belangrijk is als die van de moeder. De aanwezigheid van dit boek in Bonds huis zou een subtiele verwijzing kunnen zijn naar Mathilde, de dochter van James en Madeleine.

Het laatste boek van deze rij is Le Roy François: Chroniques de la cour et de la ville (1987) van Jean-Michel Royer. Dit satirische werk beschrijft het turbulente politieke samenspel tussen François Mitterrand en Jacques Chirac in het eerste jaar van hun gedwongen cohabitatie in de Franse regering. Met een scherpe, humoristische pen werpt Royer een kritische blik op de “komedie van de macht” in de Franse politiek.

In de bovenstaande achter-de-schermenvideo zijn ook twee andere boeken te zien die liggen op een stapel op Bonds bureau en opnieuw betrekking hebben op boten. Dit is Reeds Diesel Engine Troubleshooting Handbook. Dit is een compacte gids voor het vinden van oplossingen voor de meest voorkomende motorproblemen, maar ook voor vele minder gangbare problemen. Het boek daaronder is de zesde editie van Reeds Skippers Handbook, vermoedelijk de Bloomsbury-druk, gezien de tekst op de rug. De uitlijning hiervan verschilt namelijk tussen de verschillende edities.

Op Bonds bijzettafel in de woonkamer ligt onderaan de stapel The Complete Zaha Hadid. Deze verzameling viert het innovatieve en futuristische werk van de iconische architecte. Zaha Hadid is een Britse architecte van Iraakse afkomst en studeerde in 1977 af. Ze werkt vervolgens bij het Office for Metropolitan Architecture van Rem Koolhaas, waar ze onder andere helpt bij de uitbreiding van het Tweede Kamer-gebouw in Den Haag.

Een ander boek wat eerder al is ontcijferd is Sunset Song (1932) van Lewis Grassic Gibbon, dat in Bonds kamer ligt op een bijzettafel. Dit boek, dat in 2005 werd verkozen tot Schotlands favoriete roman, vertelt het verhaal van een jonge vrouw in een veranderend Schotland en wordt beschouwd als een van de belangrijkste Schotse romans van de 20e eeuw. Een ander filosofisch werk in Bonds collectie is Zen and the Art of Motorcycle Maintenance (1974) van Robert M. Pirsig. Dit boek onderzoekt de relatie tussen technologie, filosofie en persoonlijke waarden—een passende keuze voor iemand die zowel mechanische precisie als intellectuele diepgang waardeert.

Bonds liefde voor de zee wordt weerspiegeld in verschillende maritieme boeken, zoals The Complete Book of Sea Fishing van Alan Yates en Ted Entwistle, dat ingaat op de aantrekkingskracht en technieken van zeevissen. Daarnaast bevat zijn collectie A Sailor’s Tales van Bill Robinson, een verzameling verhalen over een leven op zee, geschreven door de voormalige hoofdredacteur van Yachting Magazine. Farming the Edge of the Sea van E.S. Iversen werpt een blik op de biologie en kweek van verschillende zeedieren, een onderwerp dat mogelijk aansluit bij Bonds verleden bij de marine.

Verder bevat de collectie enkele boeken die wijzen op een bredere interesse in reizen en techniek. Welcome Aboard: Traveling on an Ocean Liner van Barbara A. Huff is een kinderboek dat de ervaring van een trans-Atlantische overtocht beschrijft. Your Spaceflight Manual: How You Could Be a Tourist in Space in Twenty Years van David Ashford en Patrick Collins speculeert over ruimtetoerisme en de technologische ontwikkelingen die dit mogelijk maken. Een interessante keuze met Roger Moores Moonraker (1979) in het achterhoofd.

In een andere scène is een kort shot te zien van enkele literaire en historische werken. Time’s Arrow (1991) van Martin Amis, een roman waarin de tijd in omgekeerde volgorde verloopt, duikt op in de achtergrond, evenals A Brilliant Darkness van João Magueijo, dat het mysterieuze leven van de theoretisch natuurkundige Ettore Majorana onderzoekt. Tot slot bevat Bonds (zichtbare) collectie ook Postwar: A History of Europe Since 1945 (2005) van Tony Judt, een diepgaande analyse van de naoorlogse geschiedenis van Europa. Een passend boek voor een spion die het levenslicht zag tijdens de Koude Oorlog.

Bonds bibliotheek in de romans

In Moonraker (1955) beschrijft Fleming Bonds appartement en zijn “book-lined sitting room” tot in detail. Het gaat om een tweekamerwoning op de begane grond van een typisch Engels Regency-huis. Vanuit de erker kijkt Bond uit op een klein plein met een rij bomen. In zijn “zitkamer vol boeken” staat een sierlijk Empire-bureau bij het grote raam met uitzicht op het plein. In de latere romans lezen we meer over de boeken die Bond leest en wat zijn smaak is. Daarover vind je meer in deel 1/2 van dit tweeluik.

Het bericht De persoonlijke bibliotheek van James Bond – deel 2/2 verscheen eerst op James Bond Nederland.

„Levert dat nou nog iets op?”, vroeg de tandarts toen hij plots halthield bij een richeltje boven mijn kies. Voordat ik een nietszeggend antwoord had kunnen formuleren: „Voel eens.” Met mijn pinknagel betastte ik het richeltje in mijn rechterbovenkaak. „We gaan snijden.”

Onbewust moet ik altijd aan Laurence Olivier denken als ik in die stoel lig. Ook mijn tandarts heeft een vleespet en een bril. Het was diezelfde tandarts die toen mijn eerste verstandskies door was tijdens een periodieke controle vroeg of hij hem er meteen uit moest halen. „Uhu”, antwoordde ik nonchalant. Ik verkeerde immers in de veronderstelling dat je daarvoor altijd eerst een afspraak moest maken. Nou, niet bij mijn tandarts. Voor ik het wist had ik een spuit in mijn mond en tingelde na een aantal behendige wrikbewegingen mijn overbodige kies in het metalen bakje. Piece of cake.

Ook nu zaten de geniepige spuitjes erin voordat ik er goed en wel erg in had. Hij vroeg de assistente om het scherpste mesje. „Deze?” Nee, daar schilde hij altijd zijn aardappelen mee, want het aardappelschilmesje gebruikte hij weer voor het halveren van paracetamolletjes. Het zweet parelde over mijn voorhoofd, in welke horrorfilm was ik ineens beland? Inmiddels had hij de juiste scalpel ter hand genomen. „Doe je mond maar open. Beetje meer naar mij toe. Goed zo.” Het mesje gleed soepel het zachte tandvlees binnen.

Vroeger, ja vroeger, toen werden er nog James Bond-films gemaakt. Die laatste film, dat had toch niets met James Bond te maken? Wie is jouw favoriet? „Uuuh…” Hij vond die met Sean Connery altijd erg goed, en van die met Roger Moore had hij erg genoten. Vaste prik, om de paar jaar zo’n film, heerlijk was dat. Maar tegenwoordig. Wanneer komt er nu weer eens een nieuwe? „Nou, eh…”

Het was altijd tegen de Russen. Dat kan nu zo weer! Ik voelde het mesje tussen twee kiezen schrapen. Ogen open, ogen dicht; geen idee wat daarbinnen gebeurde. Het voelde allemaal zo reusachtig, alsof hij met een kolenschop tussen mijn molaren groef. Was hij op zoek naar een cyanidecapsule? Als professioneel folteraar moest hij toch weten dat we dit jaren geleden al hadden afgeschaft?

Ondertussen probeerde ik mij te concentreren op die laatste James Bond-film van drie jaar geleden. Ik haalde de première terug, de tinteling die zo’n nieuwe film met zich meebrengt, het kinderlijke plezier. Het speculeren vooraf en de teleurstelling achteraf.

Toegegeven, ook al houd ik mijn rug zo recht mogelijk, na het zien van Quantum (2008), Spectre (2015) en No Time to Die (2021) wist ik heus wel dat dit niet de beste afleveringen waren. Recentelijk las ik mijn review van Quantum of Solace terug, waarin ik beweerde dat Quantum niet moeilijk deed en doorging waar Casino (2006) was gestopt. Dat het verhaal doodsimpel was gehouden en de actie-om-het-verhaal (dus niet puur om de actie) was opgeschroefd. Nou, als je Casino Royale per ongeluk had gemist, was er geen touw aan Quantum of Solace vast te knopen en de film zit zo volgepropt met snelle montages dat er van een verhaal überhaupt weinig sprake is.

Zo lang een wat mindere Bond-film een aantal jaren als voorlopig sluitstuk blijft bungelen, geeft dat een weinig hoopgevend gevoel. In precies dat vacuüm verkeren we op dit moment. Want hoewel ik No Time to Die pal na de première nota bene tegenover Jort Kelder probeerde te verdedigen, ‘James Bond is dood! Dat kan niet!’, en ik al die onnozele voorbijgangers in de Reguliersbreestraat verschrikt zag opkijken, wist ik natuurlijk dat de charmante bretelsdrager gelijk had.

Het kan niet, het mag niet, en toch hebben ze het gedaan. En daar is een reden voor. Maar dat dat net tóen moest, na anderhalf jaar corona, waarin we zo veel ellende hadden meegemaakt, geliefden ons vroegtijdig waren ontvallen, waarin we tijden lang geen theater mochten betreden, of slechts met anderhalve meter afstand van elkaar, totaal van elkaar vervreemd; en het moment dat dat allemaal niet meer hoefde, dat ons juist op dát moment de meest duistere James Bond-film werd voorgeschoteld. Daar waren we op dat moment gewoon even echt niet aan toe.

Maar ook No Time to Die gedijt na drie jaar. Zo blijkt. Ik zag de film onlangs op een zaterdagavond voor het eerst sinds drie jaar in zijn geheel. De film is veel te lang, dat moet gezegd, en ondanks het emotioneel bedoelde einde, voel ik het niet. De introtonen van Billie Eilish doen mij wat dat betreft nog het meest. Maar alle James Bond-ingrediënten zijn in de film aanwezig. De actie is tiptop in orde, de beelden van Linus Sandgren zijn (zeker in 4K) een lust voor het oog, het door Hans Zimmer aangepaste James Bond-thema met de overheersende drums dendert door de speakers. Er zitten genoeg leuke twists en easter eggs in; de vondst van de vrouwelijke 007 is slim bedacht.

Dat Felix, Ernst en James alle drie dood moesten, dat is natuurlijk onnodig. Ik had het veel logischer gevonden als Bond en Blofeld op het eind een gevecht op leven en dood hadden ingezet, ze gezamenlijk hun noodlottige einde tegemoet waren gestort, en we met een open eind naar bed waren gestuurd. Met een cliffhanger die nooit werd ingewilligd. Of wel. Mocht Daniel Craig na jaren duimendraaien toch nog zin hebben in een zesde… Al met al was dat definitieve einde minder definitief geweest.

Ik had dit allemaal tegen mijn tandarts willen zeggen, maar mijn mond zat vol gereedschap. Hijzelf was niet opgehouden met praten, over krulspelden die net als een beugel te strak kunnen zitten, waardoor je tandvlees langzaamaan terugtrekt. Krulspelden hadden datzelfde effect op zijn ooit zo weelderige haardos gehad. Tandartshumor, je moet ervan houden. En Sean Connery droeg al die tijd een toupet, wist hij mij te vertellen.

Ondertussen depte de assistente met een gaasje en zoog zij het bloedspeeksel weg. Ik kon weer opgelucht ademhalen. Ondanks het oorverdovende gegraaf in mijn binnenste, had ik geen centje pijn gevoeld. „Tot over drie jaar maar weer!” Nu was het mijn beurt om lollig te doen.

Wat ik daarmee bedoelde, wilde de tandarts weten. Hij keek er ernstig bij. Waar dacht ik naartoe te kunnen gaan? Hij moest nog beginnen! Terwijl ik als een geslagen hond terug de stoel in gleed en op bevel mijn mond weer opende, slingerde de beul een zenuw snerpend boortje aan. Langzaam boog hij zich naar mij toe. Toen fluisterde hij in mijn oor: „Is it safe?”

Het bericht Column: Is it safe? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het zorgt voor een verandering van James Bond zelf, want in plaats van de traditionelere cocktail cuffs in de pre-jaren-90-films, dragen Bond-acteurs Pierce Brosnan en Daniel Craig veel meer vaker manchetknopen dan hun voorgangers. In dit tweede deel; de manchetknopen van Daniel Craig, en aandacht voor de kopen die Ian Fleming, geestelijk vader van agent 007, draagt.

S.T. Dupont 5174 uit Casino Royale

James Bond draagt ​​een paar S.T. Dupont 5174 manchetknopen in Casino Royale (2006) tijdens de eerste ontmoeting met Vesper in de hogesnelheidstrein naar Montenegro. De manchetknopen zijn vierkant en hebben dunne lijntjes in de gebogen bovenkant. De nieuwe uitgaven van deze knopen kunnen een wat andere sluiting hebben dan degene die Bond in de film draagt.

Deze manchetknopen zijn tegenwoordig erg moeilijk te vinden, maar heel soms worden ze aangeboden op Ebay of op Bond Lifestyle.

S.T. Dupont 5172 uit Casino Royale en Quantum of Solace

Een paar vierkante S.T. Dupont 5172-manchetknopen met diamantreliëf en palladiumafwerkingen wordt gedragen door Daniel Craig in Casino Royale en het vervolg Quantum of Solace (2008).

In Casino Royale draagt ​​James Bond de manchetknopen als hij in de taxi zit met Vesper en als hij zijn Walther inpecteert in de Aston Martin DBS (over die auto trouwens binnenkort een video op JBN). In de volgende film draagt Bond ​​deze manchetknopen met zijn Tom Ford-smoking in de operascènes van Bregenz. De S.T. Dupont 5172-manchetknopen zijn voorzien van het iconische Diamond Head-patroon, dat terug te vinden is op veel S.T. Dupont-artikelen.

De knopen maken geen deel uit van de officiële James Bond-collectie uit 2006 en worden daarom geleverd in de gewone Dupont-doos. Van 2020 tot 2023 werden de knopen opnieuw uitgebracht, maar wel met een nieuwe typenummer: 5568. De prijs lag toen rond de € 130. Op internet worden ze nu aangeboden voor een prijs rond de € 320.

S.T. Dupont 5244 uit Casino Royale

S.T. Dupont heeft een paar exclusieve palladium manchetknopen gemaakt voor Casino Royale. Deze manchetknopen worden geleverd met een certificaat waarop staat dat ze een exacte reproductie zijn van de manchetknopen uit de film.

Het ontwerp van de knopen is geïnspireerd op het ontwerp van de smoking die hij in de film draagt. Ze maken deel uit van de James Bond Casino Royale-collectie uit 2006, die onder meer pennen, aanstekers, sigarenknipper omvat.

De oorspronkelijke prijs lag rond de $ 300, maar de manchetknopen zijn inmiddels erg prijzig geworden, en kunnen soms meer dan $ 1000 kosten.

Tom Ford gestreepte T-cylinder JM0093U-G18KW uit Skyfall

James Bond draagt Tom Ford gestreepte T-cylinder-manchetknopen met het referentienummer JM0093U-G18KW in film Skyfall (2012). Hij draagt het paar in de openingsscènes in Turkije. Vlak nadat hij van de kraan in de treincoupé sprinkt verstelt hij ze nog even, om vervolgens zijn achtervolging op Patrice te vervolgen.

De manchetknopen in de film zijn witgoud, maar ze zijn op het moment van schrijven alleen te koop in het geelgoud. Sinds kort kost een paar je meer dan $ 10.000.

Tom Ford 18 karaat geelgouden parelmoer manchetknopen uit Skyfall

Een paar van mijn favoriete manchetknopen van Bond; de ronde Tom Ford geelgouden parelmoer manchetknopen uit Skyfall. De manchetknopen zijn te zien in het casino van Macau en op de poster van de film.

Een paar kost je zo’n € 3500, al worden ze niet meer vaak te koop aangeboden.

Tom Ford-manchetknopen met het familiemotto Orbis Non Sufficit uit Skyfall

In Skyfall draagt Daniel Craig een paar manchetknopen die speciaal voor de film zijn ontworpen. De ronde manchetknopen tonen het familiewapen van Bond met het motto Orbis Non Sufficit. Het is hetzelfde wapen als wat we zien in On Her Majesty’s Secret Service (1969).Bond draagt dit paar manchetknopen samen met een grijs Tom Ford-pak wanneer Silva M opzoekt in de rechtbank.

Ongeveer dertig paar van deze manchetknopen werden gemaakt door Tom Ford voor de film. In 2012 werd een van de paren geveild voor maarliefst £ 30.000! Een replica van de manchetknopen gemaakt door Magnoli Clothiers is beschikbaar voor $ 50.

Lapis Lazuli en parelmoeren Tom Ford-manchetknopen met initialen

James Bond draagt in Spectre (2015) manchetknopen met zijn initialen JB, die gegraveerd zijn. Hij heeft zowel een paar van Lapis Lazuli als een paar van parelmoer. De JB-gegraveerde manchetknopen zijn ontworpen door de Nederlandse Jany Temime en vervaardigd door Tom Ford.

Bond draagt de blauwe JB-manchetknopen gedurende de hele film bij elk van zijn Tom Ford-pakken. De parelmoer-versie van de manchetknopen draagt hij wanneer hij in de trein wil dineren met Madeleine Swann, samen met zijn Tom Ford-smoking en zwarte Crockett & Jones Alex-schoenen.

Eén van de originele drie paren manchetknopen werd in 2016 geveild voor £ 74.500.

De mysterieuze manchetknopen van Ian Fleming

De manchetknopen van Ian Fleming, met parels en de inscripties WUS, SIL, UDH en NUF, waren oorspronkelijk een uitdaging voor aspirant-spionnen en codekrakers, volgens Louise Dennis, hoofd juwelen bij veilinghuis Mallams in Oxford. Fleming, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Marine Inlichtingendienst diende, had een grote interesse in codes en codekraken, wat blijkt uit zijn werk en zijn eigen ervaringen. De specifieke betekenis van de inscripties blijft echter een mysterie, wat het verhaal alleen maar intrigerender maakt.

De werden gedragen door Fleming op een feest na de première van de eerste Bond-film Dr. No in 1962. Ze zijn waarschijnlijk speciaal voor hem gemaakt en later doorgegeven aan een inwoner van Oxfordshire.

Ze werden in 2021 verkocht voor £ 5.720 aan een bieder in het Verenigd Koninkrijk.

Het eerste deel van dit tweeluik lees je via de link.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Deze manchetknopen draagt James Bond – Deel 2/2 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Om in het thema van deze website te blijven schets ik hieronder een kortverhaal over James Bond en zijn trouwe bazin M.

Licence to Care

Op een avond begin februari is James Bond tijdens een spaarzame periode van rust in zijn appartement in Chelsea. Hij staat op het punt om een lekker potje te koken als zijn trouwe vriend Bill Tanner hem belt. De boodschap is duidelijk, M is met spoed opgenomen in het ziekenhuis en hij heeft nog geen details. Bond bedenkt zich geen moment en rijdt naar het ziekenhuis toe.

Daar wordt na een aantal uur van onzekerheid een diagnose gesteld. Deze is zeer levensbedreigend, het leven van M hangt aan een zijden draadje en dat zet zijn leven abrupt stil. Er is acuut een operatie nodig. Deze wordt de dag erna succesvol uitgevoerd.

Een periode van onzekerheid, waarin M voor haar leven vecht, vol met ziekenhuisbezoeken volgt. Samen met de directe staff van MI6 zit Bond wanneer het kan aan het bed en zorgt hij ervoor dat het M aan niets ontbreekt. Na een periode van een week keert de rust terug.

De toestand van M is stabiel en als alles goed gaat mag ze binnenkort naar huis om te herstellen. Het doet Bond een hoop maar na een maand van zorg ziet hij dat het langzaam beter met zijn trouwe baas gaat. Ze is thuis en neemt rust.

Het bijzondere van dit verhaal is dat ikzelf James Bond ben en M mijn moeder is… In dit soort situaties leer je trouwens je echte vrienden kennen. Vrienden die me door dik en dun hebben gesteund en waarvoor ik ze zeer dankbaar ben.

00-Status bevestigd: Casino Royale

Het was vanaf het begin van de 21ste James Bond-film Casino Royale (2006) duidelijk. Deze keer is het persoonlijk. De manier hoe regisseur Martin Campbell zijn personage introduceerde was totaal anders dan alle voorgaande twintig films samen. In zwart-wit zien we een man zijn kantoor betreden.

Het is Dryden, chef van de 00-sectie van MI6 in Praag. Hij gaat rustig zitten als James Bond zijn introductie maakt. We zien dus niet een situatie die de wereldvrede op scherp zet, waarna de titels rollen en we Bond bij M op het kantoor zien verschijnen. Nee, dit is totaal anders.

James Bond laat direct zien dat hij de touwtjes in handen heeft. Dryden overspeelt zijn hand en wil Bond uitschakelen. Helaas voor hem weet James waar deze man zijn wapen bewaart. In koelen bloede schakelt James hem uit. Na een eerder gevecht op leven en dood heeft Bond zijn 00-status behaald en kan zijn avontuur beginnen.

Later in de film wordt Bond verliefd op Vesper Lynd. Een uitgebreide romance volgt. Iets wat we tot dan toe enkel in On Her Majesty’s Secret Service (1969) zagen. Daar valt Bond na wat hard to get van Tracy di Vincenzo als een blok voor haar. Ze trouwen zelfs. Helaas steekt Ernst Stavro Blofeld hier een stokje voor. Onthoud die naam.

De missie lijkt in Casino naar mate de film vordert steeds minder belangrijk te worden. Bond zijn liefde voor Vesper neemt de overhand. En dat is wederom een stijlbreuk met alle films na Majesty’s. 007 kiest voor Vesper en maakt mede hierdoor, maar ook door het gebrek aan ervaring, kapitale inschattingsfouten.

Quantum Revenge

Na de dood van Vesper is Bond in Quantum of Solace (2008) uit op wraak. Wie heeft zijn geliefde Vesper vermoord? Het brengt hem via Italië naar het Zuid-Amerikaanse Haitï waar hij Edmund Slate op het spoor is. Eenmaal in de hotelkamer krijgt Slate niet eens de kans om iets te zeggen. De wraak op alles wat Bond is aangedaan zit te hoog. Het is persoonlijk geworden. James legt Slate het zwijgen op en het spoor loopt dood.

Na de speedboot achtervolging tussen Bond, Camille en de mannen van Greene zien we James in volle woede. Die duurt als hij met een bewusteloze Camille naar een eiland vaart niet lang. 007 is met zijn gedachten ergens anders. De film heeft een kort rustmoment als Bond op de boot voor zich uit staart. Een zeldzaam moment van reflectie wat je in de films voor die van Daniel Craig amper zag.

Dat moment wordt versterkt als hij per ‘geleende’ Ford Bronco over het eiland rijdt. We zien beelden van de omgeving en haar bewoners ondersteund door de soundtrack van David Arnold.

Het wordt pas echt persoonlijk als we het einde van de film naderen. Na het gevecht met Dominic Greene krijgt 007 de kans hem te ondervragen. Hij vertelt hem dat ene Yusef Kabira voor Quantum werkt. Kabira verleid hooggeplaatste vrouwen in ruil voor informatie en geld waarbij hij zichzelf laat gijzelen. Hij was tevens de ex-vriend van Vesper voordat ze James leerde kennen. Nu heeft Yusef zijn zinnen gezet op de Canadese agent Corrine Veneau. Bond treft het paar en adviseert Corinne haar dienst te waarschuwen. Tot de verrassing van M leeft Yusef nog, waarna hij door MI6 wordt gearresteerd.

Skyfall: de aanval op zijn geliefde baas

James Bond is zijn baas M steeds meer gaan waarderen. Deze relatie wordt in Skyfall (2012) ernstig op de proef gesteld wanneer M persoonlijk wordt geraakt. Oud-MI6-agent Tiago Rodriguez was voor 007 het lievelingetje M. Ze noemt hem zelfs een “briljante agent”. Tijdens de overdracht van Hong Kong aan China in 1997 kiest M vanwege landsbelang voor de opoffering van haar agent. Dat is Rodriguez nooit vergeten.

Het verhaal begint bij het veiligstellen van een USB-stick waarop de identiteiten van alle actieve geheim agenten staan. Wanneer dit niet lukt zijn hun levens in acuut gevaar. Bond doet er samen met Eve alles aan om de stick in handen te krijgen. Helaas trekt Bond aan het kortste eind en wordt hij per ongeluk door Eve neergeschoten. Hij valt zo’n 100 meter naar beneden en leeft daarna onder de radar, maar geheel verslagen, in Turkije.

Na de aanslag op MI6 laat Bond zich weer zien. M komt na de begrafenis van haar omgekomen medewerkers thuis wanneer ze 007 treft. Hij ziet er onverzorgd uit en is duidelijk beschonken. Hoe veilig Bond zich bij zijn geliefde baas voelt is direct duidelijk.

Rodruguez heeft zich inmiddels omgedoopt tot Raoul Silva en is het brein achter de aanslagen op MI6 en M. Tijdens het publieke onderzoek over de relevantie van het 00-programma valt Silva met zijn mannen binnen. Hij krijgt bijna de kans om M te doden, maar het is Mallory die de kogel voor haar opvangt. M is niet langer veilig en wordt na een vuurgevecht door Tanner weggeleid. Het is echter James Bond die M snel per Jaguar evacueert.

Ze gaan samen per Aston Martin DB5 naar Schotland. Daar wordt M in een ultiem gevecht met Silva en zijn mannen door een kogel geraakt. Wanneer M in de armen van James Bond sterft zien we James voor het eerst huilen…

Een broer van Spectre?

Wie of wat is de oorzaak van alle persoonlijke ellende die Bond zo kwelt? Het is familie! Niemand minder dan Franz Oberhauser blijkt de broer van Bond te zijn. De broer? Nee, de man is zich na een aantal jaren Ernst Stavro Blofeld gaan noemen. Zijn doel is James Bond zoveel mogelijk pijn doen.

Tijdens de meeting van het misdaadsyndicaat, waarvan James tot dan toe de naam niet weet, is het Blofeld die Bond op een zo persoonlijk mogelijke manier probeert te raken. Hij slaagt hier aardig in en vernederd 007 voor de ogen van al zijn helpers. Uiteraard pikt James dit niet en weet hij te ontsnappen. Maar niet voordat hij zijn dienstwagen op de bodem van de Tiber parkeert.

Wraak nemen op de dood van Vesper en M doet James gedurende Spectre (2015) niet echt. Ik had hier toch meer van verwacht. Sowieso is de film gefilmd met een bijzonder gele lens. Richting het einde van de film kiest Bond weer duidelijk voor zichzelf en de mensen wie hij waardeert. Hij kan ook niet anders, omdat Madeline Swann – zijn nieuwe liefde en de dochter van Mr. White – door Blofeld wordt ontvoerd.

Na een gevecht in het hart van Londen, waarbij 007 van grote afstand met zijn Walther PPK een helikopter neerschiet, eindigt deze op Westminster Bridge. Hoe Bond het voor elkaar heeft gekregen om met een klein kaliber wapen de heli van grote afstand te raken is me nog steeds een raadsel.

James maakt een zeer persoonlijke keuze, hij is klaar met de geheime dienst en gooit zijn wapen weg. Het doel is bereikt, de cirkel is stond. Blofeld, de man die de oorzaak is van alles wat er in de voorgaande Craig-films gebeurde is gepakt.

(No) Time for familie

Was Spectre het perfecte einde van Daniel Craig zijn periode als geheim agent James Bond? Wanneer je me deze vraag stelt zal ik die met ja beantwoorden. Het verhaal was wat mij betreft afgelopen. Het was zo klaar als een klontje; Blofeld zat achter alles wat Bond pijn heeft gedaan. Alles wat hem over de wereld bewoog. Maar EON Productions koos ervoor om nog een film met Craig te maken. Het werd No Time to Die (2021). Een film vol persoonlijke verhalen van James Bond.

Dat begint al direct wanneer hij met Madeline Swann op reis is. Ze hebben het geweldig samen. Totdat SPECTRE hen in Matera vindt. Bond is op de begraafplaats waar Vesper ligt begraven als er een bom ontploft. Het vertrouwen in Madeline is weg. In een ultieme confrontatie op het marktplein laat Bond het erop aankomen. De ramen van de Aston Martin DB5 worden volledig aan puin geschoten. Is Madeline een product van SPECTRE? Ze zegt van niet en James racet weg. Hij zet haar op de trein. Het is klaar.

Wanneer Madeline na een periode van vijf jaar afwezigheid weer in Bond zijn leven verschijnt komt hij een klein meisje tegen. Het is haar dochter en zeker niet die van James. Madeline kan niet goed liegen want het meisje met de naam Mathilde blijkt later wel degelijk Bond zijn dochter te zijn. Hij heeft een familie. Vanaf dat moment verandert alles. Bond brengt het ultieme offer. Onze held is dood. Net als Blofeld overigens. En alle leden van SPECTRE. Er moesten hier duidelijk nog wat losse eindjes aan elkaar worden geknoopt.

Alternatief Universum

De films met Daniel Craig als James Bond bestaan uit een doorlopende verhaallijn met per film een extra verhaal. Ze passen daarom naar mijn mening niet bij de eerste twintig waarin onze superspion alles overleefde. Craig creëerde samen met het team van EON Productions, scenarioschrijvers en regisseurs een eigen tijdlijn binnen het Bond-universum. Het was immers Craig die al voor Casino Royale bedacht dat 007 wel eens de dood zou kunnen vinden. Eens zien wat de kersverse James Bond in het 26e avontuur voor ons in petto heeft. Zei er iemand 2026 toevallig?!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Craig’s 007: Deze keer is het persoonlijk verscheen eerst op James Bond Nederland.

Tom Ford Marko uit Skyfall

Gelijk met de release van Skyfall (2012) kwam Tom Ford met de Marko FT0144-18V op de markt. De bril is er eentje van het aviator model. De aviator wordt gekenmerkt door de ronde glazen die bij de brug van de bril naar binnen lopen. Vanwege het grote glasoppervlak is een aviator uitermate geschikt voor piloten. Zo kunnen ze, tegen de zon in, op hun instrumenten kijken.

De bril heeft een fijne pasvorm en de blauwe glazen maken zonlicht lekker neutraal. Als je de Marko afzet moeten je ogen duidelijk even aan het omgevingslicht wennen. Helaas zijn de glazen niet van glas, maar van plastic. Voor een prijs van ruim € 200 doet dat ergens wel een beetje pijn. Het metalen montuur is misschien niet ieder zijn keus, maar het geeft de bril een stoer uiterlijk.

Op de pootjes staat de naam van de ontwerper met trots aangegeven. De plastic delen van rond de oren zorgen voor een zachte pasvorm. Bij een designerzonnebril hoort uiteraard een mooie koker. Daar stelt Tom Ford niet teleur. De bruine fluwelen koker is een uitstekende plek om je bril op te bergen. Het doosje waarin de bril en de koker worden geleverd geven het geheel een chique uitstraling.

Het gebruik in de film

James Bond draagt de Tom Ford Marko met blauwe lenzen in een aantal scènes op het verlaten eiland van Raoul Silva, in de buurt van Macau. Daar heeft hij Silva net voor het eerst ontmoet, als hij later samen met hem naar buiten loopt. De zon schijnt en James doet zijn zonnebril op.

007 en Silva drinken samen een glas The Macallan whisky uit 1962, als referentie naar de eerste film, Dr. No. Dan komt Bond erachter dat Séverine diep in de problemen zit. Een gevuld shotglas wordt op het hoofd van Séverine gezet en James krijgt de keus: op haar schieten of zelf worden gedood. Hij kiest voor het eerste en mist expres. Daarna maakt Silva het met een simpel gebaar af.

Daniel Craig draagt de Marko trouwens niet alleen in de film. Tijdens de behind-the-scenes in Turkije werd hij ook meerdere malen met de bril gespot.

Tom Ford Havana uit Spectre

In 2015 was er een grote discussie gaande over welke bril Daniel Craig droeg in Spectre. Klanten van Tom Ford werden toentertijd verwezen naar het type: Snowdon FT0237 05J. Op het eerste oog lijkt deze namelijk best op die gebruikt wordt in de film.

Echter, niets bleek minder waar. In het boek Blood, Sweat and Bond: Behind the scenes of Spectre is een foto te zien waarin het duidelijk wordt welk model Daniel Craig draagt. Hier kwam Remmert van Braam, van James Bond Lifestyle, al snel achter. De bril die Bond draagt is namelijk de Havana 52N, ook van het model ‘Snowdon’.

Bovenstaande foto laat dit zien. Doordat er licht valt door het montuur heen, zien we namelijk het zogenaamde havanna-patroon. Di is enkel terug te vinden bij de Havana 52N.

Ook vorig jaar bij de Christie’s veiling van Bond-items uit Spectre in Londen werd dat nog eens duidelijk. Hierbij werd één van de vier aanwezige exemplaren van de bril geveild. Om precies te zijn was het de 50mm variant (niet de 52mm) die Daniel Craig droeg. Het bijzondere aan dit veilingsstuk was dat hij ook daadwerkelijk gedragen was door Daniel Craig. Zo wisselde dit item voor een flinke smak geld van eigenaar.

De desbetreffende bril is voor het eerst te zien bij de begrafenis scène in Rome.

Kwaliteit van de bril

De Tom Ford Havana 52N komt in een stevig kartonnen doosje, eenmaal open vind je daar een etui waar de zonnebril in ligt. Het setje is natuurlijk niet compleet zonder het poetsdoekje die de naam van het merk draagt. Het doosje is van een soort suède en voelt al even luxe aan als de bril zelf. De zonnebril is vrij stevig en je merkt aan bijvoorbeeld de scharnieren van de pootjes dat je kwaliteit in handen hebt. Maar goed, hier betaal je ook voor.

Een groot voordeel van de Havana 52N (tegenover de 05J, bijvoorbeeld) is dat de glazen een zachte gloed hebben, waardoor je de wereld in al z’n kleurrijke pracht en praal kunt zien. De glazen zorgen zelfs voor net wat meer verzadiging van kleuren in het blikveld. Hierdoor is het gras net even wat groener en de lucht net even wat blauwer. Wat wil een Bond fan nog meer?!?

Zoals de Tom Ford-kenner wel eens zegt: “Tom Ford is vooral een kledingmerk, geen montuurmerk.” En ondanks dat de bril een geweldige vormgeving heeft, die Bond zeker niet had moeten laten liggen, missen er wel wat dingen. De brillenglazen zijn niet van glas en ook niet gepolariseerd. Dit is overigens niet bij alle zonnebrillen van Tom Ford het geval.

Advies: neem wel de 52mm variant. De 50mm variant is namelijk vrij klein voor een zonnebril. De 52mm staat bij de meeste mensen wat beter. Echter, dat geeft natuurlijk ook een stukje persoonlijke smaak weer.

Nog steeds geen keuze kunnen maken?

In No Time to Die (2021) draagt James Bond het merk Barton Perreira en niet Tom Ford. Daarover schreef Gosse twee jaar geleden dit artikel. De Series 2 – ofwel de 007 Joe sunglasses – is het model wat 007 in de film draagt. Dit model is vrij hoekig en deed Gosse denken aan de bril die Sean Connery draagt in Thunderball (1965). Het model komt prominent naar voren als Bond MI6 bezoekt en heeft een klassieke uitstraling.

Deze artikelen verschenen eerder in 2018. Toen onder de titel: De brillen van Bond: Tom Ford Marko uit Skyfall en De brillen van Bond: Tom Ford Havana uit Spectre.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Tom Ford-brillen van ‘Skyfall’ en ‘Spectre’ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Met de nieuwe DB12 is Aston Martin klaar voor de toekomst. De auto valt vooral op door het ontbreken van een essentieel onderdeel. Dat is iets wat men sinds de DB7 Vantage (1999) voor het eerst weglaat.

Vier cilinders met pensioen gestuurd

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; de nieuwe Aston Martin DB12 is een evolutie van zijn succesvolle voorganger de DB11. Hij mist alleen een essentieel onderdeel wat sinds de introductie van de Aston Martin DB7 in alle DB-modellen present was. De V12 is niet meer! Is dat een gemis? Voor de echte liefhebber natuurlijk wel. Hij of zij kocht een DB omdat er een V12 in zat. Eerst als bijna zes liter groot met 420pk en later in de DB9 met vermogens variërend 450 van tot 517pk.

Met de DB11 stapte men over op twin turbo techniek. Het vermogen knalde door de magische 600 stuks. Milieutechnisch is de 4,0 liter V8 uit de DB12 een betere optie. Het is ook wat fabrikanten vanuit globale vraag (lees: regeringen) moet doen. Het zal ons trouwens niets verbazen als in een later stadium de 5,2 liter V12 terugkeert.

De DB12 is een evolutie van haar voorganger

De DB12 straalt volop kracht uit. Met de lange neus, forse kenmerkende Aston Martin grille en agressieve front splitter ga je op de snelweg echt wel aan de kant. Qua vermogen rijdt de DB12 je er, mits je niet met je Porsche Taycan Turbo S of Tesla Plaid elektrisch onderweg bent, uit. De V8 heeft 680pk, raffelt de 0-100 sprint in 3,6 seconden af en heeft een topsnelheid van 325 kilometer per uur.

Lopen we door naar de kont van de DB12 dan valt ons iets op. Hebben we nu met een DB12 of met een DB11 te maken? Aan de achterzijde van de nieuwe 12 is er op een nieuwe splitter na niets veranderd. Dat is ook niet zo vreemd omdat de DB12 een evolutie van zijn voorganger is. Dat was een prima sportieve GT, een Engelse herensalon op wielen.

Moderne binnenzijde

Het interieur van de nieuwe DB12 heeft ten opzichte van de zijn voorganger een enorme stap gemaakt. Weg met het verouderde infotainment met draaiknop en middenconsole. Het is vernieuwing wat de klok slaat. Als je je in de voortreffelijke leren, uitgebreid verstelbare stoel laat zakken word je begroet door twee digitale schermen met allerhande informatie. Het scherm voor je neus is biedt volop ruimte voor personalisering. Zo is de navigatiekaart weer te geven en heb je een gave schakelindicator voor sportief flipperen in je zicht. De DB12 is uitgerust met een ZF-automaat met acht verzetten.

De middenconsole herbergt het nieuwe infotainmentsysteem, wat vrij plat in het dashboard is behuisd. Dat is een enorme stap vooruit. Weg met de draaiknop, leve het touchscreen. Daarmee is de DB12 naar smaak in te stellen. Apple CarPlay en Android Auto zijn draadloos te verbinden.

Onder het systeem vinden we een aantal knoppen terug. Dit doet ons denken aan de V8 Vantage en DBX. Het is prettig dat Aston Martin niet alle bedieningselementen onder het infotainment stopt. Zo zijn er losse knoppen voor de temperatuur en blower snelheid.

Het nieuwe interieur design spreekt ons erg aan. Mooie materialen en de alcantara hemel kunnen ons wel bekoren. De aluminium accenten geven het dashboard een prachtige uitstraling. We denken dat het grote plastic blok achter de binnenspiegel op den duur wel stoort. Het herbergt allerlei rijhulpsystemen en de regensensor. De DB11 had nog de traditionele knoppen voor de automaat bediening. Bij de DB12 is er een pookje voor in de plaats gekomen.

Met de DB12 heeft Aston Martin een flinke stap voorwaarts gemaakt. We hopen vurig dat de iconische V12 in een later stadium terugkeert. De DB12 is vanaf het derde kwartaal te bestellen. Prijzen zijn nog niet bekend. Reken op twee ton.

Geschiedenis met DB-modellen en James Bond

De eerste keer dat James Bond in een Aston Martin rijdt, is in Goldfinger, maar niet in de film (1964). Nee, dat is in het originele boek (1959) van Ian Fleming. Daarin krijgt agent 007 een aangepaste DB Mark III (in het boek D.B. III genoemd) mee van van MI6. Hij kiest de auto omdat het dezelfde onopvallende kleur heeft als zijn eigen Bentley’s: Battleship grey. Fleming wijdt zelfs een hoofdstuk aan de auto: Thoughts in a D.B. III. Het is het hoofdstuk waarin Bond naar de golfclub rijdt om het op te nemen tegen Goldfinger. Het is de enige Bond-auto in de romans waarin gadgets zijn ingebouwd. De DB Mark III bevat schakelaars om de kleur van de voor- en achterlichten te veranderen, versterkte stalen bumpers, een Colt .45 in een opbergvak onder de bestuurdersstoel, en een volg-/radarsysteem, vergelijkbaar met de DB5 in de film.

The car was from the pool. Bond had been offered the Aston Martin or a Jaguar 3.4. He had taken the DB III. Either of the cars would have suited his cover — a well-to-do, rather adventurous young man with a taste for the good, the fast things of life. But the D.B. III had the advantage of an up-to-date triptyque, an inconspicuous color — battleship gray — and certain extras which might or might not come in handy. 

Ian Fleming, Goldfinger, hoofdstuk 7

De bekendste auto ter wereld

Voor de verfilming vijf jaar later werd de auto aangepast naar het dan aanstaande model, de Aston Martin DB5. Het aantal gadgets in de film breidde flink uit en zijn ontworpen door decorontwerper Ken Adam. Special effectexpert John Stears installeerde ze in de auto:

• Twee Browning-mitrailleurs achter de richtingaanwijzers aan de voorzijde
• Uitschuifbare bumpers voor gebruik als stormram
• Draaibare nummerplaten met Engelse, Zwitserse en Franse kentekens
• Rookgenerator voor het aanleggen van een rookgordijn
• Oliepomp in de bovenste achterlichten, om het wegdek glad te maken voor achtervolgers
• Uitschuifbare velgen om banden mee lek te prikken
• Uitschuifbaar kogelwerend scherm om de achterruit mee af te dekken
• Navigatie/radarsysteem om auto’s te volgen
• Schietstoel om van ongewenste passagiers af te komen

Aston Martin was tijdens de opnames niet heel happig op het uitlenen van de DB5, maar na het ‘zeuren’ van Stears ging het Britse bedrijf toch overstag. Het team kreeg vier auto’s om mee te werken. Twee ervan werden gebruikt tijdens de productie, en twee dienden als promotievoertuigen. Van de productieauto’s was er één de effectwagen, wat betekent dat deze was uitgerust met alle gadgets. De wegauto werd ingezet voor reguliere rij-opnames.

De DB5 was na het uitkomen van Goldfinger zo populair, dat hij direct zijn opwachting mocht maken in de volgende Bond-film, Thunderball (1965). De auto werd bijgewerkt en kon nu ook water spuiten door de twee uitlaatpijpen. Wie goed oplet als hij de film kijkt, ziet twee slangen onder de auto hangen: daar liep het water doorheen. Na een lange pauze keerde de auto terug in GoldenEye (1995), vermoedelijk niet als dienstauto, maar als persoonlijke auto van 007. Hij heeft er een wijnkoeler in laten installeren en het nummerbord is net wat anders. Geen BMT 216A, maar BMT 214A.

Vanaf dan maakt de DB5 een heuse opmars in de Bond-films. Uiteindelijk is de auto hierna nog te zien in Tomorrow Never Dies (1997), The World Is Not Enough (1999), Casino Royale (2006), Skyfall (2012), Spectre (2015) and No Time to Die (2021). In de laatste Bond-film is de DB5 opnieuw onder handen genomen door Q. Zo zijn er onder andere machinegeweren verstopt achter de koplampen en bestaat de kentekenplaat uit LED-lampjes.

De eerste DBS

In On Her Majesty’s Secret Service rijdt James Bond in een groene zescilinder DBS. De auto is te zien in de opening op het strand, als James Tracy achtervolgt, en later tijdens de bruiloft. In tegenstelling tot Bonds vorige auto, heeft deze bolide geen bijzondere snufjes, behalve een standaard voor een geweer met telescoopvizier in het handschoenenkastje. Een aanpassing die Bond in de boeken ook vaak in zijn persoonlijke Bentley’s laat installeren. In de slotscènes van de film wordt Tracy doodgeschoten terwijl zij in de DBS zit. Ook in de volgende James Bond-film, Diamonds Are Forever (1971), is de auto kort te zien in het lab van Q. Daarna is het helaas over voor dit model.

De tweede DBS

Hoewel er Aston Martins te zien zijn in The Living Daylights (1987) en Die Another Day (2002), zijn dit geen DB-modellen. Dit zijn respectievelijk de V8 en de Vanquish. Het duurde tot 2006 voordat er weer een nieuw DB-model te zien was. Wederom een DBS.

De DBS in Casino Royale is zilvergrijs. James Bond krijgt de linksgestuurde auto in Montenegro en rijdt hem op spectaculaire wijze te pletter na een korte achtervolging. Bij dit ongeluk gaat de DBS zeven keer over de kop, een record! De stuntauto was voorzien van een luchtdrukkanon achter de bestuurder, zodat de auto makkelijker de lucht in vloog. Speciale gadgets van deze auto waren onder meer een geheim compartiment voor Bonds Walther P99 en een EHBO-set met een verbinding naar MI6 voor medische noodgevallen en een kleine defibrillator.

De wagen in de openingsscène van Quantum of Solace (2008) is een donkergrijze uitvoering, deze kleur noemt Aston Martin tegenwoordig Quantumzilver. Ook in deze film overleeft de auto zijn nieuwstaat niet. Door beschietingen van schurken wordt de auto bijna totaal vernietigd. Zo zit de auto vol met kogelgaten en verliest hij een deur. Niet alleen in de film, maar ook tijdens de opnames werd er een DBS in de vernieling gereden: een chauffeur reed er per ongeluk mee het Gardameer in toen hij de wagen naar de set bracht. Er zijn uiteindelijk zeven DBS’en gebruikt om de scènes in Quantum of Solace te filmen.

Een auto ontworpen voor de film

De onthulling van de 23ste James Bond-film Spectre, was niet alleen een onthulling van de titel. Tijdens de presentatie stond er een onbekende auto in de hoek, met daar overheen een doek. Niemand wist wat voor iets mysterieus eronder zat. Later kondigde Sam Mendes aan dat het een bijzondere auto was, die speciaal was ontworpen voor de film. Deze auto liet zien welke richting Aston Martin de jaren daarop zou aanhouden:

Creating the Aston Martin DB10 has been our most closely-guarded secret in years. Celebrating an enduring relationship, which started with the iconic DB5, the DB10 gives a glimpse to the future design direction for the next generation of Aston Martins.

Aston Martin over het ontwerpen van de DB10

Van de DB10, waarvan het vooraanzicht iets wegheeft van een haai, werden slechts tien stuks gemaakt. Acht voor het opnemen van de film en twee ter promotie. Tijdens de onthulling, op 3 december 2014, werd het duidelijk dat dit model een kroon moest zijn op de vijftig jaar lange samenwerking tussen de James Bond-films en Aston Martin (de film Goldfinger kwam uit in 1964).

In het verhaal van de film is de auto een prototype die eigenlijk bedoeld was voor Bond. Nadat zijn ‘vakantie’ in Mexico-Stad niet goed uitpakt, wordt de auto aan agent 009 gegeven. Hier is James het niet mee eens en hij weet de auto succesvol te stelen als hij vertrekt naar Rome. Zo aardig als hij is, zet hij voor Q wel een flesje gekoelde champagne neer als bedankje. Later, na een spannende achtervolging tegen Mr. Hinx, belandt de auto in de Tiber. Gelukkig weet James zichzelf net op tijd te redden met zijn schietstoel.

De derde DBS, de Superleggera van Nomi

De laatste Bond-film is ook de laatste keer dat we DB-modellen zagen. In de opening van de film is de welbekende DB5 te zien. Bond en Madeleine weten in Matera ternauwernood te ontsnappen aan SPECTRE-agenten. Later, als Bond in Noorwegen is, is de DBS Superleggera van Nomi te zien. De auto doet niet veel. Nomi haalt er Bond mee op als Madeleine en haar dochter zijn ontvoerd. Samen rijden ze naar de vliegbasis, voordat ze het opnemen tegen Safin.

Jorrit schreef na de release in 2018 een artikel over de auto: “Na jaren van afwezigheid keerde in 2018 de naam Superleggera weer terug op een Aston Martin. Het is Italiaans voor lichtgewicht. De Italiaanse carrosseriebouwer Touring ontwerp in het verleden de DB4, DB5 en DB6. Als je goed kijkt zie je de naam ook een aantal keer op de motorkap van de verschillende DB5’en in de Bond-films staan.” Meer over de naam, het ontwerp en de specificaties van de auto kun je hier lezen.

James Bond Nederland en Aston Martin

Het merk Aston Martin heeft een bijzondere plek op de redactie van James Bond Nederland. We zijn er eigenlijk gewoon gek op! Dat laten we dan ook graag aan je zien. In 2017 gingen we op roadtrip door Duitsland, België en Nederland met een Aston Martin DB11.

De introductie van de nieuwe Aston Martin Vantage eind 2017 konden we dan ook niet aan ons voorbij laten gaan.

Twee jaar later lieten we je de Aston Martin DB5 in al haar glorie zien. Dat deden we samen met Gallery Aaldering.

Project DBS is ons nieuwste project. Houd hiervoor met name onze social media in de gaten. We nemen deze video over minder dan twee weken op!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Dit is de Aston Martin DB12! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Breakfast was Bond’s favourite meal of the day. When he was stationed in London it was always the same.

The Ken Adam Archive geeft unieke inkijk in het brein van een meester

Eens in de zoveel tijd komt er weer een prachtig kunstboek uit dat over James Bond handelt. Uitgeverij Taschen heeft er een patent op: dikke koffietafelboeken met foto’s, boeiende teksten en een sterke vormgeving. Hun nieuwste uitgave handelt over art director Ken Adam, die bepalend was voor de stijl van de Bond-films in de jaren 60 en 70. Het boek The Ken Adam Archive belooft een unieke kijk in het brein van een absolute meester.

Zonder de pennenstreken van Ken Adam was de kenmerkende stijl van Bond er nooit geweest. Het was Ken Adam die in 1962 aan de slag ging met de basis van Dr. No op Crab Key. Hij was het die het interieur van Ford Knox vorm moest geven in Goldfinger (1964). En aan de fantasie van Ken Adam is de meest iconische Bond-set ooit ontsproten: de basis van Blofeld in een uitgeholde vulkaan met een raket die uit die vulkaan opstijgt, te zien in You Only Live Twice (1965). Adam tekende het allemaal uit. Taschen eert nu dit creatieve meesterbrein met een eigen boek: The Ken Adam Archive. Met op de voorkant een tekening van de vulkaanbasis. Uiteraard. Meer over dit boek lees je hier.

Onmisbaar voor 007: De Omega Planet Ocean 6000M Ultra Deep

James Bond duikt in een aantal van zijn avonturen de diepte in. Of het nu in Thunderball (1965) is om Largo te verslaan of in For Your Eyes Only (1981) om de A.T.A.C. op te sporen. Een extreem duikhorloge is levensbelang. Omega presenteert het eerste horloge dat tot 6.000 meter diep kan! Wil je zelf ook op duikavontuur? Lees er hier meer over.

Mark O’Connell presenteert #TopThreeBonds

In april 2023 vieren we de 70e verjaardag van Ian Flemings eerste roman, Casino Royale (1953). De verhalen van Ian Fleming stonden in de jaren 50 en 60 aan de basis van het filmsucces van agent 007. Auteur en Bond-liefhebber Mark O’Connell (Catching Bullets – Memoirs of a Bond fan) is een campagne gestart, #TopThreeBonds, waarin het de bedoeling is dat je een foto maakt van je drie favoriete Bond-boeken. Jorrit zijn keuze viel op Casino Royale, From Russia, with Love (Veel Liefs uit Moskou, 1957) en The Man with The Golden Gun (De Man met het Gouden Revolver, 1965). Meer uitleg kun je vinden op Marks website.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door James Bond Nederland (@jamesbondnl)

Christoph Waltz over controversiële keuzes

Deze week liet Waltz zich uit over twee bijzondere momenten in ‘zijn’ James Bond-films. De acteur liet zich onder andere uit over de onthulling van Blofeld in Spectre (2015). Ernst Stavro Blofeld bleek toen de geadopteerde stiefbroer van 007 te zijn. Daar is niet iedereen fan van, maar Waltz blijkt groot voorstander te zijn van deze onthulling.

Ik denk dat het vanuit een oogpunt van drama een fantastische wending is. […] Het verhoogt het conflict en dat is goed voor het drama in de films.

Ook de keuze om James te laten sterven aan het eind van No Time to Die (2021) vond hij bewonderenswaardig.

Dat is gedurfd, maar het is wel fantastisch. Het is absoluut iets dat niemand had verwacht. Daniel maakte dit ding zo eigen en laat merken dat het prima is om door te gaan zonder hem. Zelfs al is zijn James Bond overleden.

Het hele artikel kun je lezen op FilmTotaal.

Dit was het weekoverzicht (12) voor deze week. Volgende week zondag zijn we er weer met een nieuw weekoverzicht. We zien je graag terug, tot dan!

Het bericht JBN Weekoverzicht (12): Boek Ken Adam en bijzondere Omega verscheen eerst op James Bond Nederland.

Thunderball – Junkanoo

Carnaval is niet enkel hossen, springen en bierdrinken. Een van de charmes zijn de optochten met de praalwagens waar mensen een jaar lang aan hebben gewerkt. In de vierde Bond-film komt 007 op de Bahama’s terecht in een Junkanoo terwijl hij vlucht voor SPECTRE. Als je het feest niet kent of onbekend bent met de geschiedenis, lijkt het wellicht wel op ons Nederlandse carnaval, maar de waarheid ligt anders. Het eerste verschil is dat een Junkanoo vaak plaatsvindt op nieuwjaarsdag of tweede kerstdag. Ze staan symbool voor de bevrijding van de slavernij.

De Junkanoos zijn ontstaan een aantal eeuwen geleden ontstaan op de Bahama’s. Hoewel de betekenis en de geschiedenis van het feest niet helemaal duidelijk is, is het mogelijk afkomstig uit Afrika. Het verhaal gaat dat tot slaaf gemaakte mensen rond Kerstmis een vrije dag kregen om feest te vieren buiten de plantages. Op die vrije dag zouden tot slaaf gemaakten zich verkleden, dansen en feest vieren. Een van die mensen was de mysterieuze Koning John Canoe, die opstond tegen het kolonialisme van onder anderen de Nederlanders.

Artikel gaat verder onder de foto

De Nederlanders vochten terug tegen Canoe, maar het leger van 120 man sterk verloor de eerste strijd. Hun schedels zouden zijn gebruikt om het paleis mee te versieren. John Canoe regeerde zijn fort voor nog zeven jaar tot de Nederlanders terugkwamen. Die namen hem uiteindelijk mee, zijn lot is onbekend. Een deel van de nakomelingen van bevolking werd later naar de Bahama’s gedeporteerd. Hoewel die mensen vaak bang en boos waren, hielden ze wel vast aan hun cultuur, geloof en herinneringen.

Het verhaal achter de Junkanoo is niet te vergelijken met het Nederlandse carnaval, maar de optochten met aangeklede wagens en vrolijke kleuren hebben – zoals ze in Thunderball (1965) gepresenteerd worden – er wel iets van weg. Uiteindelijk gebruikt James een van de wagens om te vluchten van SPECTRE. Hij is echter in zijn been geschoten, dus Fiona Volpe en haar handlangers weten hem te volgen door het bloedspoor dat hij achterlaat. Gelukkig is verderop een feestje in de Kiss Kiss Club aan de gang, waar 007 zichzelf kan opfrissen. Alleen net als hij denkt dat hij veilig is en een dame vraagt om met hem te dansen, komt Fiona aanlopen. Samen dansen ze midden op de dansvloer, maar ondertussen wordt James onder schot gehouden. Hoe weet hij zich hieruit te redden?

Moonraker – Wegrennen van Jaws

Braziliaans carnaval en Nederlands carnaval, het is toch een beetje appels met peren vergelijken. Maar carnaval is carnaval, dus deze scène uit Moonraker (1979) hoort in het rijtje thuis. De film laat goed zien hoe groot het Braziliaanse carnaval wordt gevierd met honderden verklede mensen en toeschouwers. Iedereen danst, springt en zingt. Bond is wat overdressed met zijn smoking, maar opvallender is vooral de grote clown die de groep nastaart op weg naar de opslagplaats van Hugo Drax.

Als Bond binnen op onderzoek uit is, houdt zijn collega Manuela buiten de wacht. Ze ziet wat dansende mensen en er lijkt niets gevaarlijks aan de hand te zijn. Tot uit het niets het grote verschijnsel van daarvoor de steeg inloopt. Het gevaarte draagt een clownspak en heeft een gigantisch versierd hoofd. Plots doet de clown zijn hoofd af, daaronder verschijnt niemand minder dan Jaws. Manuela pakt haar mes, maar kan Jaws er niet mee steken.

Net op het moment dat ze bijna is gebeten, komt een groep feestgangers hen voorbij. Snel pakt Jaws haar op en doet alsof ze aan het dansen zijn. De groep cirkelt om hen heen en feest door richting de grote optocht. Dan komt Bond tevoorschijn en weet Jaws van haar af te trekken. Gelukkig voor 007 en Manuela komt een nieuwe groep mensen langs en trekt iemand Jaws aan zijn pak en is het tweetal van hem af.

Mocht je deze carnaval dus achternagezeten worden door grote clown, zorg er dan voor dat je niet verzeild raakt in een buitenaards avontuur. Voor je het weet neem je het met lasers op tegen vijanden bij een ruimtestation! Al is dat wel weer een leuk idee als carnavalspak. Let er dan wel op dat Roger Moore enkel in het promotiemateriaal een zilverkleurige outfit draagt. In de film zelf hebben 007 en Holly Goodhead de gele pakken van Drax Industries aan.

Artikel gaat verder onder de foto

Everything or Nothing – Mardi Gras Gekte

Ook in het videospel Everything or Nothing (2004) zit nog geen tien seconden Amerikaans carnaval, of zoals ze het daar noemen: Mardi Gras, letterlijk ‘Vette Dinsdag’. Mardi Gras is de dag voor Aswoensdag, in carnavallend Nederland bekend als Vastenavond. De laatste avond van carnaval. (Dat is overigens iets anders dan Vastelaovend, wat in Limburg een synoniem is voor het algehele carnavalsfeest.)

James Bond heeft in New Orleans en afspraak met zijn contactpersoon Mya Sterling van de NSA. Ze komt echter niet opdagen, maar weet Bond te bereiken via een openbare telefoon. Ze geeft hem de tip om naar de opslagplaats van Yayakov te rijden, maar niet voordat hij een vrachtwagen ophaalt bij de Gumbo Diner. Op weg naar het restaurant rijdt (lees: vliegt) Bond met zijn Aston Martin Vanquish door wat feestgangers heen en vernielt daarmee een praalwagen. De mensen in de optocht zijn duidelijk in paniek, maar het levert de speler wel een 007-moment op. De ballon die je weg ziet vliegen komt als easter egg later weer terug in het level De Portchartrain Brug. Het is overigens niet duidelijk waarom de rest van de stad geen Mardi Gras viert, het is enkel nét die ene straat waar 007 doorheen vliegt.

Spectre – Day of the Dead

Ook de Dag van de Doden in Spectre (2015) is geen echt carnaval. Toch wilde ik het opnemen in dit rijtje, omdat Bond ditmaal zélf verkleed rondloopt tussen de optocht. Op zijn hoofd draagt hij een schedelmasker en een hoge hoed, terwijl op zijn lange jas een skelet is afgedrukt. Zelfs zijn das heeft een skeletprint. Zijn outfit wordt afgemaakt door een gethematiseerde stok. Om hem heen zie je meer mensen die in hetzelfde thema zijn verkleed. Iedereen doet mee met het thema ‘de Dag van de Doden’.

Bond draagt zijn vermomming echter niet lang, in een mum van tijd weet hij zich te verkleden. Net als zijn vriendin denkt dat ze samen het bed in zullen duiken zegt Bond tegen haar: “I won’t be long”, hij springt het raam uit en loopt over de daken van Mexico Stad. Mocht je nog geen verkleedkleding hebben voor carnaval, dan is deze Bond-geïnspireerde outfit wellicht iets voor jou?

Andere verkleedfeestjes in Bond

Meer carnavalsesque parades zijn er niet in de James Bond-films, maar dat bekent niet dat je je niet kan laten inspireren door 007. Hij vermomt zich vaker dan je denkt! Zo zijn er in Octopussy (1983) alleen al vier momenten waarop James zich vermomd. Je kan net als hem verkleed gaan als Colonel Toro, al loop je dan wel het risico de echte Colonel tegen te komen.

In dezelfde film draagt Bond nóg drie verkleedpakken, vlak voor de climax van de film is Bond zowel vermomd als gorilla, acrobaat en – de bekendste – als clown. Als je een van deze outfits namaakt kun je nog altijd zeggen dat je zeggen dat je James Bond in vermomming bent!

Veel plezier deze carnaval!

Het bericht Carnaval in de James Bond-films verscheen eerst op James Bond Nederland.