In het voorjaar van 2005 gingen Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson op zoek naar de nieuwe James Bond-acteur, na het afscheid van Pierce Brosnan. De film stond al vast: Casino Royale zou in 2006 verschijnen. Ook een regisseur was gevonden: de Nieuw-Zeelander Martin Campbell, die eerder al GoldenEye (1995) regisseerde. Er kwamen veel geruchten over mogelijke acteurs. Nu weten we dat er twee grote namen overbleven: Daniel Craig en Henry Cavill. Campbell vond Cavill wel een goede keus. Broccoli en Wilson meenden dat Henry Cavill, toen 23 jaar oud, te jong was. De keuze viel uiteindelijk op Daniel Craig, hij was 38.

Maar tot nu wisten we nooit hoe de auditie van Henry Cavill verliep. Wat had Martin Campbell in hem gezien om hem boven Daniel Craig te verkiezen? Daar kunnen we nu een antwoord op vormen. Bond-fan Ron South plaatste de screen test van Henry Cavill op YouTube. Het is een opname van een videoband uit 2005, die South naar eigen zeggen “uit de vuilnisbak van een filmstudio” viste. We zien Cavill in beeld de baccarat-scène uit GoldenEye spelen, in vijf verschillende takes. Een tegenspeelster off screen speelt de rol van Xenia Onatopp. De auditie zal Henry Cavill de nodige zenuwen hebben bezorgd: hij moet op korte tijd twee iconische zinnen brengen: “Vodka Martini, shaken not stirred” en het legendarische “Bond, James Bond”. Cavill doet het met een zekere speelsheid die dicht aanleunt tegen hoe Brosnan de dialoog bracht.

Zenuwen staan gespannen

Naast de veelbesproken auditie van Henry Cavill plaatste Ron South nog drie andere screen tests op zijn YouTube-kanaal. Ook de Australische acteur Sam Worthington moet de baccarat-scène met Onatopp spelen. Het is een bizar beeld: Worthington is duidelijk zenuwachtig en vraagt om opnieuw te mogen beginnen. Hij besluit het Britse accent niet na te bootsen en brengt zijn dialogen met een onmiskenbaar Australische tongval. Misschien zorgde dat wel voor een afwijzing: hoe dichter bij het Brits Engels van Bond hoe beter, wist zelfs George Lazenby.

Ook de Engelsman Rupert Friend krijgt de scène uit GoldenEye op zijn bord. Zijn Bond klinkt wel posh, alsof hij op visite bij de Queen is. Friend lijkt wat moeite te hebben met “Shaken, not stirred”. Let ook op de mimiek in zijn gezicht: Friend speelt de rol in eerste instantie groter dan Brosnan, met opgetrokken wenkbrauw. Hij is duidelijk op zoek naar zijn innerlijke Roger Moore. In een volgende take klinkt zijn versie dan weer een stuk stiller en bedeesder. “Bond, James Bond” komt er maar weifelend uit.

De laatste auditie is van de Nieuw-Zeelander Antony Starr. Opnieuw dezelfde dialoog tussen Bond en Onatopp. Starr slaagt er wel in om Brits te klinken, maar verknalt de zin “That’s a trick I’ve never learned”. Ook hij is duidelijk nerveus. Logisch ook: de druk is immens. Dat zo’n auditie voor James Bond niet altijd een chique bedoening is, wordt ook duidelijk: Starr legt zijn test af op bed in een hotelkamer.

Net niet voor Henry Cavill

Barbara Broccoli heeft altijd beweerd dat ze slechts één man wilde voor de rol van Bond: Daniel Craig. Dat Craig de beste papieren had, wordt duidelijk als je zijn screen test naast de andere vier legt. Craigs auditie, zoals te zien in de documentaire Being James Bond, laat een volledige set zien. Craig doet auditie onder het oog van Campbell, op een speciaal gebouwde set. De dialoog komt uit het script van Casino Royale, dat toen geschreven werd. De test van Craig zit duidelijk verder in het auditieproces dan de videotapes hierboven. Of Henry Cavill ook zo’n meer verfijnde auditie heeft afgelegd, is niet geweten.

Cavill zal, in combinatie met James Bond, altijd een verhaal van net niet blijven. In de jaren die volgen, doet Henry Cavill openlijk auditie voor de rol van 007, met rollen in films als The Man From U.N.C.L.E. (2015), Mission: Impossible Fallout (2018) of Argylle (2024). Hij is te zien in reclames die een Bond-tintje hebben en zegt zelf al jarenlang de rol te willen. Maar zelfs nu Cavill geen Superman meer is en Craig geen Bond, dan nog lijkt de rol aan Cavills neus voorbij te gaan. Was hij in 2005 te jong, dan is hij anno 2025 misschien alweer te oud.

Het bericht Bekijk: de auditie van Henry Cavill voor Casino Royale verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hij wordt vaak genoemd in de lijstjes van potentiële cast voor Bond 26: regisseur Matthew Vaughn. En niet zonder reden. Zijn eerste grote film Layer Cake (2004) was al een inspiratiebron voor Bond-producent Barbara Broccoli. In die film ontstonden al de contouren voor een nieuwe James Bond.

De daaropvolgende films borduurden lekker voort op het politiek incorrecte karakter van z’n eerste film. Kick-Ass (2010), Marvel’s X-Men: First Class (2011) en de eerste Kingsman film (2014) waren regelrechte kaskrakers en er werd ook nog om gelachen. 

Met dat laatste element hadden de laatste Bond-films met Daniel Craig wat meer moeite. Daarom is het zo fijn dat Vaughn zichzelf en het script niet té serieus neemt. Dat zorgt voor een heerlijke lichtvoetigheid waar wij Bond-fans, vooral in deze tijd, weer meer behoefte aan hebben. Gaat dit ook op voor z’n nieuwste avontuur Argylle?

Hard gewerkt aan de vorm

Ja en nee. Qua filmstijl – camerawerk (cinematography), production design, CGI, actie-choreografie, kostuums, montage (editing), locaties – zeker wel. Argylle heeft op dat vlak alle ingrediënten om Bond-fans, en liefhebbers van het actie-genre in het algemeen, tevreden de bioscoop te verlaten. En het moet gezegd worden, regisseur Matthew Vaughn weet wat dat betreft van wanten en kan zich met trots scharen in het rijtje actiefilms uit de Fast & The Furious-franchise. Qua vorm doen de films ook niet onder voor de leuke crime-thrillers van Guy Ritchie. Van Operation Fortune: Ruse De Guerre (2023) tot The Man From U.N.C.L.E. (2015), van Snatch (2000) tot The Gentlemen (2019), je merkt nog steeds dat Guy en Matthew evenknieën van elkaar zijn.

Echter, bij de vorm houdt het wel op. Het is de inhoud, het verhaal, dat bij menig liefhebber van het genre de wenkbrauwen doet fronsen. Matthew Vaughn wil met deze film eindelijk eens de vrouw centraal stellen als hoofdpersonage. Maar daar waar Red Notice (Gal Gadot), Ocean’s 8 (met o.a. Sandra Bullock en Anne Hathaway), Spy (Melissa McCarthy) en Atomic Blonde (Charlize Theron) een duidelijke keuze maken tussen enerzijds het serieuze en anderzijds het escapistische, kan Argylle op geen enkel moment echt kiezen. Wil het meer de R-Rated serieuze kant op, of gaan we echt de humor-toer op (met een als hoofdpersoon gepromote Scottish Fold kat, die steeds meer een saaie cameo-kat wordt)? 

Een verdraaid… verdraaid plot

Het plot is dan ook verdraaid over the top, en dat zorgt voor het besluiteloze karakter van deze film. De film begint als een soort biopic over Elly Conway (duo-pseudoniem van de auteurs Terry Hayes en Tammy Cohen, die daadwerkelijk het boek Argylle schreven). Ze belandt tijdens haar vijfde boek in de serie in een writer’s block en besluit haar dure bungalow even te verlaten voor een kort verblijf bij haar inspirerende moeder. Maar al gauw komt er een soortement van hiker-met-lang-haar op haar pad, genaamd Aidan Wylde (Sam Rockwell). Van enkele nutteloze scènes die plot-elementen uit Conway’s eigen reeks uit de doeken doen (waarin een fantastische acteur met de naam Henry Cavill misbruikt wordt voor een stel cameo’s als Elly Conway’s Kingsman spy Argylle), wordt al gauw duidelijk dat er in Conway’s echte wereld wat meer aan de hand is met deze wilde Wylde.

Niet veel later gaan dingen door elkaar lopen. Een typisch Bond-plotje waarin een soort ‘Masterkey’ opgespoord moet worden in samenwerking met een rogue geworden spionnen-organisatie genaamd The Division, blijft onherroepelijk kleven aan het gehele personage Conway. De lieve auteur, die altijd trouw haar ‘stuntkat’ meeneemt naar haar signeersessies, begint zèlf lijdend voorwerp te worden. Ze blijkt namelijk een soort van klunzige Jason Bourne te zijn die zelf verantwoordelijkheid moet dragen om deze Masterkey op te sporen.

Ondermaatse sterrencast

Het door elkaar heen lopen van ‘feiten’ en fictie gaat alleen in exponentieel tempo toenemen, en je vraagt je dan ook snel af wat scenarioschrijver Jason Fuchs bezield heeft om dit plot zó ongeloofwaardig te maken. Ineens wordt Spectre (2015) met terugwerkende kracht een meesterwerk. Actrice Bryce Dallas Howard weet juist door deze verhaaltechnische gekte niet te overtuigen. Leuk om Henry Cavill en Bryan Cranston (Breaking Bad) tegen te komen, maar ook van deze sterrencast krijg je geen moment een echt wauw-gevoel.

Voor wat betreft de vorm had ik het al even over stunts en actiescènes. Maar ondanks dat de actie een soort lichtheid heeft, dat verder wordt ingevuld door stevig CGI-werk, zijn de stunts gewoon té ongeloofwaardig om echt te boeien. In Kingsman had de actie nog wat meer doel en functie, maar hier wordt het gewoon een schreeuwerig onmogelijk ballet dat in nevelen… ehh… olie wordt gehuld.

Argylle neemt zichzelf te serieus

Nee, Matthew Vaughn heeft wat dat betreft een zeer matige film afgeleverd, die ook nog eens téveel zelfbewust is van het feit dat het #MeToo wil bedienen. M kon in Skyfall (2012) toch ook het f-woord gebruiken? Eerdergenoemde films konden gewoon een goede vrouwelijke hoofdpersoon neerzetten, waarbij het scenario alle goeds naar boven bracht. Hier is dit op bijna geen enkel moment het geval. 

Een Bond-film wordt inmiddels al een tijdje niet meer gemaakt. Maar het spionnen-genre verkeert ook met deze film dus in zeer zwaar weer. En dat is jammer. Laten we hopen dat Vaughn met de aankomende nieuwe Kingsman-films weer als vanouds een groot publiek weet te vermaken met een simpel èn logisch plot en heerlijk veel bloed, gore en oprechte humor. 

• Argylle
• Spionage actiethriller
• ★★☆☆☆
• Regie Matthew Vaughn
• Met Bryce Dallas Howard, Herny Cavill, Dua Lipa, Sam Rockwell
• 139 min

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Recensie: Argylle ★★☆☆☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van Fallout, zowel vóór als áchter de schermen.

Was getekend: Tom Cruise. Het moet gezegd worden, de acteur laat zien dat leeftijd –hij is deze maand 56 geworden– er niet toe doet om én een overtuigende actiefilm te produceren én er zelf in mee te spelen. Met de zesde “Mission: Impossible”-film, getiteld Fallout, heeft producer, acteur en stuntman Tom Cruise tot dusver de meest gepolijste en, in emotioneel opzicht, meest zelfbewuste “M: I”-film afgeleverd.

De jaloersmakende talenten van Christopher McQuarrie

Maar, zoals met veel films het geval is, blijkt vaak dat het scenario en de regie van doorslaggevend belang zijn. Regisseur Christopher McQuarrie weet dat en legt daar met deze film de basis voor; de basis voor de beste actie-blockbuster van 2018. En dat moet niet te lichtzinnig opgevat worden.

Want op 27-jarige leeftijd won McQuarrie al z’n eerste Oscar voor het complexe scenario van “The Usual Suspects”, een misdaad-thriller over een groep van vijf verdachte criminelen die uiteindelijk als ‘team’ in opdracht van een mysterieuze schurk een schier onmogelijke overval moet beramen.

Net als “The Usual Suspects”, probeert McQuarrie ook met Fallout de acties van één persoon voorop te stellen zonder daarbij het teamverband uit het oog te verliezen. Maar deze keer voegt McQuarrie, in vergelijking met “Rogue Nation”, meer zelfreflectie en diepte toe aan de acties van IMF-agent Ethan Hunt en zijn ‘band of brothers’ bestaande uit Benji Dunn (de ‘Q’ uit de film, gespeeld door Simon Pegg), Luther Stickell (erbij sinds “Mission: Impossible” uit 1996, gespeeld door Ving Rames) en MI6-agent Ilsa Faust.

Een impossible plot

Wat begint als een ogenschijnlijk gemakkelijke uitruil van drie plutonium-kernen met een tot de nok toe gevulde koffer met dollars, gaat, zoals met zoveel films uit deze franchise, compleet mis. Mr Hunt, Benji en Luther raken de koffer met plutonium kwijt aan een anarchistisch overblijfsel van The Syndicate, genaamd The Apostles.

Wat volgt is de opzet van het hoofdplot, waarin de IMF, nu geleid door Alan Hunley (Alec Baldwin) en de CIA, geleid door Erica Sloan –zeer overtuigend gespeeld door actrice Angela Bassett (proeven we hier wat Judi Dench-iaanse flair?)– proberen om het plutonium weer in handen te krijgen. En dat gaat gepaard met het nodige gekibbel, waarin de effectiviteit van beide intelligence branches op de proef wordt gesteld.

Niet voor niets wordt CIA-agent August Walker, met veel zelfvertrouwen, charme en geloofwaardigheid gespeeld door de jonge Brit Henry Cavill, met Ethan Hunt op pad gestuurd. De toon voor veel intrige, verraad en een keur aan impossible plot twists is daarmee gezet. Typisch aan de franchise is dat al deze twists ook voor de nodige complexiteit zorgen.

Dat is inherent aan de twee woorden Mission en Impossible, maar maakt het soms ook wat moeilijk te volgen voor de leek. Daar waar James Bond 007 hooguit een keer wat assistentie krijgt van Q’s snufjes, er veelal alleen voor staat en dus écht zelfredzaam moet zijn, moeten er bij de IMF hele (CGI-)maskers en zelfs (tot twee keer toe) een ‘filmset’ aan te pas komen zodat de nucleaire wetenschapper Nils Debruuk en CIA-macho Walker een loer gedraaid kunnen worden.

Karakters met een hart en niet zomaar actiehelden

Maar Christopher McQuarrie doet dat wel op een zelfbewustere manier dan bijvoorbeeld regisseur Sam Mendes dat deed met “SPECTRE”. Hij laat de handelingen en snufjes voortkomen uit de intenties, gebeurtenissen, emotionele motivaties en worstelingen van de IMF-agenten uit voorgaande M:I-films. McQuarrie gaat daarbij niet té diep in het verleden van Hunt wroeten, zodat z’n jeugd er niet aan te pas hoeft te komen.

Toch zorgt de film wel degelijk voor emotionele momenten en intiem menselijk drama. De natuur van een IMF-agent zorgt er namelijk voor dat een gewoon braaf burgerleven er vrijwel niet in zit.

En dat wordt zichtbaar in de, overigens goed geoliede, climax in Kashmir, India (gefilmd in Noorwegen). De schurken uit de film, wederom Solomon Lane (Sean Harris), maar ook een mysterieuze man genaamd John Lark, willen namelijk niet zomaar twee kernbommen tot ontploffing brengen in een (drink)water-rijk gebied.

Nee, Hunt’s geliefde Julia (Michelle Monaghan) werkt namelijk ook in dat gebied, waardoor de confrontatie tussen Ethan Hunt en de boosaardige Apostles ook erg persoonlijk wordt. Ook in individuele scenes tussen twee karakters, bijvoorbeeld tussen Luther en Ilsa en Luther en Julia, worden de intenties van goedzak Ethan Hunt alleen maar geloofwaardiger.

Uitmuntende, bijna trendsettende actie

En dit zorgt er weer voor dat de actie en de stunts in de films een nuttige bijdrage leveren aan het plot én de karakterontwikkelingen en niet meer zomaar uitmonden in op zichzelf staande actie. De zin en het nut van de Impossible Mission Force en Ethan Hunt komen daarbij nadrukkelijk aan bod.

Maar natuurlijk is het vermaak van deze film minstens zo belangrijk en de actie zet daarbij een nieuwe en enigszins trendsettende standaard waaruit onder andere de crew van Bond 25 hopelijk wat inspiratie kan halen. Hier niet een car chase ‘voor de mooi’ als zijnde een ballet op de voorgrond van een Romeinse, romantisch belichte, nacht.

Nee, Christopher McQuarrie laat hier ook andermaal zien dat hij een uitstekende actie-regisseur is. Oude glorietijden uit de jaren ’70 en ’80 waarin Jean-Paul Belmondo nog zelf de stunts uitvoerde, doet McQuarrie hier herleven. Ook qua stijl proef je her en der een vleugje John Frankenheimer, en een snufje Rémy Julienne. En de ijle 10km hoge lucht waarin B.J. Worth zich ooit bevond doet je adem écht wel even stokken.

Ragdoll Cruise

En acteur Tom Cruise doet het allemaal maar even. Als een soortement van voetbal wordt hij door de regisseur heen en weer gegooid en getrapt. Maar effectief is het zéker. In Parijs zie je Mr Hunt zélf in volle paniek de pook van een oude 5-Serie aan gort schakelen.

Mr Hunt stopt af en toe even erg abrupt als hij bij de zoveelste poging om van gebouw tot gebouw te springen realiseert dat het z’n dood kan zijn. Mr Hunt heeft vechthulp nodig van Walker als ze een Chinees lid van The Apostles moeten uitschakelen.

En Mr Hunt’s onvermogen om volledige controle te krijgen over een helikopter bezorgt je af en toe ook een ongemakkelijke schaterlach. Kortom, het lijkt allemaal extreem realistisch, ook al wordt er af en toe gebruik gemaakt van enkele, onopvallende, CGI-effecten.

Tekortkomingen, maar vrijwel onzichtbaar

“Mission: Impossible 6 – Fallout” heeft natuurlijk enkele tekortkomingen. Zo is voor een Bond-fan het scenario soms lastig te volgen, waardoor je in retrospectief met enkele vrienden de film wat nadrukkelijker moet nabespreken wil je vat krijgen op het plot.

En wat ook een beetje mist in deze film is de stijl, klasse en kennis van cultuur die Hunt’s Britse tegenstrever dan weer wel heeft. De film mist dat beetje ‘sex & violence’ waar Ian Fleming ooit eens aan refereerde.

Maar “Mission: Impossible” is geen James Bond, en James Bond is geen Ethan Hunt. Wat de makers van Bond 25 dus wél af kunnen kijken is het oprechte enthousiasme en plezier van cast en crew bij het maken van “Fallout”, zowel vóór als áchter de schermen.

Acteur Tom Cruise en Regisseur Christopher McQuarrie zetten hier absoluut een standaard neer die we in the age of Marvel al lang niet meer gezien hebben. “Mission: Impossible 6 – Fallout” verdient daarom de nodige (technische) Oscars.

En als Barbara Broccoli & Michael G. Wilson op zoek zijn naar een zevende vertolker voor geheim agent 007? Ze hoeven niet verder te zoeken: de 35-jarige Britse acteur Henry Cavill is wat dit artikel betreft nu een frontrunner.

Het bericht Recensie: Mission: Impossible 6 – Fallout ★★★★☆ verscheen eerst op James Bond Nederland.