Breakfast was Bond’s favourite meal of the day. When he was stationed in London it was always the same.

Column: Steenwijk en Jeroen

Bij een nieuwe maand hoort een nieuwe column van Jasper, en deze keer heeft hij het over zijn aarzelende eerste ontmoeting met Jeroen Krabbé, zijn held. Krabbé vertolkte met een onmetelijk charisma de rol van Georgi Koskov in The Living Daylights (1987), je zou voor minder zenuwachtig zijn als je hem moest bellen!

“Op zondagavond checkte ik nogmaals mijn werkmail. Ik durfde bijna niet te hopen. Stond daar toch zijn naam! Een alleraardigste reactie met een datum waarop hij kon komen. Hij zou mijn website eens bekijken.”, schrijft Jasper. Hoe die ontmoeting uitgroeide tot een regelmatige correspondentie, dat lees je hier in de column van deze maand.

De vorige keer ‘zonder Bond’: dit was het einde van Pierce Brosnan

De zomer is komkommertijd, en vermoedelijk hoeven we voorlopig geen grote bekendmakingen rond Bond 26 te verwachten. Dat was in de zomer van 2004 wel anders, toen Pierce Brosnan in de pers moest uitleggen dat hij niet terugkeerde na Die Another Day (2002) en het videospel Everything or Nothing (2004). Ik maakte deze week de vergelijking: hoe snel zijn de producenten van Pierce Brosnan naar Daniel Craig overgestapt? En wat zijn de gelijkenissen tussen nu en de vorige keer ‘zonder Bond’?

De snelheid waarmee Brosnan – van game naar eerste gerucht – aan de kant wordt geschoven, is opvallend. Brosnan en Craig zijn elkaars tegenpolen. De een wilde niet weg maar moest, de ander stond op een Grieks eiland het vervolg op Knives Out te filmen terwijl hij door EON telkens in herinnering werd gebracht. Meer analyse en een tijdslijn van de gebeurtenissen lees je hier!

Een luxueus DB5-schaalmodel

We hebben ook iets voor de auto-liefhebber in dit weekoverzicht (27). Een echte Aston Martin DB5 is voor velen van ons hoog gegrepen. De auto werd synoniem met James Bond nadat de DB5 te zien was in Goldfinger (1964), maar vooral omdat de zilvergrijze Grand Tourer opduikt in bijna elke film sinds GoldenEye (1995). Door de bekendheid en de bijzondere lijnen is de DB5 een geliefd onderwerp voor schaalmodellen. De Amalgam Collection brengt nu een heel fraai model op de markt, op schaal 1:8. Dat is best groot!

De Aston Martin DB5 wordt met de hand vervaardigd en ziet er net zo uit als het echte model, tot op de kleinste details. De motor, het dashboard, de koplampen… Het lijkt sprekend op de grotere versie. Aan dit vakmanschap hangt ook een prijskaartje, je betaalt er 19.995 euro voor. Dan krijg je de gekende auto op een sokkeltje, in een genummerde oplage van 199 stuks. Als je je DB5 wil personaliseren, kan dat ook. Daar moet je 25.995 euro voor neertellen. Maar eerlijk: waarom zou je als Bond-fan je DB5 in het groen of blauw willen?

Alle (officiële) James Bond-films op Film1

Terwijl Indiana Jones de bioscopen onveilig maakt en Ethan Hunt vanaf 13 juli over het witte doek rent in Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One, moeten we deze zomer genoegen nemen met het kleine(re) scherm voor Bond-films. Als je de hele EON-reeks achter elkaar wil zien, moet je op Film1 zijn. De on-demand-zender vertoont vanaf vrijdag 7 juli wekelijks drie Bond-films. Alle 25 EON-geproduceerde films zijn telkens vanaf 18:15 uur te zien, en worden in chronologische volgorde uitgezonden. Nouveau meldt wel een uitzondering: de reeks sluit af op een zaterdag met No Time to Die (2021) op 26 augustus om 20.30 uur.

Brosnan op Netflix en Bond komt thuis

Tot slot nog wat kort nieuws in dit weekoverzicht (27):

• Netflix lanceerde deze week een nieuwe film met Pierce Brosnan.
  In de actiekomedie The Out-Laws speelt Brosnan een schoonvader die misschien wel een legendarische schurk is. De film krijgt vernietigende kritieken, dus wat Wodka Martini vooraf is aan te raden.
• Gamestudio IO Interactive is nog altijd bezig met Project 007, een nieuwe origin story voor James Bond. Dat doen ze vanaf heden ook vanuit Engeland, en meer bepaald vanuit Brighton. De nieuwe afdeling zal werken aan Project 007, en zo komt Bond een beetje thuis. Ook op andere locaties werkt men verder, waaronder op het hoofdkwartier in Kopenhagen. Project 007 heeft overigens nog altijd geen releasedatum.

Dit was het weekoverzicht (27) voor deze week. Binnenkort zijn we er weer met een nieuw weekoverzicht. Gosse vertelt je deze week ook hoe zijn reis naar Istanboel is geweest. Hij heeft een gave video opgenomen waarin hij de verschillende locaties uit From Russia with Love (1963) in beeld brengt. We zien je graag terug, tot dan!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht JBN Weekoverzicht (27): Krabbé, Brosnans zwanenzang en een luxueus schaalmodel verscheen eerst op James Bond Nederland.

Of hij er al aan had gedacht om Jeroen Krabbé te vragen. Aardige man maar nee, niet aandacht. Bovendien, gaat Martin Koolhoven verder: “We rijden wel terug, we rijden alleen niet heen. We zijn daar al in de buurt.” Geen probleem, geef ik aan, ik wil hem best ophalen. “Meen je dat?” In dat geval: “Check eerst of hij überhaupt wel kan.”

De laatste maanden heb ik regelmatig contact met Martin Koolhoven. De regisseur gaat vanaf september de Nederlandse bioscopen langs met James Bond-colleges. En als dat net zo leuk wordt als het voorproefje dat hij in april gaf met Goldfinger (1964), wordt dat smullen. Een uur, anderhalf uur lullen over Bond, in interactie met het publiek en na een korte pauze de hoofdfilm: een Bond-klassieker. Waarna je Koolhoven na afloop ook nog aan de bioscoopbar kunt treffen om verder te kletsen. Want hij blijft er de hele voorstelling bijzitten om zo nu en dan door de film heen te roepen.

Op deze manier brengt het programma Koolhovens Keuze elf Bond-films eenmalig terug in de bioscoop. Bond blijft toch een cinema-ervaring, hoe vaak je de film thuis al hebt gezien. De mogelijkheid om je favoriete Bond-films op het witte doek te aanschouwen, is een must voor de liefhebber.

Onlangs vertoonde Koolhoven de film Karakter (1997) in bijzijn van hoofdrolspeler Fedja van Huêt; in september is filmproducent Dave Schram aanwezig bij het Vlaamse epos Daens. Zodoende dacht ik: dan mag Jeroen Krabbé niet ontbreken als Martin Koolhoven The Living Daylights (1987) vertoont.

Jeroen Krabbé is mijn held. Dat was hij al voordat ik hem in 2012 ontmoette. Iedereen die aan een James Bond-film heeft meegewerkt is een held, maar als Nederlander net iets meer. Het is niet veel Nederlanders gegeven in een Bond-film op te treden. We tellen er in totaal vier met een rol, twee daarvan een significante, en één daarvan als belangrijkste tegenstander, die dus samen met de Bond-acteur en diens verovering de pers te woord mag staan. Joe Don Baker was op die persbijeenkomsten nergens te bekennen (dit voor degenen die Brad Whitaker als hoofdboef van de film denken te zien).

In 2012 werkte ik als regisseur en redacteur aan een aantal radioprogramma’s van de NTR. Dat jaar markeerde 50 jaar James Bond en 25 jaar The Living Daylights, dus ja, ik moest maar eens een belletje naar Amsterdam plegen. Een belletje waar ik best tegenop zag, omdat ik zomaar oor aan oor met mijn held kon komen te staan.

Omdat ik vreesde te gaan hakkelen aan de telefoon, leek dit mij de beste oplossing: enkele dagen in de vooravond moest ik voor een ander programma in de AKN-studio zijn. Vanaf het NTR-paviljoen op het mediapark, met de auto het kippeneindje naar de AKN (omdat ik daarna altijd meteen naar huis ging), de parkeergarage in, trap op langs de receptie en gelijk door naar de redactieruimte waar ik de juiste muzieknummers en bumpers in het Avid-systeem moest slepen. Ik kwam daar toch altijd enigszins gehaast aan. Mooi. Dat leek mij de beste dekmantel om gelijk even te bellen.

En zo belde ik al hijgend naar het vaste nummer in Amsterdam en na een aantal keren overgaan werd de telefoon opgenomen. Geen naam, alleen een vriendelijk “Hallo”. Dat was hem. General Koskov in hoogst eigen persoon, zomaar op een dinsdagavond. Of ik hem even mocht storen. Dat mocht.

Na een kort gesprek had ik het e-mailadres van mijn held ontfutseld. “Waar slaat dat op?”, vroeg ik oprecht toen ik het noteerde. “Dat leg ik nog wel een keer uit”, was zijn respons. Ik zou hem een aantal beschikbare data toesturen en hij zou kijken of daar een geschikte tussen zat. Het hele gesprek had niet veel langer dan een paar minuten geduurd, maar ik had beet, ik had gewoon met mijn held gesproken! Ik glom van trots.

Mijn uitnodiging per e-mail volgde de dag erna. Daar moest ik echt even voor gaan zitten, ik moest immers tactisch te werk gaan. Natuurlijk mocht, nee móest hij weten van mijn jarenlange Bond-liefde en van mijn BondBlog. De mail moest ook zakelijk zijn, want hij moest weten niet met een geobsedeerde fan te maken te hebben. Van mij hoefde hij niets anders te vrezen dan waardering.

En toen. Toen hoorde ik niets…

Zo stom, ik had natuurlijk een verkeerd e-mailadres genoteerd. Het klonk al zo vreemd. Dan moest ik hem na het weekend nogmaals schoorvoetend opbellen dat ik het fout had opgeschreven. Wat was ik toch een amateur.

Op zondagavond checkte ik nogmaals mijn werkmail. Ik durfde bijna niet te hopen. Stond daar toch zijn naam! Een alleraardigste reactie met een datum waarop hij kon komen. Hij zou mijn website eens bekijken.

Op de dag van de opname stierf ik van de zenuwen. Zo dadelijk zou ik mijn held ontmoeten. Je weet wat ze zeggen over het ontmoeten van helden: niet doen! Een telefoontje van de receptie: onze gast zat te wachten. Ik naar het Net 3-gebouw om hem op te halen.

Daar zat hij rustig op een bankje. Colbertje aan, wit overhemd. Een grote leren tas naast zich. De tas met plakboeken, daar had ik om gevraagd. Een glimlach, een stevige handdruk. Wat voor mij blijkbaar heel belangrijk was, is of hem mocht tutoyeren. Het was het eerste wat ik hem vroeg. Geen probleem!

Jeroen en ik liepen over het dak naar het paviljoen, waar we staande werden gehouden door Lex Uiting. Hij had een vraag over seks. Mijn held gaf mij vleugels; ik reageerde opmerkelijk ad rem, daar had de Limburger niet van terug. Ik probeerde te lopen zoals ik met iedere bekende Nederlander naar het paviljoen liep. Maar al die anderen, al waren zij Hans van Breukelen, Jan Zwartkruis, IJf Blokker, Penney de Jager, Jan Terlouw, Sjaak Swart of Reinier Paping, zij waren geen van allen Jeroen Krabbé.

Voor de opnamen verlekkerde ik mij aan zijn plakboeken. Zes stuks vol met unieke foto’s van de Bond-set. Jeroen zag mijn enthousiasme. Als hij er niet meer zou zijn, zouden de plakboeken mijn kant op gaan. Maar blijf alsjeblieft nog heel lang bij ons, ik heb je pas één keer ontmoet!

Het radiogesprek waarvoor hij was gekomen, liep als een zonnetje. Jeroen was welbespraakt, voelde zich zichtbaar op zijn gemak. Na de opname een fotosessie, een handtekening en de grootste troef: hij mocht beschermheer van mijn Bond Blog worden. Nou, dat wilde hij wel. Dat was hem nog nooit aangeboden!

Na een warm afscheid zie ik hem nog zwaaien vanaf de achterbank van de taxi. Wat een avontuur. Ik was in de wolken. Maar toen moest het mooiste nog komen. Nog geen uur later: pling! Een mailtje. Of Jeroen mijn thuisadres mocht hebben, hij had iets voor me. Ik had hem desnoods mijn pincode toevertrouwd!

De volgende dag: een dreun op de deurmat. Een vuistdikke enveloppe. In mijn handen hield ik het officiële script dat Jeroen Krabbé had gebruikt op de set van The Living Daylights… On-ge-loof-lijk. Een relikwie. 25 jaar lang had het boekwerk dode huidcellen verzameld in het huis van mijn held, en nu, zomaar, was het in mijn bezit. Mijn heilige graal! Er zat een briefje bij:

Beste Jasper, dit is voor jou omdat je zo’n Bond-allesweter bent! Ik ontdekte nu dat er op het titelblad staat: ‘this screenplay must be returned to the production office at the end of your involvement with the film’! Nooit geweten… Dus wees er maar zuinig op! Dag, Jeroen

Sinds die tijd hebben we regelmatig contact, zwaaien we naar elkaar in het Vondelpark, houden we logeerpartijen, vieren we vakanties in Zuid-Frankrijk en krijg ik fanmail van hem als hij mij ergens heeft horen praten: “Wat leuk om je te horen op de radio met je ‘Heilige Graal’! Het is bij jou in goede handen!”

Met die man zou ik graag twee uur heen en terug in de auto naar Steenwijk zitten om hem bij Martin Koolhoven af te leveren. Wat een show moet dat worden. Een echte Hollywoodster in Overijssel! Alleen maar bewonderaars. Leuk uitje ook voor een acteur van bijna tachtig. Wat doe je anders op een zaterdagavond in september? Maar dan moet je net Jeroen Krabbé als held hebben… Hij heeft het te druk! “Mijn beste Jasper, een Bond-tournee! Goed idee, maar helaas kan ik niet (ben zó druk bezig met m’n nieuwe schilder-programma!) Maar neem vooral het script mee, ze zullen jaloers op je zijn!”

Het was het proberen waard en wie weet, als het straks september is, en die zaterdagavond nadert, dat hij toch zin heeft in een ritje naar Steenwijk. Ik zal, net als James Bond met zijn Walther, mijn autosleutel onder het kussen in de aanslag houden. Klaar om de motor te starten.

Maar waar dat e-mailadres van Jeroen Krabbé op slaat? Ik heb nog steeds geen flauw idee…

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Steenwijk en Jeroen verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar terug naar de wereld van 007. Op dat gebied lijkt de wereld wel stil te staan. Ik neem je mee in de artikelen op onze website en wat ik afgelopen twee weken langs zag komen op social media.

Live And Let Die: Hamilton Pulsar vernieuwd

Sinds 1995 is Omega het vaste merk van James Bond in de films. Daarvoor waren het verschillende merken polshorloges die Bond droeg. In Live And Let Die (1973) was dat onder meer de Hamilton Pulsar. Goed nieuws voor de liefhebber: het merk komt met een heruitgave van dit horloge. Redacteur Jorrit laat het je zien. Lees verder . . .

Nokia geeft Nomi telefoon in No Time To Die

We hebben al een aantal keer geschreven over de Nokia reclame met Nomi (Lashana Lynch) in de hoofdrol. In het vorige weekoverzicht plaatste ik een aantal foto’s van achter de schermen. Nu is het eerste deel van het filmpje online gekomen. We vinden Nomi op een hoge top. Het lijkt erop dat de rest van de campagne is opgeschort.

Go Bond met de N.Peal 007 Navy Ribbed Army Sweater

Onze kersverse redacteur Hayco schreef een recensie over de onlangs verschenen Navy Ribbed Army Sweater. Het kledingstuk van N.Peal is te zien in No Time To Die en verscheen ook op de karakterposter van James Bond. Benieuwd hij ervan vindt? Lees verder . . .

De Top 5 Sean Connery gadgets

Redacteur Jorrit neemt ons in deze tijden mee in zijn top vijf op gebied van James Bond. Deze week kon je zijn top vijf gadgets uit de films van Sean Connery op onze site vinden. Lees verder . . .

Jeroen Krabbé: ‘Ik heb alles uit het leven gehaald’

We kunnen hem heel veelzijdig noemen en acteren is maar een klein deel van zijn leven; dan heb ik het uiteraard over Jeroen Krabbé. De Nederlandse acteur vertolkte de rol van slechterik Georgi Koskov in The Living Daylights (1987). Nu.nl had een interview met hem. Lees verder . . .

Olga Kurylenko genezen van corona

Actrice Olga Kurylenko (Camille uit Quantum Of Solace, 2008) is volledig hersteld van corona.

007.com

Met het verschuiven van de release van No Time To Die naar november is het rustig. De officiële website, 007.com, post elke dag een kort filmpje op de website. Afgelopen week kon je video’s zien uit The Spy Who Loved Me (1977), The World Is Not Enough (1999) en The Man With The Golden Gun (1974).

007store.com

In de online winkel van 007 komen binnenkort drie nieuwe items. Het zijn T-shirts met een afbeelding van You Only Live Twice (1967), de ontwerptekeningen van Ken Adam van de Aston Martin DB5 en Thunderball (1965).

Operation Stay at Home

Dit weekend stond er een grote meeting met collega’s uit de online James Bond community geplant. De locatie van dit alles was een chic Engels casino in Londen. Vanwege het virus ging deze niet door. David Zaritsky van The Bond Experience en Joseph Darlington van Being James Bond kwamen met een alternatief.

Een YouTube livestream vol met James Bond! Van cocktails tot de nieuwe film. Alles kwam voorbij. De stream start vanaf 5:55min. Aan het einde van de video, rond 2:28:50min vind je zeventwintig video’s van mensen uit de community. Ze proberen je een hart onder de riem te steken. Redacteur Jorrit zie je op 2:50:14min.

Dit wordt de week:

Verder hebben we de komende week de volgende verjaardagen:

30 maart: Robbie Coltrane (70 jaar)
Valentin Zukovsky, GoldenEye (1995) / The World Is Not Enough (1999)

31 maart: Christopher Walken (77 jaar)
Max Zorin, A View To A Kill (1985)

3 april: Wayne Newton (78 jaar)
Professor Joe Butcher, Licence To Kill (1989)

Het bericht Dit was de week: Nomi, Krabbé, top 5 en livestream verscheen eerst op James Bond Nederland.

De 12e plaats, Doctor No, 1962 (12th place)

De film waarmee het allemaal begon. Want laten we wel wezen: zonder Albert R. Broccoli en Harry Saltzman was James Bond waarschijnlijk een literair personage gebleven waar de meesten van ons vandaag de dag nog nooit van hadden gehoord. Het producenten-duo wist een getalenteerde crew om zich heen te verzamelen en maakte van Dr. No een film die zijn tijd ver vooruit was.

Voor de rol van James Bond werd de onbekende Schotse acteur Sean Connery gecast. Ian Fleming was hier niet blij mee en noemde Connery ‘die rauwe vrachtwagenchauffeur’. Regisseur Terence Young nam de ruwe diamant Connery onder zijn hoede en maakte hem vertrouwd met de upper class wereld van 007. Juist de onverwachte casting van Sean ‘ruwe bolster blanke pit’ Connery als de Britse geheim agent zorgde voor een vertolking van een held die het bioscooppubliek begin jaren zestig nog niet kende.

Dr. No bevat al veel elementen die we nu als typisch 007 zien. Een adembenemende Bond girl, een angstaanjagende Bond schurk, romantische locaties, fantasierijke sets, rauwe actie….Dr. No heeft het allemaal. In Dr. No is Bond meer politieagent dan spion. De eerste helft van de film voelt dan ook meer als een detective thriller. De film voelt nog minder “formule-achtig” als sommige andere Bond films. Logisch, de formule moest nog worden uitgedokterd. Vandaar wellicht deze 12e plaats.

De 11e plaats, The Living Daylights 1987 (11th place)

‘Hè wat jammer nou’ zullen ongetwijfeld enkele lezers denken. Deze Bond-film verdiende de TOP 10-notering wellicht nog meer dan de voorgaande geklasseerde Bond-films. Ware het niet dat het publiek spreekt, en dat publiek vindt dat The Living Daylights niet een echte top-klassering verdient. Met 773 punten hurkt Dalton’s eerste Bond-film nog wel dicht aan tegen de TOP 10.

Ligt het aan Dalton zijn vertolking als geheim agent 007? Is het verhaal iets teveel een middelmatig sterk afkooksel van From Russia With Love uit 1963? Komt Bond-girl Maryam D’Abo overtuigend genoeg over? Is het verstandig om wederom een schurken-duo aan het roer te laten van het smerige, maar ook niet super-smerige, schurkenplot?

Wat wél werkt aan The Living Daylights is het feit dat de film verfrissend afsteekt ten opzichte van zijn voorganger (A View To A Kill, 1985). Timothy Dalton oogt jong en fris (genoeg) na Roger Moore. Voeg daaraan toe een vleugje realisme en een wat meer ijzige versie van 007 en The Living Daylights kan met recht één der sterkste Bond-films van de jaren ’80 genoemd worden. Helaas durfden producer Albert Broccoli en regisseur John Glen nét niet wat verder te gaan dan al die ‘kleine beetjes’. Michael Wilson zei destijds in The Making Of documentaire op BluRay, dat ze nog veel verder wilden experimenteren en van Bond pas écht een blunt instrument wilden maken. Dát ging ze te ver. en binnen de overkoepelende ‘paraplu van Britishness’ lukte dat al helemaal niet bij Dalton’s 2e film.

Het bericht James Bond TOP 2018: Top 10 in zicht verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar we hebben nog een interview te goed, waarmee we de The Living Daylights special écht kunnen afsluiten. En dat is een interview met niet zomaar een acteur. In de film speelde hij de rechterhand van Generaal Georgi Koskov (Jeroen Krabbé). De grote, blonde, afgetrainde KGB-agent, Necros. Gert Waterink sprak met de Duitse acteur die Necros speelde; Andreas Wisniewski. In een ongedwongen setting kwam z’n hele loopbaan aan bod, van zijn eerste werkzaamheden als danser tot aan zijn huidige, meer serieuze bezigheden als Zen-Boeddhist.

JamesBondNL: I just returned from another spy film, Kingsman: The Golden Circle, and it features a hilarious set of cameo’s from Sir Elton John. You actually made your debut as a cameo in perhaps one of Elton’s most famous videoclips, Nikita. How did that happen?
Andreas Wisniewski: “A distinguished looking man at a West End party started talking to me and a few minutes later he offered me a part in “a music video”. The man turned out to be the great Ken Russell [regisseur “Women In Love”, 1969] and the videoclip for Elton John’s “Nikita”.”

JamesBondNL: The song is actually about a female border control guard stationed in East-Berlin. You were actually born in Berlin. Do you recall something of the Cold War tensions between East- and West-Berlin?
Andreas Wisniewski: “Sure I do. I used to live in Spandau near a military practise ground. I recall the sound of bombs exploding in the middle of the night. That was quite scary, until we became aware that it was an exercise. The everyday practicalities between East and West in Berlin were banal, though. Humans dealing with humans. The Cold War was clearly made by politicians, not the people.”

JamesBondNL: It was in Germany where you started your career as a classical dancer in the Bayerische Staatsoper, yet you didn’t further pursue a life as a ballet dancer. Could you elaborate on that?
Andreas Wisniewski: “At 25 I was already too old, too decrepit, and fed up. I am kidding haha. Well, a bit. Mainly, though, by that time I had my first experiences of acting on stage as well as in a (student) film. There was no turning back, I had tasted the ‘blood’ of acting.”

JamesBondNL: So British director Ken Russell basically discovered you. Then you went to London to appear in his horror film Gothic. How was that experience for you, including moving all the way from Germany to London?
Andreas Wisniewski: “I moved to the United States first. But I went broke quite quickly. So I returned to London where I had studied ballet. It was easy. I owned two suitcases full of stuff. I packed them. And left.”

JamesBondNL: The late Sir Roger Moore once said “During my early acting years I was told that to succeed you needed personality, talent and luck in equal measure…….I contest that. For me it’s been 99% luck”. Isn’t that a bit of a sad fact of working in film? Knowing that so many potential actors in the end are not able to get that big dream job?
Andreas Wisniewski: “One can see it that way. But in Zen there is a saying “Better to wear shoes than cover the whole Earth in leather”. In other words oughtn’t I to find a way for myself to deal with it since ‘changing the industry” does not seem a viable option?”

JamesBondNL: So regarding that ‘luck’ then, how did you eventually got the part of Necros in The Living Daylights? Where there more contenders for that role?
Andreas Wisniewski: “That was 100% luck yes. The character description of Necros was a description of me.”

“In Zen there is a saying: “Better to wear shoes than cover the whole Earth in leather”. In other words….oughtn’t I find a way for myself to deal with it since “changing the industry” does not seem a viable option?”

JamesBondNL: How did the introduction happened between you and the rest of the cast from The Living Daylights? More specifically, how was your relationship on set with Dutch actor Jeroen Krabbé?
Andreas Wisniewski: “I remember having a few good conversations with Jeroen. He was painting while we were in Morocco, and we sat in his trailer and chatted.”

JamesBondNL: And while on set, did your work as a ballet dancer gave you a head start during fight rehearsals with stuntman Bill Weston?
Andreas Wisniewski: “On some level, yes. What ballet does well is developing the kinesthetic senses, and so the increased awareness of one’s body is a good platform upon which one can mimick all kinds of things. But there are also mannerisms that dancers tend to have that look unnatural and that one needs to get rid of as best as possible.”

JamesBondNL: Earlier we were talking about political tensions between East- and West Berlin during the Cold War. Today cyber terrorism seems to do a lot of damage to the world (think about Skyfall). Do you think the James Bond films, since The Living Daylights, have changed a bit from a geopolitical perspective?
Andreas Wisniewski: “Yes and no. There is still always the Bondian Ubervillain. And who would want to lose him?”

JamesBondNL: Did you and your family (your kids) see any of the more recent Bond films? And what do you think of them in comparison to The Living Daylights?
Andreas Wisniewski: “We all like the more realistic angle that the 007 movies tend to take us nowadays. Daniel Craig is also my favourite Bond. That works better for me……if I can believe that the man is homicidal….”

JamesBondNL: Was your role in a Bond film helpful for your next feature film?
Andreas Wisniewski: “To be honest? No.”

JamesBondNL: Do you think there’s a difference between working on a British/European production and an American production after you worked on Die Hard?
Andreas Wisniewski: “Both of these were super-professional productions. In addition to that the Bond set was incredibly relaxed.”

JamesBondNL: You actually continued working on spy/action franchises, like the Mission: Impossible-franchise. But doesn’t it make you afraid of being typecasted as a bad guy? Or should certain actors be happy for the fact that typecasting brings in jobs?
Andreas Wisniewski: “Afraid of being typecasted at my age? I’d be quite happy to play another twenty villains. If those were offered…. Worrying about that sort of stuff is for young people.”

JamesBondNL: Regarding Mission: Impossible 1 and Mission: Impossible 4 – Ghost Protocol, how did you get the roles? And did you actually play the same character in both of them?
Andreas Wisniewski: “Yes, the same character was the idea. By the time we shot Mission IV I had practically no hair. They gave me the wig to identify the character. For Mission IV I was contacted on Facebook! Three days later I was in Dubai.”

JamesBondNL: In the first Mission: Impossible film you are Vanessa Redgrave’s sidekick. How was it working with a British Oscar-winning actress like Vaness Redgrave?
Andreas Wisniewski: “Vanessa was great. I didn’t have many scenes with her, mainly because I didn’t have many scenes. But we talked on the set. About social issues if I remember correctly. I have also worked with Joely and Natasha, Vanessa’s daughters, and once had breakfast with her ex-husband Tony Richardson. Kind of a curious tidbit that I know four of the dynasty.”

“Afraid at being typecasted at my age? I’d be quite happy to play another twenty villains. If those were offered…. Worrying about that sort of stuff is for young people.”

JamesBondNL: And how does that compare to working with the actual leading actor, Tom Cruise?
Andreas Wisniewski: “Well, let me comment on Mission IV. I had half a day of shooting on the film. One scene with Tom to be precise. He remembered me. It had been his idea to bring me in to tie the movie to the earlier one. He was very nice to me. We talked about kids and sports and moviemaking.”

JamesBondNL: Both Timothy Dalton and Tom Cruise played a recurring character in a popular spy franchise. Do you see a difference between the two actors on how they approach their roles? And if we bring current actor Daniel Craig into this comparison?
Andreas Wisniewski: “It seems that way to me but if you really want to know you have to ask them…”

JamesBondNL: After working on a lot of films, you have accumulated a pretty extensive filmography. Are you still in touch with some of the actors you worked with?
Andreas Wisniewski: “Not many at all. After a film shoot the “family” ‘ explodes’, and you tend to run into each other on some other projects down the line.”

JamesBondNL: The Broccoli-family is known for treating its cast and crew as a giant family. If that is the case, and if you are still in touch with some actors, have you ever tried to organize a reunion? And would some actors be open for it?
Andreas Wisniewski: “I am not really in touch with them. Would they be open to a reunion? Don’t they do this all the time?”

JamesBondNL: Haha, I should perhaps ask them in detail Andreas. On to your acting, which is your main profession off course. Did it also become a facilitator for writing screenplays. Could you tell us something about that?
Andreas Wisniewski: “I have shelved dramatic writing. For now. I will dig it up again if and when I will have finished my current projects: a Zen movie and a documentary about a musician (he says hopefully).”

JamesBondNL: What advice would you give Bond fans if they have a great story idea for a Bond film and would like to pitch it?
Andreas Wisniewski: “Be realistic!”

“Vanessa [Redgrave] was great. I didn’t have many scenes with her, mainly because I didn’t have many scenes. But we talked on the set. About social issues if I remember correctly.”

JamesBondNL: Something very different from your acting work is your affiliation with Zen Buddhism. How did that exactly happen?
Andreas Wisniewski: “I had……a personal tragedy and I needed answers.”

JamesBondNL: Is Zen Buddhism a way for you to temporarily disconnect from the cinematic world? Or would you prefer to focus on Zen Buddhism fulltime by giving up on acting and other aspects of filmmaking?
Andreas Wisniewski: “Zen to me is a way to ENGAGE rather than to disconnect. Although I don’t live in a monastery, I am ordained, and to me that means that my whole life is Zen practise, wherever I am. So I can be an actor or a director and there isn’t even the slightest friction with Zen.”

JamesBondNL: Throughout several decades in your life you have been travelling the world quite a lot. What complications does that bring for you? And from a family perspective?
Andreas Wisniewski: “It’s been fine for my family. I have been sharing raising my gang (of three boys) with my ex-partner, so I have been free to be away half the time. As for personal relationships it’s a bit trickier. I am now an expert on long-distance relationships.”

JamesBondNL: Is there a possibility for some editors within the JBNL-team to get a Zen Buddhism clinic? What would you advise us if we like to get into Zen Buddhism?
Andreas Wisniewski: “Best idea I have heard in a while. Get in touch with ZenRiver in Uithuizen. This is ‘my’ monastery. There is a great Zen master there, Tenkei Roshi, and some unbelievably helpful people. Do it! You won’t regret it.”

JamesBondNL: One last question Andreas. What is your ultimate favorite film that we should watch to get new creative inspiration, for either writing or any other aspect of filmmaking?
Andreas Wisniewski: “My all-time favourite is 2001: A Space Odyssey. Visionary. Beautiful. Mysterious. Ahead of its time.”

JamesBondNL: Thank you a lot for this extensive, in-depth interview. We hope to see you soon at a future film event, or perhaps even the upcoming premiere of James Bond 25 in November 2019.
Andreas Wisniewski: “My pleasure Gert.”

Het bericht Interview: Andreas Wisniewski, Necros Uit “The Living Daylights” verscheen eerst op James Bond Nederland.