Nou, het is zover. Augustus. Deze maand gaan er klappen vallen. Wie overeind blijft, mag zich de komende dertig jaar James Bond wanen. De verrassing zal uit onverwachte hoek komen, vertrouwde oud-007-casting director Debbie McWilliams ons eerder al toe. Dan is er maar één optie over, één man die deze taak op zich kan nemen: Bellingham. Jude Bellingham.

De middenvelder van Real Madrid en het nationale Engelse elftal is niet alleen gek van James Bond, hij zou het ook fantastisch vinden om James Bond ‘te zijn’. Nu denk ik dat de jonge voetballer daar helemaal geen film voor nodig heeft. Hij mag zich ook zonder casting ‘James Bond’ noemen. Vechten kan hij als de beste, bij voorkeur tegen Argentijnen. Iets met een crisis op de Falklandeilanden en zo rolt zich vanzelf een nieuw filmverhaal uit. Steven Knight mag het gratis gebruiken.

Bellingham heeft ze allemaal gezien: Sean Connery, Roger Moore. En het heeft iets met hem gedaan. Hij heeft de proef doorstaan. Waar veel jongeren (hij kwam ter wereld post Anno Domini Die Another Day,2002) de oude Bond-films toch vooral heel erg oud vinden, zat Jude met natte haartjes voor de tv samen met zijn broertje. Ongetwijfeld aangemoedigd door hun vader. Want zo zijn vaders. Knap werk van vader Bellingham, die met een vooruitziende blik zijn beide zonen gelijk de juiste initialen meegaf. Ik bedoel maar.

Is het trouwens wel eens opgevallen dat het getal ‘dertig’ een ongeluksgetal is voor James Bond? Toen onze filmheld de eerste dertig kaarsjes uit mocht blazen in 1992, verkeerde de beroemde franchise van Albert R. Broccoli in zwaar weer. Er werd geen feest gevierd, want James Bond was op dat moment op sterven na dood. Datzelfde gebeurde in 2022 tijdens het zestigjarige filmjubileum, waarin James Bond werkelijk de nek om was gedraaid door de kinderen van de oude Broccoli.

Gelukkig liep het daarvoor en daartussen een stuk beter met de beroemdste geheim agent van het witte doek. Dus tussen nu en het negentigjarig jubileum zie ik weer volop kansen met Jude Bellingham als James Bond. In 2026 zijn we zelfs al aardig op weg naar dat jubileum dat we niet hoeven te vieren. Mooi, hoef ik ook mijn schoenen niet te poetsen.

Dat het hoog tijd wordt voor een nieuwe Bond-film, is een understatement. Ik zag deze week het ‘hoogtepunt’ van de wereldcinema. Drie uur lang. Het goede nieuws: ik ben niet in slaap gevallen. Het slechte nieuws: ik weet nog steeds niet wat ik van de film vind. En dat is jammer, want daardoor ontstaat er hier een gat.

[RECENSIE THE ODYSSEY]

Knap gemaakt, kan niet anders zeggen. Ik zag in een making-of crewleden kratten vol technische kostbaarheden bergen op- en afslepen. Erbarmelijke omstandigheden in onherbergzame gebieden, op woeste zeeën. Onder de felle zon of juist uren wachten tot die wolk was verdwenen. Het is me wat. Het blijft knap gemaakt, dat vooral, en alles (Alles? Ja alles!) gedraaid op IMAX-camera’s, door onze eigen Hoyte, die ontegenzeggelijk weer opgaat voor een Oscar. Want het is bijzonder knap gemaakt allemaal…

Wat was ik blij dat ik niet voor IMAX had gekozen. Dat had ik per ongeluk ooit bij The Dark Knight (2008) gedaan, waarvan niet eens álles op dat formaat was gedraaid. Leuk initiatief om zo’n film helemaal mee te beleven, maar ik zit niet in een pretpark. Ik heb geen ambities om Batman te zijn of James Bond. Daarom ga ik juist naar de bioscoop, om te zien hoe anderen de klusjes opknappen waar ik niet aan toe kom. Daarbij wil ik ook graag een beetje ontspannen in die bioscoopstoel. Daar had The Dark Knight geen boodschap aan. Ik werd bij die film met mijn neus op de feiten gedrukt: ik bleek ontzettend veel last te hebben van hoogtevrees.

Als ik bij de zeestormen uit The Odyssey (2026) in een normale bioscoopzaal al bijna uit mijn stoel word geblazen, hoe moet dat dan zijn in IMAX? Ik wil me er eerlijk gezegd geen voorstelling van maken.

Persoonlijk ben ik wel fan van een stevig potje filmgeluid. Thuis blaas ik het liefst alles over vijf boxen en een diepe subwoofer. Die beleving heb ik zelf in de hand. Als ik de opbouwende spanning vlak voor een explosie hoor opkomen, net als bij het logo van THX Deep Note, schroef ik het volume gewoon iets terug.

In aanloop naar de nieuwste Nolan keek ik Inception (2010) terug. Ook een heftige film waar ik destijds een week de tijd voor nodig had om van bij te komen. Het was Nolans eerbetoon aan James Bond, wat ik er overigens niet helemaal in terugzag, want ook Christopher Nolan is net als Jude Bellingham fan van onze held.

Weliswaar had ik het in mijn thuisbioscoop zelf in de hand, maar ook hier was dat geluid weer zo extreem aangezet. Het werkt absoluut om de film te ondergaan, maar is het niet gewoon een trucje om een bepaalde leegte in het narratief te maskeren? Of net als bij James Bond, waar het tempo zo hoog ligt, dat je de gaten in het verhaal niet opvallen?

Of Inception helemaal klopt tussen het visuele en auditieve geweld door; ik ga er gemakshalve vanuit dat Nolan dit zelf tot op de komma nauwkeurig heeft uitgedokterd. Na het zien bleef vooral dit gevoel achter: knap gemaakt…

De sterregisseur heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij ook voor James Bond de juiste man is. Hij heeft al jaren een plan dat nog nooit iemand in James Bond-land heeft opgevat. Zolang hij de sleutel van de Aston Martin niet krijgt, zullen we dat nooit weten. Met andere woorden: waarschijnlijk nooit.

Of we op een Christopher Nolan-James Bond-film zitten te wachten, is nog maar de vraag. Hoewel een knap gemaakte Bond-film nooit weg is, gaat het mij bij 007 toch vooral om het gevoel dat ik erbij krijg. Dat ik de film graag terug wil zien omdat de sfeer zo fijn is getroffen, niet per se omdat het geluid zo lekker hard staat.

Nolan had in het verleden contact met Barbara Broccoli. Hij had alleen als eis dat hij het wiel opnieuw mocht uitvinden. Met een nieuwe James Bond die hij kon kneden tot een eigen product. Daar is het nú de tijd voor. Maar Barbara Broccoli is niet meer aan zet en Amazon MGM heeft gekozen voor Denis Villeneuve, een andere geweldenaar die later dit jaar zíjn knap gemaakte filmtrilogie afsluit.

Nolan had het kunnen doen met Jude Bellingham als zelfgebakken 007.

Trouwens, ik weet niet of het iemand is opgevallen, maar die Bellingham… knap gemaakt.

Het bericht Column: Knap gemaakt verscheen eerst op James Bond Nederland.

In 1963 wordt Bonds elegantie in één klap vereeuwigd. Voor de promotieshoot van From Russia with Love (1963) poseert Sean Connery in een strak gesneden Sinclair-smoking, met een Walther-luchtdrukpistool en gouden, gegraveerde manchetknopen. In één serie foto’s wordt vastgelegd wat James Bond voortaan betekent voor stijl op het witte doek.

De cinematografische wereld leert Bond het jaar daarvoor kennen. Dr. No introduceert de spion, maar het is deze fotoreeks voor zijn tweede filmavontuur die het beeld van 007 definitief vormt: de koelbloedige, moderne gentleman die decennialang als stijlicoon blijft fungeren.

Comfortabele elegantie

Centraal staat Sinclairs midnight-blue dinner jacket met sjaalkraag. Meer dan alleen smoking, het groeit het uit tot een verlengstuk van het personage. De bijna inktblauwe tint geeft Connery een silhouet dat tegelijk scherp en ontspannen is. De zachte ronding van de sjaalkraag ademt dat waar Sinclair zelf in gelooft: “comfortabele elegantie”.

Ook de details vertellen een verhaal. De nonchalant gehanteerde Walther koppelt finesse aan gevaar, een combinatie die voor Bond vanzelfsprekend is. Maar het zijn juist de ovale manchetknopen, discreet voorzien van de initialen J.B., die het beeld compleet maken. Een klein gebaar, maar een groot statement.

Tweede samenwerking Deakin & Francis

Diezelfde manchetknopen worden nu opnieuw tot leven gewekt. Anthony Sinclair werkt voor de tweede keer samen met Deakin & Francis, na de succesvolle heruitgave van de engine-turned knopen uit Dr. No en later Goldfinger. Deze nieuwe interpretatie, verkrijgbaar in 18-karaats goud of sterling zilver, kan worden voorzien van de initialen van de drager. Een subtiele manier om een stukje filmgeschiedenis aan de eigen garderobe toe te voegen.

Wat begint als promotiefotografie voor From Russia with Love, groeit uit tot de blauwdruk van de Bond-esthetiek. Het samenspel van vakmanschap, ingetogen luxe en doelgericht design bepaalt nog altijd hoe we ‘Bondiaans’ stijlgevoel herkennen. Zestig jaar later blijft die ene fotoshoot een van de meest invloedrijke modemomenten uit de filmgeschiedenis. Een hommage aan precisie, vakmanschap en culturele verbeeldingskracht.

Zelf dragen

De nieuwe Monogrammed Cufflinks zijn verkrijgbaar in sterling zilver of 18-karaats goud. Dragers kunnen (tot drie letters) hun eigen initialen laten graveren of kiezen voor een verwijzing naar Bonds iconische ‘J.B.’.

Je kan de manchetknopen hier bekijken en aanschaffen via de website van Anthony Sinclair.

Het bericht ‘Nieuwe’ J.B.-manchetknopen van Anthony Sinclair verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het boek, dat de ondertitel The Story Behind Never Say Never Again draagt, telt negentig pagina’s en richt zich op de geschiedenis en nasleep van deze SPECTRE-vertelling. Is het überhaupt een échte Bond-film? Wat waren de juridische haken en ogen en hoe hebben die het eindresultaat beïnvloed? En hoe past Kevin McClory in de lange geschiedenis van het James Bond-fenomeen? Was zijn Warhead-project ooit een reële optie? Vragen genoeg rondom dit lelijke eendje uit de Bond-films.

Over het boek

The Novel and the Deep Blue Sea doet geen wereldschokkende onthullingen, maar pretendeert dat ook niet te doen. Wat het wel biedt, is een heldere en compacte uitleg van hoe Never Say Never Again tot stand is gekomen. Van het oorspronkelijke scenario, geschreven door Ian Fleming samen met Kevin McClory en Jack Whittingham, tot de rechtszaak die volgde nadat Fleming de roman Thunderball (1961) zonder toestemming publiceerde. Tyrrell schetst hoe McClory en EON uiteindelijk de verfilming van Thunderball produceerden, hoe er door de jaren daarna verschillende scriptvarianten ontstonden en welke juridische obstakels overwonnen moesten worden om in 1983 een alternatieve Bond-film met Connery mogelijk te maken. Hij neemt daarin ook de nasleep van de film en de jaren daarna mee.

Tyrrell weet op beknopte maar duidelijke wijze de verbanden te leggen tussen de verschillende versies van hetzelfde verhaal die in de loop der jaren zijn ontstaan. Ook besteedt hij aandacht aan hoe de personages tussen die versies veranderden, vaak van naam, soms ook van functie.

Persoonlijk vind ik vooral het hoofdstuk over de rechtszaak tussen McClory en Fleming na het verschijnen van Thunderball bijzonder interessant. Veel Bond-fans kiezen automatisch de kant van Fleming en vinden het onbegrijpelijk dat hij de rechten verloor. Maar Tyrrell legt overtuigend uit waarom de rechter uiteindelijk oordeelde dat McClory en Whittingham wel een legitieme zaak hadden. Hoe moeilijk dat ook blijft om te accepteren als bewonderaar van Flemings werk.

Conclusie

Verwacht geen dik naslagwerk vol nieuwe onthullingen. Dat is ook simpelweg niet mogelijk binnen het bestek van negentig pagina’s. Maar als verrassende, compacte en overzichtelijke gids door de complexe geschiedenis van Never Say Never Again slaagt The Novel and the Deep Blue Sea in zijn opzet.

The Novel and the Deep Blue Sea: The Story Behind Never Say Never Again is nu verkrijgbaar vanaf 12,50 euro. Je kan het boek hier vinden.

Bryan Tyrrell

Auteur Bryan Tyrrell komt uit Dublin en verzamelt al sinds de jaren 80 alles wat met James Bond te maken heeft. Hij kende Kevin McClory persoonlijk. The Novel and the Deep Blue Sea is zijn eerste publicatie.

Het bericht Nieuw boek over de achtergrond van Never Say Never Again verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de scène desbetreffende liggen Bond en Sylvia Trench ontspannen in een houten punter, afgemeerd op de zuidelijke oever van de Theems iets buiten Hurley Lock. Naast de boot ligt een omgevallen cocktailshaker. Bond voelt nog even of de Taittinger, die aan een touwtje tussen zijn tenen in het water hangt, koud genoeg is. “Geweldige sport, dat punteren!” roept een passerend stel. En hoewel Sylvia twijfelt of het de golfbaan kan vervangen, lijkt Bond het daar wel mee eens. Wat het scharrelende stel tijdens deze zoete, zonnige middag echter niet weet, is dat de punter ontsproten is aan oer-Hollandse geschiedenis.

Wat Bond doet, doen wij allang

In Engeland is punteren tegenwoordig vooral populair rond Cambridge. Geen vreemde keuze dus voor Connery’s Bond, die in You Only Live Twice (1967) beweert Oriental Languages te hebben gestudeerd aan diezelfde universiteit. Maar hoewel het tafereel Engels oogt, ligt de oorsprong van de punter aan de andere kant van het Kanaal. In de Nederlandse moerassen en poldervaarten.

De eerste punters stamden af van de boomstamkano, maar kregen gaandeweg een slimmere, stabielere vorm. In plaats van een uitgeholde stam bouwden de Nederlanders hun punters met een platte bodem en twee lange zijplanken, vaak van eikenhout, die met vuur werden gebogen en met houten pennen aan elkaar bevestigd. Er kwam geen bouwtekening aan te pas; de scheepsbouwers werkten op gevoel, met mallen of volgens de vorm van de schuur waarin ze timmerden. Deze traditionele techniek heet “in de zak bouwen”: eerst de huid en stevens, dan pas de spanten aan de binnenkant.

Vanaf de late middeleeuwen groeide de punter uit tot een onmisbare verschijning in de Nederlandse binnenwateren. De naam duikt voor het eerst op in een akte uit 1618 waarin punters vrijstelling krijgen van sluisgeld bij het Steenwijker Verlaat. En op schilderijen van Avercamp en Vroom dobberen ze al vrolijk tussen schaatsers en vissers. Bij bodemvondsten duiken ze nog steeds met enige regelmatig op, zoals in 2008 gebeurde. De stad Rotterdam dankt er zelfs zijn hele bestaan aan.

Van vracht tot vrijetijd

In de twintigste eeuw vond de punter opnieuw zichzelf uit. Het drijvende werkpaard van toen, waarmee turf, hooi en zelfs koeien werden vervoerd, werd een recreatieboot voor rustige vakantiedagen. Zoals in Giethoorn, waar de Gieterse punter de standaard werd: klein, wendbaar en ideaal voor de smalle grachten en bruggetjes. Sommige boeren gebruiken er nog steeds een voor vracht, maar langzaamaan wordt de punt economisch steeds minder rendabel.

Tegenwoordig worden punters niet alleen van hout, maar ook van staal, hardhout of polyester gebouwd. De grote open kuip maakt ze makkelijk voor gezinnen en groepen. En dankzij hun platte bodem en stabiele vorm zijn ze zelfs voor beginners gemakkelijk te besturen (of punteren), zoals Bond.

De punter over de grens

Toch bleef de punter niet binnen de grenzen van Nederland. Via Hollandse polderjongens en veenarbeiders verspreidde het bootje zich naar Engeland, Duitsland en Frankrijk. De Engelse punt, zoals ze die in Cambridge kennen, is een directe afstammeling. Daar puntert het zich inmiddels door een geheel eigen wereld van studententradities en toeristische grandeur.

In Cambridge zijn er twee populaire puntertochten: een door het historische hart van de stad, langs Trinity College, de Bridge of Sighs en King’s College Chapel. Druk, vol selfies en zomerse rijen. De andere voert over de bovenloop van de rivier, langs stille weides en pittoreske dorpen. Perfect voor wie zelf de stok ter hand wil nemen, misschien met een fles champagne in de boot.

De punter als cultureel erfgoed

In Nederland zijn er verenigingen zoals Stichting het Punterwezen, die zich inzetten voor behoud van het ambacht en het vaartuig. Dankzij hun werk, en met hulp van Europese subsidies, worden nog steeds punters gebouwd volgens de oude technieken. Ook zijn ze op verschillende plekken te huren, zoals in Giethoorn en Wanneperveen. En wie de handen uit de mouwen wil steken, kan bij het bezoekerscentrum van De Wieden in juli en augustus zelfs een Zuiderzeepunter leren zeilen.

De eenvoudige punter past dus verrassend goed in Bonds repertoire. Het heeft dan wellicht niet de explosieve charme van zijn gadgets, het heeft wel iets rustgevends. Wie weet: misschien moet Bond 26 zich tóch eens in Nederland afspelen. Met 007 in een punter tussen de rietkragen van Overijssel, een nautische monokijker en een handvol Nederlandse schipperswijsheden. Daar sluit zijn maritieme verleden immers perfect op aan.

Het bericht Wat is punteren? James’ en Sylvia’s uitje in From Russia with Love verscheen eerst op James Bond Nederland.

Mijn James Bond-filmverzameling begon later dan gewenst. Simpelweg omdat ik geen geld had om de films eerder aan te schaffen.

Zo heb ik nooit de door mij felbegeerde VHS-banden in bezit gehad. Op mijn jongenskamer had ik enkel een foto van de Bond-videocassettes op mijn prikbord hangen, afkomstig uit een foldertje van V&D. Zo kon ik toch dagelijks kijken naar de cover van Timothy Dalton in Licence to Kill (1989) en Roger Moore in Octopussy (1983); de twee films die boven op een stapel Bond-films waren afgebeeld.

Dan had je ook nog die eerdere VHS-box, die met het blauwe 007-logo op de zijkant. Dat vond ik werkelijk een prachtige uitgave. Toen twintig jaar geleden de opa van destijds mijn vriendin overleed, liet hij precies díe box na. Veel van de films zaten zelfs nog in het plastic. Hij meende een liefhebber van James Bond te zijn, hij had de films nooit bekeken.

De videobanden gingen naar een neefje, ik had toch immers de collectie al op dvd? Voor mij bleef de verzameling Fleming-boekjes over in een fijne boxset met de auteur achter zijn typemachine op de zijkant. Ook hier had de opa, getuige de perfecte staat waarin de boekencollectie verkeerde, nooit naar omgekeken.

Aan de buis gekluisterd

Mijn James Bond-filmverzameling begon halverwege de jaren 90 met de video-cd’s, die kon ik afspelen op mijn Philips cd-i-speler. Ik zag zo’n apparaat voor het eerst in de speelhoek van een huisjespark waar wij met de familie verbleven. Ik was gelijk verknocht aan die hoek, niet alleen door het interactieve speelapparaat, waarop je zowel spellen kon spelen als films kon afspelen, maar nog meer door de poster die er hing van Roger Moore bungelend aan de Eiffeltoren.

Die poster had een magische aantrekkingskracht op mijn jongensfantasie en viel samen met de openbaring van het fenomeen 007. De Bond-films werden in die jaren voor de eerste keer vertoond op de Nederlandse tv, en ik zat als tiener aan de buis gekluisterd voor weer een nieuw Bond-avontuur.

Ik herinner mij zelfs dat ik het knap lastig vond om de Bond-films te filteren uit het algehele filmaanbod, omdat ik nog niet alle titels kende. The Spy Who Loved Me (1977)? Is dat er ook één? De tv-gids schreef over een chique James Bond-film. Bingo!

Verre van zuiver

Die cd-i-speler kwam er uiteindelijk, en het jaar daarop op mijn verjaardag volgde de peperdure videocartridge; vóór die tijd kon ik er niet eens films op afspelen. En daar begon mijn James Bond-filmverzameling met de eerste film in eigen bezit: Live and Let Die (1973). Nog steeds als ik de eerste klanken van George Martin hoor, denk ik terug aan het moment dat ik mijn eerste eigen James Bond-film in de speler stopte en op play drukte; de heerlijk hysterische gunbarrel, de vlekkerige ‘witte’ dots, het schokkerige beginshot vanuit een helikopter op het gebouw van de Verenigde Naties in New York, het uitgetrokken beeld.

Het was verre van zuiver allemaal, maar we wisten niet beter en het stoorde geenszins. Dit is zoals films eruitzagen. Later, toen mijn filmcollectie gestaag groeide, viel het mij bij You Only Live Twice (1967) op dat het water waarin het gemummificeerde lichaam van James Bond wordt gedropt, uit wel erg grote pixels bestond. Datzelfde gold voor de explosie achter 007 als hij in A View to a Kill (1985) per sneeuwscooter ontsnapt in Siberië.

Ondanks dat ik erg blij was dat ik binnen een paar jaar alle zes de Connery-Bonds had verzameld en vijf Bond-films met Roger Moore, knaagde het dat in Nederland geen werk werd gemaakt van de ontbrekende films op video-cd. Voor onduidelijke redenen: geen On Her Majesty’s Secret Service (1969), geen The Man with the Golden Gun (1973), geen The Spy Who Loved Me. Om over de Dalton-films maar te zwijgen. Daarvoor was ik alsnog aangewezen op de videorecorder én de hoop dat deze films weer eens op tv zouden worden uitgezonden.

Zodoende moest ik, omdat ik mij die film nauwelijks nog herinnerde en deze in de naslagwerken van Steven J. Rubin en Raymond Benson hoog stond aangeschreven, OHMSS bij de plaatselijke videotheek huren; de Warner Bros-uitgave met een benauwde George Lazenby en Diana Rigg op de voorkant, waarin was geknipt en de gehele Gumbold-scène ontbreekt.

Ondanks de gebreken vond ik het een fantastische kijkervaring en belandde OHMSS hoog bovenaan mijn Bond-lijstje, waar het nu al jaren de top aanvoert.

Museumstuk

Mijn James Bond-videocollectie was pas compleet begin 2001, toen de laatste dvd’s uit de Special Editionserie verschenen. Die begon in het voorjaar van 2000 met de uitgave van de tot dan toe nieuwste film The World Is Not Enough (1999). Ik weet nog dat ik die kocht bij de Fame in Amsterdam en in de trein naar Haarlem het plastic openmaakte en ik tot mijn stomme verbazing ontdekte dat dit het eerste (of eigenlijk laatste) deel van een complete (een COMPLETE!) Bond-set was. Mét 007-logo op de zijkant!

De rest van het jaar stond in het teken van de Special Editions. From Russia with Love (1963), de dvd die voor juli stond gepland, kwam pas uit in de laatste week van die maand, maar dat was van te voren niet gemeld — ik ben in juli elke dag naar de Free Record Shop gefietst om te informeren of de film er al was… Vanaf oktober werden de uitgaven opgeschroefd naar twéé dvd’s per maand en zo groeide mijn collectie gestaag.

De dvd’s waar ik ooit zo blij mee was, zijn nu niet meer om aan te zien, en dienen nog enkel als museumstuk in mijn filmkast. Na zes jaar werden ze vervangen door de koffer van de Ultimate Editions, die na nog eens zes jaar werd vernieuwd door de blu-raybox. Daar teer ik sinds 2012 op. Het zijn onbetwist de schijfjes uit mijn videotheek die ik het meest heb afgespeeld. De laatste drie Bond-films volgden in hun steelbooks, waarvan ik enkel No Time to Die (2021) in 4K bezit; een film die ik zelden in de speler stop.

De iets duurdere 4K

Hoewel ik best content ben met de blu-rays, kijk ik zeker uit naar een complete 4K-collectie, het wordt ook wel eens tijd. Maar of ik de Connery-films los ga aanschaffen? Ik twijfel nog.

Met de komst van blu-ray jaren en jaren geleden kon ik het nog best met een dvd’tje doen; tegenwoordig bestel ik toch liever een iets duurdere 4K. Zoals twee puike Hitchcocks, North by Northwest (1959) en Psycho (1960), die beide een adembenemende transfer hebben. En wat betreft de eerstgenoemde Cary Grant-film, die begint dus met een MGM-logo op een groen veld. Laten we hopen dat de oude Bond-films precies diezelfde behandeling krijgen en dat we beginnen met de originele United Artists-logo’s van die tijd, als leuk extraatje voor de puristen.

O ja, nu dat conclaaf begonnen is, kunnen ze dan ook gelijk een nieuwe 007 kiezen? Dan loopt het weer mooi gelijk. Sinds het begin van de James Bond-films zijn we precies zes pausen en zes Bonds verder. Als dat geen toeval is…

Het bericht Column: Ultra Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

Update 9 april 2025

De omslagen voor zowel de normale editie als de Collector’s Edition zijn inmiddels onthuld. De normale editie bestaat uit een verzameling van verschillende jaren 60-posters, met in het midden een ‘gescheurde’ papierstrook waarop in turquoise de titel staat: Sean Connery 6-Film Collection.

Wie de gelimiteerde Collector’s Edition bestelt, ontvangt een stijlvolle matzwarte doos met daarop een grote glossy print van het oude 007-logo. In het wit staat het nieuwe franchiselogo, daaronder de naam ‘Sean Connery’ en daaronder de tekst ‘6-Film Collection’. In de doos bevinden zich zes steelbooks, elk met een foto van Connery op de set van de desbetreffende film. Elke 4K blu-ray wordt geleverd met een bijpassende gekleurde disc. Bij de collectie wordt ook een certificaat meegeleverd.

27 maart 2025: Nieuwe Connery 4K Ultra HD-set aangekondigd

“Maak je James Bond-collectie compleet met deze 007 Sean Connery complete zes-film 4K-collectie,” staat in de productomschrijving. “Alle Sean Connery-films voor het eerst beschikbaar op 4K Ultra HD in een prachtige, exclusieve steelbook library case met beperkte oplage. De collectie bevat zes steelbooks met unieke artwork en alle zes de 007 Sean Connery-films op 4K Ultra HD-disc en digitaal.”

Tot dusverre is de collectie alleen te vinden op de Amerikaanse Amazon-website. 4K-schijfjes zijn echter regiovrij, dus een Amerikaanse disc is af te spelen op een Europees 4K-apparaat. Vermoedelijk ontbreekt de Nederlandse ondertiteling daarom wel.

De artwork waar de omschrijving het over heeft is nog niet te vinden op de productpagina. Wel staat de vermoedelijke omslag van de Collector’s Edition op de website. Dit is de enige productfoto die op dit moment te vinden is en sluit aan bij de minimalistische omslagen die we de afgelopen jaren hebben gezien.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Originele negatieven

Vorig jaar verschenen er al berichten over een mogelijke 4K-boxset, nadat er een foto uitlekte met daarop de 2025-jaarplanning van Warner Bros. Toen werd ook vermeld dat de uitgave naar verwachting gebruik zal maken van scans van de originele negatieven, die eerder door Lowry Digital zijn uitgevoerd. Lowry zou hiervoor de eerste acht Bond-films en Moonraker (1979) vanaf de originele bronnen hebben geremasterd. Voor de latere films zijn naar verluidt studiokopieën van MGM gebruikt.

Het bericht Omslagen Connery 4K Ultra HD-set bekend verscheen eerst op James Bond Nederland.

Warner Bros., die een distributiedeal heeft met MGM, heeft onlangs de releaseplannen voor 2025 gepresenteerd. Op 3 juni staat The Sean Connery Collection in 4K gepland. De boxset bevat alle zes officiële Connery-films: Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965), You Only Live Twice (1967) en Diamonds Are Forever (1971).

De uitgave maakt naar verwachting gebruik van scans van de originele negatieven, die eerder door Lowry Digital zijn uitgevoerd. Lowry zou de eerste acht Bond-films en Moonraker (1979) vanaf de originele bronnen hebben geremasterd. Voor latere films zijn naar verluid studiokopieën van MGM gebruikt.

De 4K-boxset wordt voorlopig alleen in de Verenigde Staten verwacht. Er is nog geen informatie bekend over een eventuele release in andere landen. Het voordeel van 4K blu-rays is wel dat de schijfjes regiovrij zijn. Een Europese speler kan dus Amerikaanse 4K’s afspelen. Tot nu toe zijn alleen de vijf films van Daniel Craig in 4K uitgebracht op fysieke 4K-media, de overige twintig Bond-films zijn alleen in die kwaliteit te streamen.

Design

Hoe de eventueel nieuwe boxset eruit zal zien, is nog niet bekend. Eerdere Bond-collecties, gesorteerd per acteur, hadden een minimalistisch ontwerp: een witte omslag met een grijs 007-logo, een zwart-witfoto van de acteur en gekleurde tekst. Voor Sean Connery werd destijds rood gebruikt.

In 2023 zijn er echter ook steelbooks verschenen met ontwerpen geïnspireerd op de title sequences van de films. Het is nog onduidelijk welke stijl wordt doorgevoerd in de nieuwe boxset.

In de loop der jaren zijn er meerdere concepten voor James Bond-dvd’s en boxsets ontworpen, maar veel van deze ideeën hebben nooit de productiefase gehaald. Het meest bekend zijn de geschrapte posters van de films, maar ook diverse ontwerpen voor video-, dvd- en blu-rayboxen haalden de productiefase uiteindelijk niet. Een opvallend voorbeeld zijn de ontwerpen van het New Yorkse Inada Studios. Hier schreef Merlijn (tegenwoordig Bondesque Magazine) in 2018 een artikel over.

Het bericht ‘Connery’s 007-films volgend jaar op 4K Ultra HD blu-ray’ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hoewel de film in Nederland op 15 april 1965 verscheen, viert James Bond Nederland het jubileum dit jaar al, samen met liefhebbers wereldwijd.

In de film krijgt Sean Connery’s James Bond de opdracht Auric Goldfinger, een van de rijkste mannen ter wereld, te onderzoeken vanwege vermoedelijke goudsmokkel. Goldfingers hebzucht en brute methoden – zoals het verstikken van zijn eigen secretaresse met goudverf – maken hem een geduchte tegenstander.

Goldfinger en zijn handlanger Oddjob nemen Bond gevangen en proberen hem te doden met een laser, maar Bond ontsnapt op het nippertje. Na zijn gevangenneming wordt hij gedrogeerd en naar Amerika gevlogen in Goldfingers privéjet, bestuurd door Pussy Galore. Daar weet Bond Pussy te overtuigen om hem te helpen en samen dwarsbomen ze met de hulp van Felix Leiter Goldfingers complot.

Kijkje achter de schermen

Ter ere van de film dook EON Productions in het archief om fans te trakteren op exclusieve beelden en documenten. Op de officiële 007-website zijn foto’s, originele scriptnotities en conceptschetsen verzameld. Een bijzonder detail is de notitie van scenarist Richard Maibaum uit 1963, waarin de toon van de film uitvoerig besproken wordt met producent Cubby Broccoli en Sean Connery zelf. Het toont niet alleen hoe nauw betrokken Connery bij het proces was, maar ook zijn inzicht in de juiste balans van spanning en humor voor de rol.

De Aston Martin DB12 Goldfinger Edition

Speciaal voor het 60-jarig jubileum van de eerste Bond-film met een Aston Martin, brengt de iconische Britse autofabrikant een exclusieve editie uit: de DB12 Goldfinger Edition. De limited edition, ontworpen door Q by Aston Martin, omvat onder andere de klassieke Silver Birch-lak en verfijnde 21-inch multispaaks velgen. De auto’s hebben gouden accenten op de zijplanken en een interieur met 18-karaats gouden details. Ook zijn subtiele Prince of Wales-ruitpatronen verwerkt in de bekleding – een knipoog naar Bonds klassieke stijl.

Met een helder verchroomd Q-spatbord en een unieke Goldfinger 60th-logoplaat, ademt de DB12 kracht en exclusiviteit. Prijzen worden helaas niet vermeld.

Een nieuwe Rolls Royce in een oud jasje

Rolls-Royce heeft een exclusieve, eenmalige versie van de Phantom onthuld, de Phantom Goldfinger, geïnspireerd op Auric Goldfingers Phantom III Sedanca de Ville. Met dit model wordt de symboliek van de film doorgevoerd in diverse op maat gemaakte details. De auto heeft een two-tone afwerking, die zorgvuldig is afgestemd op de originele kleur van de Phantom in de film. Aan de voorkant prijkt de beroemde Spirit of Ecstasy, met een afwerking die subtiel verwijst naar het goudsmokkel-thema uit Goldfinger.

Het interieur bevat verwijzingen naar de film, waaronder een verborgen kluis met een massief 18-karaats gouden ‘Speedform’ goudstaaf en een vergulde golfclub in de kofferbak – een eerbetoon aan Bonds eerste ontmoeting met Goldfinger tijdens een golfronde op Stoke Park. In het handschoenkastje is een beroemde uitspraak van Goldfinger in het leer gedrukt: “This is Gold, Mr Bond. All my life, I have been in love with its colour, its brilliance, its divine heaviness.”

Het middelpunt van het interieur is een handgetekende roestvrijstalen illustratie in de ‘gallery’ van de Phantom. Deze toont een isolijnenkaart van de Furka Pass in Zwitserland, de legendarische route die een cruciale rol speelt in de film.

24-karaats gouden miniatuurmodel

Daarnaast kondigt modelauto fabrikant Agora Models een beperkte oplage aan van een 24-karaats vergulde Goldfinger Aston Martin DB5’s in schaal 1:8. Er zijn slechts zeven exemplaren beschikbaar, allen uitgerust met beroemde gadgets zoals de schietstoel en draaibare kentekenplaat. Het gouden model, geprijsd op 29.999 euro, is te bewonderen in The 007 in Burlington Arcade in Mayfair of via de website van Agora Models.

Agora biedt daarnaast twee modellen van de DB5 in Silver Birch aan. Je kunt kiezen voor een regulier Goldfinger-model of voor de variant uit No Time to Die (2021), waarbij het schaalmodel is uitgerust met de gadgets uit de laatste James Bond-film.

Bond-memorabilia op 007Store

De 007-website maakt feestelijkheden compleet met een jubileumgids. Hier zijn verschillende items te vinden, variërend van kleding en accessoires tot exclusieve verzamelobjecten. De volledige Goldfinger-collectie kun je hier vinden, waaronder deze Globe Trotter Carry-On. Welk item ga jij halen?

Een vergeten jubileum

Het zal veel James Bond-liefhebbers meteen opvallen: tien jaar na de première van Goldfinger verscheen toch ook een Bond-film? Dat klopt; The Man With The Golden Gun, de tweede Bond-film met Roger Moore als 007, ging op 20 december 1974 in première. Deze film brak met de toen bekende formule van een misdaadsyndicaat dat een nucleair wapen wil stelen en de wereldvrede bedreigt.

In plaats daarvan introduceerden de producenten Francisco Scaramanga, een koelbloedige huurmoordenaar met een duidelijk doel: James Bond doden. Zijn wapen, een iconisch gouden pistool, is uniek samengesteld uit alledaagse voorwerpen – een aansteker, manchetknoop, pen en sigarettenhouder – en symboliseert zijn dodelijke precisie.

Waarom blijft de viering van dit vijftigjarig jubileum echter zo onderbelicht? Waarschijnlijk draait het om de grotere bekendheid en iconische status van Goldfinger, wat het aantrekkelijk maakt voor commerciële partijen. Dat zien we nu dus duidelijk terug in Burlington Arcade in Londen.

Het bericht 007Store pakt uit voor 60 jaar Goldfinger verscheen eerst op James Bond Nederland.

Zonder een nieuwe film is het leven ook best te doen; ik krijg tenminste geen bommen op mijn dak, dus reden tot klagen heb ik allerminst. Zo kun je natuurlijk alles relativeren, maar daar krijg je geen stukje mee vol.

De nieuwe lente begint met de aankondiging van de nieuwe nul-nul-zeven. Als dat op enig moment aan de orde is, dan mogen we weer gericht dagdromen. Iedere frutsel van de filmset wordt met chirurgische precisie ontleed. De online fanbase gaat lekker los en speculeert dat het een lieve lust is. Dat is waar wij hoognodig aan toe zijn.

Dat geldt niet alleen voor ondergetekende en alle Bond-fans met mij, ook de gemiddelde bioscoopganger ziet James Bond graag. Twee uurtjes verstand op nul, het vertrouwde recept, een nieuw hoofdstuk aan de jarenlange saga. Met andere woorden: de wereld wordt er in zijn geheel beter van.

Ik durf zelfs te stellen: geef ons liever een slechte Bond-film dan geen Bond-film. Er zitten in de Bond-canon genoeg vijfjes en zesjes waar ik met plezier naar kijk: Diamonds Are Forever (1971), The Man with the Golden Gun (1974), Moonraker (1979), A View to a Kill (1985), Quantum of Solace (2008), Spectre (2015) — ik doe maar een greep uit het minder beoordeelde repertoire. Allemaal films die ik met regelmaat en met veel smaak kan waarderen.

Die Another Day (2002) is een historisch dieptepunt waar de filmmakers hun best voor moeten doen om daar enigszins bij in de buurt te komen. Zo slecht dat het bijna knap is. Zelfs met een mindere Bond-film ben ik niet bang daar te geraken. Daarbij heeft ieder wangedrocht zijn liefhebbers: ook de aller slechtste Bond-film weet zijn publiek te bereiken. Slecht is slechts een mening.

Bijkomend voordeel is dat mindere en betere Bond-films elkaar dikwijls afwisselen. Beginnen we met een zesje, dan ligt de lat minder hoog voor de volgende en kan het in principe alleen maar meevallen. Ik zie louter voordelen om dit jaar gewoon lekker te beginnen met filmen.

Het kon ooit en het moet wéér kunnen. Huur een regisseur in die van aanpakken weet. Type Terence Young, Guy Hamilton, Lewis Gilbert of de laatste der Mohicanen John Glen. Deze klassiekers hebben met z’n vieren vijftien Bond-titels op hun naam. Vijftien! Dat is met z’n vieren zestig procent van alle Bond-films!

‘Heb je geen zin, dan maak je maar zin.’ Dit is richting de producenten. Tip aan de veel te late kant: doe het nu eens om en om. Je bent al jaren met z’n tweeën, net als Saltzman en Broccoli in de jaren 60, die namen om en om het voortouw. Dan draaiden ze er in het begin zelfs ieder jaar een productie uit! Nu jullie weer.

Het lijkt alsof scepterzwaaister Barbara Broccoli ons moedwillig aan het tarten is. Zolang zij geen zin maakt, gaat er niks gebeuren. Ik krijg steeds meer het gevoel dat zij daar genoegdoening van krijgt en dat nog héél lang kan volhouden. Heerlijk die macht en dan gewoon niks doen. Daniel Craig is volgens haar nog steeds James Bond en zolang er geen opvolger komt, blijft dat ook.

Dat is ook de reden dat de boel niet wordt verkocht. Het is net als Gollem die die ring in zijn reet had gestopt; er zo lang op zitten dat het je wezen aantast. Gelukkig word je er niet van en knapper ook niet. James Bond (lees: Daniel Craig) is Barbara’s precious, daar moet verder iedereen met z’n tengels van afblijven.

Nu is het beslist niet zo dat ik enkel James Bond-pulp verorber, zo zie ik af en toe ook best een aardige film of serie. Laatst nog het wonderschone Ripley. Man, wat een verslaving. Het recente Scoop vond ik goed, Anatomy of a Fall. Grâce á dieu en Tout s’est bien passé van Ozon, een dosis Lanthimos met onder meer The Lobster en Dogtooth (Poor Things mag ik nog zien), en deze kan ik niet vaak genoeg noemen: Watcher van aanstormend talent Chloe Okuno.

Maar voor al deze producties geldt dat ze komen op het moment dat ik ermee in aanraking kom. Ik kijk er niet reikhalzend naar uit. Vaak zijn het verrassingen, want als ik er sporadisch wel op zat te wachten, valt het dikwijls tegen, zoals met Napoleon, de laatste Indiana Jones en Mission: Impossible en om eerlijk te zijn ook met No Time to Die (2021) en Spectre daarvoor…

Laat die nieuwe Bond-film ook maar tegenvallen. We tellen dan tenminste weer mee in de bioscoop en hopelijk kunnen we gauw door naar een tweede film. Connery deed nummer één en twee in 1962 en 1963, Moore in 1973 en 1974, Dalton in 1987 en 1989, Brosnan in 1995 en 1997 en zelfs Craig had de smaak heel even te pakken voor nummer één en twee in 2006 en 2008. Deel drie gooide in de meeste gevallen helemaal hoge ogen. Ik zie een geruststellende trend.

Wees blij met wat je krijgt en stel je er van te voren niet teveel van voor; een advies dat ik vooral aan mijzelf moet geven…

Het leven is nu eenmaal leuker met een nieuwe Bond-film op komst. Zo simpel is het.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Beter een slechte dan geen Bond-film verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het zorgt voor een verandering van James Bond zelf, want in plaats van de traditionelere cocktail cuffs in de pre-jaren-90-films, dragen Bond-acteurs Pierce Brosnan en Daniel Craig veel meer vaker manchetknopen dan hun voorgangers. In dit eerste deel; de geschiedenis van de manchetknoop, de manchetknopen van Sean Connery, en die van Brosnan.

Waar komt de manchetknoop vandaan

De manchet is de boord van de mouw van een hemd, rondom de pols. De dubbele manchet, ook wel de Franse manchet genoemd, is twee keer zo lang als de enkele manchet. Omdat hij langer is, wordt deze omgeslagen en vastgezet met manchetknopen. Hemden met een enkele manchet hebben een vastgenaaid knoopje waarmee je de boorden dichtmaakt. De dubbele manchetten moeten daarentegen altijd in een zogenaamde ‘kussende’ positie worden vastgemaakt, en overlappen nooit zoals bij een knoopsmanchet.

De formaliteit van de dubbele manchet maakt het de standaard keuze voor hemden bij een smoking, hoewel de cocktail cuff ook geschikt is voor zo’n gelegenheid. Bond en de cocktailmanchet hebben een lange geschiedenis, maar die staat niet centraal in dit artikel.

Dubbele manchetten zijn geschikt voor een pak voor vrijwel elke gelegenheid. Ze passen goed bij jasjes, zowel alledaags als formeel. De formaliteit van dubbele manchetten vereist echter wel een das. Ze mogen niet worden gedragen in een informele omgeving. Dubbele manchetten zijn een minimumvereiste om bij een jacquet te dragen, bijvoorbeeld tijdens een huwelijk, maar gek genoeg zijn enkele manchetten de nettere optie in deze situatie.

Dubbele manchetten zijn voornamelijk op twee manieren van elkaar te onderscheiden. Met name de hoekstijl en de plaatsing van de manchetgaten verschilt. De meeste dubbele manchetten hebben een vierkante hoek – hiermee wordt de hoek aan de achterzijde van de manchet bedoeld. Ze kunnen ook afgeronde of schuin afgesneden hoeken hebben. Afgeronde manchetten hebben als voordeel dat ze soepeler door jasmouw glijden. De manchetgaten zorgen ervoor dat de knoop zichtbaarder of minder zichtbaar is.

De manchetten van de Bond-merken

Hoewel dubbele manchetten met vierkante hoeken technisch gezien de meest formele zijn, is er praktisch geen verschil. Elk type dubbele manchet kan op dezelfde manier worden gedragen. Bond heeft dubbele manchetten gedragen met vierkante, schuin afgesneden en afgeronde hoeken bij een smoking, en hij heeft dubbele manchetten met vierkante en afgeronde hoeken gedragen bij zijn pakken. Matt Spaiser van Bond Suits merkt op dat de schuin afgesneden manchetten op zijn hemden in Goldfinger (1964) ongewoon groot schuin zijn afgesneden, maar ook Bonds Turnbull & Asser-hemd in Casino Royale (2006) is bijvoorbeeld schuin afgesneden.

De plaatsing van de manchetgaten varieert bij Bonds dubbele manchetten. Bij zijn Britse overhemden van Turnbull & Asser en Frank Foster zijn de manchetgaten dicht bij de vouw geplaatst, wat de manchetknopen meer laat zien en en wat meer uitstraling geeft. Bij Bonds Sulka-, Brioni– en Tom Ford-overhemden zijn de gaten gecentreerd op de manchetten. Dit voorkomt dat de knopen uitsteken, deze plaatsing van de manchetgaten heeft als nadeel dat de manchetknopen verder in de jas worden verborgen.

Bond en het gebruik van manchetknopen

Van Dr. No (1962) tot en met Licence to Kill (1989) draagt James Bond bijna uitsluitend manchetknopen bij een smoking of andere formele kleding. De derde film Goldfinger is de uitzondering, waarin Bond ook dubbele manchetten draagt bij zijn pakken en sportievere jasjes.

Vanaf GoldenEye (1995) verandert dit. Lindy Hemming ontwerpt voor alle Brosnan-films en Casino Royale de kostuums, sindsdien draagt Bond bijna altijd dubbele manchetoverhemden bij zijn pakken. Haar opvolgers, de Nederlandse Jany Temime en de Amerikaanse Suttirat Anne Larlarb, namen dit nieuwe gebruik over voor de laatste drie films in de franchise.

James Bond breekt wel de regels in Quantum of Solace (2008) wanneer hij een hemd met dubbele manchetten draagt met zijn shawlkraagvest. De resultaten zijn niet erg mooi. Niet alleen botsen formele dubbele manchetten met het informele ensemble, ze knellen onder een strak gebreide mouw.

De manchetknopen van Connery

In de eerste scène dat we Sean Connery als James Bond zien in Dr. No speelt hij Baccarat tegenover Sylvia Trench. Op het moment dat hij de iconische woorden “Bond, James Bond” uitspreekt, zien we hem vierkante roségouden manchetknopen dragen. Later, in Goldfinger, draagt hij deze manchetknopen nogmaals in meerdere scènes. Waaronder tijdens zijn eerste ontmoeting met M, tijdens het gesprek met Colonel Smithers van de Engelse Bank en tijdens de ronde golf met Auric Goldfinger.

Geinig detail is wel dat hij ze verkeerd om draagt in die laatste scène, want in de film lijkt het alsof hij een soort smal ovaalvormige manchetknopen draagt. Eigenlijk is de knevel van de manchetknoop dus te zien. Waar de fout vandaan komt, is niet bekend.

Hoewel het niet goed te achterhalen is wie de desbetreffende manchetknopen hebben gemaakt, heeft Deakin & Francis in samenwerking met Anthony Sinclair geprobeerd het model zo goed mogelijk na te maken. En eerlijk, ik denk dat ze dat best goed is gelukt. Het paar is in twee kleurensets beschikbaar, roségoud (zoals in de film) en zilver.

De Deakin & Francis X Sinclair Bond Inspired Cufflinks zijn op dit moment uitverkocht, maar via de mail is me verzekerd dat ze weer terug in het assortiment komen. De knopen kosten £ 390, dat is zo’n € 456.

Ovalen Dunhill-manchetknopen in Tomorrow Never Dies

Volgens AJB007-gebruiker Asp9mm draagt Bond in Tomorrow Never Dies manchetten van de Dunhill AD2000-collectie, dit wordt onderschreven door From Tailors with Love. De knopen hebben een herkenbaar ovaal design met een gouden verticaal detail door het midden, met links en rechts daarvan twee zilveren verticale details. Agent 007 draagt ze bij zijn smoking als hij op het feestje van Carver Media Group is, en later wanneer hij de Tomorrow-drukkerij infiltreert. In deze laatste scène zijn ze ook het duidelijkst te zien, zoals op de foto’s van James Bond Lifestyle.

De manchetknopen zijn van sterling zilver en het gouden detail is van 14K goud met een keurmerk ter bevestiging. Hoewel deze manchetknopen niet meer direct te koop zijn bij Dunhill, zijn ze op internet vaak voor ongeveer € 550 te koop.

Georg Jensen 88 in The World Is Not Enough

Pierce Brosnan draagt ​​als James Bond Georg Jensen 88 manchetknopen in de openingsscène van The World Is Not Enough (1999), wanneer hij de bank in Bilbao bezoekt.

De driehoekige, pijlvormige manchetknopen zijn van sterling zilver. Op de vork staat 925 S Denmark en het Georg Jensen-logo, op de andere kant is 88 gestempeld.

Zelf vind ik deze knopen net niet helemaal lekker dragen, de vork is best lang, waardoor mijn dubbele manchetten niet helemaal goed op elkaar aansluiten. Ook zijn de zilveren, pijlvormige knopen vrij groot, waardoor ze al snel opvallen. Wanneer de knopen net wat kleiner waren geweest, hadden ze wat subtieler gestaan. Wel vind ik de vorm van de knopen erg mooi.

Op internet kost een paar in goede conditie je zo’n € 250.

Dunhill-model dubbele ring in The World Is Not Enough

Bond draagt ​​de manchetknopen in verschillende scènes, te beginnen met de aankomst van Bond bij de olievelden in Azerbeidzjan, terwijl hij in zijn BMW Z8 rijdt, en bij de ontmoeting met Elektra King op haar bouwplaats. We kunnen de manchetknopen duidelijk zien in het eerste shot wanneer Bond het stuur van de auto vasthoudt.

Na de achtervolgingsscène op ski’s draagt ​​Bond dezelfde Dunhill-manchetknopen in het paleis van Elektra King in Bakoe. De manchetknopen worden later in de film opnieuw gedragen wanneer Bond Elektra King confronteert in haar paleis, tijdens de volgende ontmoeting met M en de actiescène in de pijplijn waar we een van de beste beelden van de manchetknopen krijgen. De laatste keer dat Bond de manchetknopen draagt, is wanneer hij Zukovsky’s Beluga-kaviaarfabriek bezoekt, die wordt vernietigd door de helikopters met cirkelzaagbladen.

Als je deze knopen wil kopen, dan kost je dat rond de € 460.

Dunhill-model parelmoer-manchetknopen in The World Is Not Enough

In Brosnans derde Bond-film draagt hij nog een paar manchetknopen, wederom van Dunhill. Hij draagt ze in het casino van Zukovsky, als Elektra haar inleg verliest. De knopen hebben een zilveren en gouden rand, en daarin zit een schijf van parelmoer. In het midden van de knopen zit een gouden ‘d’ van het Dunhill-logo.

Deze manchetknopen zijn niet makkelijk te vinden, en zijn ook pas recentelijk wat bekender geworden als manchetknopen van James Bond.

Dunhill dubbele-L-vormige-manchetknopen in Die Another Day

Deze sterling zilver Dunhill-manchetknopen zijn te zien als Bond zich verkleedt in het Rubyeon Royale Hotel in Hong Kong. De scène is gevuld met sluikreclame: een Philips-scheerapparaat, Brioni-hemden en Bollinger in een koeler. De manchetknopen van Dunhill zijn vooral zichtbaar als Bond naar de asbak reikt die hij door de spiegel gooit om meneer Chang te onthullen, en als hij het pistool van de ‘masseuse’ afpakt.

De manchetknopen zien eruit als twee L-vormige stukken in elkaar passen. Op een promotiefoto van Brosnan als Bond in een grijs pak met rode das worden zijn manchetknopen duidelijk zichtbaar. Op dit moment zijn de manchetknopen niet te koop op Ebay, maar volgens James Bond Lifestyle zijn ze over het algemeen goed te vinden.

S.T. Dupont-manchetknopen in Die Another Day

James Bond draagt ​​een paar S.T. Dupont-manchetknopen in de film Die Another Day (2002). De manchetknopen worden gedragen met een Brioni-smoking en een wit Turnbull & Asser-hemd, tijdens de Icarus-satellietpresentatie in het Gustav Graves-ijspaleis in IJsland.

De manchetknopen zijn ook duidelijk te zien in een promotie waarin Pierce Brosnan als Bond een Walther P99 vasthoudt. Ze zijn rond, goudkleurig met een donkergrijze metalen ring en gouden centrum.

ST Dupont is gegraveerd in de grijze metalen schijf aan de voorkant. Made in England en ST Dupont zijn gegraveerd in de vork, en Paris en een merkstempel aan de andere kant van de vork.

Volgende week nemen we uiteraard de manchetknopen van Daniel Craig onder de loep, net als die van geestelijk vader Ian Fleming.

Bronnen: Ambassade Gelegenheidskleding, Black Tie, Bond Suits, From Tailors with Love, James Bond Lifestyle en Hemd Voor Hem

Het tweede deel van dit tweeluik lees je via de link.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Deze manchetknopen draagt James Bond – Deel 1/2 verscheen eerst op James Bond Nederland.