Deze review is spoilervrij.

Een belofte die vijf jaar in de maak was

First Light werd aangekondigd op 19 november 2020, toen nog als Project 007. De wereld zag er toen nog heel anders uit dan nu: we zaten in de nasleep van een pandemie, No Time to Die (2021) was na lang wachten eindelijk verschenen en James Bond was nog altijd eigendom van EON Productions. Het voelde als een veelbelovende tijd voor de franchise, die na een pauze van vijf jaar eindelijk weer in beweging leek te komen.

Toch liep het anders. Niet alleen blijft tot op de dag van vandaag groot nieuws over de volgende Bond-film uit, ook vanuit IO Interactive bleef het lang stil. Ze hielden de game geheim zoals alleen MI6 dat zou kunnen: geen lekken, geen screenshots, enkel af en toe een bericht dat de ontwikkeling “gestaag en naar wens” verliep. Uiteindelijk zou het vijf jaar duren voordat we de eerste beelden zouden zien.

IOI maakte bij hun aankondiging en in de daaropvolgende trailers duidelijk een eigen draai te geven aan het Bond-verhaal, maar wel trouw te blijven aan de basis die Ian Fleming en EON Productions hebben gelegd. First Light beloofde zelfs verder terug te gaan dan Casino Royale (2006) en het “allereerste oorsprongsverhaal” van Bond te vertellen.

Van stealth naar Licence to Kill

Mede door het debacle dat 007 Legends heet, kreeg IO Interactive van EON Productions een duidelijke opdracht mee: “Bond is geen rennend machinegeweer.” Die frustratie van Barbara Broccoli tijdens de Activision-periode vormde het uitgangspunt voor IOI’s aanpak. Om dat te voorkomen ontwikkelde de studio een uniek concept, gebaseerd op het beroemdste onderdeel van Bonds werk, zijn Licence to Kill.

Het escalatieconcept werkt uitstekend. Bond probeert in principe niet als eerste te schieten wanneer hij ergens binnendringt, precies zoals je van een agent mag verwachten. De Licence to Kill zorgt ervoor dat stealth vaak de eerste optie is. Dat werkt verrassend goed en is ook nog eens leuk. Dankzij de Q Lens zie je eenvoudig waar vijanden zich bevinden en de meerdere looproutes in elk level doen denken aan het beste van de Hitman-franchise. Het levert gevarieerde gameplay op waarin je zelf bepaalt hoe je een missie benadert: rondhangen en luisteren naar niet-speelbare personages (npc’s), onderzoek doen, de omgeving gebruiken of doelwitten uitschakelen met gadgets. Hier schittert First Light echt.

Wanneer je toch wordt ontdekt, is vechten vaak de beste optie, zolang er nog niet is geschoten. Bond vecht heerlijk: krachtig, gevarieerd en met voelbaar gewicht achter elke klap. Met combo’s, worpen en het gebruik van objecten uit de omgeving voelt melee-combat beter dan ooit in een Bond-game.

Langdurige escalatie leidt uiteindelijk tot schietactie, ook daarin blinkt de game uit. De animatie waarin Bond soepel wapens oppakt, rechtstreeks uit No Time to Die, voelt typisch Bond. Kogels zijn schaars, waardoor je moet nadenken over elke confrontatie. Bonds instinct, een vorm van beperkte slow motion, helpt daarbij. IOI maakt duidelijke keuzes die passen bij zowel Broccoli’s wensen als hun eigen Hitman-ervaring en dat pakt uitstekend uit.

De terugkeer van gadgets en voertuigen

Wanneer knokken en schieten niet genoeg zijn, kun je terugvallen op je gadgets. Deze zijn modern, maar met ruimte voor klassieke elementen uit de oude films. De Q Lens toont precies welke gadget je waarvoor kunt gebruiken. Elke gadget kost een resource — batterij voor je horloge, chemicaliën voor overige gadgets — waardoor je er niet altijd blind op los kunt experimenteren. Is je resource op? Dan zal je een andere oplossing moeten vinden.

Gelukkig zijn resources eenvoudig aan te vullen door goed om je heen te kijken. In het begin ben je beperkt tot twee gadgets en je horloge, maar later mag je een derde gadget meenemen. De variatie is groot, al is het makkelijk om vast te houden aan dezelfde favorieten. De band tussen Q en Bond wordt bovendien sterk neergezet; Q voelt al snel als een vriend, iets wat de jonge Bond goed kan gebruiken.

Naast gadgets keren ook voertuigen terug in de game. Wat jammer is, is dat deze voertuigen je soms erg veel helpen. Natuurlijk rijden er vandaag de dag auto’s op de weg met systemen als lane assist en adaptive cruise control, maar als ik een game speel wil ik zelf rijden, zonder al te nadrukkelijk bij het handje te worden genomen. Daarbij is het een gemiste kans dat Bond telkens in een andere bolide stapt. Zo bouw je minder een band op met een specifieke auto, terwijl juist dat een van de sterkere elementen is in veel Bond-films en hun meest iconische voertuigen.

Desondanks zijn de auto’s en boten een welkome toevoeging en zijn de scènes waarin ze voorkomen sterk neergezet. Er valt dus zeker genoeg te genieten wanneer Bond achter het stuur zit.

Bruisende omgevingen met veel details

Het levelontwerp is vaak uitstekend. De game duwt je subtiel in de juiste richting, terwijl de sandbox-opzet perfect werkt. Omgevingen zijn rijk gedetailleerd, npc’s voeren levendige gesprekken en de wereld bruist. Ook zijn er in de spelwereld verschillende verzamelobjecten te vinden. Deze zijn niet terug te vinden in het hoofdmenu, maar wel in de SimTac-omgeving in de kelder van Q Lab.

Ben je op een plek waar je niet hoort te zijn en een npc stelt je lastige vragen? Dan komt James’ innerlijke Klaus Hergersheimer perfect van pas. Met minimale moeite en een flinke dosis bluf praat hij zich moeiteloos uit ongemakkelijke situaties, zowel met burgers als vijanden. Voor vrijwel elke confrontatie heeft Bond wel een gevatte kwinkslag klaar.

Alle locaties hebben een eigen sfeer en bieden veel mogelijkheden om levels op verschillende manieren te voltooien, wat de herspeelbaarheid verhoogt. Door de levels heen vind je talloze objecten en verwijzingen waar Bond-verzamelaars blij van worden. IOI heeft duidelijk de films gezien én de boeken gelezen. Daar blijft het niet bij, want er zijn ook genoeg knipogen te vinden naar andere Bond-media, zoals vervolgschrijvers en oude games van eerdere uitgevers.

Wie is deze jonge James Bond?

De 26-jarige Bond die we spelen heeft al veel meegemaakt, maar is nog geen meedogenloze agent. Hij is fris, optimistisch en nog niet volledig gevormd. Naarmate het spel vordert, leren we meer over zijn verleden en herkennen we steeds meer de man die hij uiteindelijk wordt.

Patrick Gibson zet een uitstekende jonge Bond neer. Zijn stem klinkt misschien niet typisch Bond, maar zijn interpretatie voelt geloofwaardig: zijn blik, houding en manier van omgaan met autoriteit kloppen precies. Hij heeft een ondeugende blik in zijn ogen en de chemie met andere personages sluit naadloos op elkaar aan.

Toch wringt het script soms. Bond blijkt Reservoir Dogs (1992) te hebben gezien en te kunnen memen; grappig, maar andere woordkeuzes niet altijd passend. Woorden als “mate” of “lads” voelen niet Bondiaans, zelfs niet voor een jonge James. Soms mist hij net dat vleugje stijl en exclusiviteit dat Bond definieert. Misschien past dat bij een tijd waarin iedere influencer en beroemdheid relatable moet zijn, maar van James Bond verwacht ik toch net wat meer klasse.

Verhaal: een dreiging die minder indruk maakt

De promotie hield bewust geheim wie 009 is, wie de man met het gouden masker is of dat dit wellicht dezelfde persoon is. IOI focuste vooral op Bonds weg naar zijn 00-status, minder op de dreiging zelf. En waar Bond zelf sterk wordt neergezet, voelt de dreiging minder overtuigend.

Hoewel deze dreiging en de verhaallijn daar naartoe logisch is uitgewerkt, wist het me niet echt te grijpen. IOI heeft zo goed naar de films gekeken dat ze helaas ook enkele zwakke of al vaak geziene verhaallijnen hebben overgenomen. Veel plotelementen waren voorspelbaar of té herkenbaar, wat de verrassing wegnam. Soms voelt de game als een herhaling van plotlijnen uit films die we inmiddels al te vaak hebben gezien, zoals wederom de zoektocht naar een rogue agent. Iets wat we al kennen uit GoldenEye (1995) en Skyfall (2012).

Toch is één aspect sterk uitgewerkt: de vraag of Bond door iemand verraden gaat worden. First Light creëert een sterke sfeer waarin personages balanceren op ethische en morele grenzen en de cast zet dat overtuigend neer. Vrijwel iedereen stond op mijn verdachtenlijstje, zonder duidelijke aanwijzingen. Het zorgt voor een mysterieus randje waardoor ik wel geïnvesteerd bleef in de verhaallijn.

TacSim van Q Branch

Wie geen zin heeft in het verhaal kan terecht in de TacSim van Q: een trainingsruimte die doet denken aan de vr‑scène uit Die Another Day (2002). Hier oefen je combat, gunplay en scenario’s zonder narratief, en door challenges te voltooien speel je outfits, gadgets en upgrades vrij.

Leuk, maar niet zo interessant als de verhaalmodus. Vooral omdat outfits alleen in TacSim te gebruiken zijn, terwijl de promotie juist sterk op die outfits leunde. Het was veel aantrekkelijker geweest als spelers, zoals in de From Russia with Love (2005), tijdens de campagne van outfit konden wisselen. Daardoor voelt een deel van de promotie als een valse belofte: ik wil mijn vrijgespeelde outfits, en zeker outfits waarvoor spelers soms extra hebben betaald, kunnen gebruiken wanneer ik dat wil.

Natuurlijk is het niet logisch om in een combatpak van de Royal Navy door een zonovergoten paradijs te lopen en cocktails te drinken, maar de gamer in mij verlangt wel naar die vrijheid. Juist omdat de promotie zo sterk op outfits focuste, is het teleurstellend dat deze opties in de verhaalmodus zo beperkt zijn. Zeker omdat die modus veel leuker is dan de TacSim.

Het fundament met de Glacier-engine

First Light draait op de custom engine van IO Interactive, genaamd Glacier, en de kracht daarvan wordt indrukwekkend tentoongesteld. Ik speelde de game op een Xbox Series X en alle omgevingen zien er niet alleen prachtig uit, maar laden ook snel en soepel in.

Bugs komen nauwelijks voor en de paar keer dat ik er een tegenkwam, was deze zo klein dat hem al snel weer vergeten was. Daarvoor speelt de game simpelweg te prettig weg. De enige keer dat ik vast kwam te zitten, vormde bovendien geen groot probleem, omdat je dankzij de vele checkpoints nooit ver verwijderd bent van je laatste voortgangspunt. De Glacier-engine kan veel aan en levert die prestatie, net als Bond in de game, moeiteloos.

Muziek en titelsequentie zijn feest van herkenning en flair

First Light blinkt duidelijk uit op technisch vlak. Wat echter minstens zo belangrijk is voor de sfeer die je door de hele game voelt, is de muziek. De koperen instrumenten knallen goed door en vormen een feest van herkenning voor liefhebbers. Regelmatig keren riffs uit de films terug en wanneer het nodig is, wordt de muziek heerlijk bombastisch. Op sommige momenten ontstaat een perfecte harmonie tussen gameplay, actie en muziek. Juist dan komen de actiescènes echt tot leven.

Daarbij helpt het dat de muziek niet alleen filmisch klinkt, maar ook dat er voor de titelsequentie duidelijk goed is gekeken naar het werk van EON Productions. De openingssequentie lijkt rechtstreeks van Daniel Kleinman te komen en doet nauwelijks onder voor die van de recente Craig-films. Zelfs de manier waarop de namen in beeld verschijnen, met hetzelfde lettertype als in de films (Century Gothic), inclusief timing en animatie, voelt volledig authentiek.

De visuele stijl leunt sterk op herkenbare elementen uit de films, zoals Bonds rennende schaduw. Tegelijkertijd weet de game met zijn gouden kleurpalet en grote schaakstukken een eigen identiteit neer te zetten. Daarmee weet IOI misschien wel de meest authentieke Bond-filmervaring tot nu toe naar consoles te brengen.

Conclusie

First Light is een zeer welkome game, zeker na de 007-droogte van de afgelopen jaren. Het spel biedt prachtige omgevingen, sterk levelontwerp, vloeiende gameplay en draait als een zonnetje. Patrick Gibson zet een overtuigende jonge Bond neer en de wereld voelt levendig, rijk en vol details die fans zullen herkennen.

Hoewel het verhaal hier en daar steken laat vallen en soms te voorspelbaar is, wordt dat ruimschoots opgevangen door de geweldige atmosfeer, de slimme Licence to Kill-mechaniek en de variatie in stealth, combat en gadgets. De Glacier-engine levert bovendien een technisch indrukwekkende ervaring af, met minimale bugs en snelle laadtijden.

IO Interactive heeft een Gen Z-James Bond naar de 21e eeuw gebracht en daarmee 007 klaargestoomd voor een nieuwe generatie liefhebbers, zonder daarbij de rijke geschiedenis van de franchise uit het oog te verliezen.

00 status for IO Interactive confirmed.

First Light is nu beschikbaar voor Xbox Series X/S, PlayStation 5 en pc (Steam, Epic Games Store). Voor Nintendo Switch 2 is nog geen releasedatum bekend.

Bekijk onze overzichtspagina voor toekomstige updates over de game.

Het bericht Review: First Light zet James Bond in een nieuw licht (spoilervrij) verscheen eerst op James Bond Nederland.

This review is spoiler-free.

A promise five years in the making

First Light was announced on November 19, 2020, under the working title Project 007. The world looked very different back then: we were still dealing with the aftermath of a pandemic, No Time to Die (2021) had finally arrived after multiple delays, and James Bond was still under the stewardship of EON Productions. It felt like a promising time for the franchise, which seemed ready to move again after a five-year hiatus.

Things turned out differently. Not only has major news regarding the next Bond film remained absent to this day, but IO Interactive also stayed remarkably quiet. They guarded the game as closely as MI6 itself would: no leaks, no screenshots, only the occasional update that development was progressing “steadily and according to plan.” In the end, it would take five years before we saw the first footage.

From the announcement onward, IOI made it clear that they intended to put their own spin on the Bond story while remaining faithful to the foundations laid by Ian Fleming and EON Productions. First Light even promised to go further back than Casino Royale (2006), telling what it called Bond’s “very first origin story.”

From stealth to a Kill

Partly due to the debacle known as 007 Legends, IO Interactive received a clear directive from EON Productions: “Bond is not a running machine gun.” Barbara Broccoli’s frustration with the Activision era became the foundation of IOI’s approach. To avoid repeating those mistakes, the studio developed a unique gameplay concept built around the most famous aspect of Bond’s profession: his Licence to Kill.

The escalation system works exceptionally well. Bond doesn’t immediately start shooting whenever he infiltrates a location, exactly as you would expect from a professional agent. The Licence to Kill mechanic naturally encourages stealth as the primary option. It works surprisingly well—and, more importantly, it’s a lot of fun. Thanks to the Q Lens, it’s easy to track enemy positions, while the multiple routes available in each level recall the very best of the Hitman franchise. The result is varied gameplay that allows you to approach missions however you prefer: eavesdropping on npc’s (non-playable characters), conducting investigations, using the environment to your advantage, or eliminating targets with gadgets. This is where First Light truly shines.

If you’re discovered, fighting is often the best option, as long as bullets haven’t started flying yet. Bond’s hand-to-hand combat feels fantastic: powerful, varied, and packed with satisfying weight behind every strike. Between combos, throws, and environmental takedowns, melee combat is better than it has ever been in a Bond game.

Prolonged escalation eventually leads to gunplay, and the game excels there as well. The animation of Bond smoothly picking up weapons, lifted straight out of No Time to Die, feels quintessentially Bond. Ammunition is scarce, forcing you to carefully consider every confrontation. Bond’s Instinct ability, a limited form of slow motion, helps level the playing field. IOI makes deliberate design choices that align with both Broccoli’s vision and the studio’s Hitman expertise, and the result works brilliantly.

The return of gadgets and vehicles

When fists and firearms aren’t enough, you can rely on your gadgets. They feel modern while still leaving room for classic elements from the older films. The Q Lens clearly indicates which gadget can be used in any given situation. Every gadget consumes resources—battery power for your watch, chemicals for other devices—meaning you can’t endlessly experiment without consequence. Run out of resources, and you’ll need to find another solution.

Fortunately, resources are easy to replenish if you pay attention to your surroundings. Early on, you’re limited to two gadgets and your watch, but later you’ll gain access to a third slot. The variety is impressive, although it’s easy to stick with a few personal favorites. The relationship between Q and Bond is also portrayed very effectively; Q quickly feels like a genuine friend, something this younger Bond desperately needs.

Vehicles also make their return. One minor disappointment is that they occasionally do a little too much for you. Modern cars may come equipped with lane assist and adaptive cruise control, but when I’m playing a game, I want to drive myself rather than feel guided every step of the way. It’s also a missed opportunity that Bond constantly switches between vehicles. As a result, you never really develop an attachment to a specific car, despite that being one of the strongest recurring elements in many Bond films and their most iconic vehicles.

Even so, the cars and boats are a welcome addition, and the sequences featuring them are impressively executed. There is certainly plenty to enjoy whenever Bond gets behind the wheel.

Vibrant environments packed with details

The level design is frequently outstanding. The game subtly nudges you in the right direction while fully embracing a sandbox structure. Environments are richly detailed, npc’s engage in lively conversations, and the world feels alive. There are also various collectibles to be found throughout the game world. These cannot be viewed in the main menu, but they can be found in the SimTac environment in the basement of Q Lab.

Find yourself somewhere you shouldn’t be and an NPC starts asking difficult questions? That’s when James’ inner Klaus Hergersheimer comes to the rescue. With minimal effort and a healthy dose of confidence, he effortlessly talks his way out of awkward situations, whether dealing with civilians or enemies. Bond always seems to have a clever quip ready for every encounter.

Each location has its own distinct atmosphere and offers multiple ways to complete objectives, greatly increasing replay value. Throughout the levels you’ll discover countless collectibles and references that Bond enthusiasts will adore. IOI has clearly watched the films and read the novels. The references don’t stop there, either, as there are numerous nods to other Bond media, including continuation authors and older games from previous publishers.

Who is this young Bond?

The 26-year-old Bond we play has already experienced a great deal, but he has not yet become the ruthless agent we know. He is fresh, optimistic, and still a work in progress. As the game progresses, we learn more about his past and gradually begin to recognize the man he will eventually become.

Patrick Gibson delivers an excellent young Bond. His voice may not sound traditionally Bond-like, but his interpretation feels believable. His expressions, posture, and attitude toward authority all feel exactly right. There’s a mischievous glint in his eye, and his chemistry with the rest of the cast works effortlessly.

At times, however, the script feels slightly off. Bond apparently has seen Reservoir Dogs (1992) and understands internet memes. That’s amusing enough, but other dialogue choices don’t always fit. Words like “mate” or “lads” feel distinctly un-Bond-like, even for a younger version of the character. Occasionally, he lacks that final touch of style and exclusivity that defines James Bond. Perhaps that reflects a world where every influencer and celebrity is expected to be relatable, but I still expect a little more class from 007.

Story: A Threat That Doesn’t Fully Land

The marketing carefully avoided revealing who 009 is, who the man in the golden mask might be, or whether they’re even the same person. IOI focused primarily on Bond’s journey toward earning his 00 status rather than on the central threat itself. While Bond is portrayed strongly, the threat never feels quite as compelling.

Although the plot surrounding this threat is logically constructed, it never fully grabbed me. IOI studied the films so thoroughly that they unfortunately inherited some of their weaker and more familiar story beats as well. Many plot developments felt predictable or overly recognizable, reducing their impact. At times, the game feels like a rehash of storylines we’ve already seen too often—such as yet another rogue agent narrative, something familiar from both GoldenEye (1995) and Skyfall (2012).

One aspect is particularly well executed, however: the question of whether Bond will ultimately be betrayed by someone close to him. First Light creates an atmosphere where characters constantly walk the line between ethical and moral boundaries, and the cast sells that tension convincingly. Almost everyone ended up on my suspect list at one point, without any obvious clues pointing the way. The resulting sense of mystery kept me invested in the story even when the larger threat did not.

TacSim: Q Branch’s training ground

Players who aren’t interested in the story can head to Q’s TacSim, a training facility reminiscent of the VR sequence from Die Another Day (2002). Here, you can practice combat, gunplay, and various scenarios without narrative interruptions. Completing challenges unlocks outfits, gadgets, and upgrades.

It’s enjoyable, but not nearly as compelling as the story mode. That’s largely because outfits can only be used inside TacSim, despite the game’s marketing placing significant emphasis on them. It would have been far more appealing if players could switch outfits during the campaign, similar to From Russia with Love (2005). As it stands, part of the marketing feels like a false promise. I want to use my unlocked outfits, and especially the outfits some players paid extra for, whenever I choose.

Sure, it may not make much sense to stroll through a tropical paradise in a Royal Navy combat suit while sipping cocktails, but the gamer in me still craves that freedom. Because the marketing focused so heavily on outfits, it’s disappointing to see those options restricted in story mode. Particularly when that mode is considerably more enjoyable than TacSim itself.

The Foundation: Glacier Engine

First Light runs on IO Interactive’s proprietary Glacier engine, and its capabilities are on full display. I played on Xbox Series X, and every environment not only looks stunning but also loads quickly and smoothly.

Bugs are extremely rare, and the few I encountered were so minor that I quickly forgot about them. Luckily, the game is simply too enjoyable to dwell on such issues. The only time I became stuck was hardly a problem thanks to the generous checkpoint system, which ensures you’re never far from your most recent progress. The Glacier engine handles an enormous amount with apparent ease and, much like Bond himself, makes it look effortless.

Music and title sequence are a celebration of familiarity and flair

First Light clearly excels on a technical level. Equally important, however, is the music, which plays a huge role in shaping the atmosphere throughout the experience. The brass section hits hard and provides a constant sense of familiarity for Bond fans. Iconic riffs from the films regularly return, and when required, the score becomes gloriously bombastic. At its best, gameplay, action, and music come together in perfect harmony, bringing the action sequences to life.

It helps that the soundtrack doesn’t just sound cinematic; the title sequence itself demonstrates a clear appreciation for the work of EON Productions. The opening feels as though it could have been created by Daniel Kleinman himself and stands shoulder to shoulder with the title sequences from the Craig era. Even the way names appear onscreen (with the same Century Gothic font used in the films, complete with matching timing and animation) feels entirely authentic.

The visual style draws heavily on familiar Bond imagery, including Bond’s running silhouette. At the same time, the game establishes its own identity through a striking golden color palette and oversized chess pieces. In doing so, IOI may have delivered the most authentic Bond film experience ever brought to consoles.

Conclusion

FFirst Light is an extremely welcome addition, especially after the Bond drought of recent years. The game offers beautiful environments, strong level design, fluid gameplay, and excellent performance. Patrick Gibson delivers a convincing young Bond, while the world feels alive, detailed, and packed with references fans will appreciate.

Although the story occasionally stumbles and can be somewhat predictable, those shortcomings are more than compensated for by the game’s superb atmosphere, clever Licence to Kill mechanic, and the variety offered by stealth, combat, and gadgets. The Glacier engine also delivers an impressive technical showcase, with minimal bugs and fast loading times.

IO Interactive has brought a Gen Z James Bond into the 21st century and successfully prepared 007 for a new generation of fans without losing sight of the franchise’s rich history.

00 status for IO Interactive confirmed.

First Light is now available on Xbox Series X/S, PlayStation 5, and PC (Steam and Epic Games Store). A release date for Nintendo Switch 2 has not yet been announced.

Het bericht Review: First Light puts James Bond in a new light (spoiler free) verscheen eerst op James Bond Nederland.

In the Austrian region of Vorarlberg lies the village of Sankt Gallenkirch. It’s the heart of the Silvretta Montafon ski area. I’ve settled here with my father for two weeks to enjoy the fresh Alpine air. During our vacation, we’re treated to everything this breathtaking region has to offer: icy cold days, half a meter of snow, exciting hikes, stunning views, and Kaiserwetter. That is something James Bond would definitely enjoy here: clear blue skies and winter sun shining over freshly fallen snow. The chalet where my father and I are staying could easily serve as a location in a Bond film.

As I read Darker Than The Sun, I easily imagine the Austrian locations from the movies. Sölden, for example, is just an hour away. Because of the weather, the locations from Spectre (2015) can’t be visited. Authors Ajay Chowdhury and Matthew Field describe the Alps as the kind of place Ian Fleming, James Bond’s creator, stayed during a difficult mental period when he was eighteen. He stayed in the ski village of Kitzbühel, nearly two hundred kilometers from Sölden, the place where Fleming learned to ski and to write.

Locations

Darker Than The Sun: An Atlas of James Bond Movie Locations covers the filming locations from the 25 ‘official’ James Bond films. It’s important to note that the authors refer only to the EON Productions films. So don’t expect information about Never Say Never Again (1983) or the two Casino Royale productions from 1954 and 1967.

It’s impressive that Ajay and Matthew managed to fit so much information about the films into such a compact, nearly square book. It’s the kind of guide you can easily slip into your bag while discovering Bond film locations.

This leads naturally to the comparison with that other Bond travel guide: On the Tracks of 007. After thirty years, that book has become an icon in the Bond community.

However, it focuses more on exploring the locations yourself rather than the stories behind them. It’s also very much the personal journey of Martijn Mulder, the man behind the book. Saying that the two books are identical would be far too easy.

Background Information

This atlas of James Bond film locations is more than just a travel guide. The authors provide detailed descriptions of each location and clearly choose to include a lot of background information. That makes the book truly unique in the niche it occupies. A few examples that stood out to me:

In the chapter on For Your Eyes Only (1981), we learn that cooperation with the monks of the Aghia Triatha monastery didn’t run smoothly. In the film, this is where the final confrontation between Kristatos and Bond takes place, as they battle over the ATAC device (used by the British to communicate with their Polaris submarines). According to producer Michael Wilson, many monks were unhappy with the film crew’s presence.

The monks believed they would receive a more generous financial contribution. As a result, they frequently protested against the crew’s presence. Producer Albert Broccoli managed to calm tensions by making a substantial donation to their charitable fund.

The finale of The World Is Not Enough (1999), set on the Bosporus in Istanbul, presented the filmmakers with different challenges. How do you prevent international maritime traffic from sailing straight through your scenes? Screenwriters Neal Purvis and Robert Wade explain in Darker Than The Sun that chains were once used—stretched between Kiz Kulesi, Maiden’s Tower, and the mainland.

Maiden’s Tower, an 11th-century lighthouse, is where Elektra imprisons Bond and M. For the production, a submarine was placed there, which successfully kept shipping at bay and created a spectacular finale. Today, the lighthouse is a restaurant.

Special Maps

An atlas wouldn’t be complete without topographic maps, and Darker Than The Sun certainly delivers. But the creators added something special: the locations are plotted partly based on cast and crew movements. This adds a dynamic layer to the book.

To incorporate fictional locations—often filmed at Pinewood Studios—into Bond’s journeys, the authors provide a complete overview. Bond’s travels, and those of other characters, are illustrated with photos and stories. Each chapter begins with a map of the full journey, followed by more detailed focus throughout the chapter.

Authors

Ajay Chowdhury and Matthew Field are well-known figures in the James Bond world. They previously co-authored Some Kind of Hero, one of the most extensive reference works on the films, full of anecdotes and stories from cast and crew.

With Spy Octane: The Vehicles of James Bond, Volume One, you dive into the world of cars, boats, and other vehicles from the films. This stunning coffee-table book, full of photos and stories, is a real eye-catcher.

I’m certain we’ll hear more from these authors in the future—especially since more volumes of Spy Octane have already been announced. These men live and breathe James Bond, and I’m privileged to call them my friends.

A Clear Conclusion

If I had to translate the book into a star rating, there’s no way around it: five stars. No more, no less. Darker Than The Sun offers a unique perspective on the world of James Bond and gives readers plenty of ideas to immerse themselves in the world of 007.

The book is full of background information and includes many anecdotes from cast and crew. The per-film maps are a fantastic addition and, after nearly twenty years in the Bond community, they gave me a fresh perspective on the world of 007.

Darker Than The Sun: An Atlas of James Bond Movie Locations is available on Amazon for 35.99 euro. Currently, the American tech giant offers a 36% discount on the Ivy Press publication, bringing the price down to 22.99 euro.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door James Bond Nederland (@jamesbondnl)

Het bericht Review: ‘Darker Than The Sun’: More Than Just Locations verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de film

De radio – een Tivoli Model One Radio (BT) – is in No Time to Die (2021) nauwelijks te zien. Enkel aan het begin van de film als Bond en Nomi zijn huis binnenkomen na een avond ‘uitgaan’. Al was de avond uit voor hen beiden eerder onderdeel van een missie, dan het traditionele even een drankje doen. Je kunt de Model One in de film zien rond 40:00, op het moment dat James een drankje inschenkt voor Nomi en zij hem vraagt: “Is that your bedroom?”

De uitvoering die Bond op zijn bureau heeft staan is de walnoot/beige kleurencombinatie met handgemaakte houten kast, een grote bruine knop met wijzerplaat en twee kleinere bruine knoppen. Dat het deze specifieke kleurencombinatie van de radio betreft, is duidelijker te zien in de onderstaande achter-de-schermenfoto. Of de uitvoering van de radio het standaard- of het bluetoothmodel is, is uit deze foto niet op te maken. Een ander herkenbaar onderdeel op het hoge bureau is James’ zwarte Artemide Tizio 50 tafellamp.

Het ontwerp

De radio in No Time to Die kan het standaardmodel zijn of de bluetoothvariant, dat is uit het beschikbare beeldmateriaal niet op te maken. De twee versies lijken veel op elkaar, met als enige verschil de toevoeging “BT” in de naam, een bluetoothlogo op de voorkant van de kast en de tekst “BT” boven het woord “AUX”. Zelf heb ik de bluetoothvariant gekocht, omdat die slechts € 20 duurder is en ik op zoek was naar een nieuwe bluetoothspeaker. Dat is dus ook de variant die ik in deze review onder handen neem.

Toen ik de Model One BT voor het eerst uit de doos haalde, viel het me direct op hoe zwaar deze was. Hoewel het een compact apparaat is (ongeveer 11 x 21 x 13 cm), weegt hij ruim 1,8 kg. Veel van het ontwerp van de radio spreekt voor zichzelf, daardoor is hij makkelijk in gebruik. Het groene lampje onder de volumeknop brandt als de Model One aanstaat en het iets grotere gele lampje licht op als je verbinding hebt met een radiozender. De grote bruine knop met wijzerplaat is wat zwaar om te draaien, maar daardoor kun je deze goed afstellen als je een radiozender wil zoeken. Dit zorgt ervoor dat je niet zomaar je favoriete zender voorbij draait.

De behuizing van de Model One BT is een met de handgemaakte houten omkasting, die daarmee als akoestische klankkast fungeert. Aan de onderzijde van de radio zit een gat, samen met vier stevige rubberen poten van ongeveer een halve centimeter hoog. Zelf heb ik de grote antenne naar beneden staan zodat hij niet te zien is, maar je kan deze vrij ver uitschuiven. Ook kun je externe apparaten aan de radio koppelen, zoals onder andere een externe AM-antenne, een AUX-kabel of een koptelefoon.

Geluidskwaliteit en klein minpuntje

Zelf ben ik erg te spreken over het geluid van deze radio. FM klinkt zoals je dat van FM verwacht, maar wanneer je de Model One met een AUX-kabel of via bluetooth verbindt komt deze tot zijn recht. De radio klinkt natuurlijk en ook de lage tonen zijn goed, tenminste, voor zover ik dat als niet-audiofiel kan beoordelen. Zelf gebruik ik Spotify om mijn muziek te streamen, ik heb daar wel in de instellingen zitten spelen met de equalizer om het geluid naar mijn voorkeur te laten klinken.

Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is het verbinden met bluetooth. Hoewel het op zichzelf een makkelijk proces is, wordt het wat lastig als je meerdere apparaten wil verbinden. Als ik muziek luister via mijn ene apparaat moet ik daarop eerst de verbinding verbreken voordat ik de radio met een ander apparaat kan overnemen. In praktijk vergeet ik soms nog wel eens de verbinding met mijn laptop te verbreken als ik deze dichtklap. In slaapmodus blijft deze echter wel verbonden met de Model One, ik moet dan of mijn laptop openklappen of de AUX-knop op de radio even heen en weer draaien. Nu is dit geen wereldramp en het zorgt er tegelijk voor dat huisgenoten niet per ongeluk met mijn box kunnen verbinden. Is het hinderlijk? Een beetje. Is het erg? Dat niet.

Conclusie

De Tivoli Model One Radio BT is (voor mij) een goede radio. Ben je een echte audiofiel? Dan zou ik zeker meer recensies lezen. Hou je echter net als ik veel van James Bond en ben je op zoek naar een nieuwe radio of bluetooth speaker, dan kan ik de Model One BT zeker aanbevelen. Op de officiële website van Tivoli Audio kost de Model One BT € 199.

Wil je meer inspiratie opdoen uit de huizen van Bond? Bekijk deze pagina’s eens op Bond Lifestyle:

• De Jamaicaanse villa in No Time to Die
• Het Londense appartement in Spectre
• Het appartement in Live and Let Die

Het bericht Review: Tivoli Model One Radio BT verscheen eerst op James Bond Nederland.

Zijn sommige James Bond-films stoute comedy’s? Of uit de kluiten gewassen humorfilms met een tikje thriller en een vleugje spanning en spionage? Na het zien van de nieuwe Guy Ritchie bekruipt mij dat gevoel toch een beetje. De regisseur van cult-klassiekers als Snatch en Lock, Stock And Two Smoking Barrels, maar ook het frivolere The Man From U.N.C.L.E., laat eigenlijk in al z’n films een aanstekelijke dosis brutale, ietwat volkse Britse humor achter. Maakt dat de nieuwe spy-comedy van Ritchie, Operation Fortune: Ruse De Guerre, dan ook een goede film?

Inmiddels zijn acteurs Jason Statham en Hugh Grant al graag geziene gasten op de filmfeestjes van Ritchie. Het zijn dan ook deze twee acteurs die de film de ruggengraat geven die het verdient. Statham, die eerder al te zien was in Snatch (2000) en het recentere Wrath Of Man (2021), is de typische Britse MI6-agent Orson Fortune. Neem James Bond, met dito goed gevulde portemonnee dat gespendeerd wordt aan dure merken, maar dan wel omhoog geklommen vanuit het armere Blackpool en zeker niet met een schoolcarrière in Cambridge. De politiek incorrecte tongval, waar Ritchie een patent op heeft, is ook nu weer terug. Maar dit soort rollen zijn Statham op het lijf geschreven.

Jason Statham en Hugh Grant stralen

En hij mag dan ook aan de slag om z’n eigen Scooby-gang samen te stellen. Dat gebeurt met iets minder zorgvuldigheid als dat Ethan Hunt en 007 doen. Maar ook dit team zal onder leiding van Fortune aan de bak moeten. Een stereotiepe wapenhandelaar, Greg Simmonds (Hugh Grant) zal goed geschaduwd moeten worden, omdat door zijn ‘snode handeltje’ een keur aan wapens zoek raakt en zo in verkeerde handen terecht komt. Als voormalig MI6-agent wordt Fortune door een M-achtig adept (Cary Elwes) binnen de grotere internationale geheime dienst Five Eyes aan het werk gezet (waar hebben we Five…Nine Eyes eerder gehoord?).

De ogenschijnlijke schurk Simmonds wordt met uitermate veel plezier gespeeld door Hugh Grant. Denk even terug aan macho vlegels als Willard Whyte uit Diamonds Are Forever (1971) en wijlen Hugh Hefner met z’n Playboy Mansion, maar dan met lekker aangedikt Cockney accent. Je hebt dan meteen het stralende middelpunt van deze spy spoof te pakken. De voormalige Britse lieveling uit romcoms probeert al wat jaartjes te ontsnappen aan de typecasting van dit genre, en dat lukt ‘m nu uitstekend. Ritchie en z’n co-schrijvers Ivan Atkinson en Marn Davies, weten aan deze kleurrijke dandy ook een stukje mysterie mee te geven. Is het een schurk? Of toch meer een protagonist a la Draco (On Her Majesty’s Secret Service, 1969) of Columbo (For Your Eyes Only, 1981)? Hij krijgt in elk geval de leukste scènes, en krijgt in de climax van de film ook nog een pièce de résistance toebedeeld, waardoor de wat dommige oversekste Greg Simmonds dan toch ineens de ‘brains with balls’ van de film wordt.

En zo doet de film qua acteerwerk eigenlijk het omgekeerde van wat de Bond-producers met de recente 007-films gedaan hebben. Daar waar de Bond-films met Daniel Craig meer gingen leunen op serieuzer comic book-achtig drama en verhaallijnen die duidelijker gestoeld zijn op diversiteit, grijpt Guy Ritchie onbedoeld terug naar z’n naamgenoot uit de vroegere Bond-films: Guy Hamilton. Daniel Craig wilde serieuzer, maar Hugh Grant wilde meer stoutigheid. En ook dat laatste kan dus nog steeds werken.

Matig plot met uitstekende humor

De film is zeker niet perfect. Daar zorgt een plotlijn met téveel losse eindjes en te weinig uitleg voor. Zo moet er door agent Fortune een Hollywoodster gerekruteerd worden, Francesco. Een rol die weinig indrukwekkend wordt vertolkt door Josh Hartnett. Wapenliefhebber Greg Simmonds is een groot fan van ‘m en dat zorgt voor enkele hilarische momentjes. Maar de oorspronkelijke reden voor het op de hielen zitten van Simmonds, door eerst een mad scientist’s USB-stick af te pakken, waar vervolgens een spoor van wapen-Euro’s op te vinden zou zijn, die dan ineens zou kúnnen leiden naar een nieuw gevaarlijker wapen, zonder ook maar iets te weten wát dat grotere wapen precies voor kwaad kan aanrichten, is natuurlijk de grootst mogelijke nonsens. Ja, we weten dat het later een AI-wapen betreft dat met GoldenEye-achtige proporties alle computers op Aarde lam kan leggen. Alleen erg logisch is het allemaal niet. Je zou bijna denken dat Guy Ritchie het schurkenplannetje expres zo ongeloofwaardig mogelijk heeft gemaakt.

Maar juist dán kun je met humor veel meer verbloemen dan je aanvankelijk verwacht. En mag het ook als het een spy-comedy betreft? Een film die zichzelf niet al te serieus neemt, komt al snel weg met Delta-9 gas dat hele legers kan bedwelmen (Goldfinger, 1964), of een schurk in drag (Diamonds Are Forever). Guy Ritchie is zich daar wat meer van bewust dan ik aanvankelijk dacht. En in een wereld met vooral de laatste tijd genóég kommer en kwel, zorgt deze film voor een frisse dosis escapisme.

Guy Hamilton-actie door Guy Ritchie

Guy Ritchie wil nadrukkelijk teruggrijpen naar de belachelijke plots van klassieke Bond-films uit een tijd dat die belachelijkheid op de koop toe werd genomen. Dat lukt ‘m, net als met The Man From U.N.C.L.E. (2015), redelijk. ‘Neem jezelf niet al te serieus’ zal het adagium zijn geweest. De luxe party vol duur geklede filantropen op Simmond’s jacht is daar een voorbeeld van. Ook op het vlak van production design wordt er niet met dure Oscar CV’s gestrooid. Er hoeft echt niet met prijzige Directors of Photography gewerkt te worden die steevast een dramatisch kleurenfilter willen toepassen. Ritchie laat de luxe in de mooiste verzadigde kleuren zien, misschien voor een vriendelijker prijsje.

De actie is wat dat betreft niet erg vernieuwend of trendsettend. Maar afgezet tegen bijvoorbeeld No Time to Die (2021) roept dat de vraag op of datzelfde ook voor de veel duurdere Bond-films geldt. En dan ineens is de achtervolging in Francesco’s rode Mustang, mét kogelwerend glas, best leuk! Ook de stuntchoreografie en vechtscenes zitten goed in elkaar; meerdere handlangers van Simmonds krijgen aan de stok met Jason Statham waardoor er nogal wat lichamen van grote hoogtes de diepte in storten (denk even aan Sandor, The Spy Who Loved Me, 1977). Dan kan zelfs een moderne herinterpretatie van de voice box uit Diamonds Are Forever geen levens redden, maar de daaruit voortkomende blunders werken wel op je glimlachspieren. De actie wordt dan ook nog eens leuk verpakt met een effectieve soundtrack van de relatief onbekende componist Christopher Benstead.

Operation Fortune: Ruse De Guerre is niet Guy Ritchie’s beste film. Want ook daar laat het overige acteerwerk te weinig indruk achter. Aubrey Plaza als CIA-agent Sarah Fidel is leuk als computerprogrammeur, maar heeft in deze film niet het charisma om een onuitwisbare indruk achter te laten. En rapper Bugzy Malone als J.J. Davies heeft het script niet mee, waardoor je ‘m snel genoeg weer vergeet. Maar zelfs dán is de film de moeite waard om het nieuwe jaar mee te beginnen; een actiefilm die geen 4 sterren krijgt, maar op heel veel leuke momenten daar wèl tegen aan schurkt. Wie weet gaan toekomstige Bond-films nog eens leentjebuur doen bij Ritchie’s tongue-in-cheek manier van filmen…

• Operation Fortune: Ruse De Guerre
• Spionage actiekomedie
• ★★★☆☆
• Regie Guy Ritchie
• Met Jason Statham, Aubrey Plaza, Cary Elwes, Hugh Grant
• 144 min

Het bericht Recensie: Operation Fortune: Ruse De Guerre ★★★☆☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

No Time To Die is geen standaard James Bond avontuur. De film wijkt zelfs behoorlijk af van klassieke films als Goldfinger (1964), The Spy Who Loved Me (1977), The Living Daylights (1987) en GoldenEye (1995). Zelfs Spectre (2015) is als je No Time To Die hebt gezien vrij gewoon.

Eigenlijk startte het afscheid nemen van een klassiek verhaal waarin er iets in de wereld gebeurd, Bond het oppikte hij bij M langsgaat, het onderzoekt, de schurk dood en het meisje krijgt al bij Casino Royale (2006). De eerste episode uit de Daniel Craig era waarin James zijn licence to kill krijgt en zijn grote liefde verliest. Een ijzersterke boekverfilming. Bond krijgt het in de films daarna, die allemaal bij elkaar horen, persoonlijk flink voor zijn kiezen. Na de dood van zijn geliefde M (Dame Judi Dench) moet hij zich opnieuw uitvinden.

Het verhaal

James (Daniel Craig) en Madeline (Léa Seydoux) genieten van elkaar in het Italiaanse Matera. Maar al gauw wordt hun rust verstoord. Is Madeline wel ze zegt dat ze is? Tijdens de actie met James in de Italiaanse stad zie je hem zich kapot schrikken. Hij is echt overdonderd van wat er met hem gebeurd. Gelukkig herstelt hij zich snel.

In Londen is een stel misdadigers inmiddels bezig met het ontvoeren van wetenschapper Valdo Oubruchev (David Dencik). Eentje met een duidelijke agenda. Dat zet de wereld van James Bond op zijn kop. Hij kan dan nog niet vermoeden wat er allemaal gaat gebeuren. En al helemaal niet wie erachter zit.

Zijn oude vriend Felix Leiter vraagt hem om een pakketje op Cuba op te halen. Een jongedame zal daar op hem wachten. Het is Paloma (Ana de Armas). Ze heeft duidelijk lol in haar werk. Het is alleen jammer dat we haar maar zo kort in de film mogen meemaken.

Ik ga vanaf nu niet verder uitweiden over het verhaal maar je snapt waar het naar toe gaat; Er is een dreiging en deze moet worden opgelost. James Bond staat in No Time To Die voor zijn heftigste missie ooit.

Personages

Daniel Craig ademt James Bond, dat mag ook wel na 16 jaar en vijf films. Je ziet het in alles terug. De maniertjes, de actie het overtuigende spel dat Craig beheerst alsof hij zijn veters strikt. De Bond van Craig heeft het in al die jaren enorm voor zijn kiezen gehad. Verloor hij eerst zijn grote liefde daarna was het de enige vrouw die hij sinds zijn actieve dienst vertrouwde. In No Time To Die zie je James Bond worstelen, lijden, vechten en de op de juiste momenten pieken. Al blijft humor door Craig niet zijn sterkste kant.

Léa Seydoux is duidelijk in haar rol gegroeid. Hoewel ze in Spectre al wat bagage meekreeg is dit in No Time To Die van een hele andere categorie. Swann heeft een nog moeilijkere jeugd gekend dan we in Spectre dachten. Het spel van Seydoux is overtuigend en soms wat afwachtend.

Aan Valdo Oubruchev gespeeld door David Dencik heb ik het eerste uur flink moeten wennen. Zijn onbenulligheid kwam er wat mij betreft te overtuigend uit. Kijk je kan een nerveuze man spelen maar te overdreven is ook niet goed. Totdat zijn personage een zeer belangrijk besluit neemt. Vanaf dat moment begreep ik het spel van Dencik beter.

Het schurken duo Ernst Stavro Blofeld (Christoph Waltz) en Lyutsifer Safin (Rami Malek) lijken wel wat op elkaar. Alleen is Safin ook een vijand van James Bond. Ernst is duidelijk naar James. Safin is ondoorgrondelijk en gedreven door haat. Dat kunnen we volop aanschouwen. Een klassieke Bond schurk wil ik hem niet noemen. Nee hij is meer een Raoul Silva (Skyfall, 2012) type. De man heeft een missie en wil deze koste wat het kost volbrengen. Ook al kost het miljoenen mensenlevens. Daarnaast is hij een meester in het manipuleren van anderen.

Locaties

Locaties zijn altijd een belangrijk onderdeel van de James Bond-films geweest. Dus het zal niemand verbazen dat No Time To Die hierin niet teleur stelt. Het Italiaanse Matera is prachtig in beeld gebracht. Het spat eigenlijk van het scherm. Net als de tijd dat we in de film daar zijn overigens. Dit stuk van de film mag klasse worden genoemd. Matera gesitueerd in de regio Basilicata is een eeuwenoude stad vol tradities. Een van deze zien we in de film terug. De werkelijk prachtige helikopter en drone beelden laten de stad op haar mooist zien. Smalle straatjes en ruimere piazza’s vormen het decor van een spannende auto, motor en voet achtervolging.

Noorwegen gooit het over een andere boeg. Het huis wat we in de trailers hebben gezien ligt erg afgelegen. Op de buiten scènes na is alles intiem in beeld gebracht. De Schotse hooglanden dubbelen voor de omgeving van de Atlanterhavsveien in de regio Møre og Romsdal aan de Atlantische kust. Daar vind flink wat actie plaats tussen James en een aantal Land en Range Rovers. Het is prachtig in beeld gebracht. Deze achtervolging bracht mij tot het puntje van mijn stoel.

Het hoofdkwartier van Safin lijkt wel uit de koker van de production designer Ken Adam te zijn gekomen. Adam stond in de James Bond-films van Sean Connery en Roger Moore bekend om zijn fantastische en hoekige sets. De knipoog naar Doctor No heb je al in de trailers kunnen zien. Safin zijn schuilplaats zit ook vol met hoeken en enorme imponerende ruimtes.

En toch weet director of photography Linus Sandgren het samen met regisseur Cary Fukunaga mooi in beeld te brengen. Het is iets wat redacteur Joey me vertelde; wat ziet het camerawerk er goed uit. En wat klinkt de soundtrack van Hans Zimmer lekker. Daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven. Het is zoveel sterker dan het werk van Thomas Newman.

Oordeel

Als je in No Time To Die een klassieke James Bond-film zoekt kom je bedrogen uit. Dat is eigenlijk sinds Casino Royale al het geval. No Time To Die is een emotionele achtbaan vol intriges en dramatische plotwendingen. Het zeer persoonlijke verhaal van James Bond wordt ondersteund door een sterke Léa Seydoux en Lashana Lynch die ondanks de geadverteerde snob dit absoluut niet blijkt te zijn. Vanwege de soms wat langdradige dialogen, die de film wel de nodige diepgang geven en het zeer verrassende einde kan ik No Time To Die niet anders bedoordelen dan; Vier van de vijf sterren.

Column Jasper in het teken van No Time To Die

Jasper was net als ik bij de Nederlandse galapremière van No Time To Die in Tuschinski, Amsterdam. Zijn column staat uiteraard binnenkort volledig in het teken van de film.

Reacties redacteuren Johan, Corneel & Allard

Johan was samen met zijn vriendin bij de 0:07u voorstelling in Tilburg. Om 2:56u nam hij onderstaande reactie op. “Ik vond hem geweldig maar het moet even bezinken.”

Corneel zag de film uiteraard ook vandaag. Hij is compleet overdonderd. “De film is als een sneltrein die nooit verveeld. Wat een prachtig verhaal.”

Allard over No Time To Die: “Ik ben op het eind aangenaam verrast en kon zelfs wat lichte emotie constateren.”

Het bericht Bond is Back! Recensie No Time to Die ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

In het begin baalde ik. Forever and a Day zou net verschijnen als mijn vakantie naar Spanje begon. Dat betekende nog twee weken wachten eer ik eraan kon beginnen. Maar des te leuker was het thuiskomen toen er een pakje lag met het nieuwe boek. Voordat het boek verscheen was ik al verliefd geworden op de omslag. Die is zo bond-esque!

Tijdens de vakantie had ik eindelijk weer tijd om een boek te lezen en in mijn koffer zat dan ook Moonraker van Ian Fleming. Dat had ik achteraf beter niet kunnen doen. De verwachting van Forever And A Day was voor mij dat ik een Fleming-achtig boek zou gaan lezen. En daar kwam ik bedrogen in uit.

Geen Fleming

Na de eerste twee hoofdstukken had ik het boek weggelegd. Ik kon er niet in komen. Het was zo anders geschreven dan Moonraker. Een mooi voorbeeld daarvan vond ik het aansteken van een sigaret. In Forever And A Day ging het zo:

He gestured at the waiter to take it away, then drew a cigarette, a Du Maurier, out of its signature red packet, already enjoying the comforting of his old Ronson lighter.

En in Moonraker: Bond took out his black gunmetal cigarette-box and his black-oxidised Ronson lighter and put them on the desk beside him.

He lit a sigarette, on the Macedonian bland with the three gold rings round the butt that Morland of Grosvenor Street made for him.

Fleming was dan ook een schrijver die oog had voor detail en die dat, naar mijn mening, op een hele mooie manier kon toevertrouwen aan z’n papier. Juist deze verschillen tussen Fleming en Horowitz lagen voor mij zover uit elkaar. Ben ik nog wel een James Bond-boek aan het lezen, dacht ik, of is het een boek waarvan de hoofdpersoon (toevallig) James Bond heette?

Met die gedachte had ik het boek snel afgeschreven. Later kwam ik hierover in gesprek met Don Zuiderman, die bij James Bond Nederland de podcast maakt. Dankzij zijn visie ben ik anders gaan kijken naar het boek. De gedachte van Ian Fleming moest ik helemaal loslaten. En met die insteek ben ik het boek nogmaals gaan lezen.

Anthony is natuurlijk geen Fleming. Hij pretendeert ook niet te schrijven zoals Fleming. Maar wel om recht te doen aan de wereld die hij gecreëerd heeft. Don Zuiderman

Bond-waardig

Dankjewel Don! Met een frisse blik ben ik het boek nog een keer gaan lezen. Halverwege kwam dan ook de vraag in me op: waarom is dit dan een James Bond-boek? De antwoorden begonnen tot mij te komen. Er heerst namelijk een vorm van rust in het hele verhaal. Er is tijd genomen om dialogen goed uit te schrijven; de achtergrond-informatie wordt uitgebreid omschreven, zonder dat er teveel details naar voren worden gebracht.

Dit zou de lees-ervaring lastiger kunnen maken. En Ian Fleming had daar nog wel eens een handje van: de subplots werden benadrukt in het verhaal. Dus net als een soortgelijke vraag die je kan stellen bij de James Bond-films: wát maakt een James Bond-film een James Bond-film?

Voor Forever And A Day geldt precies hetzelfde. Het verhaal heeft de klassieke ingrediënten voor een 007-verhaal: exotische locaties, het casino, het gesprek met ‘M’ en ga zo maar door. De manier van schrijven, de ingrediënten: alles aan deze roman maakt dit voor mij een Bond-roman pur-sang; eentje die zeker in de boekenkast thuishoort.

Achtergrond

Het verhaal van Forever And A Day speelt zich af vóór de gebeurtenissen uit de roman Casino Royale. Daar heeft Anthony Horowitz dan ook gebruik van gemaakt: je leest hoe het ontstaan van bepaalde zaken die in volgende romans voor Bond gewoongoed zouden gaan worden.

Een voorbeeld zijn de Morlands-sigaretten. En natuurlijk hoe hij Bond zijn 00-status heeft gekregen en hoe dit, gedurende het verhaal, ook weer terug komt. De roman is voornamelijk gesitueerd in de Franse haven van Marseille.

In de tijd waarin het boek zich afspeelt had deze haven te maken met de grootste stroom vluchtelingen na de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor ontstond er veel corruptie. De inhoud van Forever And A Day is dan ook niet geheel onwaarschijnlijk.

Sterker nog: ook op dit moment wordt een groot deel van de haven aan de Franse Zuid-kunst min of meer bepaald door criminele organisaties. Zo zien we dus dat het verleden weer actueel is geworden.

Het bericht Review: Roman “Forever And A Day” verscheen eerst op James Bond Nederland.

James Bond neemt het na jaren weer op tegen de beruchte misdaadorganisatie SPECTRE. SPECTRE gaat terug naar de jeugd van James Bond. Hij krijgt een boodschap uit het verleden waarna hij de hele wereld overgaat. De opbouw van het verhaal is erg prettig en de manier waarop het verhaal is verfilmd is erg boeiend en is goed te volgen. Wel zit er veel tempo in de film waardoor het af en toe lijkt alsof ze het een en ander hebben geschrapt om de film niet te lang te laten duren. Ook de overgang van het ene deel naar het andere deel van de film is soms snel of verwarrend.

Maar deze punten doen niet af van het feit dat SPECTRE een absoluut Bond-waardig film is. Actie, avontuur, explosies, gevechten, auto’s, gadgets en mooie Bond-girls. Deze film heeft het allemaal! Daarnaast is Daniel Craig beter dan ooit. Oproep aan Daniel Craig: ‘Blijf Bond!’ Daniel Craig straalt veel energie en kracht uit en heeft de nodige Bond-humor.

Ook één van de personages die er bij mij uitsprong was Lea Seydoux. Een geweldige Bond-girl die haar rol ontzettend goed doet. Ze is elegant en heeft een bepaalde mysterie. Christoph Waltz had ik persoonlijk meer van verwacht, maar het blijft een hele goede acteur. Ik had graag meer van Christoph Waltz gezien. Het optreden van Monica Bellucci was vrij kort, maar ze heeft wel alles wat een sexy Bond-girl nodig heeft.

Actie

De straten van Rome voor enkele weken afzetten, dat kunnen ze alleen bij James Bond voor elkaar krijgen. De achtervolgingsscène was ontzettend spectaculair. Twee prachtige beesten van auto’s door de straten van Rome. Wat mij betreft de ultieme locatie voor een achtervolging met deze schitterende auto’s.

En dan hebben we het nog niet eens over de actie in de bergen van Oostenrijk (Sölden). Een goed voorbeeld van de: ‘hoe gaat hij hier uit komen?’ Bond situatie. Die we vaker in de film tegenkomen.

Klassieke Bond

Casino Royale was een zogenaamde reboot. De film ging terug naar de basis, het karakter James Bond. Helaas moesten we daarmee wel afscheid nemen van wat memorable James Bond elementen, denk aan de gadgets en natuurlijk personages als Q en Miss Moneypenny. Maar ook kleinere dingen, uitspraken en gewoontes. En natuurlijke de witte tuxedo, die we ook ooit bij Sean Connery zagen. Skyfall herintroduceerde deze elementen weer langzamerhand. In SPECTRE zijn ze weer volledig terug, en misschien wel beter dan ooit.

De nieuwe Bond-film voelt nog meer als een échte James Bond film als je terugkijkt naar de afgelopen drie films van Daniel Craig. Ook was er meer humor te zien die niet flauw was, maar waar de gehele zaal hun lach niet van kon bedwingen

Cinematografie

De cinematografie van de film is van Nederlandse hand, namelijk van Hoyte van Hoytema. De verfilming is nog fijner dan Skyfall en sommige shots zijn werkelijk om te smullen. Vooral de begin scene is een goede binnenkomer voor de film en laat de geweldige kwaliteiten zien van Hoyte van Hoytema. Een parelstuk van de film.

Writing’s On The Wall

De laatste weken was er veel te doen rondom het thema-nummer van SPECTRE. Is hij Bond-waardig? Naarmate de film vordert ga je het nummer (de tekst) beter begrijpen. Persoonlijk ben ik een fan van het nummer, je voelt een bepaalde mysterie en die zit ook in de film. Wat dat betreft heeft Sam Smith een uitstekend nummer neergezet. Achter deze film had je geen Skyfall moeten zetten in ieder geval.

Morgenavond gaat de film in voorpremière in een recordaantal zalen. Vanaf donderdag zal de film in de reguliere bioscoopagenda worden opgenomen.

Want deze film moet je zien!

Het bericht SPECTRE: Klassieke James Bond in een nieuw jasje verscheen eerst op James Bond Nederland.

De reviews verschenen eerder vandaag op de websites.

James Bond is back, stylish, camp and sexily pro-Snowden ★★★★★

The Guardian

Peter Bradshaw: “Daniel Craig is helemaal uitgegroeid tot de rol van de Britse spion met flair en alle koelbloedigheid. Deze inventieve, intelligente en complexe uiting maken hem briljant. Bond is terug in een razend spannend en spectaculair 007 avontuur.”

De volledige review lees je hier

‘a swaggering show of confidence’ ★★★★★

Telegraph

Volgens redacteur Robbie Collin hou je af en toe je adem in bij sommige acties in de film. “Rome lijkt op een 300 miljoen dollar Tiramisu. Het is een staaltje pure filmische necromantie.”

De volledige review lees je hier

Bond is back – and with a bang – in a movie that warrants ALL the hype with 007 returning to his murderous, glamorous best ★★★★☆

Dailymail

Brian Viner: “Het beschikt over alles (met uitzondering van een echt memorabele theme song), die de meesten van ons wensen in een Bond-film: grote gadgets, stunts, en een handvol van de lach-hardop oneliners. Op geen enkel moment is de belangstelling voor de film verzwakt.”

De volledige review lees je hier

 

Het bericht Britse pers lyrisch over James Bond SPECTRE verscheen eerst op James Bond Nederland.

In 1957 is Bond samen met Pussy Galore, een dame die hij aan het eind van operatie Grand Slam uit de handen van Goldfinger heeft gered. Maar SMERISH zit niet stil.

Het Westen en de Russen zijn verwikkeld in een strijd om superieure technologie in handen te krijgen. 007 heeft hier geen weet van totdat hij in de voorbereidingen van een grand prix autorace twee sinistere figuren hoort praten. Wat zijn deze twee heren van plan?

Horowitz combineert snelle auto`s, mooie vrouwen, bekende personages, actie, avontuur en meer in een eigentijdse benadering van de literaire James Bond. Trigger Mortis is de eerste niet door Ian Fleming geschreven roman welke origineel materiaal van Ian Fleming bevat.

Trigger Mortis is in Groot Brittannië verkrijgbaar. Op dit moment is er niets bekend over een eventuele Nederlandse vertaalde uitgave. Meer informatie over het boek vind u hier.

Het bericht Bond is Back: Release Trigger Mortis verscheen eerst op James Bond Nederland.