Rond die datum stroomde het felicitaties en loftuitingen op social media: ‘de beste actieregisseur!’, ‘de man die de jaren 80 bepaalde!’, ‘Bond op z’n best!’, ‘man vol verhalen!’, ‘tijd voor een ridderorde!’. John Glen werd geëerd met de mooiste veren.

Ere wie ere toekomt. Glen is een geweldenaar. Vijf Bond-films op rij, een niet te evenaren prestatie. Dat gaat ook echt niemand hem ooit nog afpakken. Maar John Glen was ook gewoon een manager die deBond-films uit de jaren 80 in goede banen leidde. Naast zijn ode aan Hitchcock door in ieder film zijn eigen trademark te verstoppen in de vorm van een beest dat plots krijsend door het beeld schiet, blinken zijn Bond-films niet uit in filmmagie. Met een beetje slechte wil kun je beweren dat het veredelde tv-films zijn.

Begonnen met On Her Majesty’s Secret Service (1969) als editor en second unit director, werkte hij in diezelfde functie mee aan The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979), waarna hij door Cubby Broccoli werd gevraagd For Your Eyes Only (1981) te regisseren. Hij bleek, net als zijn voorgangers, de juiste man op de juiste plaats. Glen mocht aanblijven en perste er tot en met 1989 om het jaar een nieuwe film uit. Bij het 25-jarig Bond-jubileum zat 007 steviger in het zadel dan nu met zijn zestigste.

Glen begreep de Bond-films als geen ander, en de weerslag van James Bond op het filmpubliek. Na de megalomane producties van eind jaren 70 waar onze held zich zelfs buiten de dampkring begeeft, moest het allemaal iets minder fantastisch en vooral minder kostbaar. De taak van John Glen om van de Bond-films met minder franje toch nog iets smeuïgs te maken.

Dat dat hem lukte, mag voornamelijk worden toegeschreven aan de stuntlieden en actie-experts, zoals Rémy Julienne, wiens team de meest halsbrekende capriolen uithaalde op alles met twee, drie, vier of, waar het een Kenworth-truck betrof, een veelvoud aan wielen. B.J. Worth en Jake Lombard idem dito voor alles wat zich mét of liever zónder propellers in de lucht afspeelde. Of Rick Sylvester die zijn leven tot tweemaal in de waagschaal stelde onder leiding van Glen. ‘Remember, you are James Bond.’ En gaan met die banaan.

Hiermee doe ik de aardige regisseur absoluut tekort. De jaren 80 waren voor niemand makkelijk. Daarom zijn de welgemeende accolades in het luchtledige zo aandoenlijk.

Glen behoort tot de laatste van een uitstervend ras. Van vóór hem is geen enkele 007-regisseur meer in leven. Dat waren er, na bijna twintig jaar James Bond-films en elf rolprenten, trouwens maar vier in totaal: Terence Young (drie films), Guy Hamilton (vier), Lewis Gilbert (drie) en Peter Hunt (één). Young en Hunt zijn in middels op retour, Hamilton en Gilbert stierven enkele jaren geleden op respectievelijk 93- en 97-jarige leeftijd. Uit dit rijtje is Glen de enige die in zowel de jaren 60, 70 als 80 aan Bond heeft meegewerkt. Dat is op zichzelf al een museum waard.

Daags na de feestelijkheden van John Glen viel de eer te beurt aan Bond nummer vijf Pierce Brosnan. Ook al jarig. De erudiete Ier ziet er met zijn witte kuif nog immer Bond-waardig uit (als hij zijn buik tenminste inhoudt). Onder het mom van een felicitatie werd Brosnan de hemel in geprezen voor zijn 007-vertolking.

In het licht van het definitieve einde van Daniel Craigs Bond blijkt dat met weemoed wordt teruggekeken naar de Bond-films uit de jaren 90. Daar waar Bond nog echt 007 mocht zijn en Brosnan, net als Glen in zijn tijd, de juiste man op de juiste plaats was. Want wat je ook vindt van Brosnans interpretatie van de wereldberoemde spion, en de acteur is zelf allerminst tevreden over zijn vertolking, hij flikte het ’m wel om de geheim agent die op sterven na dood was naar een nieuw millennium te loodsen.

Als belichaming van Bond is Brosnan perfect. Hij is de enige Bond-vertolker na Sean Connery (mijn eerste) aan wie ik niet heb hoeven wennen. Zolang Brosnan zijn beknepen mond maar houdt. Zodra hij die opendoet, verdwijnt alle dreiging. Kan de man niks aan doen. Ze hadden alleen beter een oral-signature tape in zijn nek kunnen implanteren. Een voice box zou de rest van het werk doen. Den beste Bond den es je gab!

Binnen de Bond-canon behoren Glen en Brosnan tot de middelmaat. Maar man man man, hoe groot is de behoefte aan een middelmatige Bond-film? Een avontuur zonder pretenties onder regie van John Glen waarbij je precies weet wat je krijgt. Met Pierce Brosnan in de hoofdrol; geef die man een voice box cadeau. Gun beide heren minus 25 jaar — ik vermoed dat zelfs Craig-dweper Barbara Broccoli dan overstag gaat.

Het tijdperk John Glen, het tijdperk Pierce Brosnan; ze liggen een kwart tot half mensenleven achter ons. Het waren achteraf gezien heerlijke onbekommerde Bond-jaren. Die mannen wisten van aanpakken.

James Bond is het filmisch hoogtepunt uit hun leven, dat kan niet anders. Glen heeft na Bond weinig noemenswaardigs meer gemaakt. Zijn Columbus-film uit 1992 was een faliekante mislukking. Brosnan is sinds Bond een veelgevraagd acteur, maar om te zeggen dat hij erg succesvol is. Mamma Mia! deed het tot tweemaal lekker aan de kassa. Die credits moeten toch echt aan Björn en Bennie en niet aan Brosnan worden toegeschreven.

Laat de online felicitaties aan wie dan ook lekker uitbundig zijn. John Glen wás immers de beste Bond-regisseur in de periode 81-89; Pierce Brosnan de beste 007 tussen 95-02. Andy Glen, John Glens zoon, beloofde een paar dagen na 15 mei mijn gelukwens aan zijn vader over te brengen, want zolang het kan, vier ook ik dit jubileum zonder enige terughoudendheid mee. Glens glorieuze reputatie zal met zijn ouder worden en daar voorbij enkel toenemen. Hij behoort inmiddels tot het eregilde der Bond-legendes.

Zijn voorgangers hadden allen iets onbereikbaars; niet in de laatste plaats omdat ze dood zijn, maar ook voor die tijd. Die vonden het niet meer dan logisch een Bond-film te regisseren. Glen was hoogst verbaasd dat hij werd gevraagd. Voor hij het wist had hij zijn eerste film gemaakt, en omdat hij alles opmerkelijk netjes binnen de tijd en het budget had gehouden, mocht hij gelijk aan een tweede beginnen. Opnieuw deed John Glen wat van hem werd gevraagd en zo had hij met gemak tot No Time to Die kunnen doorgaan. Met één levensgroot verschil: hij was zonder morren om het jaar komen opdraven. Bond 30 was inmiddels in de pocket geweest en Pierce Brosnan wegens succes veel langer geprolongeerd. Met méér John Glen hadden we een compleet alternatieve Bond-geschiedenis gehad. Heerlijk middelmatig, ongecompliceerd, ononderbroken en puur Bond.

Het bericht Column: Een alternatieve Bond geschiedenis verscheen eerst op James Bond Nederland.

Na twaalf jaar en zeven films nam het grote publiek afscheid van Roger Moore. Al bijna werd Pierce Brosnan aangekondigd als opvolger, maar dit ging niet door. De producenten van Remington Steele besloten op het laatste moment om toch nog één seizoen van de Amerikaanse Tv-serie te maken. Daarom werd in 1986 Timothy Dalton aangekondigd als de nieuwe 007.

In Daltons korte, maar sterke reeks Bond-films liet hij een nieuwe kant van het personage zien. Deze kant kwam het beste naar voren in Licence To Kill (1989), een film die dit jaar 30 jaar bestaat. Tijd voor onze collega’s van James Bond Club Deutschland om, met als speciale gast; Vijfvoudig James Bond regisseur John Glen, een feestje te geven.

Vroeg uit de veren

Zondagochtend om 7:15 uur stond mijn collega Jorrit voor de deur. Het zou voor hem één van de vele avonturen worden met buitenlandse collega’s en Bond-beroemdheden. Voor mijzelf was het echter de eerste keer dat ik buiten Nederland fans van de franchise zou ontmoeten, laat staan een Bond-beroemdheid. Ik ben ooit in 2014, met vakantie in Londen, Gemma Arterton (Quantum Of Solace, 2008) tegengekomen, maar daar blijft het dan ook bij. Daarom was ik ditmaal meer gespannen dan voor een normaal dagje uit.

Tijd voor lunch, verhalen en cocktails

Scheurend met Jorrit zijn Spaanse volbloed over de Autobahn reden we naar Frankfurt. We lieten onze spullen achter in het hotel – waarbij je geen Bond-set moet voorstellen, maar een klein kamer met al helemaal een piepklein badkamertje – en liepen naar het restaurant van hotel Fleming. Hoe gepast kun je het hebben. Eenmaal binnen werden we hartelijk begroet door onze Duitse collega’s, maar tussen hen zat een speciale gast. Mister John Glen, regisseur van alle Bond-films uit de jaren 80, stond op toen ik kennismaakte met iedereen rondom de tafel. Met een kalme stem gaf hij me een hand en zei hij:

John Glen, nice to meet you.

Ik vertelde hem verrassend rustig mijn naam – dat voor menig buitenlander niet goed uit te spreken is – en nam plaats aan de tafel voor acht. De dag kon nu echt beginnen.

Het was een voortreffelijke lunch waar zowel de heren van James Bond Club Deutschland, John Glen als Jorrit en ik duidelijk plezier hadden. Luisterend naar zijn verhalen was de tijd om voordat ik het wist en was het tijd voor het volgende item op de planning: een cocktailreceptie. Tijdens deze receptie waren verschillende Bond-relikwieën te vinden. Zo waren er callsheets van Bond-producties, muziekwerken en handtekeningen te vinden van de franchise. Het gaafste was nog wel het moment dat John Glen, aan de hand van The James Bond Archives, over al zijn Bond-films iets had te vertellen.

We had quite a big problem with Rogers last one, because the climax of the movie was in danger. The whole 007-stage burned down and the set was rebuild in just three weeks. Quite remarkable.

John Glen over de finale van A View To A Kill

De DB5

Na deze receptie was het tijd om een DB5 te aanschouwen (lees: aanbidden). De bolide zag eruit alsof hij zo uit de fabriek was gerold. We konden er zolang naar kijken als ons bekoorde en in de garage hingen nog veel andere Bond-frutsels; denk aan posters, bouwtekeningen van de Goldfinger DB5 en Aston Martin-posters. Het moment suprême had het wegrijden van de auto met John Glen moeten worden, maar de DB5 staat niet voor niets bekend om zijn problemen. Na wat gezeur met de accu lukte het uiteindelijk toch om weg te rijden. Op naar het volgende onderdeel, das Deutsches Filminstitut & Filmmuseum waar later die avond Licence To Kill zou worden getoond.

Een moment met John

In het Duitse Filmmuseum werd ons selecte gezelschap vergroot met bezoek door leden van de Duitse Bondclub. Glen nam ruim de tijd voor foto’s en handtekeningen voor alle aanwezigen. Hij maakte een klein praatje en vroeg me of ik uit Nederland kwam. Natuurlijk zei ik ja en hij begon direct te vertellen over zijn zoon die hier afgelopen zomer heeft rondgevaren. Zowel Jorrit als ik staan zo trots als een pauw op onze foto’s met de vijfvoudig 007-regisseur.

John stelt hier de vragen

Na deze mooie momenten met de 87-jarige Brit was het tijd voor piano en zang van Lady Bond. De Duitse zangeres Meike Garden zong voor al het publiek en Mister Glen drie Bond-titelsongs (For Your Eyes Only, All Time High en Licence To Kill) en een eigen geschreven nummer. Het publiek genoot zichtbaar en John bedankte haar hartelijk na afloop. Voordat het slotstuk – het kijken van de film – zou beginnen, was er van tevoren nog één onderdeel te doen. In de kleine bioscoopzaal van das Deutsches Filminstitut konden fans allerlei verschillende vragen stellen aan de regisseur, die daar vervolgens mooie antwoorden op gaf. Soms trok hij in het antwoord zijn eigen plan, maar leuk was het elke keer weer.

Time for a well earned drink

Jorrit en ik sloten de avond af in de bar van ons hotel, samen met onze collega Benjamin Lind van The Bond Bulletin. Met veel gepraat en gelach praatten we over de afgelopen dag, de aankomende Bond-film No Time To Die (2020) en allerlei zaken binnen en buiten Bond. Om 2:30 uur was het uit met de pret en namen Jorrit en ik afscheid van onze Duitse vriend. Al met al was het een schitterende dag waarin we veel gezien en gehoord hebben. James Bond Nederland wil James Bond Club Deutschland en The Bond Bulletin graag bedanken voor het mooie programma en alle ervaringen.

Met dank aan Sacha Braun van fotostudiosaschabraun.de voor de zeven foto’s! Wist je trouwens dat hij samen met Martijn Mulder een fotoboek rond OHMSS50 heeft gemaakt? Je kan het hier bekijken en bestellen.

Het bericht Licence To Kill 30 jaar: JBN naar Duitsland verscheen eerst op James Bond Nederland.