De AI kiest zijn eigen ‘host’ en niemand minder dan Gabriel – de man verantwoordelijk voor de dood van Marie in de allereerste Mission: Impossible-film – wordt belast met de taak om beide sleutels in handen te krijgen. Marie’s dood was de reden waarom Ethan zich ooit aansloot bij het IMF. Nu draagt The Entity Gabriel op om Ethan Hunt uit te schakelen. Meer over dit verhaal lees je in onze recensie van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One.

Na de dramatische gebeurtenissen in het eerste deel van dit tweeluik is het team van loyale IMF-agenten diep undercover gegaan. Ethan laat het er – zoals we van hem gewend zijn – niet bij zitten en gaat op zoek naar aanknopingspunten. Die leiden hem naar Paris, Gabriels voormalige handlanger die Ethan en zijn team tijdens de actie op de Oriënt Express hielp. Samen met haar begint hij aan een nieuwe missie: het lokaliseren van de Sebastopol om zo de wereld te redden van de ondergang.

Natuurlijk verloopt dit niet zonder slag of stoot. De dreiging van The Entity en de kracht van het AI-wapen zijn inmiddels exponentieel toegenomen. In essentie komt het erop neer dat Ethan Hunt de enige is die de wereld kan redden. Hij heeft letterlijk de sleutel in handen. Daarbij wordt hij tegengewerkt door Gabriel, de CIA en zo’n beetje het hele Amerikaanse overheidsapparaat.

Toch weet Ethan diep vanbinnen dat hij degene is die The Entity kan stoppen. Zoals altijd negeert hij de bevelen van zijn superieuren en keert hij terug naar de basis om zijn plannen te smeden. Zijn oude makker Luther speelt hierin een essentiële rol: hij biedt Ethan rust en houdt hem met beide benen op de grond. De link met Gabriel maakt deze missie extra persoonlijk, iets wat Ethan gedurende de hele film achtervolgt. We ontdekken waar The Entity vandaan komt, en zowel Ethan als de kijker krijgen een aantal grote verrassingen voorgeschoteld.

De film zit vol knipogen naar eerdere Mission: Impossible-films en is een lust voor het oog. Vooral de scènes tussen de teamleden van Ethan zijn klein, intiem en krachtig gefilmd, zoals we dat ook zagen in het eerste deel uit 1996. Dit onderstreept nog maar eens de sterke onderlinge band. Het team is goed op elkaar ingespeeld, maar wordt toch meerdere keren verrast. De humor die hieruit voortvloeit is erg vermakelijk, zeker als Benji Dunn er zijn licht verstrooide sausje overheen giet en Grace van de ene in de andere verbazing valt. Ethan kiest zijn eigen pad, maar het welzijn van zijn team staat altijd voorop.

Qua actie schakelen regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise in The Final Reckoning naar de hoogste versnelling. Na drie films zijn ze perfect op elkaar afgestemd. De actiescènes rond de Sebastopol deden denken aan The Abyss uit 1989. Net als die film maakt The Final Reckoning optimaal gebruik van kleine ruimtes en de dreiging van water als sluipmoordenaar, maar dan met de techniek van nu. Groot verschil: Tom Cruise doet veel van zijn stunts zelf. Als je Ethan ziet duiken en zwemmen, is daar geen stuntman aan te pas gekomen.

Tijdens de spectaculaire actiescène in de lucht tussen twee oude propellervliegtuigen bewijst Cruise opnieuw waarom deze filmreeks zo geliefd is. De actie is realistisch in beeld gebracht, met indrukwekkende camerastandpunten. Ethan Hunt vecht, hangt aan vliegtuigen en toont daarbij perfect zijn innerlijke strijd. Je zit als kijker op de eerste rij. Deze scènes, net als die rond de onderzeeër, zorgden ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel zat, soms zelfs met open mond. De actie doet denken aan Top Gun: Maverick, waarin Cruise ook zelf de cockpit indook. Er wordt nauwelijks gebruikgemaakt van CGI, wat de ervaring extra realistisch maakt.

Gedurende de film verliezen alle personages langzaam hun grip op The Entity. En daar zit misschien het enige zwakkere punt van The Final Reckoning: The Entity is een ongrijpbare vijand. Er is geen fysieke antagonist zoals Solomon Lane in eerdere delen. Daardoor kun je je als kijker moeilijker identificeren met het kwaad, iets wat bij een daadwerkelijk persoon wel makkelijker lukt. Gabriel is uiteraard een geduchte tegenstander, maar hij en Ethan streven in wezen hetzelfde doel na: controle krijgen over The Entity. Dat maakt de film net iets afstandelijker.

Toch valt er veel positiefs te halen uit Mission: Impossible – The Final Reckoning. De film is een genot om naar te kijken, niet in de laatste plaats omdat regisseur Christopher McQuarrie en Tom Cruise (hoofdrolspeler én producent) exact weten wat ze doen. Dat Cruise zijn personage tot in de puntjes kent, hoe Ethan denkt, beweegt en handelt, en zich tot in het extreme voorbereidt op zijn stunts, is iets unieks in de filmwereld.

Er is wat mij betreft geen andere filmreeks, en ja, ik begeef me nu op glad ijs, die dit zo goed in de vingers heeft. Vergelijk het eens met de James Bond-franchise, die in tien jaar net aan twee films afleverde. Mission: Impossible staat inmiddels op nummer vier. Daarmee is The Final Reckoning een heerlijke afleiding in deze lange, Bond-loze periode.

Mission: Impossible – The Final Reckoning is vanaf zaterdag 17 mei te zien in de bioscoop. Ook in IMAX, ScreenX en 4DX.

• Mission: Impossible – The Final Reckoning
• Actie-avontuur
• ★★★★☆
• Regie Christopher McQuarrie
• Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Simon Pegg, Angela Bassett, Esai Morales
• Productie: Paramount Pictures, Skydance
• 169 min

Copyright afbeeldingen: Paramount Pictures and Skydance – © 2025 Paramount Pictures. All Rights Reserved.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible – The Final Reckoning ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het derde deel van Mission: Impossible betekende een ommezwaai in de tot dan toe kort lopende actie-franchise. Regisseur J.J. Abrams en co-producer Tom Cruise wilden het anders doen dan het matige ontvangen tweede deel. Mission: Impossible III (2006) kreeg flink wat karaktertrekken mee uit de toen populaire spionnen-reeks Alias.

Let op! Deze recensie bevat spoilers!

En vanaf dat moment kreeg Paramount Pictures goud in handen. Met veelvraat Tom Cruise, werd er ook veel (marketing)kennis van pop culture opgedaan bij series én films die aanhaakten bij het ‘onmogelijke’ actie-genre van Mission: Impossible. Elk daaropvolgend deel ontving steeds weer wat betere mond-op-mond reclame, waardoor de kwaliteit van de merken ‘Ethan Hunt’ en ‘Mission: Impossible’ steeds constanter werd. Wordt die lijn doorgezet met het zevende deel, Dead Reckoning Part 1?

Zelfs als het een eerste deel van een tweeluik betreft, dan wordt die lijn stabiel doorgezet. Afgezet tegen alle andere blockbusters van 2023, is Dead Reckoning Part 1 het summum van entertainment dat éérst op het witte doek gezien moet worden. En in het druk bevochten actie-thriller-spionage-genre dit jaar, is dit wellicht een pronkstuk.

Een serieuze geopolitieke werkelijkheid, maar schateren mág

Regisseur Christopher McQuarrie en producer/acteur/stuntman Tom Cruise schotelen ons natúúrlijk weer bloedstollende stunts en actiescènes voor die niet zomaar door stunt doubles uitgevoerd worden. Tom Cruise doet, zoals we van ‘m gewend zijn, (bijna) alles zelf. Dat hoor, voel en zie je. De actie heeft deze keer ook iets lichtvoetigs; humor wordt naadloos door de actiescènes heen geschreven. Van bungelende treinwagons tot een geel rijdend (stuiterend) ‘rugzakje’. Er mag in deze onzekere tijden gelukkig ook weer wat gelachen worden. Maar voordat deze scènes aan bod komen, vindt er wel degelijk een serieus voorval plaats dat al snel de rode draad; Mét MacGuffin, zal vormen voor Ethan Hunts nieuwe race tegen de klok.

Want actueler kan het niet: de Russische atoomonderzeeër met de gevoelige Krim-Tataarse naam Sevastopol komt in zwaar weer terecht. Het voornaamste wapen op deze duikboot is dan niet meteen een volwaardig nucleair arsenaal aan torpedo’s, maar juist een uiterst vernuftige computer die al snel herinneringen doet ophalen aan de op hol geslagen supercomputer Hal uit 2001: A Space Odyssey. En dan komt het thema van de film om de hoek kijken: AI. Artificial Intelligence zoals we dat dit jaar al vaker bespraken, tot aan big tech moguls Elon Musk aan toe. Waarheid, feiten, nepnieuws, leugens, alles wordt herleid tot een op hol geslagen AI-supercomputer, genaamd The Entity, die dan ook nog eens in het heden het complete world wide web heeft geïnfecteerd. En enkel een vernuftig uitziende tweeledige sleutel kan de geest weer in de fles brengen.

Van geel ‘rugzakje’ tot de luxe Oriënt Express

Het is in principe de kern van de film, waarbij verschillende geïnteresseerden –de Britse Geheime Dienst MI6, de Amerikaanse CIA, Ethan Hunts IMF, een antagonist uit Ethans verleden én een vernuftige dievegge – proberen deze sleutel in handen te krijgen. Al globetrottend zorgt juist deze kakafonie aan bieders voor vernuftige actiescènes die als puzzelstukjes mooi in elkaar passen. Een met mooie cinematografie ingegeven horse chase op de grens van Jemen zorgt voor een prettig weerzien met een voormalig maatje. Een gecompliceerde foot chase op de luchthaven van Abu Dhabi zorgt voor hilariteit, spanning en het eerste (nep?) contact met de schurk Gabriel. Een spannend en emotioneel kat-en-muisspel in de donkerste steegjes van Venetië is ook een mooie knipoog naar de eerste Mission: Impossible-film en een freefall-stunt met motorfiets wordt na GoldenEye (1995) door Tom Cruise nog eens dunnetjes én geloofwaardiger overgedaan. 

Maar het meest in het oog springend zijn toch wel de scènes op de Oriënt Express en in het gele Fiatje 500. De actie en dialogen die hiermee gemoeid zijn, doen je verlangen naar een groot IMAX-scherm. Met nog eens een stevige dosis verwijzingen naar de Bond-films van de jaren 80, die gek genoeg nooit irriteren, blijft het fijn om te realiseren dat er filmmakers zijn die dat stukje escapisme-met-schaterlach weer trendsettend weten te maken. Het zijn ook díé scènes die ook Grace, gespeeld door nieuwkomer Hayley Atwell, stevig aan het werk zetten. Zij heeft de leukste rol te pakken, van illusionist met stoute speelsheid gespeeld tot een vrouw die oprechte momenten van angst kent. Zij is een aanwinst voor deze film en ontpopt zich al snel tot een potentieel kundige IMF-agent. Zouden hier de eerste zaadjes worden geplant voor Ethan Hunts opvolging? Ook Simon Pegg heeft weer een belangrijk aandeel in deze film. Als gadget-man Benji Dunn is hij weer de heerlijke aangever voor onmogelijke en lachwekkende situaties.

Niet de beste Mission: Impossible, wél de beste ‘tussenpaus’?

Echter, met de geruchten dat Tom Cruise hierna nog één keer Ethan Hunt zal spelen, zou het wel mooi geweest zijn voor de afwisseling om emoties en drama iets meer cachet te geven. De schurk Gabriel, gespeeld door de relatief onbekende Esai Morales (Ozark), maakt een wat fletse indruk. Het helpt dan niet echt dat zijn verleden vluchtig voorbijkomt in enkele bewegingsloze herinneringen. Iets meer achtergrondinformatie met separate scènes gesitueerd in het verleden, hadden dat kunnen verhelpen. Ook Tom Cruise zelf is af en toe iets te bozig om het boos zijn. Joh. Als je iemand niet wil executeren, kun je altijd nog wat meer persoonlijkheid en realisme aanbrengen. Gabriel hoeft niet dood, maar een béétje lijden mag best. Tom Cruise heeft zelf al eens aangegeven dat hij niet té veel geweld wil gebruiken in zijn Mission: Impossible films. Maar soms is dat in een setting met totale wanhoop op dat moment de meest geloofwaardige én menselijke optie.

Toch begrijp ik dat Tom Cruise als producer zijn eigen stempel op deze films wil drukken. En Ethan Hunt is wat dat betreft ook geen James Bond. Kijkend naar de goede kritieken die zijn karakter Ethan Hunt sinds MI:III – en bedenk even, de producers van de James Bond-films lukt dit momenteel níét met opeenvolgende films – moet hij gewoon op dezelfde voet doorgaan. Niet James Bond, maar Ethan Hunt is nu de belangrijkste benchmark geworden als het gaat om actie-thriller-spionage. Mission: Impossible 7 – Dead Reckoning Part 1 is niet beter dan z’n voorgangers Rogue Nation (2015) en Fallout (2018). Daarvoor mist de film een stukje finetuning op het vlak van acteren, script en met emoties gedragen dialogen. Het is wat dat betreft ook meer een ‘tussenpaus’. Immers, deel twee van dit tweeluik volgt later. Maar het is wel een verduveld lekkere tussenpaus die ook menig Bond-fan doet verlangen naar juist zó’n stijl James Bond-film.

• Mission: Impossible – Dead Reckoning Part 1
• Actie-avontuur
• ★★★✭☆
• Regie Christopher McQuarrie
• Productie: Paramount Pictures, Skydance
• Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg
• 163 min

Het bericht Recensie: Mission: Impossible – Dead Reckoning Part 1 ★★★✭☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Breakfast was Bond’s favourite meal of the day. When he was stationed in London it was always the same.

Ethan Hunt laat ons naar Bond hunkeren

Volgens Hayco laat de trailer van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One zien waarom Tom Cruise zo goed is in het spelen van IMF-agent Ethan Hunt. Het doet hem verlangen naar een nieuw James Bond-avontuur.

Het is geen verrassing dat Christopher McQuarrie terugkeert als regisseur voor deze film, gezien het grote succes van zijn eerdere ‘Mission: Impossible’ films. Maar het feit dat hij ook produceert samen met Tom Cruise zorgt ervoor dat fans nog meer uitkijken naar wat deze film te bieden heeft. Je leest hier Hayco’s nieuwe artikel over deze spionnenfilm.

Pierce is 70, congrats old chap!

De Ier die Roger Moores gedoodverfde opvolger was, is deze week 70 jaar geworden. Congrats Brozza! Jorrit had het in zijn laatste artikel over Pierce Brendan Brosnan. De James Bond van de jaren 90 van de vorige eeuw (plus drie jaar). Pierce was de 007 die we na jaren van rechtszaken tussen Metro Goldwyn Mayer en EON Productions nodig hadden.

Brosnan heeft de James Bond-franchise door zijn performances succesvol gemaakt. Echte spionnenfilms, op GoldenEye (1995) na, waren zijn Bonds naar zijn mening niet. De films van Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone trokken volle zalen. Het publiek smulde ervan. Jorrit vindt het altijd prachtig hoe de films zich aan de tijd van release aanpassen. Dat is, volgens hem, bij Pierce zijn Bond-films prima gelukt. Lees hier het artikel.

Chris Cornell bezong de wedergeboorte van James Bond

“Zijn naam was Cornell, Chris Cornell. De Amerikaanse zanger leverde in 2006 een van de meest memorabele Bond-songs af, en was daardoor medeverantwoordelijk voor de grote comeback van ’s werelds bekendste geheim agent.

Hij ging de muziekgeschiedenis in als frontman van grungelegende Soundgarden en supergroep Audioslave, maar óók solo heeft Chris Cornell de nodige memorabele tracks afgeleverd. Zo is hij in 2006 degene die Casino Royale, de glansrijke comebackfilm van James Bond, van een emotionele titelsong voorziet.”

De redactie van NPO Radio 2 keek deze week terug naar het nummer dat Chris Cornel schreef voor Casino Royale (2006), You Know My Name. Je kan er hier meer over lezen.

De lamp van Lazenby komt terug!

Bij zijn aanstelling als James Bond poseert George Lazenby bij een lantaarnpaal aan de oever van de Thames. De paal is al geruime tijd verdwenen, maar de verantwoordelijke dienst maakte bekend dat George’s Lamppost terugkeert! Na een petitie van Bond-fan Ian Jacklin zijn er nu vervangstukken besteld. Binnenkort kunnen we dus zelf weer poseren!

Dit was het weekoverzicht (20) voor deze week. Volgende week zondag zijn we er weer met een nieuw weekoverzicht. We zien je graag terug, tot dan!

Het bericht JBN Weekoverzicht (20): Ethan Hunt en Pierce Brosnan verscheen eerst op James Bond Nederland.

De trailer van Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One laat zien waarom Tom Cruise zo goed is in het spelen van IMF-agent Ethan Hunt. Het doet me verlangen naar een nieuw James Bond-avontuur.

Het is geen verrassing dat Christopher McQuarrie terugkeert als regisseur voor deze film, gezien het grote succes van zijn eerdere ‘Mission: Impossible’ films. Maar het feit dat hij ook produceert samen met Tom Cruise zorgt ervoor dat fans nog meer uitkijken naar wat deze film te bieden heeft.

Gevaarlijkste missie tot nu toe

In Mission: Impossible – Dead Reckoning Deel I gaat Ethan Hunt samen met zijn IMF-team op zoek naar een nieuw en angstaanjagend wapen dat de mensheid bedreigt. Dit is hun gevaarlijkste missie tot nu toe, aangezien de verkeerde handen het wapen kunnen bemachtigen. Tijdens een dodelijke race rond de wereld staat niet alleen de controle over de toekomst en het lot van de wereld op het spel, maar wordt Ethan ook geconfronteerd met duistere krachten uit zijn verleden. In zijn strijd tegen een mysterieuze en machtige vijand moet Ethan accepteren dat niets belangrijker is dan zijn missie, zelfs als dit betekent dat hij afscheid moet nemen van dierbaren. Klinkt volop als een uitstekende James Bond-film niet?

Spectaculaire Actiescènes

Hoewel de trailer slechts een voorproefje geeft van wat we kunnen verwachten, zien we al enkele spectaculaire actiescènes en indrukwekkende stunts die ons zeker op het puntje van onze stoel zullen houden. Ook lijkt er dit keer meer aandacht te worden besteed aan het verhaal en de personages dan aan alleen maar explosies en actie.

Al met al lijkt ‘Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One‘ een veelbelovende toevoeging aan de franchise te worden, met een sterke cast en getalenteerde filmmakers achter de schermen. Fans kunnen niet wachten om te zien hoe Ethan Hunt zichzelf dit keer zal overtreffen om de wereld te redden.

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One draait vanaf 13 juli a.s. alleen in de bioscoop.

Dit artikel verscheen eerder bij onze collega’s van Menquiry.

Het bericht Ethan Hunt laat ons naar Bond hunkeren in Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One verscheen eerst op James Bond Nederland.

In Hollywood is op dit moment een revolutie gaande die z’n weerga niet kent. Vooral op commercieel en financieel vlak is daarbij van alles merkbaar. Denk aan de recente remake van The Lion King (2019). Menigeen merkt hierbij de vrijwel ongenaakbaar geworden macht van Disney op, mede dankzij verschillende ‘hostile takeovers’ (om maar even Elliot Carver’s vocabulaire te gebruiken). Overnames en fusies zijn in de filmwereld niet iets nieuws. Een James Bond-fan kan daar over meepraten. De talloze teloorgangen en wederopstandingen van filmbedrijven MGM en United Artists worden door ons vaak aangehaald. Alleen de schaal waarmee dat nu gebeurt is radicaal veranderd. Dat kan verstrekkende gevolgen hebben voor ‘onze’ geliefde Bond-franchise. En is misschien nodig ook…

Een nieuwe fusie in Hollywood

Vorige maand onthulden Paramount Pictures (onderdeel van Viacom) en CBS Television (waar het Amerikaanse streaming platform CBS All Access onderdeel van uit maakt) dat hun fusieplannen zijn afgerond. Het nieuwe bedrijf heet nu ViacomCBS. Tot aan deze fusie leverde het bestaan van deze twee entertainment-bedrijven flink wat juridische problemen op, onder meer voor de bekende Star Trek-franchise. Zo bezat Paramount de aparte filmrechten voor het Star Trek-merk, terwijl CBS enkel de televisierechten in handen had (ja, ook dat kan nog uitgesplitst worden). Nu de Star Trek-rechten weer onder één paraplu vallen, krijgt Star Trek weer de kans om gestructureerd te groeien als franchise en om in creatief opzicht de wereld van Trek weer kloppend te maken. Daar ontbrak het de laatste tijd aan. Reken maar dat het ontwikkelen van films nu in samenhang gaat gebeuren met de nieuwe TV-series Star Trek: Discovery (2017-) en Star Trek: Picard (2020).

En daar houdt het niet op. Zoals menig Bond-fan weet is de Mission: Impossible-franchise eigendom van Paramount Pictures. Met het nieuwe bedrijf ViacomCBS, dat nu ook streamingsdienst CBS All Access beheert, is er nu ineens veel meer mogelijk. Denk daarbij aan het opstarten van een parallelle Mission: Impossible TV-serie die het wel en wee van de Impossible Mission Force nadrukkelijker onder de loep gaat nemen. De aankomende nieuwe baas van ViacomCBS, Joe Ianniello, is zich daar terdege van bewust: “Schaalgrootte wordt [in het tijdperk van o.a. Marvel] veel belangrijker. Daar moet je op inspringen”.  

En nog veel meer ‘hostile takeovers’

Naast bovenstaande voorbeeld weten we ook allemaal het voorbeeld Disney aan te halen. Het bedrijf is de afgelopen jaren nietsontziend flink op roverspad gegaan. Op zijn weg heeft het daarbij Lucasfilm Ltd. (Star Wars & Indiana Jones), Marvel Entertainment (The Avengers, Iron Man) en dit jaar nog 21^st Century Fox (eigenaar van X-Men en de Die Hard-franchise) opgeslokt. Vooral die laatste overname heeft heel wat voeten in de aarde gehad. De gevolgen kunnen daarbij ook negatief uitpakken voor dié franchises die weinig geld in het laatje brengen. Zo is de geplande Die Hard-prequel van regisseur Len Wiseman deze week definitief de prullenbak ingegooid. De film zou het verhaal vertellen van een jongere John McClane en ook Bruce Willis zou hierbij weer acteer-taken op zich nemen. 

Maar de Die Hard-franchise verkeerde al langere tijd in moeilijk vaarwater. Waarbij de eerste drie Die Hard-films elkaar nog redelijk vlug opvolgden –ze verschenen alle drie in een tijdsbestek van zeven jaar– duurde het erg lang voordat de vierde film in de bioscopen verscheen. Live Free Or Die Hard was in 2007 een redelijk succes, maar het zes jaar later geproduceerde A Good Day To Die Hard was in financieel en creatief opzicht een grote flop. Niet voor niets wil Disney zich dan niet branden aan de risico’s van nog een Die Hard-film. Wellicht wil Disney zelf de regie in handen nemen aangaande John McClane, maar al met al geeft dit voorbeeld aan dat ook actie blockbusters niet veilig zijn voor de toorn van grote filmbedrijven.

Bovenstaande voorbeelden worden nauwlettend in de gaten gehouden door sommige Bond fans. En de traditionalisten onder ons zijn duidelijk: als de rechten van James Bond overgenomen worden door een andere filmmaatschappij, dan is James Bond definitief dood. Hetzelfde geldt voor andere plannen, zoals het produceren van een spin-off. Zoiets zou ultiem verraad zijn aan het adres van de Bond fans. Ian Fleming en Albert ‘Cubby’ Broccoli zouden beiden spontaan opstaan uit hun graf! De recente kritiek op het nieuws dat ook het karakter Nomi uit No Time To Die (tijdelijk) de 007-code weleens zou kunnen overnemen, geeft aan dat Bond fans zich geen voorstelling kunnen maken van radicale vernieuwingen binnen de franchise.

Maar gezien de ontwikkelingen in Hollywood wordt het misschien tijd om ons hiervoor op voor te bereiden. Los van wat dit in creatief opzicht zou kunnen betekenen voor de Bond-franchise, moeten deze veranderingen in het licht van commercie, financiën, omzet- en winstgroei bezien worden. Hoe teleurstellend dat op het eerste gezicht mag zijn, Bond is en blijft nog steeds een moneymaker.

Een financieel paragraafje 

In financieel opzicht is er wel wat te zeggen voor schaalvergroting en diversificatie van de Bond-franchise. Laten we er geen doekjes om winden: de Bond-franchise is in financieel opzicht bij lange na niet meer het succes van pakweg 50 jaar geleden. Los van de wereldwijde box office omzet (kaartverkoop-opbrengsten, dus bioscoopkaartje X aantal bezoekers), dat wij Bond fans maar al te graag als graadmeter gebruiken voor het succes, kijken entertainment-bedrijven als Disney (Marvel), Comcast (Universal), Apple, ViacomCBS (Paramount) en Amazon vooral naar het rendement op de investeringen, de in bedrijfseconomische termen omschreven ‘ROI’ (Return On Investment: in het geval van filmproducties de verhouding tussen kaartverkoop-opbrengsten en marketing/productie-investeringen).

Het is dat laatste percentage waar het aan ontbreekt bij de Bond-franchise. Een film als SPECTRE had al een enorm productiebudget van om en nabij de $300 miljoen. Tel daarbij op het marketing- en promotiebudget waardoor er al gauw zo’n $200 miljoen extra aan investeringen bovenop geteld moet worden, en de ROI van SPECTRE is toch wel aan de erg lage kant als je het afzet tegen de wereldwijde box office opbrengst van $880 miljoen: een mager percentage van rond de 76%. Daar wil een bedrijf als Disney niet mee dood gevonden worden. Neem dan een film als Avengers: Endgame (2019). Tot dusver heeft de film $2,8 miljard in het laatje gebracht. Dan is het makkelijker om jouw aandeelhouders voor te houden dat gigantische, maar ook gerichte investeringen ($556 miljoen, marketing én productie) z’n vruchten kunnen afwerpen. Zie daar dan een ROI a 503 %.

Het mag dan logisch zijn dat diversificatie vaak het antwoord is op het opkrikken van de Return On Investment. Ethan Hunt en consorten kunnen straks onder de ViacomCBS-vlag ook winsten halen uit een TV-serie. Universal’s eigen Fast & Furious-franchise heeft dit spelletje nu ook door, door met een eerste eigen spin-off op de proppen te komen: Hobbs & Shaw (2019) draait nu in de bioscopen. Om nog maar niet te spreken van het inmiddels grotesk geworden Marvel-universum. Uitbreiding van het filmportfolio per gegeven franchise-merk kan zo dus financiële risico’s indammen. En Bond dan? Als we voor het gemak SPECTRE als voorbeeld nemen en zien dat Sony/MGM/EON enkel eens per vier jaar winst kunnen oppotten, dan wordt het een triestig financieel plaatje.

De Boekhouders van Bond (Deel 2)
De Boekhouders van Bond (Deel 3)

Het bericht De boekhouders van Bond (deel 1) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dus zo kort voor principal photography van Bond 25 (4 maart), begint het steeds aannemelijker te worden dat Golden Globe winnaar Malek die felbegeerde mannelijke hoofdrol gaat bemachtigen.

Ook deze week was er weer voldoende nieuws afkomstig van een beroemde spion. Zo kunnen we ons in 2021 én 2022 verheugen op twee extra delen in een op dit moment uiterst succesvolle actie/spy franchise. Menig Bond fan loopt al te likkebaarden van genot. Ware het niet dat het niet om Brits geheim agent James Bond 007 gaat, maar om diens Amerikaanse evenknie. En nee, het is géén Felix Leiter spin-off. Geheim agent Ethan Hunt, gespeeld door Tom Cruise, keert dan alweer terug op het witte doek.

Mr Hunt returns

Het wordt respectievelijk de zevende en achtste keer dat Cruise terugkeert als Hunt in de inmiddels succesvolle filmfranchise Mission: Impossible. Een franchise die overigens ooit nog als TV serie van Bruce Geller in de jaren ’60 van de vorige eeuw z’n vuurdoop had. Fantastisch nieuws dus. Maar toch vond ik het frappant dat in verscheidene James Bond groepen op Facebook en op James Bond fora met denigrerende toontjes werd gereageerd op dit nieuws richting Bond producers Barbara Broccoli en Michael Wilson.

Want acteur/stuntman/producer Tom Cruise (TC Productions), de 36 jaar jonge producer David Ellison (Skydance Productions) en de energieke J.J. Abrams (Bad Robot Productions) doen iets wat EON Productions ogenschijnlijk nalaat: het spionnenminnende publiek lekker vaak voorzien van kwalitatief hoogstaande actiefilms. Waarbij het laatste deel Fallout notabene een Critics Choice Award won in de categorie ‘Beste Actiefilm’ (overigens won Skyfall dezelfde award in 2012).

De ongeduldige Bond-fan

Het mag duidelijk zijn dat ook het geduld van Bond-fans een beetje op begint te raken. Het wordt eerder gewoonte dan uitzondering dat ‘wij’ eens in de vier of vijf jaar een nieuwe Bond-film op het bioscoopscherm kunnen aanschouwen, terwijl ‘concurrenten’ met gemak elke twee jaar een nieuwe ‘Ethan Hunt’-film uit kunnen poepen. En dan ook nog eens met tomeloos veel energie en tonnen aan positieve media-aandacht. Niet voor niets schreef ik vorig jaar september in nogal teleurstellende bewoordingen dat dit nou niét een ontwikkeling was waar wijlen “Cubby” trots op geweest zou zijn.

Toch komt het moment van de kritiek van afgelopen week wel op een wat raar moment. De productie laat namelijk nu niet lang meer op zich wachten. En de second unit van Alexander Witt is waarschijnlijk al goed en wel bezig met filmen. Zonder nóg een productievertraging lijkt het er dan ook op dat de Bond-producers het Bond 25 project ‘Top Secret’ willen houden (Sonyleaks? Of is er echt nog weinig nieuws te melden?).

Oud versus nieuw

Maar ook al heb ik zelf meermaals de vergelijking gemaakt met de Mission: Impossible-franchise, feit is wel dat de Bond franchise er nu substantieel anders voor staat. Enige reflectie en realiteitszin is nu dus ook op z’n plaats. Daar de Bond-franchise dit jaar inmiddels alweer de uitzonderlijke leeftijd van 57 jaar bereikt, is de filmfranchise van Mission: Impossible nog een relatief groentje. James Bond heeft zich gedurende zes decennia meermaals kunnen heruitvinden met meerdere Bond-acteurs, terwijl bij ‘concullega’ Mission: Impossible ons aller Tom Cruise nog steeds de hoofdrol speelt.

Mission: Impossible maakt dus in creatief en financieel opzicht een heuse Golden Age mee, terwijl James Bond al in de jaren ’60 van de vorige eeuw op een eenzaam hoogtepunt was gekomen. Daar komt nog bij dat voor een zeer oude franchise als Bond het uiteindelijk veel lastiger wordt om binnen het framework origineel te blijven en het wiel opnieuw uit te vinden. Tijd is voor Bond dan ook, naast een positief feit dat zo’n franchise zo lang kan overleven, steeds meer als een molensteen om de nekken van de Bond producers gaan hangen.

Begrip voor Barbara en Michael

De jong overleden Amerikaanse dichter Delmore Schwartz schreef ooit in zijn gedicht Summer Knowledge: “Time is the fire in which we burn.” (overigens later nog door acteur Patrick Stewart georeerd in Star Trek: Generations). Maar de Bond-franchise staat er nu nog niet zo slecht voor als destijds in 1989. Men zou dus ook een beetje begrip op kunnen brengen voor Bond producers Barbara Broccoli en Michael Wilson.

Wilson zelf maakte zijn debuut als third assistant director (uncredited) in Goldfinger, ging daarna als jurist werken op de juridische afdeling van EON Productions in 1973, waar hij van onschatbare waarde was in het proces om Harry Saltzman uit de ‘Bond-maatschap’ te schuiven. En sinds Moonraker is hij executive producer, dienstdoende producer en zelfs een paar keer scenarioschrijver. Barbara is nog wat jonger van geest, maar ook zij hielp haar vader al sinds The Spy Who Loved Me mee op de PR-afdeling en promoveerde meermaals gestaag in het familiebedrijf. Daardoor moet ook zij voor de aankomende 25e Bond-film wederom als producer een megaproject afleveren. Deze keer voor Universal Pictures.

Delmore Schwartz: “Time is the fire in which we burn.”

Pas op de plaats maken

Kortom, misschien moeten wij Bond fans zo vlak voor aanvang van de productie van Bond 25 even pas op de plaats maken. Het is op dit moment gewoon niet echt realistisch om te denken dat Barbara, Michael en zoon Gregg vanaf nu elk jaar een Bond-film uit gaan brengen. Met zoveel decennia aan werkervaring voor de Bond films zou je je ook kunnen voorstellen dat de (creatieve) koek voor Barbara Broccoli en Michael Wilson gewoon een beetje op is. Wellicht is VP Business Strategy van EON Productions, de relatief anonieme David G. Wilson (zoon van Michael), al drukdoende om James Bond ook ná Daniel Craig van het scherm te laten spatten. Misschien mét Henry Cavill? Maar ‘we’ zullen gewoon moeten afwachten.

Op dit moment is het team achter de Mission: Impossible-franchise dus zeer energiek. Het is te begrijpen dat producers Tom Cruise, David Ellison en J.J Abrams nu barsten van de creativiteit en ideeën (waarbij de makers overigens ook leentjebuur doen bij James Bond). De laatste film Fallout haalde wereldwijd bijna net zoveel box office centen binnen als SPECTRE.

Het gaat ze nu nog voor de wind

Maar vergis je niet. Er komt ook een moment dat Tom Cruise z’n werkpasje moet inleveren bij de CIA en dat Paramount Pictures een andere acteur de hoofdrol moet gunnen die tot dan toe door Cruise met zoveel verve werd vervuld. Regisseur Christopher McQuarrie, die aanvankelijk eerst nog wilde stoppen met de Impossible Mission Force, maar nu toch ook deel zeven en acht gaat regisseren, zal dan ook de komende tijd inzien dat ook veelgeprezen Bond regisseurs als Guy Hamilton, John Glen en Lewis Gilbert uiteindelijk íéts te lang verbonden bleven aan hun actie-franchise. Succes komt immers met pieken……én dalen.

Kortom, James Bond 007 will be back! Op Valentijnsdag 2020. En doet dat, met inachtname van de staat van de franchise, zoals men op de meest realistische wijze voor mogelijk mag achten. Laten we ons de komende maanden met veel kritisch plezier achter ‘onze’ producers scharen en al dat cynisme bewaren tot ergens laat in 2020.

Het bericht Column: “James Bond Will Return”, en doet dat op z’n eigen manier! verscheen eerst op James Bond Nederland.

Sinds een aantal weken presenteren we het weekoverzicht op zondagmorgen. We krijgen leuke reacties en vooral blijkt dat veel mensen behoefte hebben aan het overzicht. Dus wij gaan ermee door!

Filmrecensie: Mission: Impossible 6 – Fallout

Afgelopen weekend verscheen de zesde Mission: Impossible-film in de bioscopen. Het heeft natuurlijk raakvlakken met de James Bond-films. Gert Waterink schreef een filmrecensie ervan. Is de film een kopie van de James Bond-films? Lees verder.

Win een CD van Q the Music!

Elke keer als ze op het podium staan zijn ze een hit: de band Q The Music. De titel zegt het al: een ode aan de James Bond-muziek. Niet de standaard muziek: Q The Music geeft een eigen draai aan de originele muziek. Onze podcaster Don sprak met oprichter Warren Ringham. En nog mooier: het is mogelijk om de CD van de band te winnen! Lees verder.

Recensie Corgi AMC Hornet (2018)

Corgi Toys is al sinds de jaren ’60 de hofleverancier van James Bond modellen. Het aantal nieuwe modellen is de afgelopen descenia gestagneerd. De laatste jaren moeten we het vooral doen van de gewijzigde verpakkingen. In 2017 introduceerde Corgi Toys de James Bond Special Agent 007-serie (lees hier meer). Daar zijn nu nog twee modellen bijgekomen. De AMC Hornet uit The Man With The Golden Gun. Een verbeterde versie van een eerder verschenen versie. Benieuwd wat wij ervan vinden? Lees verder.

Column: Taking some overdue holiday

Er is weer een nieuwe maand begonnen. Dus zoals gewend van ons een column van Twan Arts. Hij neemt je deze keer mij op zijn vakantie en vooral hoe hij ook tijdens zijn vakantie het 007-gevoel kan krijgen. Wederom een heerlijk column voor de zondagmorgen! Lees verder.

Recensie Corgi Aston Martin V8 Vantage Volante (2018)

Naast de AMC Hornet is ook de Aston Martin V8 Volante uit The Living Daylights verschenen. Ook daarvan konden wij een recensie schrijven met dank aan Corgi Toys. We waren verrast dat ook van dit model er gekozen was om meer details toe te voegen ten opzichte van het model uit 2001. Benieuwd wat wij ervan vonden en of het de moeite waard is voor je verzameling? Lees verder.

Focus of the week

Zoals elke week heeft ook de officiele James Bond-website weer een focus of the week. Deze week staat in het teken van het karakter Kissy Suzuki. De rol werd vertolkt door de Japanse actrice Mie Hama in You Only Live Twice. Lees verder.

Hovercraft in James Bond-museum

Het onofficiële James Bond Museum in Zweden heeft een nieuwe item toegevoegd aan de collectie. Het museum, de priveverzameling van Gunnar James Bond Schäfer, heeft vanaf nu een van de originele hovercraft uit Die Another Day. De hovercraft was te zien in de openingsfilm van Die Another Day, met Pierce Brosnan als James Bond. Meer informatie museum.

Retour Chez Drax

De Franse James Bond Club organiseert een unieke bijeenkomst op kasteel Vaux-Le-Vicomte. De locatie was te zien in Moonraker en de het event heeft ook de titel Retour Chez Drax (Terug naar Mr. Drax). Het evenement staat dus in het teken van deze Roger Moore film. Behalve een uitgebreide rondleiding zijn ook vele vrouwen van Drax aanwezig voor signeersessies en een praatje over hun filmervaring. Op 20 oktober gaat het plaatsvinden: je kan tot 25 augustus je opgeven om erbij te kunnen zijn. Je dient lid te zijn van Club James Bond France om je aan te melden. Dit event is inmiddels uitverkocht.

Het bericht JBN Weekoverzicht Week 31 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van Fallout, zowel vóór als áchter de schermen.

Was getekend: Tom Cruise. Het moet gezegd worden, de acteur laat zien dat leeftijd –hij is deze maand 56 geworden– er niet toe doet om én een overtuigende actiefilm te produceren én er zelf in mee te spelen. Met de zesde “Mission: Impossible”-film, getiteld Fallout, heeft producer, acteur en stuntman Tom Cruise tot dusver de meest gepolijste en, in emotioneel opzicht, meest zelfbewuste “M: I”-film afgeleverd.

De jaloersmakende talenten van Christopher McQuarrie

Maar, zoals met veel films het geval is, blijkt vaak dat het scenario en de regie van doorslaggevend belang zijn. Regisseur Christopher McQuarrie weet dat en legt daar met deze film de basis voor; de basis voor de beste actie-blockbuster van 2018. En dat moet niet te lichtzinnig opgevat worden.

Want op 27-jarige leeftijd won McQuarrie al z’n eerste Oscar voor het complexe scenario van “The Usual Suspects”, een misdaad-thriller over een groep van vijf verdachte criminelen die uiteindelijk als ‘team’ in opdracht van een mysterieuze schurk een schier onmogelijke overval moet beramen.

Net als “The Usual Suspects”, probeert McQuarrie ook met Fallout de acties van één persoon voorop te stellen zonder daarbij het teamverband uit het oog te verliezen. Maar deze keer voegt McQuarrie, in vergelijking met “Rogue Nation”, meer zelfreflectie en diepte toe aan de acties van IMF-agent Ethan Hunt en zijn ‘band of brothers’ bestaande uit Benji Dunn (de ‘Q’ uit de film, gespeeld door Simon Pegg), Luther Stickell (erbij sinds “Mission: Impossible” uit 1996, gespeeld door Ving Rames) en MI6-agent Ilsa Faust.

Een impossible plot

Wat begint als een ogenschijnlijk gemakkelijke uitruil van drie plutonium-kernen met een tot de nok toe gevulde koffer met dollars, gaat, zoals met zoveel films uit deze franchise, compleet mis. Mr Hunt, Benji en Luther raken de koffer met plutonium kwijt aan een anarchistisch overblijfsel van The Syndicate, genaamd The Apostles.

Wat volgt is de opzet van het hoofdplot, waarin de IMF, nu geleid door Alan Hunley (Alec Baldwin) en de CIA, geleid door Erica Sloan –zeer overtuigend gespeeld door actrice Angela Bassett (proeven we hier wat Judi Dench-iaanse flair?)– proberen om het plutonium weer in handen te krijgen. En dat gaat gepaard met het nodige gekibbel, waarin de effectiviteit van beide intelligence branches op de proef wordt gesteld.

Niet voor niets wordt CIA-agent August Walker, met veel zelfvertrouwen, charme en geloofwaardigheid gespeeld door de jonge Brit Henry Cavill, met Ethan Hunt op pad gestuurd. De toon voor veel intrige, verraad en een keur aan impossible plot twists is daarmee gezet. Typisch aan de franchise is dat al deze twists ook voor de nodige complexiteit zorgen.

Dat is inherent aan de twee woorden Mission en Impossible, maar maakt het soms ook wat moeilijk te volgen voor de leek. Daar waar James Bond 007 hooguit een keer wat assistentie krijgt van Q’s snufjes, er veelal alleen voor staat en dus écht zelfredzaam moet zijn, moeten er bij de IMF hele (CGI-)maskers en zelfs (tot twee keer toe) een ‘filmset’ aan te pas komen zodat de nucleaire wetenschapper Nils Debruuk en CIA-macho Walker een loer gedraaid kunnen worden.

Karakters met een hart en niet zomaar actiehelden

Maar Christopher McQuarrie doet dat wel op een zelfbewustere manier dan bijvoorbeeld regisseur Sam Mendes dat deed met “SPECTRE”. Hij laat de handelingen en snufjes voortkomen uit de intenties, gebeurtenissen, emotionele motivaties en worstelingen van de IMF-agenten uit voorgaande M:I-films. McQuarrie gaat daarbij niet té diep in het verleden van Hunt wroeten, zodat z’n jeugd er niet aan te pas hoeft te komen.

Toch zorgt de film wel degelijk voor emotionele momenten en intiem menselijk drama. De natuur van een IMF-agent zorgt er namelijk voor dat een gewoon braaf burgerleven er vrijwel niet in zit.

En dat wordt zichtbaar in de, overigens goed geoliede, climax in Kashmir, India (gefilmd in Noorwegen). De schurken uit de film, wederom Solomon Lane (Sean Harris), maar ook een mysterieuze man genaamd John Lark, willen namelijk niet zomaar twee kernbommen tot ontploffing brengen in een (drink)water-rijk gebied.

Nee, Hunt’s geliefde Julia (Michelle Monaghan) werkt namelijk ook in dat gebied, waardoor de confrontatie tussen Ethan Hunt en de boosaardige Apostles ook erg persoonlijk wordt. Ook in individuele scenes tussen twee karakters, bijvoorbeeld tussen Luther en Ilsa en Luther en Julia, worden de intenties van goedzak Ethan Hunt alleen maar geloofwaardiger.

Uitmuntende, bijna trendsettende actie

En dit zorgt er weer voor dat de actie en de stunts in de films een nuttige bijdrage leveren aan het plot én de karakterontwikkelingen en niet meer zomaar uitmonden in op zichzelf staande actie. De zin en het nut van de Impossible Mission Force en Ethan Hunt komen daarbij nadrukkelijk aan bod.

Maar natuurlijk is het vermaak van deze film minstens zo belangrijk en de actie zet daarbij een nieuwe en enigszins trendsettende standaard waaruit onder andere de crew van Bond 25 hopelijk wat inspiratie kan halen. Hier niet een car chase ‘voor de mooi’ als zijnde een ballet op de voorgrond van een Romeinse, romantisch belichte, nacht.

Nee, Christopher McQuarrie laat hier ook andermaal zien dat hij een uitstekende actie-regisseur is. Oude glorietijden uit de jaren ’70 en ’80 waarin Jean-Paul Belmondo nog zelf de stunts uitvoerde, doet McQuarrie hier herleven. Ook qua stijl proef je her en der een vleugje John Frankenheimer, en een snufje Rémy Julienne. En de ijle 10km hoge lucht waarin B.J. Worth zich ooit bevond doet je adem écht wel even stokken.

Ragdoll Cruise

En acteur Tom Cruise doet het allemaal maar even. Als een soortement van voetbal wordt hij door de regisseur heen en weer gegooid en getrapt. Maar effectief is het zéker. In Parijs zie je Mr Hunt zélf in volle paniek de pook van een oude 5-Serie aan gort schakelen.

Mr Hunt stopt af en toe even erg abrupt als hij bij de zoveelste poging om van gebouw tot gebouw te springen realiseert dat het z’n dood kan zijn. Mr Hunt heeft vechthulp nodig van Walker als ze een Chinees lid van The Apostles moeten uitschakelen.

En Mr Hunt’s onvermogen om volledige controle te krijgen over een helikopter bezorgt je af en toe ook een ongemakkelijke schaterlach. Kortom, het lijkt allemaal extreem realistisch, ook al wordt er af en toe gebruik gemaakt van enkele, onopvallende, CGI-effecten.

Tekortkomingen, maar vrijwel onzichtbaar

“Mission: Impossible 6 – Fallout” heeft natuurlijk enkele tekortkomingen. Zo is voor een Bond-fan het scenario soms lastig te volgen, waardoor je in retrospectief met enkele vrienden de film wat nadrukkelijker moet nabespreken wil je vat krijgen op het plot.

En wat ook een beetje mist in deze film is de stijl, klasse en kennis van cultuur die Hunt’s Britse tegenstrever dan weer wel heeft. De film mist dat beetje ‘sex & violence’ waar Ian Fleming ooit eens aan refereerde.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 dus wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van “Fallout”, zowel vóór als áchter de schermen.

Acteur Tom Cruise en Regisseur Christopher McQuarrie zetten hier absoluut een standaard neer die we in the age of Marvel al lang niet meer gezien hebben. “Mission: Impossible 6 – Fallout” verdient daarom de nodige (technische) Oscars.

En als Barbara Broccoli & Michael G. Wilson op zoek zijn naar een zevende vertolker voor geheim agent 007? Ze hoeven niet verder te zoeken: de 35-jarige Britse acteur Henry Cavill is wat dit artikel betreft nu een frontrunner.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible 6 – Fallout ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Onder het genot van een kop koffie, een roombotercroissant, of wellicht Bond’s eigen toast met Jersey butter en Little Scarlet jam, ben je deze zondag weer helemaal up-to-date.

Nieuwe props Factory Entertainment

Tijdens San Diego Comic Con presenteerde Factory Entertainment een aantal nieuws James Bond props voor 2019. Redacteur Jorrit praat je in dit artikel bij over de heruitgaven van de Golden Gun uit 2011 en de Q pin uit Quantum Of Solace na de release van de film. Gelukkig werden er ook twee echt nieuwe producten voor 2019 aangekondigd. Factory gaat op veilig met het schedelmasker van 007 en de knop van een wandelstok uit Spectre! Lees verder.

Video Locatietour: James Bond in London

De film Thunderball kwam er niet zomaar. Er ging een langslepende rechtszaak aan vooraf. Maar daar bleef het niet bij. Ook na de film bleef medeauteur Kevin McClory procederen. Uiteindelijk resulteerde dit in Never Say Never Again. Don, presentator van de James Bond Nederland podcast, verteld je er in het artikel meer over. Hij ging naar een speciale filmvertoning van Thunderball in Londen en neemt ons mee langs verschillende James Bond locaties in de Britse hoofdstad! Lees verder.

Recensie: MI6 Confidential #46

De focus van het magazine ligt deze keer niet op de films maar meer op de literaire James Bond. Eerder verscheen het eerste deel van een tweeluik over de de getekende 007. Het is niet helemaal de smaak van redacteur Merlijn maar, hij is zeker enthousiast over deel twee waarbij de focus op de Bondgirls ligt. Verder is er onder andere aandacht voor Forever and a Day, Young Bond, James Bond en golf én bevat het magazine een tweetal non-bond artikelen. Lees verder.

Filmrecensie: “Mission: Impossible 6 – Fallout”

Het zesde deel van de succesvolle serie loopt weer over van de gave stunts en spannende scènes waarin IMF agent Ethan Hunt de wereld moet redden! Tom Cruise tekende uiteraard voor de titelrol. Alec Baldwin, Simon Pegg en Ving Rames, Sean Harris én Michelle Monaghan zijn ook weer van de partij! Redacteur Gert Jan bespreekt alle facetten van deze nieuwe film. Lees verder.

Hardback collectie Dynamite

Dynamite Entertainment heeft in 2017 een aantal losse verhalen uitgegeven. Deze vier titels, Service, Moneypenny, Solstice en M zijn nu in een bundel verschenen. De bundel is een hardback editie en heeft de titel James Bond: Case Files gekregen. De prijs van deze editie is € 20,99 en onder andere te bestellen bij Bol.com.

Focus of the week

Natuurlijk is er op 007.com weer een Focus of the week verschenen. De afgelopen week was in dit item aandacht voor de film Diamonds Are Forever. In de achtergrond van de film is onder andere te lezen dat de producenten terug wilden naar het Sean Connery gevoel uit Goldfinger. Op 13 augustus 1971 werd de allerlaatste scene met Sean Connery opgenomen. Daarna zou hij alleen nog terug keren in Never Say Never Again. Lees verder.

CWA Ian Fleming 2018 Shortlist

Afgelopen week verscheen de CWA Ian Fleming shortlist 2018. De CWA Ian Fleming Steel Dagger is een jaarlijkse onderscheiding voor de beste thriller van het jaar, uitgereikt door de Britse Crime Writers’ Association. De prijs wordt gesponsord door Ian Fleming Publications Ltd. IN totaal staan er zes namen/titels in de shortlist. De winnaar van 2004 werd later gevraagd om een James Bond-verhaal te schrijven: Jeffrey Deaver. Benieuwd naar de lijst? Lees verder.

Het bericht JBN Weekoverzicht Week 30 verscheen eerst op James Bond Nederland.