La-La Land Records koos de de afgelopen zes albums steevast voor een anniversary edition. Voor On Her Majesty’s Secret Service hadden we dan nog tot 2029 moeten wachten. Ik ben blij dat ze dat niet hebben gedaan. Bij de release van de film in 1969 koos men voor een lp met elf nummers. Na een re-release, het album werd volledig digitaal geremastered, werden er in 2003 negen nummers aan toegevoegd. Voor de nieuwe La-La Land Records-release werd dit alles volledig overhoop gegooid.

De complete soundtrack met vele extra’s

Dankzij volledige toegang tot de muzikale James Bond-archieven bevat de On Her Majesty’s Secret Service Remastered & Expanded Limited Edition (2-CD Set) – now there’s a mouthful – een flink aantal nieuwe nummers. Het gaat om muziek die je in de film hoort. Dat maakt het album niet alleen completer maar ook prettiger om naar te luisteren. Het de dubbel cd is gemixt en geproduceerd door Neil S. Bulk en afgemixt door Doug Schwartz. Hiervoor maakten ze gebruik van de originele 3-track 1/2 mastertapes. De nieuwe release van La-La Land Records verschijnt in een gelimiteerde oplage van 5000 exemplaren. Je kunt al bestellen. Leveringen starten eind deze maand.

Over de film

Terwijl James Bond jaagt op Ernst Stavro Blofeld, hoofd van SPECTRE, redt hij Tracy di Vicenzo van het plegen van zelfmoord op het strand door verdrinking. Daarna beginnen Bond en Tracy een relatie die haar een reden geeft om te leven. Met de hulp van Tracy’s vader, Draco, hoofd van het misdaadsyndicaat Unione Corse, spoort Bond Blofeld op. Hij vindt Blofeld op Piz Gloria, een bergtop in de Alpen. Hier ontdekt hij dat Blofeld een groep vrouwen hersenspoelt om op te treden als zijn geheime agenten, zodat hij wereldmachten kan chanteren doormiddel van biologische oorlogsvoering.

Bond infiltreert Piz Gloria vermomd als Sir Hilary Bray van het College of Arms. Wanneer zijn echte identiteit wordt ontdekt, ontsnapt Bond en wordt hij herenigd met Tracy, maar ze wordt gevangengenomen door Blofeld nadat ze in een lawine is terechtgekomen. De wereldmachten weigeren Blofeld aan te vallen, dus leidt Draco met zijn Unione Corse de aanval op Piz Gloria en redt Tracy. Tijdens het beleg vecht Bond met Blofeld op een bobsleebaan en denkt hij dat Blofeld dood is. Daarna trouwen Tracy en Bond, maar Blofeld neemt zijn wraak wanneer Tracy wordt gedood in een kogelregen die bedoeld was voor Bond.

De volledige tracklist

Klik op de linkjes voor een voorproefje!

CD 1 (1.15:51 uur)

Score presentation (1.28:18 uur)
1. Gun Barrel (From “On Her Majesty’s Secret Service”) 0:30 
2. This Never Happened To The Other Fella (Film Version) 4:42
3. Main Title: On Her Majesty’s Secret Service (Film Version) 2:43 
4. We Have All The Time In The World (Film Version) 2:50
5. Try (Film Version) 3:10 
6. James And Tracy 2:07 
7. You Have An Appointment 1:36 
8. The Capu 3:25
9. Resignation 1:02 
10. Two Weeks Leave 1:11 
11. Prelude For Guitar And Strings 3:20
12. We Have All The Time In The World (Film Mix) (Performed by Louis Armstrong) 3:14
13. Gumbold’s Safe 5:33 
14. The College Of Arms 0:47 
15. Journey To Piz Gloria 4:52 
16. The Usual Comforts 1:31
17. Twelve Gorgeous Girls 0:35 
18. Heraldry 1:56 
19. Count Balthazar de Bleuchamp 1:18 
20. Eight 2:32
21. It’s True! / The Hidden Persuader / You’ll Need To Be 3:34 
22. Uncovered 1:25 
23. I’ll Do What I Claim 1:09
24. Deep Hypnosis 6:35 
25. Escape From Piz Gloria 4:52 
26. Blizzard 1:04 
27. Proposal 3:45 
28. Ski Chase (Extended Version) 3:47

CD 2 (1.15:55 uur)

Vervolg Score presentation
1. Don’t Be So Proud 0:42 
2. Over And Out (Film Version) 3:11 
3. Battle At Piz Gloria 4:03 
4. Bobsled Chase 2:07
5. The Wedding Ring 0:40 
6. We Have All The Time In The World – James Bond Theme (Film Version) 1:34

Originele soundtrack (38:04 minuten)
7. We Have All The Time In The World (Performed by Louis Armstrong) 3:14 
8. This Never Happened To The Other Fella 4:28
9. Try 3:26 
10. Ski Chase 2:53 
11. Do You Know How Christmas Trees Are Grown? (Performed By Nina) 3:20
12. Main Title: On Her Majesty’s Secret Service 2:35 
13. Journey To Blofeld’s Hideaway 3:28
14. We Have All The Time In The World 2:59 
15. Over And Out 2:40 
16. Battle At Piz Gloria 4:03
17. We Have All The Time In The World – James Bond Theme 4:34

Additionele muziek (25:09 minuten)
18. We Have All The Time In The World (Unused Film Version) (Performed by Louis Armstrong) 2:15
19. Journey To Blofeld’s Hideaway (Unused Album Version) 4:06
20. Do You Know How Christmas Trees Are Grown? (Wild Instrumental) 1:11 
21. Deep Hypnosis (With Full Overlay) 6:35
22. Escape From Piz Gloria (Mono Stem, Film Take) 3:50 
23. Grand Christmas Eve Ball 2:55 
24. Tracy To The Rescue (Mono Stem) 1:29
25. We Have All The Time In The World (Unused Album Version) 2:37

Het bericht Uren genieten van de On Her Majesty’s Secret Service-soundtrack verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de eerste plaats, beste fans, Barbara Broccoli is niet verplicht om Bond-films te maken. Het is wat wij graag zien dat zij doet, of dat iemand anders het doet, dat boeit in principe niet. Wij willen een nieuwe film, zo simpel is het. Toevallig is zij degene die de touwtjes in handen heeft, dus zijn logischerwijs alle ogen op haar gericht. Als zij werk maakt van een nieuwe film, gaat de bal vanzelf rollen.

In overleg natuurlijk. Die bejaarde broer van haar heeft ook heus nog wel wat in de melk te brokkelen. Maar zonder zijn zus kan hij niets. Zij is de enige echte troonopvolger van wijlen de oude Broccoli en zij zal haar vaders nalatenschap verdedigen tot ze er ook zelf bij neervalt.

De reacties op NU.nl van minions die wel eens een Bond-film hebben gezien, zijn hilarisch. Voorbeeldje:

‘schavuit’ schrijft: ‘Een vrouwelijke producent die moet gaan nadenken over de toekomst van een klassiek mannelijk personage? Ik denk nu al te voorzien dat de volgende Bond film, als die nog ooit komt, een afgang zal zijn voor de franchise.’

Waarop ‘Terugkomendop’ reageert: ‘Waarom zou een vrouwelijke producent dat niet net zo goed kunnen als een manlijke? Denk je dat mannen beter zijn dan vrouwen?’

Wat ik nooit heb begrepen is dat reaguurders liever over iets anders praten dan over het onderwerp waarover zij hun plasje doen. Het lijkt wel een sport om zo snel mogelijk op een ander spoor te belanden. Gelukkig is er ‘mick’ die ons bij de les houdt:

‘Mannen zijn in bepaalde dingen beter dan vrouwen. Daarentegen zijn vrouwen weer beter in bepaalde dingen dan mannen. In het geval van een macho/gentleman die geheim agent is…..dan denk ik dat een man dat beter kan vertolken dan een vrouw.’

En zo komen we van een uitgekauwde uitspraak van een producent vanzelf in een volgende eindeloze discussie terecht, ondertussen laat iedereen ongevraagd weten dat Sean Connery of Roger Moore de beste James Bonds waren. Schavuit verdient er elf duimpjes en een harde plasser mee. Wat is het toch heerlijk om gelijk te krijgen.

Het kan ook best dat Barbara Broccoli ons maar wat op de mouw speldt. James Bond? Wie was dat ook alweer? We gaan er eerst eens even goed voor zitten, daar hebben we na No Time to Die (2021) nog helemaal de kans niet toe gehad. Twee jaar alweer? En vier jaar na de laatste filmopnamen? Gut, wat gaat de tijd toch snel hè? En dat allemaal met een vette knipoog. Want hoewel het voor de buitenwereld lijkt alsof zij al vier jaar op haar luie reet zit, is de toekomst van James Bond de komende tien, vijftien jaar veiliggesteld met een dichtgetimmerd en stevig doorwrocht plan.

Hoewel onwaarschijnlijk, is dit scenario niet compleet ondenkbaar. Want waarom zou zij bij iedere vraag, en iedere vraag is hetzelfde, het achterste van haar tong laten zien? Nogmaals, zij is ons niets verplicht. Moet je niet beginnen dat dat wel zo is, egocentrisch geleuter. Want ook al heeft zij het imago van een Wonder Woman, ze is niet afkomstig uit Themyscira en dus gewoon een mens van vlees en bloed. Met een eigen wil en een eigen leven dat weliswaar al sinds haar vroege jeugd werd ingekleurd door James Bond, maar niettemin staat het haar vrij alternatieve films te maken en te gaan en staan waar zij wil. Is dat voorlopig even niet op een Bond-set, dan moeten wij dat simpelweg accepteren.

Bij het nieuws dat er eind 2023 nog steeds geen schot in de zaak zit, schuilt dan wel het gevaar dat het erop lijkt dat er sinds No Time to Die niet over de toekomst van James Bond is nagedacht. Dat is het punt dat steekt, het totale gebrek aan perspectief. Geen flinter. Het einde van de laatste Bond-film lijkt een voorbode; James Bond is echt dood.

En als dat werkelijk zo is na een carrière van zestig jaar en 25 films, moet ons dat niet worden verteld? Het zou op zich wel netjes zijn. Dan hebben we een catalogus met 25 vermakelijke films en kunnen we er een streep onder zetten.

Zo zal het alleen niet gaan. Ondanks alle concurrentie in de bioscopen blijft 007 een kassamagneet, en dat met wisselend succes al zestig jaar. Het is een verdienmodel. De hele Bond-entourage kan zo voor negen nullen aan Disney worden verkocht, die weet er wel raad mee. Spin-off hier, themapark daar.

Maar daarvoor ligt 007 Barbara Broccoli te nauw aan het hart. Daarvoor houdt ze te veel van haar vader, en van James Bond. Daarvoor is zij te veel mens. Godzijdank.

Dus kunnen we niet anders dan speculeren. Speculeren en wachten. Wachten tot James Bond gewikt en gewogen in deze moderne tijd past en wij daar dan op enig moment officieel nieuws over krijgen. Dat kan zomaar vandaag of morgen op een doordeweekse dag. Zoals we op dinsdag 20 augustus 2019 ergens in de namiddag kregen te horen dat Bond 25 No Time to Die ging heten.

Eigenlijk had deze column in zijn geheel over John Barry moeten gaan. De Bond-componist zou deze maand 90 jaar zijn geworden. John Barry maakte elke film waaraan hij meewerkte beter. Zelfs slechte films wist hij op te krikken tot een bezienswaardigheid.

Recentelijk zag ik Enigma (2001) van Michael Apted. Het werd John Barry’s laatste filmscore, tien jaar voordat hij stierf. Het ligt vertrouwd in het gehoor; het verlengde van een Bond-soundtrack. Pixar klopte later ook nog aan, getuige de eerste trailer van The Incredibles (2004). Regisseur Brad Bird wilde de jaren 60-sound van Barry horen, maar dat station was de inmiddels vijfvoudig Oscar-winnaar ruimschoots gepasseerd. Jammer dat ze er samen niet uit zijn gekomen. Het had de laatste moderne Bond-soundtrack van John Barry kunnen zijn. 

Lang geleden hoorde ik op de achtergrond The Specialist (1994). Zonder iets van die film te weten, pikte ik het geluid van John Barry er zo tussenuit. Uniek en vertrouwd. En zo zijn er genoeg latere werken te vinden van dertien in een dozijnfilms met een dijk van een soundtrack. Check Spotify maar eens op Indecent Proposal (1993), The Scarlet Letter (1995), Mercury Rising (1998).

Barry was meester van de thema’s, hét grote verschil met zijn opvolger bij James Bond David Arnold. Hoewel Arnold qua kleur het dichtst in de buurt komt van zijn grote voorbeeld, ontbreekt het hem aan de Midas touch.

Nu we het voorlopig toch moeten doen met die oude Bond-films, laat je deze regenachtige herfstdagen lekker meevoeren door de Bond-sound van John Barry. Of beluister een van die andere klassieke thema’s: Zulu (1964), Born Free (1966), The Lion in Winter (1968), Midnight Cowboy (1969), Mary; Queen of Scots (1971), Robin and Marian (1976), The Deep (1977), The Black Hole (1979), Somewhere in Time (1980), Body Heat (1981), Frances (1982), Out of Africa (1985), Dances with Wolves (1990), Chaplin (1992)… en vergeet natuurlijk The Persuarders (1971-1972)! niet. Besef wat John Barry ons heeft nagelaten, en dat zijn geluid voor een hoge mate verantwoordelijk is voor het gevoel dat je bij al die films krijgt. Kippenvel. Keer op keer.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Barbara Broccoli is ook maar een mens verscheen eerst op James Bond Nederland.

Daar waar John Barry’s ego de Big Ben oversteeg, is David Arnold altijd het sullige neefje gebleven die iedere keer weer blij was dat hij een muziekje mocht maken voor James Bond. De twee componisten zijn als appels en peren, maar de connectie ‘Bond’ is bij beiden sterk aanwezig. Samen bestrijken ze zestien van de 25 Bond-scores.

Nadat Arnold na Quantum of Solace (2008) voor geen enkele Bond-film meer is gevraagd, bleef hij wel bevriend met de producenten. Waarom ook niet. Er was voor zover bekend nooit een onvertogen woord tussen componist en filmmakers gevallen. Naar eigen zeggen kon Arnold eindelijk weer eens onbevangen naar een nieuwe Bond-film kijken. Dat tekent de echte gentleman.

Een hoger niveau

Op Twitter deed David Arnold zich voor als fervent biscuitjeseter; een minzaam persoon die graag een lolletje trapt en het leven verder niet zo serieus neemt. Op filmscoregebied bleef het langere perioden rustig, voor tv scoorde hij nog het een en ander. Bond was passé voor hem. In het kielzog van regisseur Sam Mendes kwam Thomas Newman, toch van een compleet ander kaliber. De Bond-muziek leek ineens volwassen.

Nu na tien jaar luisteren ben ik een enorm bewonderaar van de Bond-muziek van Newman. De klank van James Bond in Skyfall (2012) en Spectre (2015) reikt naar een hoger niveau. Minder van dik hout. Waarmee ik David Arnold absoluut niet te kort wil doen, maar Thomas Newman is een klasse apart.

Of met Newman de Bond-sound intact is gebleven, is een andere vraag. Met het verstrijken der jaren heeft Casino Royale (2006) als top 3-film plaats moeten maken voor Skyfall, en dat allemaal vanwege de muziek.

David Arnold is terug

Maar nu. David Arnold is weer helemaal terug. Hoewel er over zijn deelname aan Bond 26 nog niets bekend is (over een toekomstige Bond-film is enkel gesproken over ‘een mogelijke startdatum’ van ‘ergens in 2024’), en of daar überhaupt sprake van gaat zijn, maar Arnold is de man die het complete zestigjarige jubileummuziekfeest van 007 op zijn zestigjarige schouders heeft genomen. Had John Barry nog geleefd en in goede doen (zie John Williams), dan had de eer hem toegekomen. Obviously. Arnold is het levende alternatief, dat laatste was wel een voorwaarde voor de organisatie van een feestje.

En een feestje werd het. Veel lof over de optredens, met name die van de originele artiesten (Shirley Bassey, Garbage, Lulu, Hans Zimmer, en dat was het), waarbij vooral het feest der herkenning zegevierde. Judi Dench kondigde de artiesten aan, Nicholas Dodd dirigeerde het orkest. Dat doet hij altijd voor Arnold, de componist kan dat zelf niet, in tegenstelling tot John Barry en Thomas Newman en iedereen daar tussenin die de baton wel wisten te hanteren.

Zo’n concert is niet in een middagje samengesteld. Arnold moet daar lange tijd mee bezig zijn geweest. Het belletje naar Shirley Bassey was zo gepiept, die heeft niet eens een telefoon nodig om zich verstaanbaar te maken. De rest was duwen en trekken. Paul McCartney (geen tijd), Adele (geen zin), Tom Jones (geen idee). Het applaus in de Royal Albert Hall op 4 oktober was er niet minder om. Dit had David Arnold toch maar mooi geregeld.

Dan was er deze maand de reprise van Casino Royale in Concert; opnieuw mocht Arnold een retourtje South Kensington richting de Hall declareren.

Stabiele factor

Ondertussen liep hij rond met een geheim. Een geheim dat hij met pijn en moeite verborgen hield. Vorige week was het nieuws dan daar: zijn Bond-debuut Tomorrow Never Dies (1997) heeft een La-La Land-behandeling ondergaan en is sinds enkele dagen verkrijgbaar op een superdeluxe dubbel-cd. Ondanks dat velen de meeste muziek van deze film na 25 jaar inmiddels in bezit heeft, inclusief tracks die niet op de originele 1-disc uit 1997 staan, is dit toch een mooi toetje voor 2022.

Arnold is de laatste maanden sterker met James Bond verbonden dan de tien jaar daarvoor. Barbara Broccoli doet er verstandig aan om de vijfvoudig Bond-componist aan te trekken voor het debuut van 007 nummer zeven. Ten eerste omdat de Broccoli’s zelf geen verstand van muziek hebben, ten tweede omdat Arnold na al die jaren biscuitjes eten bijna uit elkaar knalt van inspiratie (als ik hem was zou ik alle mogelijke killer-tunes achter de hand houden voor een mogelijke nieuwe Bond-opdracht, want niets is zo belangrijk als 007), ten derde omdat David Arnold een stabiele factor is. De man levert sowieso, des te belangrijker met een nieuwe Bond-acteur die in zijn eerste missie wellicht nog wat wankel op zijn beentjes staat. Een muzikale begeleiding door een oude rot is dan meer dan welkom.

David Arnold is geen John Barry. Daarvoor levert de zestigjarige componist te weinig memorabele thema’s af. Daar waar Barry er drie, vier, vijf per film uit zijn mouw schudde, moet Arnold het er met een beetje geluk met één doen. Maar wat er uit zijn kokertje komt (White Knight, Welcome to Cuba, Night at the Opera) is fenomenaal. Als er iemand is die de Bond-sound begrijpt, is hij het wel. Bovendien is het ook gewoon een aardige jongen. Tag hem in een tweet; David G. Arnold reageert wel.

De Moonraker-tapes

De aankondiging van de hernieuwde soundtrack van Tomorrow Never Dies (Arnolds beste) leverde op social media trouwens nog veel beter nieuws op. John Barry’s Moonraker (1979) is een ondergewaardeerd meesterwerk dat nooit in zijn volle glorie te horen is geweest. Ik was in dezen niet te beroerd om La-La Land nog maar eens een tip te geven. Het zijn niet zozeer David Arnolds Bond-werken waar we naar smachten (Die Another Day (2002) en The World Is Not Enough (1999) kwamen al enkele jaren eerder uit), hoe sympathiek en beter iets dan niets deze geste ook is. Nee, het is John Barry, en met stip op nummer één dus Moonraker dat eenieder door zijn speakers wil laten schallen. Nou, dat gaat na meer dan veertig jaar gebeuren, aldus lieden die daar meer van af schijnen te weten.

Het feit dat de originele Moonraker-tapes onvindbaar zijn, blijkt volgens beterwetenden onjuist. De opnamebanden zijn niet zoek, maar bevinden zich in Parijs, daar waar John Barry in 1979 zijn orkest de pannen van het dak liet spelen in studio Davout. Sterker nog, La-La Land Records had naast Tomorrow Never Dies zowel Licence to Kill (1989) als Moonraker op de rol staan om opnieuw uit te brengen, destijds ter viering van de dertigste en veertigste verjaardag van de films. De pandemie gooide ook hier roet in het eten, want een oude Bond-plaat uitbrengen terwijl alle aandacht naar het noodlijdende No Time to Die (2021) dient te gaan, is not done. Dus werd alles op de lange baan geschoven en, zo wil het verhaal, wordt er voor de nabije toekomst gekeken naar én Licence to Kill én naar Moonraker. Dit is enkel een kwestie van tijd.

Ook David Arnold moet hiermee in zijn nopjes zijn. Want als er iemand van James Bond-muziek houdt, zijn wij het wel.

Stem nu: De James Bond Top 2022

Hij weer terug terug van weggeweest: de James Bond Nederland eindejaarstop! Dit jaar willen we niet alleen weten wat je favoriete films zijn en wie je favoriete James Bond is, maar ook wie je favoriete acteur uit de Benelux is. De stembussen sluiten op dinsdag 20 december. Klik hier om te stemmen!

Het bericht Column: Het jaar van David Arnold verscheen eerst op James Bond Nederland.

Muziek in een film moet in de eerste plaats ondersteunend zijn. Het verhaal van de film, het plot, de dialogen, het acteren en de actiescènes is het raamwerk waar een goede Bond-film op steunt. Muziek neemt je mee in de wereld van de film. Het versterkt het gevoel, het roept emotie op. In het beste geval zuigt muziek je mee het verhaal in. In het slechtste geval haalt het je uit de film omdat het afleidt.

Adrenaline met het Bond-thema

James Bond-films rekenen op een aantal muzikale bouwstenen, waarvan hét James Bond-thema het bekendst is. Ontwikkeld door Monty Norman voor Dr. No (1962) en georkestreerd door John Barry voor diezelfde film en vele films daarna. Telkens weer opgepikt door de componisten die tussen en na John Barry kwamen. Telkens klinkt het vertrouwd, maar net weer even anders. Met bongo’s in Dr. No, oriëntaalse orkestratie in You Only Live Twice (1967), rock-klanken in Live and Let Die (1971), electro-invloeden in Tomorrow Never Dies (1997) of de bassen van Hans Zimmer in No Time to Die (2021) blijft het Bond-thema vernieuwen. Maar het heeft echt impact als het thema weerklinkt als er iets heroïsch gebeurt, zoals een speedboot die over een tafel in de Thames vliegt in The World is Not Enough (1999).

Dat is wat het Bond-thema oproept: een heldendaad, een moment waarvan je denkt: inderdaad, dit kan alleen Bond! Het duwt de film vooruit, de adrenaline giert door je lijf. Als het daadkrachtig en weldoordacht wordt gebruikt, levert het de emotie op waar de filmmakers naar zoeken. Mettertijd werd het Bond-thema even herkenbaar, zo niet bekender, als andere opzwepende filmthema’s. Denk maar aan John Williams’ thema voor Superman (1978), het Batman-thema (1989) of het Avengers-thema. Als het Bond-thema wordt weggelaten in Casino Royale (2006) om pas op het einde terug te keren, dan voelt het extra verdiend aan: Bond is nu helemaal Bond. Het is een power-up, ook voor het personage. Denk aan de gondel-achtervolging in Moonraker (1979), of de onthulling van de Aston Martin DB5 in Skyfall (2012).

Titelsongs en variatie

Maar ook andere muziek wordt gebruikt als power-up-moment. Doordat het Bond-thema grotendeels achterwege blijft in Casino Royale, doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als aanvuring. Chris Cornells You Know My Name komt krachtig binnen als Bond met een graafmachine een werkplaats overhoop rijdt of een vliegveld op stelten zet. Ook in andere films doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als manier om aandacht te trekken tijdens de actie. The Living Daylights (1987) leunt stevig op het filmthema als Bond vertrekt met het vliegtuig. Goldfinger (1964) krijgt een extra boost met de kenmerkende trompetten. On Her Majesty’s Secret Service (1969) is een masterclass van John Barry in het gebruik van het thema. Mijn favoriet is de opzwepende versie van You Only Live Twice in Fight at Kobe Docks. Bond kan zijn aanvallers met gemak aan, lijkt de muziek te zeggen.

In You Only Live Twice wordt een trager thema omgebogen naar iets snels. Maar het omgekeerde gebeurt ook. Wine with Stacey is een sublieme romantische versie van A View to a Kill (1985). Andere tragere titelsongs worden dan weer voorspelbaarder ingezet tijdens romantische momenten, zoals All Time High in Octopussy (1983) of Writing’s on the Wall in Spectre (2015). Van de meer romantische titelsongs steekt We Have All the Time in the World erbovenuit. Dat thema werd twee keer ingezet om liefde te ondersteunen, in On Her Majesty’s Secret Service en No Time to Die. Of het die tweede keer ook geslaagd was, daar zijn de meningen over verdeeld.

Ondersteunende muziek

Want thema’s zomaar hergebruiken werkt niet altijd. No Time to Die probeert het, maar slaagt er misschien niet helemaal in. Spectre krijgt ook veel kritiek omdat het muziek van Skyfall opnieuw gebruikt. En Skyfall zelf benut het nummer van Adele niet volledig: het is maar één keer te horen als Bond aankomt bij het casino. Gelukkig hoeft niet alle muziek voort te komen uit thema’s. Vooral de laatste jaren wordt er veel filmmuziek geschreven die minder op zichzelf staat en vooral ondersteunend werkt. Denk hierbij aan Tennyson in Skyfall: de spanning neemt toe als Bond door hartje Londen rent. GoldenEye (1995) heeft een soundtrack die ik zelden afspeel, maar de eigenzinnige klanken werken wonderwel in de film.

Dit alles komt samen in Final Ascent, de begeleiding bij de sterfscène van James Bond in No Time to Die. Het is subtiel, maar in de compositie van Hans Zimmer zit een requiem-thema, een instrumentale versie van het nummer van Billie Eilish én flarden van het Bond-thema. Het stuk is minder ‘typisch Bond’ dan de trompetten van Goldfinger of het bombastische van het Bond-thema in al z’n glorie. Maar de muziek doet wat het moet doen: het ondersteunt de scène, het zet de emoties kracht bij, het neemt je mee.

En toch hoop ik voor Bond 26 weer even dat bombastische Bond-thema te horen. Niet de kleine referenties naar een fragment. Gewoon onbeschaamd het thema laten knallen. Want dat is wat Bond onderscheidt van de rest: de reeks heeft een thema dat synoniem is geworden met het personage, met spionnenfilms in het algemeen. Dat is niet veel filmreeksen gegeven.

Het bericht Waarom de muziek van James Bond-films zo belangrijk is verscheen eerst op James Bond Nederland.

Minder een poging tot John Barry. Frisser. Een eigen Skyfall-geluid. ‘Volwassener’, pleeg ik mij onbeholpen uit te drukken…

Het is voor een niet-muziekdeskundige lastig om muziek onder woorden te brengen. Als James Bond-deskundige daarentegen ken ik de Bond-muziek van haver tot gort. Een goede muziekscore voor een Bond-film is dan ook van levensbelang.

Inwisselbaar

De bijdrage van Thomas Newman (foto) aan de Bond-films is beperkt. Hij kwam mee in het kielzog van regisseur Sam Mendes. Na Skyfall mocht hij de boel nog een keer kopiëren voor Spectre (2015). Twee soundtracks die nagenoeg inwisselbaar zijn, zij het dat de eerste betere tracks heeft. De klank en kleur is verder exact hetzelfde.

David Arnold had daar op zich qua muziekscore ook een handje van. Veel van zijn werk is inwisselbaar. Met hier en daar wat technorommel voor een quasi modern tintje. Bij zijn (voorlopig) laatste Bond, Quantum of Solace (2008), liet Arnold zich sinds zijn debuut Tomorrow Never Dies (1997) van zijn beste kant horen. Lang niet alle nummers uit Quantum of Solace liggen even prettig in het gehoor, maar een track als Night at the Opera mag een parel worden genoemd.

Zo ook bij Newman, die in zijn sfeerbeschrijvingen beter voor de dag komt dan in zijn actiemuziek. Dat is gewoon een bak herrie. Maar tracks als New Digs, Jellyfish (met name het tweede gedeelte), Someone Usually Dies en Newmans mysterieuze Skyfall, voegen een derde dimensie toe aan de feeërieke beelden van Roger Deakins.

Wereldwonder

Een naam als John Barry, die vele malen garant stond voor onvergetelijke melodieën en de muziekscore, is een wereldwonder dat eens per filmserie voorbijkomt. Die man wist zelfs bij de door zichzelf gecreëerde Bond-sound te differentiëren. Het onbeschrijflijk aantal steengoede thema’s dat hij voor James Bond heeft gecomponeerd, is welhaast een onmenselijke prestatie te noemen. Keer op keer. In totaal elf keer. Uniek.

Onlangs kwam ik tot de schrikbarende conclusie dat ik Casino Royale (2006) toch minder goed vind dan ik dacht. Voornaamste reden: de muziekscore. Ik stoorde mij er opeens aan. Te voorspelbaar misschien. Te weinig afwisseling. En ja, wellicht door het gebrek aan de James Bond Theme. Terwijl áls die track na tweeënhalf uur dan eindelijk klinkt, heb je gelijk het beste einde van een Bond-film ooit in handen. Die laatste scène is juist door de muziek fenomenaal. Maar ja, die eer gaat dan weer naar John Barry (en naar Monty Norman).

Inmiddels schijn ik de film Skyfall te verkiezen boven Casino Royale, omdat die eerste score mij meer doet dan de tweede en ik James Bond na zoveel keer meer op gevoel kijk dan op ratio — ik weet toch al wat er staat te gebeuren. Casino Royale zet ik minder snel op als behang (Bond-fans kennen dit principe ongetwijfeld), Skyfall schuif ik vaker zomaar even in de speler, net als Moonraker (1979) overigens. Voornaamste reden: de voortreffelijke muziek.

Zimmer Frei

Nu is dus Hans Zimmer aan zet om de nieuwe Bond-film No Time To Die naar een hoger plan te tillen.

Hans Zimmer. Niet te geloven eigenlijk. Nooit gedacht dat hij nog eens een Bond-muziekscore zou gaan verzorgen. Hoewel een klasse apart doet hij mij qua voorgangers nog het meest denken aan Thomas Newman; Newmans eerdergenoemde Jellyfish klonk voor mij in eerste instantie als Zimmers Batman.

Zimmer doet dat niet alleen, hij brengt gitarist Johnny Marr mee. En dan is er uiteraard nog piepkuiken Billie Eilish die het themanummer van de nieuwe film verzorgt. Sinds lange tijd (lees: Casino Royale) werken filmcomponist en hippe artiest weer samen. Of Zimmers violen straks daadwerkelijk te horen zijn op de plaat van Billie, zal over niet al te lange tijd blijken. Misschien heeft hij enkel haar thema geleend om ergens in de film enige saamhorigheid te veinzen, zoals Newman dat ook met Sam Smiths Writing’s on the Wall deed.

Hoe dan ook, met de naam Hans Zimmer op de poster voel ik mij al gelijk een stuk zekerder over de kwaliteit van No Time To Die dan met de onbekende Dan Romer in de credits. Hij was toch een van de, voor mij, weinige twijfelgevallen binnen de nieuwe Bond-productie.

Déjà vu

We zullen waarschijnlijk nooit te horen krijgen wat Romer creatief van mening verschilde met de bazen van James Bond. Ik had zelf door beider veelgebruik van elektronische muziek een beetje een Éric Serra-déjà vu, die overigens enkele zeer prettige tracks voor GoldenEye (1995) heeft gecomponeerd. Dat die film een geheel eigen kleur binnen de Bond-films oproept, is grotendeels aan hem te danken.

Het contract met Hans Zimmer levert zonder twijfel een melodieus geheel op; hij is een van de grootste componisten van deze tijd. Of het ook écht als James Bond klinkt, is nog maar de vraag. Thomas Newman heeft bewezen dat dat niet noodzakelijkerwijs nodig is. Het inhuren van David Arnold zou een veilige keuze zijn met minimaal gelijk stand. De keuze voor Dan Romer — die gok was voor mijn gevoel te groot.

Onderga die nieuwe soundtrack straks vooral zelf en oordeel naar eigen gevoel. Zoals dat met muziek werkt, dat geldt ook voor de titelsong: hoe vaker je het hoort, hoe beter het straks binnenkomt in de bioscoop.

Vijfvoudig Grammy-winnaar Billie Eilish krijgt alvast mijn volwaardige steun — wat moet je anders zolang er niets te beoordelen valt? Tot die tijd hebben we bijna zestig jaar waanzinnige James Bond-muziek om terug te luisteren. Gratis muziektip voor februari: Frankie Valli’s Grease uit de gelijknamige film uit 1978. Compleet herontdekt en op repeat. Ik krijg dat nummer maar niet uit m’n hoofd. En dat is absoluut geen straf.

Go Billie. Go!

Het bericht Column: Het belang van een goede muziekscore verscheen eerst op James Bond Nederland.

Het boek over de componist van vele James Bondsoundtracks is nu eindelijk verkrijgbaar. De originele release stond geplant in 2007. Sinds 31 oktober is het boek in Groot Brittannië te verkrijgen. De Verenigde Staten waren woensdag aan de beurt.

Geschreven door Geoff Leonard, Pete Walker en Gareth Bramley verteld het boek over John Barry en zijn passie voor muziek. Het boek heeft driehonderd pagina`s en bevat vele foto`s in zowel zwart-wit en kleur. De uitgever is Redcliffe Press. Het boek is geschreven door fans van John Barry zijn werk. U kunt het boek bestellen via de website van John Barry en kost 21 pond 49 via Paypal. Natuurlijk is het boek ook te bestellen via de bekende internetwinkels.

Het bericht John Barry: The Man with The Midas Touch verscheen eerst op James Bond Nederland.