Het erfgoed van Fleming

Na zijn overlijden bleek dat Fleming zijn literaire zaken redelijk goed op orde had. In zijn testament stonden een aantal mensen die een geldbedrag kregen en voor de rest ging het grootste gedeelte naar zijn weduwe: Ann Fleming. Maar zijn literaire nalatenschap stond daar helemaal buiten. In 1952 was Fleming eigenaar geworden van uitgever Glidrose Productions Ltd. en heeft daar al zijn werken in ondergebracht.

In 1956 stelde hij zijn literair agent Peter Janson-Smith (foto rechts) aan om zich bezig te houden met de rechten van de buitenlandse publicaties van de James Bond-boeken. Na zijn dood nam Janson-Smith de leiding van Glidrose Productions over en zette zich in voor het behoud van het literaire werk. Elf maanden na het overlijden van Fleming verscheen zijn laatste verhaal: The Man With The Golden Gun. Glidrose Productions zorgde er ook voor dat in 1966 twee korte verhalen nog verschenen: Octopussy en The Living Daylights.

Colonel Sun

Glidrose Productions wilde het werk van Ian Fleming voortzetten. Dat is iets wat heel ongebruikelijk was in de literaire wereld en waar veel journalisten ook grote vraagtekens bij hadden. Auteur James Leasor werd als eerste benaderd, maar zag het niet zitten en bedankte ervoor. Kingsley Amis durfde het avontuur aan en schreef onder het pseudoniem Robert Markham het boek Colonel Sun. Het boek verscheen op 28 maart 1968 en werd uitgegeven door Flemings vaste uitgever Jonathan Cape. Het werd een bestseller en Amis schreef daarna nog twee James Bond-gerelateerde boeken, The James Bond Dossier en The Book of Bond. Amis volgde een beetje dezelfde regels als Ian Fleming had gedaan. Hij haalde locaties uit zijn eigen ervaringen en net zoals Fleming deed, nam Amis namen van vrienden over voor zijn karakters. Ondanks het succes van de boeken kreeg het geen vervolg.

In 1973 veranderde Glidrose Productions hun naam naar Glidrose Publications Ltd. Er werd in die tijd een boek van John Pearson door Glidrose goedgekeurd en eind jaren 70 verschenen er twee boekadaptaties van de Eon Productions-films The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979). Beide boeken werden geschreven door Christopher Wood en hadden niks met het werk van Ian Fleming te maken.

Nieuw leven

Na het verschijnen van de werken van Christopher Wood wilde Glidrose Publications de literaire James Bond nieuw leven inblazen. In 1979 werd auteur John Gardner aangetrokken om James Bond-verhalen te schrijven. Tussen 1981 en 1996 verschenen er 14 James Bond-verhalen van Gardner. Hij zette het leven van Bond voort waar Fleming was gestopt en zijn doel was vooral om de boeken in de tijdgeest van de jaren 80 te krijgen. Op die manier kon er een nieuwe generatie kennis maken met de James Bond uit de boeken. De critici waren verdeeld over de boeken van Gardner. Vooral de Amerikaanse invloeden werden niet altijd gewaardeerd. Desondanks wist Gardner een aantal titels op The New York Time Beststellers List te krijgen.

I’m very grateful to have been selected to keep Bond alive. But I’d much rather be remembered for my own work than I would for Bond.

John Gardner

In 1996 is het laatste James Bond-boek van John Gardner verschenen, Cold. Gardner stopte met schrijven omdat hij slokdarmkanker had. In totaal heeft Gardner 16 James Bond-verhalen geschreven, waarvan twee een adaptatie waren van de films Licence To Kill (1989) en GoldenEye (1995). Glidrose Publications liet er geen gras over groeien en hetzelfde jaar begon er een nieuwe auteur met het schrijven van James Bond-verhalen.

Benson-tijdperk

De Amerikaanse schrijver Raymond Benson werd door Glidrose Publications aangesteld om nieuwe James Bond-verhalen te schrijven. Een controversiële keuze omdat het geen Engelse auteur is die het werk mag voortzetten. Benson wilde met dat vooroordeel komaf maken en reisde veelvuldig naar Londen om bij signeersessies aanwezig te zijn. Hij kwam in aanraking met Glidrose in 1982 toen hij in Engeland was om achtergrondinformatie te zoeken voor zijn boek The James Bond Bedside Companion. Dat boek viel in de smaak bij de leden van Glidrose en zo werd hij benaderd om verhalen te schrijven toen Gardner stopte. Hij wilde het wel proberen en dat bleek een schot in de roos.

Ian Fleming Publications

In 1999 wist Glidrose Publications rechten te krijgen over de karakters van de literaire James Bond. Hierna werd de naam veranderd in Ian Fleming Publications Ltd. Niet alleen het beheer van de James Bond-boeken kwam in hun handen, ook de andere werken van Fleming zoals Chitty Chitty Bang Bang en Thrilling Cities kwamen hieronder te vallen. Aan het roer van Ian Fleming Publications stonden toen twee nichtjes van Ian Fleming: Lucy en Kate Fleming. Behalve de naamswijziging veranderde niks en Raymond Benson bleef de schrijver van de James Bond-boeken op dat moment. De nieuwe naam verscheen voor het eerst in het boek High Time To Kill in 1999.

Raymond Benson schrijft uiteindelijk zes originele James Bond-verhalen, drie boekadaptaties van Bond-films (Tomorrow Never Dies (1997), The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002)) en voor het eerst na Ian Fleming een drietal korte verhalen. Deze verschenen in onder meer de Playboy. Ook verschenen er twee omnibussen van zijn verhalen: The Union Trilogy en Choice Of Weapons. In 2002 stopte Benson met het schrijven van de James Bond-verhalen, maar zijn carrière kreeg hierdoor een flinke boost. Daarna schreef hij nog Splinter Cell– en Hitman-boeken.

Ivoren geboortedag

Ian Fleming Publications wilde op de 100e geboortedag van Fleming in 2008 een nieuw James Bond-verhaal publiceren. Hiervoor werd de Engelse auteur Sebastian Faulks benaderd. Hij weigerde om het aanbod aan te nemen. Maar nadat hij een artikel van Ian Fleming Publications toegestuurd kreeg en de originele boeken van Fleming had herlezen, kwam hij op zijn beslissing terug. Het artikel dat hij toegestuurd had gekregen was een origineel stuk van Ian Fleming uit 1962 met als titel How To Write A Thriller.

Ian Fleming had in Jamaica altijd een vast patroon van werken en Sebastian Faulks besloot om daarin mee te gaan. Maar een aantal Jamaicaanse elementen, zoals snorkelen en cocktails drinken, liet hij achterwege. Het resultaat van het schrijven was Devil May Care en werd een grote hit. Bijzonder was dat op de kaft van het boek “Sebastian Faulks writing as Ian Fleming” stond vermeld. Daarmee werd verwoord dat Faulks typische elementen van de Ian Fleming-boeken en diens schrijfstijl had overgenomen. Ian Fleming Publications wilde graag dat Faulks nog een James Bond-boek zou schrijven, maar Faulks bedankte daarvoor. Eén boek was voldoende voor hem.

One tribute, one centenary, one book.

Sebastian Faulks

De tweede Amerikaan

Het was Ian Fleming Publications niet gelukt om Sebastian Faulks twee of meerdere James Bond-verhalen af te laten leveren. Pas drie jaar later wisten ze de Amerikaanse auteur Jeffrey Deaver te strikken om een boek te schrijven. Maar ook hij gaf aan slechts 1 boek te willen schrijven. Ian Fleming Publications ging daarmee akkoord, met als resultaat het boek Carte Blanche. En Deaver durfde als eerste auteur ook de historie van James Bond helemaal om te gooien. Zo was ‘zijn’ 007 geboren in 1979 en een veteraan van de Afghaanse oorlog. Ondanks de grote lancering in St. Pancras Station in Londen werd het boek matig onthaald.

In maart 2012 maakte auteur William Boyd bekend dat hij een nieuw verhaal aan het schrijven was. Een maand later maakte Ian Fleming Publications bekend dat Boyd een nieuw James Bond-verhaal aan het schrijven was. Na 18 maanden, waarbij meerdere manuscripten naar Ian Fleming Publications werden gestuurd, was het boek klaar en kreeg het de titel Solo. Net als Ian Fleming gebruikte William Boyd zijn eigen ervaringen in het verhaal. Boyd had Bond meegenomen naar een wereld die het personage eigenlijk niet goed kende: Afrika. Boyd bleef wel dicht bij de James Bond van Ian Fleming.

Ter voorbereiding las hij alle James Bond-boeken in chronologische volgorde en verdiepte zich in het leven van Fleming. Zelf was hij redelijk tevreden met het boek, maar liet weten nooit in de buurt te kunnen komen van de verhalen zoals Fleming die schreef. Het onthaal van het verhaal was wisselend en in het begin liepen de verkoopcijfers ver achter die van Carte Blanche en Devil May Care. Maar nadat de London Evening Standard het boek op de eerste plek had gezet van hun leeslijst, veranderde dat. Echter vond ook Boyd het genoeg om maar 1 James Bond-verhaal te schrijven.

Horowitz, Anthony Horowitz

In oktober 2014 werd de Engelse bestsellerauteur Anthony Horowitz door Ian Fleming Publications benaderd om een nieuw James Bond-verhaal te schrijven. Het werd het begin van een trilogie. Uniek was dat Horowitz voor zijn eerste twee boeken, Trigger Mortis en Forever And A Day, origineel materiaal van Ian Fleming had gebruikt. Voor het eerste boek gebruikte Horowitz het nooit eerder gepubliceerde verhaal Murder On Wheels. Het eerste hoofdstuk bevat delen van een ongepubliceerde televisiereeks die Fleming zelf had geschreven. De critici waren over het algemeen heel lovend over het verhaal.

Vanwege het succes van Trigger Mortis werd Horowitz door Ian Fleming Publications gevraagd nog een boek te schrijven. Deze werd in 2016 aangekondigd en verscheen op 31 mei 2018. Ook voor dit boek gebruikte Anthony Horowitz niet eerder gebruikt materiaal van Ian Flemings idee voor een televisieserie. Bijzonder was dat Horowitz ervoor gekozen had om het verhaal voor het eerste boek Casino Royale (1953) af te laten spelen. Een idee dat enkele jaren ervoor in de filmwereld heel erg werd gebruikt. In december 2022 werd de titel van het derde James Bond-verhaal van Horowitz bekend gemaakt: With A Mind To Kill.

Young Bond en Miss Moneypenny

Naast de James Bond-verhalen zijn er ook een aantal spin-off-series geweest. De bekendste is wel de Young Bond-serie waarin we James Bond leerden kennen in de jaren 30 tijdens zijn schooltijd op Eton. De zeven verhalen werden geschreven door Charlie Higson en Steve Cole en verschenen voor het eerst in 2005.

De tweede spin-off-reeks was The Moneypenny Diaries geschreven door Samantha Weinberg onder het pseudoniem Kate Westbrook. De serie is helemaal gewijd aan de persoonlijk assistent van ‘M’, Miss Moneypenny. Naast drie boeken, Guardian Angels, Secret Servant en Final Fling, verschenen er ook een tweetal korte verhalen.

Double O

In 2022 kunnen we naast het laatste deel van Anthony Horowitz ook een nieuwe spin-off tegemoetzien. Auteur Kim Sherwood gaat de Double-O-trilogie schrijven. De serie gaat over de andere dubbele 0-agenten en niet over James Bond. De eerste titel is al bekendgemaakt: Double Or Nothing. Dat boek verschijnt op 1 september 2022. De andere titels en releasedata zijn nog niet bekend gemaakt.

En zo is het literaire universum in de afgelopen 70 jaar aardig groot geworden. Naast de klassieke boeken van Ian Fleming blijft ook anno 2022 de literaire kant van 007 in trek. Wie weet wat de toekomst gaat brengen.

Het bericht De literaire Bond-wereld na Fleming verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het waren er niet een paar trouwens. Nee, zestien titels! Te weten:

• Licence Renewed (1981)
• For Special Services (1982)
• Icebreaker (1983)
• Role of Honour (1984)
• Nobody Lives for Ever (1986)
• No Deals, Mr. Bond (1987)
• Scorpius (1988)
• Win, Lose or Die (1989)

• Licence to Kill (1989) geromantiseerde filmversie.
• Brokenclaw (1990)
• The Man from Barbarossa (1991)
• Death is Forever (1992)
• Never Send Flowers (1993)
• SeaFire (1994)
• GoldenEye (1995) geromantiseerde filmversie
• Cold (1996)

Redacteur Merlijn schreef op 21 januari 2012 over de ondergang van Saab waarbij het belangrijk is om te vermelden dat het Saab Museum werd gered. Klik op de link voor meer informatie;

Het moest Nederlands glorie worden, maar werd het net niet: de ondergang van het Zweedse Saab. Met telkens een nieuwe poging probeerde de Nederlandse topondernemer Victor Muller om van Saab weer een gezond bedrijf te maken.

Nu is het zo ver dat de curators beginnen met de inventarisatie van het bedrijf en de verkoop van onderdelen hiervan. Een van deze onderdelen is het Saab Museum. Tot dit museum behoord ook een James Bond voertuig: de Saab 900 uit de James Bond-boeken van John Gardner.

De auto is beter bekend als The Silver Beast. De speciale Saab 900 is voorzien van allerlei snufjes welke in de boeken terug te vinden zijn en werd gebruikt voor promotie van de Saab 900. De auto was dan ook veelvuldig te zien op autotentoonstellingen en natuurlijk tijdens de promotie van de boeken van John Gardner.

De laatste 10 jaar stond de auto in het depot van het museum en heeft een flinke schoonmaakbeurt nodig.

Meer informatie over de James Bond romans vind je via deze link.

Het bericht 15 jaar JBN: Saab James Bond geveild verscheen eerst op James Bond Nederland.

Bij nader inzien noemde John Gardner zijn elfde Bond-roman, The Man from Barbarossa (1991), als het beste van zijn 007-avonturen. Maar cruciaal is dat dit de roman is die het meest gebaseerd is op een actuele gebeurtenis op dat moment. Bond wordt in een zeer actueel conflict in het Midden-Oosten gegooid. En het boek anticipeert ook correct op het einde van de Koude Oorlog. Ondanks de spannende, inventieve verhalen in zijn boeken, was Gardner geen fantast. In zijn handen vocht ‘s werelds beroemdste geheim agent voor koningin en vaderland in een wereld waar lezers zich mee konden identificeren.

John Gardner, die eerder als toneelgoochelaar en officier van de Royal Marine had gewerkt, was een hands-on man. Het was dus voor hem belangrijk dat de gadgets in zijn Bond-verhalen plausibel waren. In de dankbetuigingen bij License Renewed (1981) zegt Gardner: “Ik wil alle ongelovigen erop wijzen dat alle ‘hardware’ die door meneer Bond in dit verhaal wordt gebruikt, echt is. Alles wat geleverd wordt door Q Branch en gedragen wordt door Bond is verkrijgbaar. Op de open of clandestiene markten. Zelfs de aanpassingen aan de Saab van meneer Bond.”

Voor zijn technisch onderzoek besteedde Gardner zijn eigen tijd en geld om met kenners te spreken. Dit om de apparatuur daadwerkelijk te gebruiken en te ervaren die gebruikt zouden worden tijdens geheime operaties.

“Een van de dingen die hij vanaf het begin wilde doen”, legt John Gardners zoon Simon uit, “was ervoor zorgen dat ten minste 90% van de gadgets echt waren en te verkrijgen waren. Op dat moment gebruikte hij een plaats in South Audley Street genaamd CCS [Communication Controls Systems Ltd; tegenwoordig Security Intelligence Technology Group] en met die jongens deed hij veel werk.“

“Hij wilde laten zien dat iemand als Bond, zoals hij het uitdrukte, ‘handelsambacht’ zou hebben. Hij zou van bepaalde dingen hebben gehouden en hij zou hebben geweten hoe hij bepaalde dingen moest doen. Ik denk dat hij wilde proberen Bond een echt persoon te laten worden. Hij probeerde hem terug te brengen naar de realiteit van spionage. Er waren veel fans die dat niet leuk vonden. Ze wilden gewoon de Bond van de films zien. Hij zei, oké, als ik Bond ga doen, wil ik het zo veel mogelijk op mijn manier proberen te doen, wat betekent dat het vakwerk goed moet zijn en de gadgets geloofwaardig moeten zijn. Dat was zijn uitgangspunt.”

Het is de eerder genoemde Saab die een van de beroemdste bijdragen van John Gardner aan de 007-canon is. Mede omdat autorijden en James Bonds rijbevoegdheid zijn altijd een essentieel en geliefd onderdeel geweest van zijn avonturen. De beslissing om hem in de Zweedse autoklassieker te stoppen deed in 1981 veel wenkbrauwen fronsen. De allereerste zin waar Gardner Bond hem laat rijden in de middelgrote viercilinder is License Renewed.

James Bond schakelde terug naar de derde versnelling, dreef de Saab 900 Turbo in een scherpe bocht naar links, klampte zich vast aan de grasberm en zette toen een fractie meer vermogen in om de auto uit de bocht te krijgen.

License Renewed

Het Zilveren Beest

De auto die Gardner koos voor 007 kreeg de naam ‘The Silver Beast’. Uiteraard was deze voorzien van speciale verborgen gadgets. Kogelvrij glas, roterende kentekenplaten, traangas, met staal versterkte bumpers, verborgen compartimenten voor pistolen, een mobiele telefoon en nog veel meer waren aanwezig. In het boek ​​noemt Gardner CCS het bedrijf dat de auto voor Bond personaliseerde. Maar om verder te onderstrepen dat de wereld van James Bond nu ‘onze wereld’ was, ging Saab door en creëerde The Silver Beast zelf. Deze unieke machine haalde het regionale nieuws, waarbij John zelf zijn op maat gemaakte toevoegingen presenteerde:

Dit was niet alleen een geweldige marketingkans. Het gaf ook aan hoe veel fans van 007 het personage als reële ambitie zagen. Je gaat misschien niet op wereldreis, maar je kunt het drankje drinken, het pak dragen en nu ook de auto kopen!

John Gardner kreeg de taak om de kloof te overbruggen tussen een geïdealiseerde popcultuurversie van 007 uit de late jaren 70 & begin 80 en een lezerspubliek dat heel anders was dan in 1953 (toen Casino Royale werd gepubliceerd). “De geschiedenis gaat tegenwoordig vrij snel“, zei Ian Fleming. Zoals zoveel situaties waarin Bond zich bevond, was John Gardner op het juiste moment op de juiste plaats. Dit maakte hem de perfecte auteur voor 007 in 1981.

In totaal heeft hij veertien originele Bond-boeken geschreven, plus twee roman-bewerkingen van films. Dit leverde hem een ​​plek in het Guinness Book Of World Records van 2012 op.

Ik moest vandaag glimlachen toen ik ontdekte dat mijn overleden, zeer geliefde vader is opgenomen in de 2012-editie van het Guinness Book Of World Records. Ik wou dat je nog leefde om dit te zien.

Simon Gardner

In 2021 vieren we de 40^e verjaardag van zijn eerste James Bond-avontuur, Licence Renewed, met een nieuwe editie van uitgeverij Orion.

Dit artikel verscheen origineel op de website van Ian Fleming Publications Ltd en is met toestemming gepubliceerd. De foto’s zijn gepubliceerd met toestemming van de rechthebbende: www.john-gardner.com.

Het bericht De schrijver, de spion en het Zilveren Beest verscheen eerst op James Bond Nederland.

Onder het genot van een kop koffie, een roombotercroissant, of wellicht Bond’s eigen toast met Jersey butter en Little Scarlet jam, ben je deze zondag weer helemaal up-to-date.

Tania Mallet

(1941-2019)

Afgelopen zondag 31 maart kwam op onze redactie het trieste nieuws dat actrice Tania Mallet is overleden. De actrice vertolkte de rol van Tilly Masterson in Goldfinger (1964). Afgelopen jaren was ze een graag gezien gast bij evenementen op PinewoodStudios van Bondstars en andere film-events. Mallet is 77 jaar geworden. Redacteur Jorrit legt uit in welke scènes Tania de rol van Tilly Masterson in Goldfinger speelde. Lees verder.

Column: Bond-Bingen

Bingwatchen met de James Bond-films? Onze columnist Jasper is daar nog niet helemaal van overtuigd. In zijn column van april gaat hij in op het fenomeen bingwatchen wat door Netflix en andere online streaming diensten inmiddels gemeengoed is geworden. Lees verder.

Drieluik over Bond-families

De meest bekende familie uit de James Bond-franchise is natuurlijk de familie Broccoli. Albert begon in 1962 samen met Harry Saltzman aan de James Bond-films. Langzamerhand introduceerde Cubby zijn dochter en stiefzoon in het vak. Vanaf 1995 namen Barbara en Michael het stokje over. Maar wist je dat er nog veel meer families in de Bond-franchise actief zijn? Redacteur Jorrit begint zijn drieluik met de familie Powell. Lees verder.

Interview nu.nl: De voorwaarden voor een Bond-film

Aan welke voorwaarden moet een James Bond-film eigenlijk voldoen? Dat vraagt nu.nl zich af. Samen met Bond-girl Daphne Dekkers, PR-girl uit Tomorrow Never Dies (1997), en redacteur Jorrit krijgen we antwoord op die én andere vragen. Lees verder.

Evenement: Making Movie Magic

Ook dit jaar zal er door Bondstars.com een speciaal evenement op de Pinewood Studios. Een plek die normaal niet toegankelijk is. Op de studio’s worden de James Bond-films opgenomen. Het thema van het Bondstars event is Making Movie Magic en staat vooral in het teken van John Richardson. Hij was verantwoordelijk voor de special effects in vele films, waaronder de Harry Potter-films (2001-2011), Superman (1978) en Cliffhanger (1993).

Maar natuurlijk mag de Bond-connectie ook niet ontbreken. Richardson werkte mee aan acht James Bond-films, waaronder Moonraker (1979), Licence To Kill (1989) en Die Another Day (2002). Het evenement wordt gehouden op 10 november 2019. Kaarten zijn nog niet te koop, maar we houden je op de hoogte.

James Bond-auteur John Gardner

Dit jaar is het precies 40 jaar geleden dat bijGlidrose Publications, tegenwoordig genaamd Ian Fleming Publications Ltd., het eerste James Bond-verhaal van John Gardner verscheen. Daarom is er op ianfleming.com aandacht voor deze auteur die maar liefst 16 James Bond-verhalen schreef. Lees meer over John Gardner via deze link.

Nieuwe Orlebar Brown collectie

Vorig jaar verscheen bij het exclusieve zwembroekenmerk Orlebar Brown de James Bond-collectie. De zwembroeken waren geïnspireerd op de filmposters van een aantal films. Nu is er wederom een countdown te zien op de website. Het bedrijf heeft op de sociale media bekendgemaakt dat er een tweede serie komt. Hoe dit eruit gaat zien is nog niet bekend.

Bond 25

Hieronder het belangrijkste officiële en niet officiële nieuws over de nieuwe James Bond-film.

• Dua Lipa zingt de titelsong? Volgens een Engelse fansite wel. De Britse zangeres werd vooral bekend met haar debuutsingle New Love en Be The One.
• 1 april! Via de Twitterpagina van @corneelvf verscheen op 1 april een foto van het script van Bond 25. De titel zou Property Of A Lady zijn. Het bleek een geslaagde 1 aprilgrap te zijn waar aardig wat mensen intrapten!
• Persconferentie. Even leek het erop dat er afgelopen donderdag een persconferentie zou worden belegd. Zowel op sociale media als van betrouwbare bronnen kregen we deze informatie. Om 11:00 uur zat onze redactie klaar, maar er gebeurde (helaas) niks.

• Eerste producten uit de film. Onze gewaardeerde collega Remmert van Braam van de website www.jamesbondlifestyle.com heeft aan de hand van de eerste beelden een product vastgesteld. De jas welke het meisje op de beelden draagt is van Marks & Spencer.

007 Magazine bestaat 40 jaar

Menig James Bond-verzamelaar heeft er wel een paar in zijn collectie: een editie van 007 Magazine. Nu een losstaand tijdschrift, maar destijds begonnen als informatie magazine voor de leden van de Britse James Bond-fanclub. Graham Rye is vanaf het begin betrokken bij het magazine. In totaal zijn er 57 reguliere uitgaves geweest, 19 Archive Files en 22 speciale edities.

007.com: Focus of the week

Ook deze week publiceerde 007.com weer een Focus of the week. Deze keer staat hij in het teken van de film For Your Eyes Only (1981). De film verscheen 38 jaar geleden in de bioscopen. Producenten Albert R. Broccoli en Michael G. Wilson moesten het publiek weer terugwinnen en Bond met beide benen op de grond zetten. Lees verder.

Het bericht JBN Weekoverzicht Week 14 verscheen eerst op James Bond Nederland.

De Gardner-boeken zijn ten tijde van hun publicaties ook niet echt juichend ontvangen. Zowel de fans als de critici waren op zijn zachts gezegd niet blij met de verhalen die Gardner bedacht voor de ultieme Britse geheim agent. De eerste paar boeken werden nog gematigd positief ontvangen door de Bond liefhebbers en konden ook op positieve recensies rekenen. Maar vanaf laten we zeggen zijn vierde boek werden de reacties met het jaar negatiever. Best bijzonder eigenlijk dat Ian Fleming Publications nog zo lang achter haar schrijver is blijven staan.

Ook vanuit EON Productions is er nooit met bijster veel interesse gekeken naar de Gardner-boeken. In een interview in 2004 biechtte producent Michael G. Wilson op dat hij de Gardner-boeken wel had gelezen, maar dat ze naar zijn mening ongeschikt waren voor een verfilming (Cinefantastique, 2004).

Ik was benieuwd; hoe zouden de Gardner-boeken dertig jaar later op mij overkomen? Zou ik me scharen bij de grote groep Bond fans, recensenten en Michael G. Wilson en ze afserveren als matig schrijfwerk? Of zou ik – wellicht met de kennis van nu – de bijdrage van John Gardner aan het James Bond universum meer waarderen dan zij die me voorgingen?

Helaas….ook ik vind dat het 007-oevre van Gardner op geen enkel vlak kan tippen aan het werk van Ian Fleming. Voornaamste punt van kritiek zijn voor mij de verhaallijnen van de boeken. Ze hebben niet dezelfde spanning of excentriciteit als bij Fleming. De boeken zijn, om het even heel simpel te zeggen, gewoon oersaai. Ik betrapte me er vaak op dat ik ’s avonds een Gardner-boek erbij pakte en geen idee meer had wat ik de avond daarvoor had gelezen. De verhalen zijn niet alleen saai maar vaak ook onnodig complex. En dan werken de mager uitgewerkte personages ook niet echt mee. Met name die van het vrouwelijke geslacht zijn doorsnee en alles behalve memorabel. En ook de Bond schurken komen er bekaaid vanaf; in verschillende Gardner-boeken vecht Bond het uit tegen derderangs schurken of ontbreekt het sowieso aan een duidelijk aan te wijzen boef. Maar het ergste van allemaal is misschien nog wel het personage van James Bond zelf. Je leeft op geen enkel moment met hem mee. Ik vond het bij sommige boeken dan ook verdomd lastig om ze in zijn geheel uit te lezen.

Er zitten voor mij maar een handjevol mooie momenten en personages in de Gardner-boeken en deze zitten – weinig verrassend – met name in de eerste paar boeken. Licence Renewed (het 007-debuut van Gardner) is misschien wel het beste – of minst slechte – boek. Er zit vaart in, heeft een heerlijke schurk en kent een plot dat prima in een Bond film zou passen. Het vervolg, For Special Services, kent eenzelfde vaart maar is volstrekt ongeloofwaardig. Bond werkt namelijk samen met de dochter van Felix Leiter om SPECTRE op te rollen en de beruchte misdaadorganisatie staat sinds de dood van aanvoerder Blofeld onder de leiding van zijn dochter Nena Blofeld! Het derde boek heet Icebreaker en is ook nog de moeite waard. Niet omwille van het plot (dat is veel te complex) maar ze kent wel een mooie actiescene op een fantastische locatie (een barre tocht op sneeuwscooters door Lapland) en een gedenkwaardige martelscene (007 hangt ondersteboven in een wak). Ook het vijfde boek genaamd Nobody Lives Forever vond ik nog prima weglezen. Maar de rest van de Gardner-boeken varieerden voor mij van matig (Brokenclaw, SeaFire) tot ronduit waardeloos (No Deals Mr. Bond, The Man From Barbarossa).

Gelukkig zijn er voor de Bond fan die op zoek is naar leesvoer genoeg alternatieven. De strips van Dynamite Entertainment bijvoorbeeld, de Young Bond boeken of het werk van andere ‘continuation’ schrijvers zoals Kingsley Amis, Raymond Benson en Anthony Horowitz. En anders kan je altijd het werk van Ian Fleming nog eens lezen. Want als het op het schrijven van een Bond thriller aankomt, geldt ook hier de welbekende Bond slogan: Nobody Does It Better.

Het bericht Column: De jammerlijke pogingen van Mr. Gardner verscheen eerst op James Bond Nederland.

Cross Cult geeft niet alleen de romans van John Gardner uit. Ook de boeken van Ian Fleming, Colonel Sun van Kingsley Amis en Trigger Mortis van Anthony Horowitz zitten in hun portfolio. In mei 2014 verscheen er een verzamelbox met alle titels van Ian Fleming, met de covers van Michael Gillette. Alle boeken van Cross Cult verschijnen in paperback en zijn ook digitaal verkrijgbaar.

Young Bond
Ook de Young Bond-boeken beginnen in Duitsland voeten aan de grond te krijgen. In 2015 verscheen het eerste Young Bond-boek Shoot To Kill van auteur Steve Cole bij de Duitse uitgever S. Fischer Verlage als hardback en digitale versie. Dit onder de titel Der Tod Stirbt Nie. Deze titel wordt opnieuw uitgegeven, samen met Tod Oder Zahl (Heads You Die). Beide titels verschijnen op 24 mei dit jaar. De prijs is €10,30 en werd vertaald door Leo H. Strohm. Wie verantwoordelijk is voor de cover design is niet bekend.

Het bericht Duitse James Bond-boeken verscheen eerst op James Bond Nederland.