Ik zag Meike voor het eerst live optreden tijdens een evenement in Frankfurt van James Bond Club Deutschland in 2019. Het stond in het teken van 30 jaar Licence To Kill (1989). Gosse en ik trokken een groot deel van de dag op met onze Duitse vrienden en hoofdgast John Glen.

Glen regisseerde alle James Bond-films uit de jaren tachtig. Natuurlijk zong Meike voor John zijn titelsongs. Iedereen genoot zichtbaar. Ik leerde Meike beter kennen tijdens een ander evenement in Hamburg. Later zag ik haar weer bij de opening van Bond in Motion in Brussel.

LadyBOND + Bond: Golden Bond Songs

Op zaterdag 21 maart zet Meike een nieuwe stap in haar muzikale carrière. Ze start met LadyBOND and Band. Een intieme avond vol James Bond nummers en klassiekers. Naast Meike op de piano geniet je als bezoeker van cello, trompet, basgitaar en drums.

De première van LadyBOND + Bond: Golden Bond Songs is in het Heinz-Hilpert-Theater in Lünen. Een plaats in Noordrijn-Westfalen op ongeveer drie uur rijden vanaf Utrecht. Kaarten starten vanaf 20 euro. Tickets via de link.

Meer Meike

Meike Garden staat bekend om haar krachtige, sensuele pianostem, gecombineerd met een charmante en charismatische podiumpresentatie.

De unieke “concertverleiding” LadyBOND onderscheidt zich door haar bijzondere interpretaties. Als geschoolde muzikante en volleerd musicus weet ze het publiek met haar concerten te boeien.

Haar deelname aan het Eurovisie Songfestival in 1988 als onderdeel van het duo Maxi & Chris Garden legde de basis voor haar muzikale carrière, gevolgd door talloze tv-optredens, live-releases en prijzen, waaronder de Duitse Rock & Pop Prijs.

Of ze nu solo achter de piano speelt of met een band, ze creëert onvergetelijke momenten.

Het bericht Première in maart: LadyBOND + Bond: Golden Bond Songs verscheen eerst op James Bond Nederland.

Gelukkig dat de fans van Lana Del Rey zo oplettend zijn. Op Reddit had iemand direct gespot dat de zangeres een nieuw nummer met de titel ‘First Light‘ heeft geregistreerd bij de ASCAP. Die persoon had echter geen flauw idee wat First Light is. Gelukkig weten wij Bond-liefhebbers dat wel: First Light is de nieuwe Bond-game van IO Interactive. In de game volgt een jonge, vindingrijke en soms roekeloze James Bond in het trainingsprogramma van MI6. IO Interactive beloofde al eerder om kenmerkende Bond-elementen in de game te stoppen. Daar hoort een titelnummer met bijpassende opening credits bij. Hoewel het nog niet bevestigd is dat First Light een lied krijgt dat speciaal voor de game gemaakt is, is het wel iets waar we van uit kunnen gaan.

En dat lied is dus mogelijks al in de maak of al geschreven door Lana Del Rey. Op het screenshot wat op Reddit verscheen, is naast de titel ook de artiest Elizabeth Grant te lezen. Dat is de echte naam van Lana Del Rey. Het platenlabel dat het nummer uitbrengt, is Universal Music Group, wat Del Reys gangbange muziekproducent is. Wat het gerucht extra opvallend maakt, is dat de ASCAP-listing alweer verwijderd is. Het lijkt er dus op dat de fanbase van Lana Del Rey achter het bestaan van een nummer is gekomen wat nog niet geweten mocht zijn. Voorlopig is het gerucht dat Lana Del Rey het titelnummer van First Light inzingt slechts een sterk vermoeden. Zijzelf noch IO Interactive hebben gereageerd op het nieuws. Maar het zou wel logisch zijn…

Na ’24’ dan toch eindelijk Lana?

Want Lana Del Rey staat al ruime tijd op lijstjes van ‘mogelijke artiesten voor het Bond-titelnummer’. En ze is ooit heel dichtbij geweest. In september 2015 bracht Del Rey het album Honeymoon uit, met daarop het nummer 24. Direct werd er een link met James Bond gevonden. De aankomende Bond-film Spectre (2015) was immers de 24e in de EON-geproduceerde reeks. Hoewel het toen al duidelijk was dat niet Lana Del Rey maar Sam Smith het nummer voor Spectre zou leveren, bleven Bond-aficionado’s overtuigd. Del Rey had met 24 een gooi naar een Bond-nummer gedaan.

Del Rey ontkende eerst nog. In december 2015 vertelde ze aan MNE dat “ik een Bond-nummer geschreven zou hebben als het mij gevraagd werd, maar het werd mij niet gevraagd”. In 2024 bekende ze dat 24 wel degelijk haar Bond-inzending was geweest. “Ik heb dat voor hen geschreven”, verklaarde ze in een interview na afloop van de Ivor Novello Awards. Lana Del Rey gaf toen ook aan dat ze heel graag een Bond-nummer zou inzingen. “Ooit, misschien. Maar ik ga af en toe mijn klein Nancy Sinatra-ding blijven doen, en doen alsof het hét titelnummer is.” Het zou leuk zijn voor haar als ze niet meer hoefde te doen alsof: het mag dan wel geen film zijn, een Bond-game is ook mooi.

In goed gezelschap

Als het klopt dat Lana Del Rey een titelnummer voor First Light mag maken, dan is ze in goed gezelschap. Nightfire (2002) was de eerste Bond-game met een speciaal voor het spel gecomponeerd lied: Nearly Civilized van zangeres Esthero. De Amerikaanse Mýa mocht het nummer Everything or Nothing zingen voor de gelijknamige game uit 2004. Ze kreeg ook een cameo in het spel. Omdat de gameadaptatie van Quantum of Solace (2008) ook het plot van Casino Royale (2006) omvat, werd er gekozen voor een nummer dat niet uit een van die films komt. Het dramatische When Nobody Loves You werd ingezongen door Kerli. GoldenEye 007: Reloaded (2010) opende wel met het nummer uit de film, maar het lied kreeg een herwerking door Nicole Scherzinger. Zangeres en model Joss Stone speelde een prominente rol in de game Blood Stone (2010). Ze zong logischerwijs ook het nummer voor de titels, I’ll Take It All. De laatste Bond-game die uitgebracht werd voor consoles, 007 Legends (2012), kende geen eigen nummer maar een instrumentale mix van componist David Arnold.

Lana Del Rey zou wel de bekendste naam zijn in dat rijtje. Nu IO Interactive geen geld moet uitgeven aan Bond-acteurs om hun filmrol in de game te vertolken, is er mogelijks meer geld over voor een bekende naam uit de muziekwereld. Of Lana Del Rey dan ook een kleine cameo krijgt in First Light, dat zullen we over een aantal maanden weten. First Light verschijnt op 27 maart op Xbox Series X/S, PlayStation 5, Nintendo Switch 2 en pc (Steam, Epic Games Store).

Lees hier al het nieuws rondom First Light!

Het bericht Lana Del Rey registreert ‘First Light’, zingt ze het titelnummer van de game? verscheen eerst op James Bond Nederland.

Pianist Bernd van den Bos dompelt je op zondag 2 maart in het oude hoofdpostkantoor van Utrecht onder in 70 minuten James Bond. De film franchise die sinds begin jaren zestig de bioscopen regelmatig vult. Vergeet voor dit ligconcert vooral je eigen matje en kussen niet mee te nemen.

007 is sinds de eerste James Bond-film Dr. No (1962), waarin James de verdwijning van Strangways op een tropisch eiland onderzoekt, niet meer weg te denken uit de filmgeschiedenis. Wanneer hij in Goldfinger (1964) per Aston Martin DB5 achter de gelijknamige schurk aangaat is James definitief een vaste filmheld geworden. Wil jij kans maken op een van de twee setjes vrijkaarten voor het ligconcert? Stuur dan een mailtje met de reden waarom wij juist voor jou moeten kiezen naar:

prijsvraag@jamesbond.nl

Actievoorwaarden winactie Ligconcert 007 on Piano in Utrecht

• De prijs is niet inwisselbaar voor contanten.
• Deze winactie loopt tot en met vrijdag (00)7 februari 2025 om 23.59 uur.
• Uit de juiste antwoorden worden de winnaars geloot. Zij krijgen van ons bericht.
• Redacteuren van James Bond Nederland zijn uitgesloten van deelname.

In al die jaren James Bond op het witte doek passeerden heel wat componisten de revue. John Barry is koploper met 11 soundtracks. Barry componeerde hij de originele James Bond tune niet. Dat was Monty Norman. Hij schreef in de jaren 50 het nummer Bad sign, Good Sign voor een musical die uiteindelijk niet doorging. Later gebruikte hij de basis voor het James Bond theme. Ik gok dat Bernd het wereldberoemde theme tijdens het 007 on Piano concert zal laten horen.

Muziek op een bijzondere locatie

De ligconcerten, naar een idee van Het Theaterkantoor, vinden plaats op de meest bijzondere locaties. Het oude hoofdpostkantoor (Post Neude en of Post Utrecht) op de Neude in Utrecht is er zo een. Gebouwd in tussen 1919 en 1924 naar een ontwerp van Joop Crouwel, bood dit markante complex huis aan de post vanaf haar opening in 1924 tot 2011. Hierna werd het oude hoofdpostkantoor grondig verbouwd. Tijdens de verbouwing is het oude klassieke glas in lood in de ramen behouden gebleven.

Over Bernd van den Bosch

Berd van den Bos is pianist, songwriter en bandleider. Op het Utrechtse conservatorium spraken klassieke en lichte muziek hem aan. Dat hoort je ook terug in zijn spel. Het is lyrisch en zit vol verassingen. Hij was te zien en te horen in theater en op televisie in RTL Late Night, X-Factor, Sonneveld de Musical en Beauty and The Beast.

Het begeleiden van artiesten als Paul de Leeuw, Andre van Duin, Simone Kleinsma, Jenny Arean en Pia Douwes heeft Bernd tot een kunst gemaakt. In 2017 werd hij met het nummer Wonderlijk, samen met Kleinsma, genomineerd voor de Annie M.G Schmidtprijs.

Niet alleen James Bond

Het Theaterkantoor geeft niet alleen ligconcerten met James Bond als thema. Op zondag 2 maart kan je voor 007 genieten van Tribute to Einaudi waar Bernd van den Bosch muziek van de Italiaanse componist ten gehore brengt. Later dit jaar staat Einaudi ft. Zimmer (No Time To Die, 2021) op het programma en kan je genieten van Queen, Abba en Canto Ostinato. Dit alles op de volgende bijzondere locaties: De Koepelvangenis in Arnhem, De Nieuwe Kerk in Delft, Martinikerk in Groningen en de Lichtfabriek in Haarlem.

Het bericht Winactie: Lig jij straks te genieten van 007 on Piano? verscheen eerst op James Bond Nederland.

De tweede Bond-film met Timothy Dalton in de hoofdrol vierde in 2024 zijn 35e verjaardag. En dat wordt nu gefêteerd met een aantal nog nooit eerder verschenen stukken uit de muziek van Michael Kamen.

In 2024 konden we al genieten van dubbel-cd’s met nieuw uitgebrachte muziek van The Man with the Golden Gun (1974) en Moonraker (1979), die elk een verjaardag te vieren hadden. La-La Land Records kwam vorig jaar ook met eenzelfde dubbel-cd voor jubilaris Goldfinger (1964), waar weinig nieuws op te vinden was. Onze columnist Jasper hoopte vurig dat het muzieklabel de soundtrackreeks verder zou zetten en verwees daarbij naar de veertigste verjaardag van A View to a Kill (1985) als kanshebber.

Toch is het (voorlopig?) nog niet aan de laatste Roger Moore-film om een uitgebreide soundtrack-cd te krijgen, maar wel aan de tweede en laatste Timothy Dalton-film. La-La Land kondigt aan dat de soundtrack van Licence to Kill (1989) een gloednieuwe dubbel-cd krijgt, met daarop een aantal nog nooit eerder verschenen tracks. Dat is een verlaat verjaardagsfeestje, want Licence to Kill vierde eveneens in 2024 al zijn 35e verjaardag.

Over de soundtrack

La-La Land Records brengt de muziek van Licence to Kill uit in een gelimiteerde oplage van 5.000 stuks. De eerste 90 dagen wordt de dubbel-cd exclusief aangeboden op de website van La-La Land en via de 007 Store. Geluidsingenieur Doug Schwartz ging met de originele tapes die hij van MGM kreeg aan de slag. Hij kon de muziek remasteren vanaf oude 1/4″ stereobandjes en een 3-track mag. Die muziek is in chronologische volgorde terug te vinden op de eerste cd en nog een stukje op de tweede cd.

De tweede cd bevat daarnaast ook een aantal extra stukken, waaronder de klassieke bruidsmars van Händel zoals te horen tijdens de bruiloft van Felix Leiter met Della. Het titelnummer van Gladys Knight vind je tweemaal op de cd’s. Eerst is er de ingekorte versie voor de title sequence van de film op de eerste cd. De langere versie zoals uitgebracht op single staat dan weer op cd nummer twee. Tot slot staat op het tweede schijfje ook de oorspronkelijke soundtrack zoals uitgebracht in 1989.

Binnenin de cd-hoes vind je ook de zogenoemde liner notes, het boekje met uitleg over de score. Speciaal voor deze verjaardagsrelease schreef de bekende Bond-academicus en auteur Jon Burlingame (The Music of James Bond) nieuwe teksten over de totstandkoming van de filmmuziek. De hoes en binnenwerk werd ontworpen door Dan Goldwasser. De dubbel-cd van Licence to Kill kost 47,95 euro en kan je hier (La-La Land Records) en hier (007 Store) alvast vooruitbestellen. Je krijgt er maar liefst 2 uur, 29, minuten en 1 seconde luisterplezier voor. De 007 Store verzendt de cd eind januari. La-La Land is specifieker en stuurt vanaf 21 januari. Kijk ook even naar de verzendkosten, die kunnen aardig verschillen!

Over de film

Op weg naar de bruiloft van zijn vriend Felix Leiter in Florida maken James Bond en Leiter een omweg om drugsbaron Franz Sanchez te arresteren. Het duurt echter niet lang voordat Sanchez onderweg naar de gevangenis ontsnapt, de kersverse mevrouw Leiter vermoordt en Felix verminkt. Bond wil wraak. Ondanks dat zijn vergunning om te doden is ingetrokken door de Britse regering, weet hij met hulp van CIA-agente Pam Bouvier en MI6-gadgetspecialist Q om Sanchez en zijn hele corrupte drugsimperium op de knieën te brengen.

Nadat oudgediende John Barry afscheid nam als componist voor de James Bond-films, kwamen producenten Albert R. Broccoli en Michael G. Wilson bij Michael Kamen terecht. De soundtrack van Licence to Kill is daarmee beduidend anders dan zijn voorgangers, met meer rockinvloeden en een stevige percussie. Tijdens de climax valt Kamens versie van het James Bond-thema op, ditmaal uitgevoerd door fluit in plaats van de gebruikelijke koperblazers.

De volledige tracklist

CD 1 (1 uur, 14:12 minuten)

Score presentation (91:36 minuten)
1. Gun Barrel / Cray Cay Landing* 1:13 
2. His Funny Valentine (Film Version) 1:46
3. Sanchez Is In The Bahamas / Shark Fishing (Extended Version)* 2:16 
4. Bond Hooks Sanchez* 2:06
5. James & Felix On Their Way To Church (Film Version)* 0:54 
6. Licence To Kill (Performed by Gladys Knight) 4:12
7. Sanchez Escapes 1:52 
8. Della’s Goodbye 1:17 
9. Torturing Felix 2:08 
10. He Disagreed With Something That Ate Him 2:05
11. Let’s Go Shark Hunting 0:38 
12. Ocean Exotica Break-In* 2:56 
13. You Earned It 2:27 
14. Hemingway House 1:48
15. Licence Revoked (Film Version) 1:15 
16. Bond Aboard* / Sharkey Dead 4:50 
17. Seaplane Escape* 7:06 
18. Pam (Film Version)* 2:52
19. Enter Ms. Kennedy / Enter Lupe / Sanchez’s Office 3:37 
20. Uncle Q / Let’s Get Some Rest* 2:09
21. Planting The Explosives* 4:06 
22. Kwang* / Assassination Attempt 2:29 
23. Ninja (Film Version) 3:59
24. Sanchez’s Home 1:11 
25. Bond Sneaks Out* 1:26 
26. Bond Confronts Pam 1:45 
27. Framing Krest* 5:18
28. Leaving Harbour 1:19 
29. Bond And Lupe 1:46 
30. Q In Disguise 0:41

CD 2 (1 uur 14:49 minuten)
Vervolg score presentation
1. The Lab* / The Process* 2:22 
2. The Conveyor Belt 2:46 
3. Dario Sees Pam / Chewed Up 1:15
4. Escape From The Compound 2:11 
5. Tanker Downhill* 1:17 
6. Truck Chase* 4:42 
7. Problem Eliminated / Get In 1:32
8. Pam And Bond 1:07

Bijkomende muziek (11:34 minuten)
9. Bridal Chorus 0:19 
10. Für Elise 1:10 
11. Olimpatec Meditation Institute 2:52 
12. Casino Source I 1:15 
13. Casino Source II 0:30
14. Party Version I 0:40 
15. Party Piano 2:33 
16. Pam (Wild Guitar Excerpt) 2:04

Oorspronkelijk soundtrack album (45:37 minuten)
17. Licence To Kill (Extended Version) (Performed by Gladys Knight) 5:13 
18. Wedding Party (Performed by Ivory) 3:53
19. Dirty Love (Performed by Tim Feehan) 3:45 
20. Pam* 3:49 
21. If You Asked Me To (Performed by Patti LaBelle) 3:58
22. James & Felix On Their Way To Church* 3:53 
23. His Funny Valentine 3:26
24. Sanchez Is In The Bahamas / Shark Fishing* 2:05 
25. Ninja 6:02
26. Licence Revoked* 9:10

* bevat het James Bond Theme geschreven door Monty Norman

Met dank aan Bas Mostermans voor de tip!

Het bericht Soundtrack Licence to Kill gaat ook voor de dubbel (cd) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Mijns inziens zijn dit enkel slappe afleidingsmanoeuvres. Het enige dat echt telt, is het vooruitzicht op een nieuwe film. Dat is waar het de Bond-liefhebber om te doen is. De rest is bijzaak.

Als er geen nieuwe films meer worden gemaakt, droogt al dat andere ook vanzelf op. Dan zijn we ineens niet zo geïnteresseerd meer in Ian Fleming, dan raken de kandidaten van de spelshow uitgereisd, hebben we inmiddels al die oude films een keer op het grote doek gezien, verzamelen de exorbitante producten uit de 007 Store stof in de etalage. Alles wat James Bond aangaat, lift mee op de populariteit van de filmserie.

Niet dat al die bijzaken door de plee moeten worden gespoeld. Absoluut niet. Ze zijn hard nodig om het merk nul-nul-zeven nog een beetje levend te houden. Stel dat er niemand meer met een Octopussy-rolkoffer over straat gaat, dat zou pas de doodsteek zijn. Maar die tijd is aanstaande als al het oude voor de honderdste keer is beschreven en van alle soundtracks vier-discedities zijn verschenen. Het raakt een keer op allemaal.

De grote vraag is natuurlijk: gaat 2024 daar verandering in brengen? Enkele jaren geleden kondigde Barbara Broccoli aan dat het nog zeker twee jaar ging duren voordat er een begin zou worden gemaakt aan Bond 26. Welkom in 2024, die twee jaar is nu voorbij. In het gunstigste geval betekent dat: in de loop van dit jaar de presentatie van de nieuwe Bond-acteur én een releasedatum (november 2025) voor de nieuwe film. Veel meer hebben we voor nu niet nodig.

Die hausse rond de nieuwe Bond brengt uit zichzelf zoveel vrolijk gekwetter met zich mee. We kunnen weer lekker los op de vrouwen en de schurken, we duiken in het portfolio van de nieuwe regisseur, de eerste officiële publiciteitsfoto’s worden vrijgegeven. Wat te denken van de titelsuggesties, speculeren over de componist en de artiest van de nieuwe titelsong…

Daarmee komen we 2024 wel door. En dat alles onder het genot van de nieuwe Octopussy-dubbel-cd. De compact disc, kent u dat nog? Een geluidsdrager iets groter dan een bierviltje die in een speciaal daarvoor ontworpen gleuf moet worden gestopt. Wat u dan te horen krijgt, heeft u letterlijk nooit eerder gehoord. Dat is de kracht van een officiële soundtrack-cd. Naast complete nooit eerder uitgebrachte tracks staan er muzieknoten op die in de film niet te horen zijn door overweldigende geluidseffecten.

John Barry leverde in 1983 met Octopussy voor de negende keer een dijk van een Bond-score af. We hebben het sinds die tijd veertig jaar lang met tien tracks moeten doen. Tien tracks! Dat komt uit op zo’n 33 minuten ten opzichte van de 70 minuten die we binnenkort krijgen voorgeschoteld. We zijn dus veertig jaar lang verstookt van meer dan de helft aan muziek, terwijl die muziek wel gewoon bestond, en waar onder liefhebbers van James Bond, liefhebbers van John Barry én liefhebbers van filmmuziek in het algemeen honderd procent markt voor is.

Als 2023 dan een goed Bond-jaar moet zijn geweest, dan is het toch zeker de aankondiging van La-La Land Records dat Octopussy (en Live and Let Die) ein-de-lijk een welverdiende behandeling heeft gekregen. Ter ere van diens veertigste verjaardag, wat in mijn optiek dan toch een jaar te laat is, maar vooruit, beter laat dan nooit. Bovendien biedt het perspectief voor die nog grotere schat uit de Bond-soundtrackcollectie: de complete score van John Barry’s meesterwerk Moonraker uit 1979.

Het verhaal gaat dat Moonraker op de nominatie stond voor een veertigjarige jubileumeditie. Omdat La-La Land standaard net een jaar achter de feiten aanloopt, kwam dat in het gedrang met de release van No Time to Die (2021), dat aanvankelijk gepland stond voor voorjaar 2020 en waar alle aandacht naar uit moest gaan. Door corona ging er een streep door de première van de nieuwe Bond-film en gelijk ook door Moonraker (en Licence to Kill). Wat hoogst onnodig was natuurlijk; nu zaten we én zonder nieuwe film én zonder nieuwe oude soundtrack-cd’s!

Toen James Bond zelf veertig jaar werd (lees: toen het veertig jaar geleden was dat Dr. No werd uitgebracht) kregen we een prachtig palet aan uitgebreide en verbeterde Bond-soundtracks voorgeschoteld. Prachtig! Voor het eerst had ik de gewilde soundtrack van A View to a Kill (1985) in handen. Verder brachten Goldfinger (1964), Thunderball (1965), You Only Live Twice (1967), On Her Majesty’s Secret Service (1969), Diamonds Are Forever (1971) en Live and Let Die (1973) een keur aan nooit eerder uitgebracht materiaal. Die van For Your Eyes Only (1981) en The Living Daylights (1987) had ik, net als die van Octopussy overigens, al van Ryko Disc. Al met al was het een fantastische tijd. En nog steeds beleef ik dagelijks plezier aan deze Bond-muziek. 

Maar toch bleef het knagen. De financiën waren destijds uitgedroogd om extra materiaal van The Man with the Golden Gun (1974) en verder uit te brengen… En je moet als Bond-muziekliefhebber toch álles hebben wat er te horen is.

Lange tijd was het verhaal dat de originele Moonraker-tapes zoek waren geraakt in de Parijse studio waar ze in 1979 waren opgenomen. Dan nog valt er met John Barry’s bladmuziek een prachtige re-recording te maken. Iets wat Tadlow Music in 2015 probeerde, maar wegens auteursrecht uiteindelijk niet kon worden gerealiseerd.

Driemaal is scheepsrecht dan maar. Dan kan Moonraker samen met Licence to Kill (1989) volgend jaar onder het mom van het 45- en 35-jarig jubileum na 46 en 36 jaar alsnog in zijn geheel worden beluisterd. Maar wie boeit het of er een jubileumlabel aan hangt? Uitbrengen die hap! Het liefst gelijktijdig met de complete scores van Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), The Man with the Golden Gun, The Spy Who Loved Me (1977), A View to a Kill en GoldenEye (1995).

Met straks álle Bond-muziek van A tot Z beschikbaar, móeten er wel nieuwe films worden gemaakt. Want zonder nieuwe films hebben we ook geen soundtracks meer om naar uit te kijken.

En wat betreft 2024: James Bond moet die Russen maar weer eens een lesje leren. De rest is bijzaak.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Bijzaak verscheen eerst op James Bond Nederland.

Muziek in een film moet in de eerste plaats ondersteunend zijn. Het verhaal van de film, het plot, de dialogen, het acteren en de actiescènes is het raamwerk waar een goede Bond-film op steunt. Muziek neemt je mee in de wereld van de film. Het versterkt het gevoel, het roept emotie op. In het beste geval zuigt muziek je mee het verhaal in. In het slechtste geval haalt het je uit de film omdat het afleidt.

Adrenaline met het Bond-thema

James Bond-films rekenen op een aantal muzikale bouwstenen, waarvan hét James Bond-thema het bekendst is. Ontwikkeld door Monty Norman voor Dr. No (1962) en georkestreerd door John Barry voor diezelfde film en vele films daarna. Telkens weer opgepikt door de componisten die tussen en na John Barry kwamen. Telkens klinkt het vertrouwd, maar net weer even anders. Met bongo’s in Dr. No, oriëntaalse orkestratie in You Only Live Twice (1967), rock-klanken in Live and Let Die (1971), electro-invloeden in Tomorrow Never Dies (1997) of de bassen van Hans Zimmer in No Time to Die (2021) blijft het Bond-thema vernieuwen. Maar het heeft echt impact als het thema weerklinkt als er iets heroïsch gebeurt, zoals een speedboot die over een tafel in de Thames vliegt in The World is Not Enough (1999).

Dat is wat het Bond-thema oproept: een heldendaad, een moment waarvan je denkt: inderdaad, dit kan alleen Bond! Het duwt de film vooruit, de adrenaline giert door je lijf. Als het daadkrachtig en weldoordacht wordt gebruikt, levert het de emotie op waar de filmmakers naar zoeken. Mettertijd werd het Bond-thema even herkenbaar, zo niet bekender, als andere opzwepende filmthema’s. Denk maar aan John Williams’ thema voor Superman (1978), het Batman-thema (1989) of het Avengers-thema. Als het Bond-thema wordt weggelaten in Casino Royale (2006) om pas op het einde terug te keren, dan voelt het extra verdiend aan: Bond is nu helemaal Bond. Het is een power-up, ook voor het personage. Denk aan de gondel-achtervolging in Moonraker (1979), of de onthulling van de Aston Martin DB5 in Skyfall (2012).

Titelsongs en variatie

Maar ook andere muziek wordt gebruikt als power-up-moment. Doordat het Bond-thema grotendeels achterwege blijft in Casino Royale, doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als aanvuring. Chris Cornells You Know My Name komt krachtig binnen als Bond met een graafmachine een werkplaats overhoop rijdt of een vliegveld op stelten zet. Ook in andere films doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als manier om aandacht te trekken tijdens de actie. The Living Daylights (1987) leunt stevig op het filmthema als Bond vertrekt met het vliegtuig. Goldfinger (1964) krijgt een extra boost met de kenmerkende trompetten. On Her Majesty’s Secret Service (1969) is een masterclass van John Barry in het gebruik van het thema. Mijn favoriet is de opzwepende versie van You Only Live Twice in Fight at Kobe Docks. Bond kan zijn aanvallers met gemak aan, lijkt de muziek te zeggen.

In You Only Live Twice wordt een trager thema omgebogen naar iets snels. Maar het omgekeerde gebeurt ook. Wine with Stacey is een sublieme romantische versie van A View to a Kill (1985). Andere tragere titelsongs worden dan weer voorspelbaarder ingezet tijdens romantische momenten, zoals All Time High in Octopussy (1983) of Writing’s on the Wall in Spectre (2015). Van de meer romantische titelsongs steekt We Have All the Time in the World erbovenuit. Dat thema werd twee keer ingezet om liefde te ondersteunen, in On Her Majesty’s Secret Service en No Time to Die. Of het die tweede keer ook geslaagd was, daar zijn de meningen over verdeeld.

Ondersteunende muziek

Want thema’s zomaar hergebruiken werkt niet altijd. No Time to Die probeert het, maar slaagt er misschien niet helemaal in. Spectre krijgt ook veel kritiek omdat het muziek van Skyfall opnieuw gebruikt. En Skyfall zelf benut het nummer van Adele niet volledig: het is maar één keer te horen als Bond aankomt bij het casino. Gelukkig hoeft niet alle muziek voort te komen uit thema’s. Vooral de laatste jaren wordt er veel filmmuziek geschreven die minder op zichzelf staat en vooral ondersteunend werkt. Denk hierbij aan Tennyson in Skyfall: de spanning neemt toe als Bond door hartje Londen rent. GoldenEye (1995) heeft een soundtrack die ik zelden afspeel, maar de eigenzinnige klanken werken wonderwel in de film.

Dit alles komt samen in Final Ascent, de begeleiding bij de sterfscène van James Bond in No Time to Die. Het is subtiel, maar in de compositie van Hans Zimmer zit een requiem-thema, een instrumentale versie van het nummer van Billie Eilish én flarden van het Bond-thema. Het stuk is minder ‘typisch Bond’ dan de trompetten van Goldfinger of het bombastische van het Bond-thema in al z’n glorie. Maar de muziek doet wat het moet doen: het ondersteunt de scène, het zet de emoties kracht bij, het neemt je mee.

En toch hoop ik voor Bond 26 weer even dat bombastische Bond-thema te horen. Niet de kleine referenties naar een fragment. Gewoon onbeschaamd het thema laten knallen. Want dat is wat Bond onderscheidt van de rest: de reeks heeft een thema dat synoniem is geworden met het personage, met spionnenfilms in het algemeen. Dat is niet veel filmreeksen gegeven.

Het bericht Waarom de muziek van James Bond-films zo belangrijk is verscheen eerst op James Bond Nederland.

George Lazenby speelde maar 1 keer James Bond, in On Her Majesty’s Secret Service (1969). Hoe het kwam dat de jonge Australiër gecast werd in een James Bond-film is nog altijd een bijzonder verhaal, redacteur Merlijn schreef er onlangs nog over. Lazenby’s acteercarrière kwam daarna niet echt van de grond, maar hij bleef een graag geziene gast op conventies, filmvertoningen, handtekeningensessies en nu dus ook als gastheer van een concertreeks. Ondanks de vele events waar hij al acte de présence gaf, is dit het eerste concert met Bond-muziek dat Lazenby bijwoont. The Music Of James Bond wordt georganiseerd door Concertworks en doet 4 Australische steden aan: Sydney, Adelaide, Perth en Melbourne.

Telkens een ander orkest

Wat bijzonder is aan de concertreeks, is dat er telkens met een ander orkest wordt gespeeld. Dirigent Nicholas Buc stuurt telkens een andere, lokale muziekgroep aan. Op 3 september is dat het Sydney Symphonic Orchestra, het Adelaide Symphonic Orchestra geeft op 7 september het beste van zichzelf. In Perth is het dan op 10 september de beurt aan het West Australian Symphony Orchestra. En de tournee sluit af op 17 september met het Aussie Pops Orchestra in Melbourne. George Lazenby doorkruist dus zijn thuisland in 2 weken. Dat klinkt best vermoeiend voor een 82-jarige acteur.

Naast George Lazenby en dirigent Buc reizen er ook 2 zangers mee, die de Bond-nummers vocaal voor hun rekening zullen nemen. Actrice en zangeres Bonnie Anderson ken je misschien uit de soap Neighbours, maar ze won ook Australia’s Got Talent en de Australische versie van The Masked Singer. Zanger Luke Kennedy werd tweede in The Voice Australia, en bewees al dat hij een behoorlijk stembereik heeft: hij speelde de titelrol in Jesus Christ Superstar. Als je dat aankan, dan zou die laatste noot van Thunderball (1965) geen probleem mogen zijn. En Writing’s On The Wall uit Spectre (2015) ook niet.

Dansen met Lazenby’s dochter

Toch is het voorlopig speculeren of de Australiërs die nummers wel gaan horen, de websites zijn nogal karig met informatie. We vernemen enkel dat George Lazenby een Q&A gaat doen, en ik vermoed dat hij samen met Bonnie en Luke de avond aan elkaar gaat praten. Iets bijzonders vinden we op de website van het West Australian Symphony Orchestra in Perth. De dochter van George Lazenby heeft daar namelijk een dansgroep, Footwork Dance Australia. Zij zullen die avond een gastoptreden verzorgen.

Mocht je toevallig een reis naar Australië geboekt hebben en tickets willen voor George Lazenby en The Music Of James Bond, dan kan je die vinden op de verschillende websites van de orkesten, of hier voor Sydney, Adelaide en Melbourne. Ondertussen zullen wij maar hardop dromen van een soortgelijke concertreeks in Nederland. Jeroen Krabbé eens bellen, misschien?

Het bericht George Lazenby op tournee met The Music Of James Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

Af en toe komen verborgen schatten boven water. Nu lijkt er wederom een verloren gewaand stukje Bond-geschiedenis opgedoken te zijn. Het gaat om een muziektrack van muzikant Eric Clapton voor Licence To Kill (1989). We zijn niet zeker of het opgedoken stuk ook daadwerkelijk het stuk is dat Clapton maakte, maar het klinkt in ieder geval alsof het recht uit de film komt.

UPDATE: We zijn inmiddels een maand verder. Maar schrijvers Matthew Field en Ajay Chowdhurry, van het uitgebreide James Bond-boek Some Kind of Hero zijn in de materie gedoken en bevestigen dat het verloren gewaande nummer van Eric Clapton echt is! Dit is een fantastische ontdekking waarvoor we ze erg dankbaar zijn! Je kan hun hele onderzoek via de volgende link lezen!

Origineel artikel 23 februari 2022

Het was Clapton-fan Michael Sawin die het fragment deelde op zijn SoundCloud-account. Daar is het inmiddels verwijderd, maar kan hier nog worden teruggevonden. We zijn niet zeker over de echtheid van dat fragment, maar het staat wel vast dat Eric Clapton ooit een gooi deed naar de titelmuziek van een Bond-film. Op 9 februari 1989 kwamen Clapton, Michael Kamen, componist van Licence To Kill, en Bond-gitarist en sterkhouder Vic Flick bijeen in de Townhouse Studios in Londen om de track op te nemen. Volgens Michael Sawin ontving hij een cassettebandje met de muziek van een van de medewerkers van de studio. Dat is ook de reden waarom het zo helder klinkt, en niet alsof iemand stiekem een opname nog eens heeft opgenomen.

Videoclip in de archieven?

Michael Kamen werkte al eerder samen met Eric Clapton, onder andere voor Lethal Weapon (1987). Deze nieuwe samenwerking voor Licence To Kill is dan ook niet vreemd. Auteur Jon Burlingame vermeldt in The Music of James Bond dat Clapton de dag erna samen met Vic Flick zelfs een videoclip opnam van het muziekstuk. Die videoclip heeft het daglicht nooit gezien. Volgens geruchten ligt de clip nog altijd ergens in het archief van EON Productions. EON zou vervolgens toch liever een muziekstuk met zang hebben gehad, waarna Claptons bijdrage naar de prullenmand werd verwezen. Uiteindelijk is er gekozen voor zangeres Gladys Knight om de titelsong te verzorgen.

Vic Flick sprak in 2009 met Permission To Kill over de samenwerking:

“Het was een onverwacht telefoontje. Michael Kamen zocht een donker gitaargeluid om de melodie en de improvisatie te complimenteren die Eric Clapton ging doen. Omdat hij wist dat ik vaak gitaar speelde met behulp van de lagere snaren, belde hij me voor de sessies. […] Eric speelde prachtig op de gitaar, en Michael werkte een prima arrangement uit. Ik deed mijn ding met een counter-thema in een lager register.”

Heilige Graal

Flick geeft in hetzelfde interview aan dat hij niet weet wat er met de muziekvideo is gebeurd. “Die video is nu de Heilige Graal voor Bond-liefhebbers en hij die hem vindt, zal het gouden licht zien!”, grapt hij. “Niemand weet waar de video is. De enige persoon waarvan ik dacht dat die het wel zou weten, is Michael Kamen. En die is sindsdien overleden, dus hij nam het geheim met zich mee.”

Een verloren gegaan geheim, tot nu dan misschien. Op Twitter is er onder Bond-liefhebbers druk overleg over de authenticiteit van het muziekstuk. De plotselinge verwijdering van het fragment op SoundCloud zou kunnen wijzen op het feit dat het authentiek is. Tegelijkertijd laat de zoon van Vic Flick via e-mail weten dat hij twijfelt over de echtheid van de track. Eigenlijk kunnen we als Bond-fans pas zeker zijn als de muziekvideo opduikt. Tot die tijd hebben we in ieder geval een mooie track om te beluisteren.

Het bericht Bevestigd: Dit is de Bond-muziek van Eric Clapton! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dina Eaton is misschien geen klinkende naam voor Bond-liefhebbers. Toch leidde ze de Bond-films met muziek van David Arnold in goede banen. Als music editor was ze verantwoordelijk voor het synchroniseren en monteren van Arnolds muziek op de juiste momenten in de film. Dat deed Eaton voor 5 Bond-films: Tomorrow Never Dies (1997), The World Is Not Enough (1999), Die Another Day (2002), Casino Royale (2006) en Quantum Of Solace (2008). Timing is daarbij cruciaal: het was Eaton die bijvoorbeeld het Bond-thema precies moest laten gelijklopen met het moment dat Bond met de Q-boot de Thames invliegt in The World Is Not Enough. Een heerlijke adrenalinestoot, maar zonder Dina Eaton was het nog niet half zo krachtig geweest.

Eaton werkte daarbij uiteraard samen met componist David Arnold, maar ook met de verschillende filmmonteurs en regisseurs die de revue passeerden. Met Michael Apted, de regisseur van The World Is Not Enough, werkte ze daarna vaker samen: ze monteerde ook de muziek voor Enough (2002), Amazing Grace (2006) en The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (2010). Een indrukwekkend palmares leverde haar in 2009 de Panalux Craft Award van Women in Film op. Zelf merkte ze daarover op:

Er zullen wel niet veel vrouwen zijn die een prijs in ontvangst namen op de tonen van het James Bond-thema.

Verdere carrière

Dina Eaton begon haar carrière als assistent-monteur voor een aantal kleine Britse films, en assisteerde daarna bij het monteren van Revenge of the Pink Panther (1978). Vervolgens maakte ze de overstap van beeld naar het monteren van de muziek, en werkte wederom als assistent aan The Great Muppet Caper (1981). Bij een tweede film van Jim Henson, The Dark Crystal (1982), werd ze aangesteld als volwaardig music editor. Met de bekende componist Maurice Jarre monteerde ze Top Secret! (1984). Voor Michael Kamen, de componist van Licence To Kill (1989), monteerde Eaton de muziek van Circle of Friends (1994). Andere films waarvoor Dina Eaton de muziek monteerde zijn onder andere Godzilla (1998), Shaft (2000), Hot Fuzz (2007) en Paul (2011).

Eaton was getrouwd met de Britse regisseur Michael Tuchner, die ze leerde kennen terwijl ze aan een van haar eerste films werkte: Mr. Quilp (1974). Ze trouwden in 1987 en bleven samen tot de dood van Tuchner in 2017. Eaton besloot in 2018 met pensioen te gaan, haar laatste film was The Mercy. Ze is in Engeland overleden aan complicaties tijdens een operatie, nadat ze eerder tot tweemaal toe kanker had overleefd. Eaton werd 70 jaar.

Het bericht Dina Eaton (1951–2022) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

De preview: Caprera Openluchttheater, Bloemendaal

In de duinen van Bloemendaal ligt het Caprera Openluchttheater. Deze bijzondere plek was het toneel van de preview van The Music from James Bond. Het Metropole Orkest onder leiding van dirigent Hans Ek blies het publiek omver! Dit klonk fantastisch! Het ruime bereik van zangeres Dorona Alberti bracht veel mensen in vervoering. Maar wat bracht het Metropole Orkest dan ten gehore? (Klik in de Instagram post even naar foto drie) Een flink aantal titelsongs uit de James Bond-films natuurlijk. Ook de instrumentale intermezzo’s klonken fantastisch!

The Music of James Bond?

Ben jij een liefhebber van de soundtracks van James Bond? Dan mag je de 007 concerten van het Metropole Orkest niet missen! Zangeres Dorona Alberti (Gare du Nord) speelde al jaren met het idee om de muziek van James Bond met een groot orkest ten gehore te brengen. In de aanloop naar de vijfentwintigste James Bond-film wordt haar droom werkelijkheid. Alberti ademt James Bond. Samen met Tim Akkerman (Di-Rect) en het ruim vijftigkoppige Metropole Orkest schittert ze begin 2020 op het podium! Maar waar kan je dan heen?

25 februari 2020, Atlas Theater, Emmen
26 februari 2020, TivoliVredenbrug, Utrecht
27 februari 2020, Muziekgebouw Frits Philips, Eindhoven
17 maart 2020, Zuiderstrandtheater, Scheveningen
18 maart 2020, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam
19 maart 2020, Wilminktheater, Enschede
21 maart 2020, Theater aan het Vrijthof, Maastricht 

Mooie content door samenwerking met JBN

James Bond Nederland en het Metropole Orkest werken nauw samen om jou als Bond-liefhebber van zo mooi mogelijke content te voorzien. Zo komen we nog met de eerste bewegende beelden van de preview in Bloemendaal. Stay Tuned voor meer info rond The Music from James Bond!

Dit bericht bekijken op Instagram

Last Friday we played 3 completely different sets in a sold out @caprera.openluchttheater. Great venue, great audience, great music, what more do we need? #bigband #strings #bond #caprera #metropoleorkest

Een bericht gedeeld door Metropole Orkest (@metropoleorkest) op 8 Jul 2019 om 6:35 (PDT)

Het bericht The Music from James Bond; Foto Preview verscheen eerst op James Bond Nederland.