Het personage M stond in het begin van de James Bond-films synoniem voor een oude knorrige man die je met het diepste respect moest behandelen. Bernard Lee was dan ook geknipt voor de rol. James Bond keek echt tegen hem op. M duldde geen tegenspraak. Bond wist hier prima omheen te bewegen. In latere films ontspannende M wat meer. Met de introductie van Robert Brown verstijfde het personage enigszins.

Dench zet Bond op zijn plek

GoldenEye (1995) moest na het wat financieel geflopte Licence To Kill (1989) James Bond weer op de kaart zetten. Dat deed de franchise met de James Bond die ze voor Timothy Dalton al wilden hebben. De Ier Pierce Brosnan was eerste keus na Roger Moore. Maar vanwege contractuele verplichtingen met de Amerikaanse omroep NBC voor Remington Steele koos men voor Dalton.

Een nieuwe Bond-acteur betekende ook een verse M. Judi Dench maakte haar debuut als baas van de fictieve Britse geheime dienst. Tijdens haar introductie met 007 zet ze hem direct op zijn plaats en laat ze haar autoriteit gelden. Deze conversatie vat het allemaal prima samen.

M: You don’t like me, Bond. You don’t like my methods. You think I’m an accountant, a bean counter more interested in my numbers than your instincts.

James Bond: The thought had occurred to me.

M: Good, because I think you’re a sexist, misogynist dinosaur. A relic of the Cold War, whose boyish charms, though wasted on me, obviously appealed to that young woman I sent out to evaluate you.

James Bond: Point taken.

M: Not quite 007. If you think for one moment I don’t have the balls to send a man out to die, your instincts are dead wrong. I have no compunction about sending you to your death. But, I won’t do it on a whim. Even with your cavalier attitude towards life.

Is it too Late to Make a Run for it?

De inmiddels 91-jarige Dame Judi Dench presenteert op 3 november haar autobiografie. Die schrijft ze samen met haar goede vriend Brendan O’Hea. Dat is deels uit nood geboren omdat Judi haar gezichtsvermogen ernstig achteruit is gegaan. Eind vroeg jaar verklaarde ze dat ze bijna blind is. Dit probleem bracht haar acteercarrière eind 2022 abrupt tot een eind. Tijdens de opnames van Skyfall (2012) had ze er ook al last van.

De titel van haar autobiografie komt trouwens van haar eigen personage M. Ze vraagt het aan James Bond wanneer ze in het ouderlijk huis van James in Schotland zijn. Silva en zijn mannen komen eraan en ze zijn ernstig in het nadeel. Zelfs zo erg dat M aan het einde van de film sterft.

In haar autobiografie gaat Dench in op haar indrukwekkende 70 jaar durende toneel en acteercarrière. Daarnaast komen onder andere ook haar privéleven, passie voor de natuur en haar huwelijk met de inmiddels overleden acteur Michael Williams aan bod.

Dench is uiteraard enthousiast over haar te verschijnen boek en vertelt People: “Brendan en ik hebben voor het boek uren met elkaar gesproken. We hadden het over mijn jeugd, eigenlijk over alles wat mijn leven heeft gebracht. Zoals altijd kreeg hij veel verhalen te horen. Daar is hij erg goed in. Hij weet me precies goed te bevragen. Ik ben trots op wat we op papier hebben gekregen en hoop dat de lezer er net zoveel van geniet als wij dat doen.”

Shakespeare: The Man Who Pays The Rent

Judi Dench en Brendan O’Hea werkten eerder samen aan Shakespeare: The Man Who Pays The Rent. Hierin beschrijft Dench haar vervingen rond de vele Shakespeare rollen die ze heeft gespeeld. Dit boek vormt de inspiratie tot Is it too Late to Make a Run for it? Judi en Brendan realiseerden zich dat er nog veel meer over het bijzondere leven van Dench kon worden verteld. Shakespeare: The Man Who Pays The Rent is onder meer te bestellen via Amazon.

Is it too Late to Make a Run for it? verschijnt op 3 November via St. Martin’s Press.

Het bericht Dame Judi Dench kondigt autobiografie aan verscheen eerst op James Bond Nederland.

De Secret Intelligence Service (SIS), de officiële naam van de Britse geheime dienst MI6, heeft een nieuwe baas. Blaise Metreweli (47) volgt Sir Richard Moore op, die de geheime dienst in de herfst verlaat. Met Metreweli komt er voor het eerst een vrouw aan het hoofd van de SIS, die het Verenigd Koninkrijk voor buitenlandse dreiging moet behoeden. De Britse regering maakte al eerder de ambitie bekend om een vrouw aan te stellen. Minister-president Keir Starmer noemt Metreweli’s aanstelling “historisch” en zegt dat haar benoeming “op een moment komt waarop het werk van onze intelligentiediensten nog nooit zo belangrijk is is geweest”. Hij legt uit: “Het Verenigd Koninkrijk kampt met bedreigingen van ongekende omvang, of het nu gaat om agressors die hun spionageschepen naar onze wateren sturen of hackers die met hun geavanceerde cyberaanvallen onze openbare diensten willen verstoren”.

Blaise Metreweli zegt zelf “trots en vereerd te zijn” dat ze gevraagd werd om MI6 te gaan leiden.

MI6 speelt een cruciale rol, samen met MI5 en GCHQ, in de veiligheid van de Britse bevolking en het behartigen van Britse belangen in het buitenland. Ik kijk ernaar uit om dat werk voort te zetten, samen met de dappere officieren en agenten van MI6 en onze vele internationale partners.

Blaise Metreweli

James Bond was MI6 voor

James Bond had vanaf 1995 al een vrouwelijke baas, toen Judi Dench de rol opnam van M in GoldenEye. Dench bleef de aanvoerder van MI6 tot en met Skyfall (2012), waarin haar personage stierf. Vervolgens kwam ze nog terug als M in een postume videoboodschap in Spectre (2015). De schaduw van Dench als M blijft lang over de Bond-reeks hangen: ook No Time to Die (2021) refereert aan haar leiderschap.

Toch was de keuze voor een vrouwelijke baas voor 007 niet evident. In de boeken van Ian Fleming is M een man. In de jaren 90 vonden producenten Michael G. Wilson en Barbara Broccoli het tijd voor modernisering, zoals dat ook in het Verenigd Koninkrijk gebeurde. MI6 mocht dan wel geen vrouw aan het hoofd hebben, MI5 kreeg dat wel. In 1992 werd Stella Rimington benoemd tot hoofd van de binnenlandse inlichtingsdienst. De keuze voor Rimington als baas zou een directe aanleiding zijn geweest om drie jaar later Dench te casten in de rol van M.

Dench zette een strenge en ietwat afstandelijke M neer in GoldenEye, die duidelijk moest maken dat vrouwen heus wel hun mannetje konden staan. Ook in de ‘echte wereld’ kwamen er steeds meer vrouwen in topposities binnen de Britse geheime diensten. Eliza Manningham-Buller leidde eveneens MI5. GCHQ, de communicatie- en cyberafdeling van de geheime dienst, benoemde onlangs ook voor het eerst een vrouw: Anne Keast-Butler. En Blaise Metreweli heeft ook een indrukwekkend palmares: naast veldwerk in het Midden-Oosten leidde ze verschillende afdelingen binnen MI5 en MI6.

Van Q naar M… of eigenlijk C

Eén van de MI6-afdelingen die Metreweli leidde, is de technologie- en innovatiesectie, die zowel in de Bond-wereld als in het echt ‘Q Branch’ wordt genoemd. Een vrouwelijke Q heeft de James Bond-reeks nog nooit gehad. De rol van de gadgetspecialist werd tot nu toe vertolkt door een man. Ook in de nieuwe game First Light is Q een man, terwijl M opnieuw een vrouw is. Volgend jaar zal er dus voor het eerst een vrouw als fictieve én niet-fictieve baas van MI6 zijn.

Overigens zal Blaise Metreweli niet met M worden aangeduid, maar met C. Dat gebruik gaat terug op de eerste baas van MI6, Mansfield Smith-Cumming. Die ondertekende geheime documenten altijd met de letter C, in groene inkt. Smith-Cumming en zijn opvolgers worden zodoende informeel aangeduid met C. Ian Fleming nam dat gebruik over, maar maakte er in zijn James Bond-boeken M van. Metreweli zal vermoedelijk zo’n 5 jaar actief zijn als C, dat is de gebruikelijke termijn.

Het bericht MI6 krijgt vrouwelijke M, 30 jaar na James Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dit artikel verscheen eerder op 6 oktober 2021 op de website van Entertainmenthoek.

10. Het vinden van de ex-vriend van Vesper – Quantum of Solace (2008)

In Casino Royale vindt Bond voor het eerst zijn ware liefde, Vesper Lynd (Eva Green). Hoewel de relatie een moeizaam begin kent, komen de twee in de 145 minuten durende film steeds dichter tot elkaar. Uiteindelijk besluit Bond om zijn werk op te geven en samen met haar een normaal leven te beginnen. Op dat moment weet hij nog niet dat ze hem zal verraden. Of naja, verraden, ze sluit een deal om James in leven te houden. In Quantum of Solace probeert 007 zijn eigen troost te vinden en het verlies van Vesper een plek te geven. En waar hij in het begin van de film iedereen doodt die in zijn weg staat, probeert M (Judi Dench) hem tijdens de film duidelijk te maken dat hij zo elk spoor naar de geheime organisatie die verantwoordelijk is voor haar dood kapot maakt. Toch leert Bond langzaamaan dat doden niet de oplossing is. Aan het einde van Quantum vindt hij de dader van de dood van zijn geliefde Vesper. Hij vindt eindelijk een klein beetje troost.

9. Dag van de doden – Spectre (2015)

Eerlijk is eerlijk, Spectre zal nooit mijn favoriete Bond-film worden. Ik ben niet erg fan van sommige keuzes die later in de film gemaakt worden. Maar moet ik wel toegeven dat de openingsscène fenomenaal is. Het begint met een geweldig lang shot over Mexico City en volgt Bond en zijn dame het hotel in naar hun kamer. Overigens is dat hetzelfde hotel wat voorkomt in Licence to Kill (1989). Via het raam gaan we naar buiten en volgen we Bond over de daken van Mexico City. Eenmaal aangekomen bij zijn eindpunt hoort hij een gesprek van een geheime organisatie. Die praten over het opblazen van een stadion. 007 neemt het besluit om dit gesprek zo snel mogelijk te stoppen en begint met schieten. Een vuurgevecht volgt, waarin hij per ongeluk de bom zelf raakt en een grote explosie volgt. Het huizenblok stort in, maar Bond landt op zijn Roger Moores pardoes op een bank. Na een achtervolging te voet en een spectaculair helikoptergevecht weet James een ring te bemachtigen met zijn volgende aanwijzing: een mysterieuze octopus.

8. De martelkamer van Le Chiffre – Casino Royale (2006)

Casino Royale is een totaal andere film dan zijn voorganger Die Another Day (2002). De film is harder, ruiger en gewelddadiger. Waar in Pierce Brosnans laatste avontuur de geloofwaardigheid vaak wegvalt, voelt Craigs eerste avontuur rauw aan. De Engelsen gebruiken hier vaak het woord gritty voor. Zo voelt ook de aanslag op Bond zijn geslachtsdelen, maar zelf kan hij er vreemd genoeg nog om lachen ook. Bond weet namelijk dat wanneer Le Chiffre (Mads Mikkelsen) hem zou doden, de groep mannen waarbij Le Chiffre een schuld heeft, de Fransman zelf zullen doden. Bond geeft hem zelfs aanwijzingen waar Le Chiffre hem moet raken. De man kent werkelijk geen angst, totdat hij na een tijdje Vesper hoort krijsen. Plots zien we de angst in zijn ogen.

7. Het gevecht met Patrice – Skyfall (2012)

Het aanstellen van Roger Deakins als cameraman voor Skyfall was misschien wel de beste beslissing die genomen is tijdens het maken van die film. Deakins heeft van Skyfall werkelijk een kunstwerk gemaakt. Dit gevecht in een wolkenkrabber in Shanghai ziet er schitterend uit. De silhouetten van Bond en Patrice, tegenover de blauwe lichten van de overkant, zorgen voor een spectaculair gevecht. Je kunt het zelf het best bekijken.

6. Hijskraanachtervolging – Casino Royale (2006)

Zojuist beschreef ik Casino Royale al als harder, ruiger en gewelddadiger, maar daar houdt het niet op. Casino Royale is ook echt. Wanneer Bond en Mollaka van hijskraan naar hijskraan springen, is dit ook echt gedaan door stuntmannen. Stuntmannen die natuurlijk wel vast zaten aan een touw, maar ook stuntmannen die daadwerkelijk op grote hoogtes van kraan naar kraan sprongen. Dat maakt deze scène zo gaaf, al is er nog veel meer actie om te bewonderen! Bond die dwars door een bouwplaats heen beukt en alles vernielt wat er in zijn weg komt. Uiteindelijk breekt Bond alle regels door een heuse ambassade op te blazen. M is dan ook helemaal niet blij met de fratsen van de kersverse 007: “I knew it was too early to promote him.”

5. De introductie van Silva – Skyfall (2012)

Je moet er een dik uur op wachten, maar dan heb je ook wat. De introductie van Silva (Javier Bardem) in Skyfall. Bond zit vastgebonden op een stoel, langzaam uit een grote lift komt Silva naar beneden en vertelt een obscuur verhaal over het eiland van zijn oma. Daar was een rattenplaag en dat losten ze op door met kokosnoot naar een bak te lokken. Na een tijdje waren de ratten zo hongerig dat ze elkaar begonnen op te eten. Ze aten alleen nog maar rat. Silva en zijn oma hadden de ratten veranderd. Na dit verhaal ontstaat er een soort seksuele spanning tussen de twee en hint Bond zelfs dat het niet zijn eerste keer met een man zou hoeven zijn. Al met al een geweldige introductie van Silva, die ook in de rest van Skyfall de show steelt.

4. Het opblazen van Skyfall Lodge – Skyfall (2012)

Skyfall Lodge is een statig gebouw in de Schotse hooglanden. Het beeld dat de Aston Martin DB5 met Bond en M (Judi Dench) aan komt rijden heeft iets tijdloos. Het is een gigantisch contrast van de technische wereld waar Raoul Silva in leeft. De finalescène is al een tijdje bezig als Bond een grote beslissing maakt. Hij kan het beste alles maar opblazen. Met de woorden “I’ve always hated this place” neemt hij afscheid en blaast hij alles op. Pech is echter wel dat daarmee Silva’s helikopter geraakt wordt en in het huis neerkomt. De explosie is vele malen groter dan Bond had verwacht. De cinematografie die dit alles filmt is meer dan spectaculair. Het contrast van de donkere nacht en het branden van het huis in de achtergrond weet Deakins perfect vast te leggen. Ik raad het je wederom aan om zelf een kijkje te nemen.

3. Bond vindt Mr. White – Casino Royale (2006)

Vlak nadat Vesper dood gaat, belt Bond met M (Judi Dench). Zij wijst Bond erop dat Vesper waarschijnlijk een deal heeft gemaakt om hem in leven te houden. Hoewel M denkt dat het spoor dood is, weet Bond via een berichtje in haar telefoon een mysterieuze man te achterhalen. Een man die we al een aantal keer eerder in de film zien, maar waar we niet veel van weten. Na een lange film krijgt het publiek nog een toetje, Bond wil namelijk afrekenen met deze man. Mr. White stapt, bij een schitterend huis in Italië, uit zijn auto en wordt gebeld. Het blijkt Bond te zijn. Hij schiet White neer en noemt de befaamde woorden: “De naam is Bond, James Bond.” Het is een geweldige afsluiter van mijn favoriete Bondfilm. Een moment waar we de hele film op gewacht hebben. Het is een moment dat zegt: Ik ben Craig, ik ben de nieuwe 007.

2. De dood van M en de introductie van het klassieke MI6 – Skyfall (2012)

Dit punt sluit goed aan op punt zeven, toch wil ik het apart uitlichten. Het is namelijk niet alleen een moment in Skyfall, maar eigenlijk van een veel langere periode. Judi Dench speelde M voor het eerst in GoldenEye (1995). Toen Skyfall in 2012 uitkwam was ze zeventien jaar lang 007 zijn baas geweest. Daarin groeide ze door van Brosnan naar Craig, waar de voor de laatstgenoemde een moederfiguur was. Bond groeit onder haar vleugels, ook als hij iets verprutst heeft of ze het oneens zijn met elkaar. De vele tijd die ze samen doorbrengen in Skyfall zorgt voor een nog hechtere band. Zowel tussen James en M, als tussen het publiek en M. Haar laatste momenten met James Bond zijn dan ook erg dierbaar en kostbaar en de agent heeft er veel verdriet om. Dench speelt dit moment prachtig en ziet het leven uit M haar ogen wegtrekken. Het is niet voor niets de eerste keer sinds On Her Majesty’s Secret Service (1969) dat we Bond zien huilen. Haar dood is het einde van een tijdperk.

1. De dood van Bond – No Time to Die (2021)

De rest van dit stuk heb ik allemaal geschreven vóórdat ik No Time to Die heb gezien, maar ik vond de film zo goed dat ik heb besloten het lijstje een beetje aan te passen. Zonder te veel weg te geven kan ik vertellen dat ik bijzonder geëmotioneerd – maar wel tevreden – de bioscoop uitliep. No Time to Die durft, eigenlijk de hele film lang, nieuwe dingen te doen. Zo ook het einde van de 25e Bondavontuur. De keuzes die de producenten maken zijn dapper, maar ze laten ook zien dat ze tegenwoordig meer durven met Bond. Dat merk je in alle Craig-films, alles komt in deze film dan ook écht samen. Ik raad je echt aan om deze film in de bioscoop te kijken, want dat is die zeker waard!

Wat zijn jouw favoriete Bond-momenten en wat vond jij van de nieuwe James Bond-film? We zijn reuze benieuwd! Reageer of plaats een reactie via Facebook en Instagram.

Het bericht Top 10 momenten van Daniel Craig verscheen eerst op James Bond Nederland.

Menig Bond-fan is niet wars van een stukje geschiedschrijving, maar waarom nu deze politieke gebeurtenis bij het fenomeen James Bond betrekken? Wat hebben de Kennedy’s eigenlijk in vredesnaam te maken met de James Bond-franchise? En is dit anno 2018 niet een tikje gevoelig….en zelfs onnodig? Immers, Bond is allereerst entertainment van de bovenste plank.

Wel nu, de connectie Kennedy-Bond is wel degelijk een interessante. Eentje die zowel binnen de literaire Bond als de filmische Bond alom aanwezig is. Waardoor het onder de loep nemen van deze connectie wel degelijk nieuwe, onvermijdelijke inzichten biedt in het gedachtegoed van Ian Fleming.

De Semi-Autobiografische Invloeden

De meeste Bond afficionados zijn nog wel op de hoogte van John Fitzgerald Kennedy’s voorliefde voor Fleming’s James Bond romans. Maar daar houdt de link Bond-Kennedy dan wel zo’n beetje op. Maar er is meer. En na het bestuderen van zowel de boeken als de Bond-films kunnen de fans nog veel meer verwijzingen naar “JFK” of “RFK” tegenkomen, vaak met interessante waargebeurde achtergrondinformatie en zelfs een behoorlijke mate van diepgang en thematiek. Zowel de alom beroemde Bond-auteur, alsmede scenarioschrijvers en Bond-regisseurs, vonden in de Kennedy-dynastie een keur aan inspiratie.

Ian Fleming stond erom bekend om karakters uit zijn thrillers te vernoemen naar personen die hij in zijn eigen loopbaan als naval intelligence officer, journalist en auteur had ontmoet. Denk bijvoorbeeld aan Count Lippe (Prins Bernhard) uit Thunderball of Auric Goldfinger (de Hongaars-Britse architect en enfent-terrible Ernő Goldfinger) uit de gelijknamige roman. En natuurlijk ook de referenties naar bepaalde bekende journalisten uit die tijd……én de Kennedy’s. Vaak hangt er een vleugje snobisme aan zijn referenties, maar tegelijkertijd zorgen ze ook voor een semi-autobiografisch tintje, en geven ze zelfs de Bond films een grondslag in waargebeurde verhalen.

Eerste Ontmoeting John F. Kennedy En Ian Fleming

Eén zo’n verhaal was Fleming’s kennismakingsbezoek aan de VS in de lente van 1960. Hij was daar voor een bezoek aan zijn goede vriendin Marion Oates Leiter-Charles (ook weer een naam die een belletje zou moeten rinkelen). Fleming kende Marion nog van zijn vakanties in Jamaica in de vroege jaren ’50. Mrs. Leiter-Charles, die de bijnaam “Oatsie” kreeg van haar beste vrienden, en dus ook van Fleming, was getrouwd met Thomas Leiter. Het paar vestigde zich uiteindelijk in Newport, in de staat Rhode Island (New England).

In Newport waren de Leiters al een tijdje bevriend met de Kennedy’s. Waarvan JFK inmiddels al een rijzende ster was geworden binnen de lokale Democratische Partij. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Het echtpaar Leiter was namelijk op de hoogte van JFK’s chronische rugklachten (overigens voer voor conspiracy theories). Daarom werd hij relatief vaak opgenomen in het Newport Hospital. Deze gezondheidsproblemen leidden er uiteindelijk toe dat hij gedurende zijn politieke carrière steeds vaker pijnstillende medicijnen begon in te nemen. Na alweer een moeilijk verlopen operatie aan JFK’s rug in 1955, kwam Marion “Oatsie” Leiter op ziekenbezoek. Daar kreeg JFK van haar, naast de gebruikelijke bos bloemen, ook een ander opmerkelijk beterschaps-presentje: Fleming’s eerste roman, Casino Royale (bron: “The Life Of Ian Fleming”, door: John Pearson, blz. 321). Het was de eerste keer dat JFK in contact kwam met Fleming’s werk.

Vijf jaar later, toen de campagne voor de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 1960 net goed en wel op stoom begon te komen, bezocht Ian Fleming wederom zijn goede vriendin “Oatsie”. In die periode verbleef de familie Leiter tijdens de weekenden wat vaker in en om Washington D.C. En toen “Oatsie” op een zekere zondagmorgen in Georgetown Ian Fleming rondreed met haar witte Chrysler, spotte ze bij het uitgaan van de kerk de Kennedy’s al wandelend op P Street. “Oatsie” stopte de auto om ze vanuit het raampje even aan te spreken, aangezien zij en Thomas Leiter die avond al een eetafspraak in de planning hadden staan met de Kennedy’s. JFK’s eerste reactie was: “Wie is dat Oatsie??”. “Oatsie” ontkwam er niet aan om de heren aan elkaar voor te stellen, en JFK zei vervolgens: “James Bond?? Maar natuurlijk, ook u bent vanavond uitgenodigd. U bent immers dé Ian Fleming!”. In de gedachten van Fleming liet het diner uiteindelijk een onuitwisbare indruk achter. Net zoals zoveel etentjes overigens die hij tijdens de Tweede Wereldoorlog had met de toenmalige Britse jetset (bron: “The Life Of Ian Fleming”, door: John Pearson, blz. 322-323).

JFK: “James Bond?? Maar natuurlijk, ook u bent vanavond uitgenodigd. U bent immers dé Ian Fleming!”

JFK’s Hartelijke Leestips, Waaronder From Russia With Love

De ontmoetingen die Ian Fleming had met enerzijds het echtpaar Leiter en anderzijds met de Kennedy’s, resulteerden in het nodige onderlinge respect, zowel op politiek vlak als ook literair vlak. Niet voor niets vernoemde hij het belangrijke karakter uit z’n boeken, CIA-agent Felix Leiter, naar de familie Leiter. En zo was het niet geheel onverwacht dat Life Magazine uiteindelijk in 1961 de TOP 10 Lijst van Favoriete Boeken van de toen kersverse president Kennedy publiceerde……met daarin óók zijn persoonlijke aanbeveling voor Fleming’s 5e roman, From Russia With Love.

Aangezien de publicist van Ian Fleming in Amerika hier een knap staaltje marketing in zag, werd er een flinke reclamecampagne opgezet waarin JFK’s boekenlijst breed werd uitgemeten. Fleming’s romans waren aanvankelijk niet zo heel erg succesvol op het Amerikaanse vasteland, maar deze gebeurtenis en de daaropvolgende campagne maakten van Ian Fleming tegen het einde van 1961 de best verkopende thriller-auteur in de VS.

Verdere Kennedy-Referenties In De Boeken

Fleming schoof zijn hoge achting voor de Kennedy’s niet onder stoelen of banken. Integendeel, in een brief aan president Kennedy’s broer, de toenmalige officier van justitie Robert Francis “Bobby” Kennedy, schreef Ian Fleming: “Ik ben vervuld van blijdschap dat ik van de gelegenheid gebruik kan maken om Kennedy’s waar dan ook te bedanken voor de zeer positieve effecten die hun complimenten hebben gehad op de verkopen van mijn boeken in Amerika”.

En niet veel later refereerde Fleming in de roman The Spy Who Loved Me, die hij overigens behoorlijk minachtte, aan de Kennedy’s:

We hebben wat meer ‘Jack Kennedy’s nodig’. Het zijn veelal die oudere mensen. En dié moeten de wereld overhandigen aan jongere mensen, mensen die niet meer het idee hebben dat de oorlog in het onderbewustzijn blijft hangen.

Kort nadat JFK was vermoord in Dallas, Texas, 1963, begon Fleming aan zijn laatste roman The Man With The Golden Gun. De dood van Kennedy liet een diepgaande, emotionele indruk achter op Fleming. Dus ook in deze roman refereerde hij Kennedy. In een scene waarin Bond even ontspant onder het genot van een glas bourbon, leest geheim agent James Bond de memoires van JFK, getiteld “Profiles In Courage” (bron: “Profiles In Courage”, door: John F. Kennedy & Ted Sorensen).

Kennedy’s Speech In “Skyfall”

Een stap verder met verwijzingen, gaat de vorige Bond-regisseur Sam Mendes. Hij behandelt de thema’s in zijn films met relatieve diepgang. Voorwerpen met betekenis nemen altijd een belangrijke, bijna literaire, plaats in in zijn films. Of het nou de plastic zak is uit z’n bekroonde werk American Beauty of de Royal Doulton bulldog uit Skyfall, Mendes wil er altijd iets mee zeggen. Op een nog prominentere manier deed hij dat met een zeer belangrijke scene in de Bond-film uit 2012.

Voorafgaande aan de productie van een Bond-film, vinden er altijd stevige brainstormsessies plaats met de cast en crew. In The James Bond Archives (Danny Graydon, Paul Duncan) lezen we bijvoorbeeld dat Sean Connery stevige kritiek had op het originele script van Goldfinger. Ook met Skyfall werd er flink gedebatteerd over de zin en onzin van stevige, uitgetrokken scenes die behoorlijk a-typisch waren voor een Bond-film (bron: “The James Bond Archives”, door: Paul Duncan & Danny Graydon).

Zo stond Mendes erop om Judi Dench’ vertolking van “M” een passend en bovenal glorieus einde mee te geven. Uiteindelijk laat “M” het leven in de film, maar ook daarvóór wordt er in de film al flink aan de stoelpoten van “M”s reputatie gezaagd. Strijdend zal ze ten onder gaan. En dat wordt alleszins duidelijk in de Tennyson-speech. Tijdens de parlementaire enquêtecommissie over het MI6-schandaal krijgt “M” als hoofdverantwoordelijke er stevig van langs.

“M”s heroïsche ondergang spiegelt Sam Mendes in veel opzichten aan de ‘ondergang’ van Edward “Ted” Kennedy’s campagne voor de presidentsverkiezingen van 1980. Tijdens de Democratische Conventie van 1980 wordt na een zeer stevig bevochten campagne president Jimmy Carter alsnog de kandidaat voor de Democraten. Het scheelde overigens niet veel, en dus was het verlies voor Ted Kennedy extra zuur. Niettemin slikte hij z’n verlies en stopte al zijn frustraties in een indrukwekkende, emotionele speech, waarvan politicologen denken dat deze uiteindelijk ook het verlies inluidden van president Carter.

Die speech werd erg opmerkelijk afgesloten, waarbij Ted Kennedy een voor Bond fans bekend stuk poëzie voordroeg:

Edward Kennedy: “And may it be said of us in both dark passages and in bright days. In the words of Tennyson. that my brothers quoted and loved. And that have special meaning for me now:

— I am a part of all that I have met;
— Tho’ much is taken, much abides; and tho’
— We are not now that strength which in old days
— Moved earth and heaven, that which we are, we are;
— One equal temper of heroic hearts,
— Made weak by time and fate, but strong in will
— To strive, to seek, to find, and NOT to yield.

For me, a few hours ago, this campaign came to an end. For all those whose scares have been our concern, the work goes on, the cause endures, the hope still lives, and the dream shall never die.”

https://www.youtube.com/watch?v=VsDqdGsoSW8&feature=youtu.be&t=33m31s

In dat licht krijgt ook de speech van “M” in Skyfall nieuwe zeggingskracht. Dus of het nou de verloren presidentscampagne van “Teddy” Kennedy betreft, of dat er verdere inzichten in de moord op JFK worden verschaft, en óf we nou, na 50 jaar, de gruwelijke moord op “Bobby” Kennedy gedenken……Ian Fleming’s James Bond blijft onlosmakelijk verbonden met de Kennedy-dynastie. Niet alleen omdat Ian Fleming’s eigen ervaringen de aanleiding gaven tot deze referenties, maar ook om te laten zien dat de literaire wereld van Ian Fleming zoveel verder reikt dan enkel het karakter James Bond 007.

Het bericht De Kennedy-dynastie: Onlosmakelijk verbonden met James Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

Vorig weekend heeft Dame Judi Dench, die in de James Bondfilms sinds 1995 de rol van James Bond zijn baas M speelt, een ouvreprijs gewonnen. Dit meld de BBC. Dench werd geëerd voor haar carrière op de Europese Film Awards in Kopenhagen, Denemarken. De Lifetime Achievement Award werd uitgereikt door Mads Mikkelsen. Ze speelde samen in de eerste James Bondfilm met Daniel Craig, Casino Royale (2006). Mads is van Deense afkomst.

“Ik weet niet wat ik moet zeggen, hartelijk dank voor deze prijs.” zei ze in het Deens. Dench won al eerder voor verschillende films en televisieseries negen BAFTA`s. Dit is een prestigieuze Britse filmprijs. Ze grapte dat ze hoopte dat Mads geen belangrijke informatie over 007 wilde hebben. Dit omdat Mikkelsen de rol van schurk Le Chiffre speelde in Casino Royale.

Dame Judi speelde in zes James Bondfilms: Goldeneye (1995), Tomorrow Never Dies (1997), The World Is Not Enough (1999), Die Another Day (2002), Casino Royale (2006) en de laatste James Bondfilm Quantum Of Solace van oktober 2008.

Het bericht Dame Judi Dench wint Ouvreprijs verscheen eerst op James Bond Nederland.