Alles stond eerder al eens op Prime. In oktober nog, tijdens James Bond-maand, zette Amazon, de nieuwe eigenaar van Bond, het schuifje tijdelijk open. Nadeel is dat het schuifje na één of twee maanden ook weer dichtgaat. Zo is dat halverwege april straks ook het geval op Netflix. Wie alle Bond-films op de streamer wil bekijken, moet relatief snel zijn. Alhoewel, drie maanden voor de hele Bond-cyclus van 26 films, moet te doen zijn toch?

Gevoelsmatig is het een traktatie. Netflix is een grote speler in streamingland. Als we mijn vriend ChatGPT mogen geloven, heeft iets meer dan de helft van alle Nederlandse huishoudens toegang tot de streamingdienst met de grote rode N. Op verre afstand gevolgd door Videoland, Disney+ en als vierde speler pas Amazon Prime. Wat wil zeggen dat de kans groot is dat James Bond op dit moment wel bij je linkerburen maar niet bij je rechterburen op het scherm te zien is. En dat dan door het hele land. Om deze illusie in stand te houden negeer ik voor het gemak dat Netflix ook nog andere content biedt. Want wie wil nog iets anders zien als je ook James Bond kunt kijken?

Het is met name het idee dat het kan. En het idee dat de James Bond-films hoe dan ook breder worden bekeken dan wanneer dan ook in de moderne geschiedenis. Want het aanbod ligt er en er zullen genoeg mensen zijn die op een lusteloze avond lukraak even een amusant Bondje weg willen kijken. Een gouwe ouwe die ze ooit al eens hebben gezien, in de bioscoop of op RTL7.

Zo geldt dat ook voor mij. Een slaapkamer die aan een opfrisverfbeurt toe is; op de achtergrond klinkt The Man with the Golden Gun (1974). Niet om voor te gaan zitten, maar als vertrouwd kabbelend geluid terwijl ik mijn roller nog eens indoop. Het automatische meepraten met de dialogen en vooral de sfeer die deze guilty pleasure met zich meebrengt: ‘Nick Nack, tabasco!’

Die kamer had ik jaren geleden al kunnen schilderen met James Bond op de achtergrond. Maar dan moest ik mijn externe blu-rayspeler op de laptop aansluiten, het menu doorwandelen en als de laptop opzij moest, dan zit je met zo’n snoerenmassa. En vooral dit: voel je tijdens het sauzen een sterke neiging voor The Living Dayights (1987), dan moet je ineens van schijfje wisselen! Zul je net zien dat je alleen de eerste map van de blu-raybox mee naar boven hebt genomen — naar beneden om hem om te ruilen voor die tweede map. Jij weer naar boven. Het schijfje van The Golden Gun eruit, altijd onder protest van de speler, want die was nog niet klaar met de film. Haal je het ene schijfje eruit, kom je er dus achter dat je de eerste map waar The Golden Gun in moet, mee naar beneden had genomen en je deze disc dus tijdelijk in het kartonnetje van The Living Daylights moet steken. Knaagt snoeihard aan het chronologiefetisjisme kan ik u vertellen: A view to a Kill (1985), The Man with the Golden Gun, Licence to Kill (1989). Dat rijmt gewoon niet.

Maar goed, het is even niet anders en niemand die het ziet. De portable blu-rayspeler heeft duidelijk geen trek in Timothy Dalton, hij pakt ’m niet. Het advies is dan om de lade iets geforceerd in te drukken. Het apparaat begint als een dolle te draaien, de G-krachten zijn duidelijk voelbaar. Als dan eindelijk het mapje van de BD-rom zich opent, moet je weer langs dat menu en dan eindelijk, eíndelijk, rollen de dots over het scherm. Inmiddels is je kwast hard en je kopje thee koud…

Nee, dan is de Netflix-optie een stuk praktischer. Ik krijg er zelfs zin in het hele huis van een likkie verf te voorzien.

Voor wie onder een steen heeft geleefd en bij toeval nú pas op de Bond-cyclus bij Netflix stuit: doe er je voordeel mee, het is nog niet te laat. Tijd genoeg om alle films te kunnen zien, om je favorieten eruit te pikken of de kinderen en kleinkinderen op deze pareltjes te wijzen. En dat label van 12 jaar is overigens een wassen neus. Ik heb het bewijs in de vorm van de Special Editions in de kast staan dat álle Bond-films tot aan Licence to Kill voor álle leeftijden zijn. De Bond daarna, die vanaf de jaren 90, is overigens gestopt met roken en hij slaat geen vrouwen meer. Of je moet Famke Janssen heten, maar dan vraag je erom.

Een korte kijkwijzer is misschien wel handig. Toen ik in de jaren 90 kinderen van kennissen van mijn ouders in de wereld van James Bond mocht inleiden, wees ik steevast op The Spy Who Loved Me (1977). Een lekkere Bond-film die alles wat James Bond James Bond maakt in zich heeft. Die film staat nog steeds als een huis, maar ik denk dat deze aanpak anno nu niet meer afdoende is. De films uit de jaren 60, 70 en ook 80 ogen, hoe kundig ze ook zijn gemaakt, inmiddels behoorlijk oud (that’s putting it mildly). James Bond is toch altijd een product van zijn tijd geweest. Hoezeer wij die oudjes ook koesteren, voor de jeugd is het niets anders dan ouwe meuk. Of je moet nét jong genoeg zijn om daar doorheen te kunnen kijken. Gaat je kind of kleinkind nog helemaal op in een poppenkastspel ‘Jan Klaassen, de boef staat achter je!’, dan is 8 jaar een uitstekende nieuwe kijkwijzerclassificatie. De fantasie van de oude James Bonds gaat er bij hen in als zoete koek. 

Voor de 12-plussers onder ons: wie nu in wil komen in James Bond, doet er denk ik slim aan om te beginnen bij Casino Royale (2006), met opvolgend de rest van de moderne Bond-films met Daniel Craig. Hoewel Casino Royale dit jaar twintig kaarsjes uitblaast en dus moeilijk ‘modern’ kan worden genoemd, moeten we het er maar mee doen. Niet bij mij komen klagen dat we al ruim twee decennia geen verse James Bond meer hebben.

Wie deze films kijkt, vindt James Bond misschien wat zwaar op de hand, maar als je in het achterhoofd houdt dat er in de serie ook echt heel leuke, niets-aan-de-hand-films zitten, kan zich daarna álsnog verdiepen in de rest van de reeks. Begin bijvoorbeeld na de Craig-films aan die met Pierce Brosnan, natuurlijk als eerste met GoldenEye (1995). Pret verzekerd en als dat bevalt, ligt er nog zoveel fijns voor het oprapen.

De eerste week dat Bond op Netflix te zien was, doken No Time to Die (2021), Spectre (2015), Skyfall (2012) en Casino Royale nog op in de dagelijkse top 10. Quantum of Solace (2008) ontbrak aan het lijstje. Na die eerste week was er in de top 10 geen spoor meer te bekennen van 007. Het leek mij juist zo leuk om een goede oude Bond-klassieker naar de top te hijsen. Persoonlijk vind ik dat ik mijn best heb gedaan, maar ik kan het niet alleen.

Dus wat als we op de 7^e van deze maand om 7 uur ’s avonds op Netflix massaal Dr. No (1962) aanzetten? We zullen er met de Nederlandse Bond-community voor zorgen dat Netflix nooit meer zonder 007 wil. Heb ik gelijk een mooi excuus om mijn verdere schilderwerk uit te stellen.

Het bericht Column: Jongensdroom verscheen eerst op James Bond Nederland.

Kom je terug bij de tv, dan heb je dus in principe niets gemist. De technologie gaat inmiddels zo ver dat je het programma niet eens meer hoeft aan te zetten. Hoe handig is dat?

‘Content’, daar is waar het om gaat in de wereld van de streamingdiensten. Ze spreken daar niet over films of series, maar over ‘content’, in de zin van ‘inhoud’. Een beetje inhoud is nooit weg, nietwaar?

‘Content’ bestaat ook in de betekenis van het woord ‘tevreden’, wat bijzonder prettig klinkt. Ook is ‘Content’ een Engelse meisjesnaam met diezelfde betekenis. Het schijnt dat Amazon MGM deze naam bovenaan de wenslijst heeft staan voor de nieuwe Bond-girl. Pardon ‘Bond-woman’. James Bond zal haar wel eens bevredigend tevreden stellen met een dosis inhoud. ‘Are you content now, Content?’ Wink wink, en dan met het diepe stemgeluid van Steve Coogan als Roger Moore.

Voor Barbara Broccoli klinkt het allemaal als poep. Wordt in haar bijzijn het woord ‘content’ uitgesproken, dan maakt zij automatisch het ouderwetse doortrekgebaar. Zo vergaderen ze volgens haar bij de streamingafdeling van Amazon de hele dag over stront.

Behalve rond Sinterklaastijd vallen stront en Bond niet met elkaar te rijmen. Dat blijkt wel uit zestig jaar filmhistorie waarin Bond nog nooit naar de wc is geweest. Uiteraard heeft hij wel eens ‘a quick stop in the bathroom’ gemaakt en moest hij op stel en sprong naar de dichtstbijzijnde apotheek nadat hij een gouden kogel had ingeslikt, maar het blijft allemaal bij suggestie. Als Bond al eens een misstap begaat, stapt hij in een dampende hoop kaviaar of in een versgedraaide berg foie gras.

Zo wij mogen geloven uit The Wall Street Journal botert het niet tussen Barbara Broccoli en Amazon MGM. Werd mij tot enkele weken geleden gevraagd waarom het zo lang duurt voordat er een nieuwe Bond-film komt, dan had ik als hapklaar antwoord dat Barbara Broccoli er geen zin meer in heeft. Krijg ik diezelfde vraag op dit moment, dan is mijn antwoord finaal gekanteld. Ze heeft inderdaad geen zin. Geen zin in zee te gaan met een stelletje nono’s.

Jennifer Salke, laten we de oppernono maar bij haar naam noemen, is de contentboer van Amazon MGM. In haar optiek, en dat is in haar functie een legitieme, is James Bond niets anders dan elk ander stuk content. Content dat je heerlijk te grabbel kunt gooien door een tiendelige politieserie over de avonturen van Felix Leiter te maken of een feuilleton van The Moneypenny Diaries. Wat te denken van Blofeld: Origins of een animatieserie over de pratende pukkel van Roger Moore die onze held als een ware Wicked Willie met wijze raad bijstaat?

Niet dat we James Bond ineens als arthouse moeten bestempelen, maar ‘content’ wordt nu eenmaal anders behandeld dan ‘erfgoed’, zoals Barbara Broccoli het ziet. En in haar functie is dat eveneens legitiem.

We hebben nu dus twee tegenpolen beiden aan het eind van een lang stuk touw. Salke kan geen Bond-film maken zonder Broccoli, Broccoli op haar beurt wel zonder Salke, maar niet zonder Amazon. Jeff Bezos heeft niet voor niets een vrouw in die positie geparkeerd om het vuile werk op te knappen, een manspersoon was al lang met pek en veren het bos ingejaagd. Nu kijken we naar een ouderwetse bitchfight tussen twee Bond-vrouwen, zodat er positief of negatief toch altijd wat te melden blijft over onze filmheld.

Ook al valt er totaal niets te melden, dan nog blijven de hartjes binnenstromen, zo ondervond ik op Tweede Kerstdag. Ik zette On Her Majesty’s Secret Service (1969) maar weer eens op; dé Bond-kerstfilm bij uitstek, en meende dat te moeten melden op Twitter: ‘Cant’t resist #OHMSS’. Het maakt blijkbaar niet uit wat voor interessante kletspraat ik ophoud, geen haan die ernaar kraait, maar één simpele tweet met een foto van mijn tv-scherm en binnen de kortste keren stond de teller op 2K. Ik zie het maar als content.

Nu gaat Netflix dus filmscripts ontwikkelen waarin de spreker uitleg geeft over zijn handelen, de Bassie en Adriaan-aanpak, zodat de contentslaaf tijdens het ‘kijken’ tegelijkertijd andere dingen kan doen. Een soort instructiefilmprincipe. Compleet tegenovergesteld van wat verhalen vertellen zou moeten zijn, namelijk: ‘show, don’t tell’.

In het kielzog van Netflix kan Amazon Prime nooit achterblijven. Reden temeer voor Barbara Broccoli om haar poot stijf te houden zodat Bond niet ook afglijdt in de beerput van contentbrij.

Het goede voornemen van dit jaar: Amazon geeft Barbara Broccoli carte blanche. Als je achteraf de algoritmen op Bond loslaat, zal toch ook Jennifer Salke zien dat de geheim agent in de laatste zestig jaar niet slecht heeft geboerd?

James Bond is een bejaard instituut en dat is juist zijn kracht. Met een originele draai is hij stukje bij beetje altijd met zijn tijd meegegaan zonder zijn oorsprong te verliezen. Barbara Broccoli is daar sinds lange tijd verantwoordelijk voor. Zij weet als geen ander de koers van James Bond te bepalen. En, mark my words, dat gaat zij opnieuw doen. Als ze maar niet wordt tegenwerkt door managers die nog nooit een James Bond-film hebben gezien. Hoe frustrerend moet het zijn om te worden aangesproken door zo’n assistent met een Starbucks-beker in zijn/haar/hun hand die het verschil tussen John Wick, Jason Bourne en James Bond niet weet?

Dit alles typ ik onder het genot van de laatst uitgebrachte content door La-La Land Records, het platenlabel dat James Bond maar al te goed kent en weet wat de liefhebber wil. Muziek, muziek en nog meer muziek. Het liefst gecomponeerd door John Barry.

Daar zal Jennifer Salke nog nooit van hebben gehoord; haar gemis. Met A View to a Kill dit jaar als een van de jubileumfilms voorzie ik een super-de-luxe 40th anniversary extended 2-disc edition, gezamenlijk met Eric Serra’s GoldenEye en ergens tussendoor nog een dubbel-cd met nooit eerder uitgebrachte Thunderball-tracks.

Moeten we het niet van een nieuwe film hebben, dan doen we het wel met content van de soundtracks. Met een afspeellijst van inmiddels 651 nummers ben ik 31 uur en 27 minuten zoet en dat op repeat. Neem daarbij zo’n 50 uur aan filmklassiekers — zo redden we het wel tot Bond 26.

De beste wensen van ons allemaal en maak er een mooi Bond-jaar van!

Het bericht Column: Content verscheen eerst op James Bond Nederland.

UPDATE: Volgens het Amerikaanse Deadline waren er inderdaad gesprekken tussen MGM, Netflix en Apple. Ook Amazon zat aan de onderhandelingstafel. Maar James Bond producente Barbara Broccoli stak er al gauw een stokje voor. De deal zou naar verluidt 600 miljoen dollar waard zijn geweest.

Persoonlijk had ik gehoopt dat dit gerucht voorlopig of helemaal in het niets zou oplossen. Zelf ben ik voorstander van een bioscooprelease voor No Time To Die. James Bond kijk je als eerste in de bioscoop. Daar leef je als filmliefhebber naar toe. Het is een uitje een beleving. Helaas is dit beeld door de realiteit ingehaald. Het coronavirus is (nog lang) niet verslagen.

Corona gooit al maanden roet in het eten

In het artikel van Screenrant zet men het gerucht op een rij. Ze beginnen met het probleem dat de consument de weg naar de bioscoop niet weet te vinden. Dat is natuurlijk niet zo vreemd omdat de pandemie dit in sommige landen onmogelijk maakt. Dan heb ik het nog niet over een eventueel gezondheidsrisico.

Zo deed de enige in de pandemie verschenen blockbuster Tenet het op de Amerikaanse markt niet goed. Althans niet zoals men had gehoopt. In Europa scoorde de film van Christopher Nolan ondanks alle beperkingen redelijk. Men haalde hun investering terug. Daar is ook alles mee gezegd.

Financiële problemen bij MGM

Metro Goldwyn Mayer, je weet wel van Leo de leeuw, is al jaren verliesgevend. Het zorgde er zelfs voor dat Skyfall (2012) intern uitstel kende. Dat verhaal speelde in 2010. De druk op MGM om de kip met de gouden eieren te slachten is groot. Die kip uit uiteraard No Time To Die. Een film met een groot budget, massa’s aan fans en een commercieel uitermate interessante franchise. Maar wat te doen?

NTTD naar Netflix of Apple TV+?

Een mogelijkheid om je bedrijf te redden is de kip aan de hoogste bieder te verkopen. On demand zodat mensen er niet hun huis voor uit hoeven. Volgens de geruchten, met klem geruchten, overweegt MGM om No Time To Die aan de twee eerdergenoemde streamingsdiensten te verpatsen. Het zou ze gelijk kapitaal opleveren. Netflix en Apple zijn zeer succesvolle bedrijven en hebben honderden miljarden aan activa op de bank staan.

Coming 2 America , een vervolg op het succesvolle eerste deel met Eddie Murphy als Prince Akeem is eerder dit jaar voor 145 miljoen dollar aan Amazon Prime verkocht. De film Greyhound met Tom Hanks werd door Apple TV+ opgekocht. Het is dus mogelijk.

Moeten we dit voor NTTD willen?

No Time To Die is het langverwachte sluitstuk van Daniel Craig als James Bond, 007. De film is volledig met IMAX camera’s gefilmd. Dit beleef je toch echt alleen het beste in daarvoor geschikte IMAX theaters. Besluiten om deze blockbuster op on demand uit te brengen zou wel eens de doodsteek voor bioscopen kunnen zijn. Ze overleven op het moment nauwelijks.

De Amerikaanse/Engelse keten Regal is al omgevallen. Een zeer grote speler op de internationale bioscoopmarkt. No Time To Die was het enige lichtpuntje aan de horizon. Zoals ik al eerder zei is voor mij de beleving van een bioscoopbezoek een groot goed. Ik genoot van Tenet op het witte doek. Meer dan als ik dit voor mijn scherm thuis doe.

Vanuit EON Productions/United Artists (MGM)/Universal Pictures staan alle seinen op groen voor een april 2021 release. Of dit realistisch is zien we volgend jaar. Wat ik wel weet is dat mijn bron bij Universal net zo verrast was als ik dat men de film opnieuw uitstelde.

Het bericht “No Time To Die naar Netflix/Apple TV+?” verscheen eerst op James Bond Nederland.

Mijn teller op een regenachtige zondag rond James Bond staat overigens op vier. Ik had de films al zo vaak gezien, mijn Bond-girl van destijds niet, en ze had het ervoor over. Begonnen met Thunderball (1965), schouders eronder bij You Only Live Twice (1967), onderuitgezakt bij On Her Majesty’s Secret Service (1969) en Diamonds Are Forever (1971) hadden we net zo goed achterstevoren kunnen kijken. Het is gewoon niet meer te doen (ligt in dit geval ook een beetje aan de film).

Smeer het uit, voor wat films betreft

In aanloop naar Bond 25 is het niet onaardig om de vier Bond-films van Craig er nog eens bij te pakken. De volgende Bond-film volgt namelijk dezelfde verhaallijn waarmee in Casino Royale (2006) een begin is gemaakt. Maar smeer het een beetje uit. Over een week, twee weken, iedere week eentje. Dan blijft het te behappen, dan blijft het leuk. Als je alles in één dag probeert te proppen, begin je straks bij Spectre (2015) te hallucineren en denk je gezien te hebben dat Bond en Blofeld pleegbroers van elkaar zijn, want zo’n vaart kan het lopen met bingewatchen; dat is niet zonder gevaren.

Nu is dat zogenaamde bingen, of kettingkijken, of hoe je het ook noemen wil, met name van toepassing op televisieseries en niet op filmseries. Hoe leuk het ook was de eerste twee Lord of the Rings (2001-2002) nog eens op het grote scherm te zien, alvorens het eindeloze derde deel (2003) te gaan kijken – ik zou halverwege The Two Towers mijn pyjama alvast aantrekken en mijn tanden gaan poetsen. Zoveel visuele herhaling nog vóórdat je eindelijk kan gaan beginnen waarvoor je eigenlijk gekomen bent, dat kan een beetje normaal mens niet aan. Ook aan een Middle Earth-marathon heb ik mij dan ook nooit gewaagd.

Had je die andere twee films eerder gemist, dan wordt het misschien een ander verhaal. Dan nog is het een hele zit, maar dan kun je je een kwart etmaal vóór dat laatste deel nog een beetje laten verrassen door onuitputtelijke veldslagen en wandelende bomen.

Double-bill filmserie vs bingewatchen

Bij James Bond is dat ook wel gedaan, kon je Casino Royale nog eens zien, waarna om 00:07 Quantum of Solace (2008) werd ingestart. Grootste voordeel is dat die tweede film de helft van de eerste duurt, lag je toch nog een beetje op een christelijke tijd in bed.

Straks bij James Bond 25 sta ik er niet van te kijken als er programma’s zijn waarin Spectre als voorgerecht wordt opgediend. Een double bill met Casino Royale is ook niet uitgesloten: de eerste en de laatste van Craig. Werd vroeger ook vaak gedaan. Kon je Dr. No (1962) en Goldfinger (1964) nog eens in één programma bekijken, of Moonraker (1979) en The Spy Who Loved Me (1977), in die volgorde inderdaad. Let wel dat het hier gaat om een tijd waarin de films én nergens of nauwelijks op tv te zien waren én niemand er een kopietje thuis op video van bezat. Twee voor de prijs van één, tel uit je winst!

Bingen van tv-series beter te behappen

Naar mijn mening is dat namelijk wel het geval bij een tv-serie, die wordt beter als je zelf kunt bepalen of je gelijk de volgende aflevering doorkijkt. Ik had dat laatst met de BBC-serie Baptiste (2019 – …), een spin-off van de fantastische serie The Missing (2014 – …), met een hoofdrol voor Tchéky Karyo die in het verleden te zien was als Dmitri Mishkin in GoldenEye (1995).

De twee series van The Missing uit 2014/2016 (twee keer acht afleveringen) waren er zo doorheen gebinged. Van de ene verrassende wending in de andere, en ook na een tweede keer kijken bleef alles overeind en was het een genot om naar te kijken, en te luisteren niet te vergeten. De onheilspellende score van Dominik Scherrer is subliem.

Baptiste, dat vorige week na zes aflevering zijn finale beleefde, zat evenals zijn twee voorgangers onverminderd goed in elkaar. Alleen, iedere week een afleveringetje, je raakt uit de sfeer, en daarom vond ik dit toch de minste van de drie. Had ik deze op Netflix op eigen tempo in enkele dagen kunnen bekijken, dan word je veel meer meegezogen in het verhaal. Ik geloof echt dat een serie daar beter van wordt.

Neen, geen Bond double-bill alstublieft

Straks met Bond 25 kan iedereen thuis geleidelijk aan al een beetje in de sfeer komen door Casino Royale, Quantum of Solace, Skyfall (2012) en Spectre in de juiste volgorde nogmaals te aanschouwen. Of dat voor de tweede of de twintigste keer is; gewoon doen. Op een double bill zit ik in ieder geval niet te wachten als ik Bond 25 wil zien, dat voorwerk doe ik thuis wel, daar wordt de nieuwe Bond-film alleen maar beter van…

Het bericht Column: Bond-bingen verscheen eerst op James Bond Nederland.