In For Your Eyes Only (1981) bezoekt 007 het schilderachtige Italiaanse skidorp Cortina d’Ampezzo. Hij ontsnapt er op ski’s aan de mannen van Kristatos, die hem op motorfietsen achtervolgen, en raast daarbij onder meer langs de Olympische skischans en de bobbaan van de Winterspelen van 1956. Die bobbaan werd overigens al snel gesloten vanwege hoge onderhoudskosten en een gebrek aan personeel.

En nu is het 2026, zeventig jaar na die Olympische Winterspelen. Over drie weken strijkt de wereldtop van de wintersport opnieuw in Cortina neer. Samen met gaststad Milaan wordt er echter nog altijd koortsachtig gewerkt om alle faciliteiten, wegen, kabelbanen en andere voorzieningen op tijd af te krijgen, zo meldt de NOS. En dat slechts drie weken voor de opening.

Zo is het station van de kabelbaan die bezoekers vanuit het dorp naar de skipistes moet brengen nog altijd niet af. Door een onstabiele ondergrond heeft de bouw flinke vertraging opgelopen; zelfs de kabels hangen er nog niet. Ook het gebied rond de nieuwe bobsleebaan is nog één grote bouwput.

Ook qua infrastructuur is het lokale organisatiecomité er nog niet. Zelfs de Italiaanse regering heeft haar zaken niet op orde: de zestig kilometer lange weg van Belluno naar Cortina d’Ampezzo is nog steeds niet verbreed en deels ondertunneld. Op een gemiddelde weekdag doe je er nog altijd een uur over.

Een oud-collega van me had het bij werken in Italië steevast over tramelanti an die motori. Gezien de staat van het Olympisch project in Cortina d’Ampezzo lijkt dat opnieuw treffend. Maar ach, het komt vast goed. Zeker als je per arrenslee onderweg bent en de koetsier vrolijk “Amore, amore” roept.

Het bericht James Bond-skidorp is nog niet klaar voor de Spelen verscheen eerst op James Bond Nederland.

De Israëlische acteur Chaim Topol is overleden. Hij werd 87 jaar. Voor ons James Bond-liefhebbers is hij Milos Columbo, de pistachenootjes etende smokkelaar die 007 naar de geheime locatie van Kristatos brengt. Chaim werd bij het grote publiek bekend als Tevye in Fiddler on the Roof (1971).

Acteren zat Topol in het bloed. Hij startte zijn carrière in een toneelgroep van het Israëlische leger. Daar ontmoette hij ook zijn vrouw Galia. Met de film Sallah Shabati (1964) beleefde hij zijn doorbraak en verzilverde hij een Golden Globe voor beste nieuwkomer. Een Oscarnominatie was voor deze film van Israëlische bodem de kers op de taart.

Grote publiek

Het grote publiek leerde Topol in 1966 kennen. Hij speelde naast Kirk Douglas in de film Cast a Giant Shadow. Ook de populaire Britse cultfilm Flash Gordon (1980) kon na het succes van Fiddler on the Roof niet meer om hem heen. Chaim speelde de rol van geleerde Hans Zarkov met verve.

James Bond

Als Topol voor For Your Eyes Only (1981) in de huid van smokkelaar en pistachenootjes-liefhebber Milos Columbo kruipt, is hij wereldberoemd. Persoonlijk geniet ik altijd van het spel van onze charismatische held. Hij is heerlijk fel en tegelijkertijd hondstrouw aan de missie die hij samen met 007 en Melina tot een goed einde wil brengen. Gosse schreef eerder over Columbo:

Bond vliegt naar Cortina in de Italiaanse Alpen, de vermoedelijke verblijfplaats van deze Locque. Daar ontmoet hij Aris Kristatos, goede vriend van de Britse overheid. Kristatos zet hem op het spoor van Columbo, drugssmokkelaar en volgens Kristatos de baas van Locque. Deze Columbo schijnt voor de Russen op zoek te zijn naar de ATAC, zo beweert Kristatos. Maar wanneer Bond uiteindelijk Columbo ontmoet, zegt hij dat het juist Kristatos is die voor de Russen werkt. De vraag is wie Bond kan vertrouwen.

Als Bond en Melina eenmaal de ATAC gevonden hebben, neemt Kristatos ze gevangen en bindt hen achter zijn boot. Bond vraagt zich af wat er nu gaat gebeuren. Het antwoord op die vraag wordt 007 al snel duidelijk, maar naïef als Kristatos is, gaat hij er vanuit dat de twee zijn kielhaalspel niet overleefd hebben. Met behulp van Bonds nieuwe vriend Columbo (en een papagaai) achterhaalt Bond de locatie van de daadwerkelijke schurk Kristatos: een oud klooster boven op een berg. 

James Bond: If I don’t report in by tomorrow, not only will my people, but the entire Greek police, will come down on you like a load of bricks. 

Columbo: By tomorrow, we’ll be good friends. Let us drink to that. 

James Bond: I’ll wait until tomorrow.

Een spannende klimtocht van Bond brengt iedereen uiteindelijk boven. Juist wanneer het gevecht tussen iedereen is afgelopen duikt Gogol op om de ATAC van Bond af te nemen. De Britse agent gooit de ATAC een ravijn is, waarna Gogol hem toelacht en vertrekt. Het einde van de film nadert en vlak voordat we een zwemmend shot zien van Melina en Bond vertelt ze hem nog één ding:

For your eyes only, darling.

Het bericht Chaim Topol (1935–2023) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Rond die datum stroomde het felicitaties en loftuitingen op social media: ‘de beste actieregisseur!’, ‘de man die de jaren 80 bepaalde!’, ‘Bond op z’n best!’, ‘man vol verhalen!’, ‘tijd voor een ridderorde!’. John Glen werd geëerd met de mooiste veren.

Ere wie ere toekomt. Glen is een geweldenaar. Vijf Bond-films op rij, een niet te evenaren prestatie. Dat gaat ook echt niemand hem ooit nog afpakken. Maar John Glen was ook gewoon een manager die deBond-films uit de jaren 80 in goede banen leidde. Naast zijn ode aan Hitchcock door in ieder film zijn eigen trademark te verstoppen in de vorm van een beest dat plots krijsend door het beeld schiet, blinken zijn Bond-films niet uit in filmmagie. Met een beetje slechte wil kun je beweren dat het veredelde tv-films zijn.

Begonnen met On Her Majesty’s Secret Service (1969) als editor en second unit director, werkte hij in diezelfde functie mee aan The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979), waarna hij door Cubby Broccoli werd gevraagd For Your Eyes Only (1981) te regisseren. Hij bleek, net als zijn voorgangers, de juiste man op de juiste plaats. Glen mocht aanblijven en perste er tot en met 1989 om het jaar een nieuwe film uit. Bij het 25-jarig Bond-jubileum zat 007 steviger in het zadel dan nu met zijn zestigste.

Glen begreep de Bond-films als geen ander, en de weerslag van James Bond op het filmpubliek. Na de megalomane producties van eind jaren 70 waar onze held zich zelfs buiten de dampkring begeeft, moest het allemaal iets minder fantastisch en vooral minder kostbaar. De taak van John Glen om van de Bond-films met minder franje toch nog iets smeuïgs te maken.

Dat dat hem lukte, mag voornamelijk worden toegeschreven aan de stuntlieden en actie-experts, zoals Rémy Julienne, wiens team de meest halsbrekende capriolen uithaalde op alles met twee, drie, vier of, waar het een Kenworth-truck betrof, een veelvoud aan wielen. B.J. Worth en Jake Lombard idem dito voor alles wat zich mét of liever zónder propellers in de lucht afspeelde. Of Rick Sylvester die zijn leven tot tweemaal in de waagschaal stelde onder leiding van Glen. ‘Remember, you are James Bond.’ En gaan met die banaan.

Hiermee doe ik de aardige regisseur absoluut tekort. De jaren 80 waren voor niemand makkelijk. Daarom zijn de welgemeende accolades in het luchtledige zo aandoenlijk.

Glen behoort tot de laatste van een uitstervend ras. Van vóór hem is geen enkele 007-regisseur meer in leven. Dat waren er, na bijna twintig jaar James Bond-films en elf rolprenten, trouwens maar vier in totaal: Terence Young (drie films), Guy Hamilton (vier), Lewis Gilbert (drie) en Peter Hunt (één). Young en Hunt zijn in middels op retour, Hamilton en Gilbert stierven enkele jaren geleden op respectievelijk 93- en 97-jarige leeftijd. Uit dit rijtje is Glen de enige die in zowel de jaren 60, 70 als 80 aan Bond heeft meegewerkt. Dat is op zichzelf al een museum waard.

Daags na de feestelijkheden van John Glen viel de eer te beurt aan Bond nummer vijf Pierce Brosnan. Ook al jarig. De erudiete Ier ziet er met zijn witte kuif nog immer Bond-waardig uit (als hij zijn buik tenminste inhoudt). Onder het mom van een felicitatie werd Brosnan de hemel in geprezen voor zijn 007-vertolking.

In het licht van het definitieve einde van Daniel Craigs Bond blijkt dat met weemoed wordt teruggekeken naar de Bond-films uit de jaren 90. Daar waar Bond nog echt 007 mocht zijn en Brosnan, net als Glen in zijn tijd, de juiste man op de juiste plaats was. Want wat je ook vindt van Brosnans interpretatie van de wereldberoemde spion, en de acteur is zelf allerminst tevreden over zijn vertolking, hij flikte het ’m wel om de geheim agent die op sterven na dood was naar een nieuw millennium te loodsen.

Als belichaming van Bond is Brosnan perfect. Hij is de enige Bond-vertolker na Sean Connery (mijn eerste) aan wie ik niet heb hoeven wennen. Zolang Brosnan zijn beknepen mond maar houdt. Zodra hij die opendoet, verdwijnt alle dreiging. Kan de man niks aan doen. Ze hadden alleen beter een oral-signature tape in zijn nek kunnen implanteren. Een voice box zou de rest van het werk doen. Den beste Bond den es je gab!

Binnen de Bond-canon behoren Glen en Brosnan tot de middelmaat. Maar man man man, hoe groot is de behoefte aan een middelmatige Bond-film? Een avontuur zonder pretenties onder regie van John Glen waarbij je precies weet wat je krijgt. Met Pierce Brosnan in de hoofdrol; geef die man een voice box cadeau. Gun beide heren minus 25 jaar — ik vermoed dat zelfs Craig-dweper Barbara Broccoli dan overstag gaat.

Het tijdperk John Glen, het tijdperk Pierce Brosnan; ze liggen een kwart tot half mensenleven achter ons. Het waren achteraf gezien heerlijke onbekommerde Bond-jaren. Die mannen wisten van aanpakken.

James Bond is het filmisch hoogtepunt uit hun leven, dat kan niet anders. Glen heeft na Bond weinig noemenswaardigs meer gemaakt. Zijn Columbus-film uit 1992 was een faliekante mislukking. Brosnan is sinds Bond een veelgevraagd acteur, maar om te zeggen dat hij erg succesvol is. Mamma Mia! deed het tot tweemaal lekker aan de kassa. Die credits moeten toch echt aan Björn en Bennie en niet aan Brosnan worden toegeschreven.

Laat de online felicitaties aan wie dan ook lekker uitbundig zijn. John Glen wás immers de beste Bond-regisseur in de periode 81-89; Pierce Brosnan de beste 007 tussen 95-02. Andy Glen, John Glens zoon, beloofde een paar dagen na 15 mei mijn gelukwens aan zijn vader over te brengen, want zolang het kan, vier ook ik dit jubileum zonder enige terughoudendheid mee. Glens glorieuze reputatie zal met zijn ouder worden en daar voorbij enkel toenemen. Hij behoort inmiddels tot het eregilde der Bond-legendes.

Zijn voorgangers hadden allen iets onbereikbaars; niet in de laatste plaats omdat ze dood zijn, maar ook voor die tijd. Die vonden het niet meer dan logisch een Bond-film te regisseren. Glen was hoogst verbaasd dat hij werd gevraagd. Voor hij het wist had hij zijn eerste film gemaakt, en omdat hij alles opmerkelijk netjes binnen de tijd en het budget had gehouden, mocht hij gelijk aan een tweede beginnen. Opnieuw deed John Glen wat van hem werd gevraagd en zo had hij met gemak tot No Time to Die kunnen doorgaan. Met één levensgroot verschil: hij was zonder morren om het jaar komen opdraven. Bond 30 was inmiddels in de pocket geweest en Pierce Brosnan wegens succes veel langer geprolongeerd. Met méér John Glen hadden we een compleet alternatieve Bond-geschiedenis gehad. Heerlijk middelmatig, ongecompliceerd, ononderbroken en puur Bond.

Het bericht Column: Een alternatieve Bond geschiedenis verscheen eerst op James Bond Nederland.

In dit artikel gedenken we onze tongue in cheek Bond. De man die bij ons allemaal een plekje heeft. Het is vandaag vijf jaar geleden dat Sir Roger de strijd tegen kanker verloor. Redacteur Joey schreef ons eerste bericht. Voordat ik met jullie kijk naar de reacties van de overige James Bond acteurs heb ik eerst een bericht van EON Productions voor je. Dat is kort maar krachtig.

Sir Roger Moore speelde geheim agent James Bond in zeven films. Dit zijn Live and Let Die (1973), The Man with the Golden Gun (1974), The Spy Who Loved Me (1977), Moonraker (1979), For Your Eyes Only (1981), Octopussy (1983) en A View to a Kill (1985).

Reacties Bond-acteurs op overlijden Roger in 2015

Uiteraard waren alle James Bond acteurs geschokt door het overlijden van Sir Roger Moore. Ik neem hun reacties met je door.

Sir Sean Connery

I was very sad to hear of Roger’s passing. We had an unusually long relationship, by Hollywood standards, that was filled with jokes and laughter. I will miss him.

George Lazenby

I liked Roger, he was a genuine fellow, a really good guy.

Timothy Dalton

I knew Roger as a kind and generous man. He was a wonderfully engaging and successful actor. My thoughts are with his family.

Pierce Brosnan

Dear Sir Roger Moore, It is indeed with a heavy heart that I hear the news of your passing this morning. You were a big part of my life, from The Saint to James Bond.. .you were a magnificent James Bond and one that lead the way for me, the world will miss you and your unique sense of humor for years to come. My sincerest condolences to your family and children. RIP.

Daniel Craig

Nobody Does It Better – love Daniel.

Roger en Jorrit

Ik ben gek op de James Bond-films met Roger Moore. De humor en zijn stijl spreken me aan. Hij was echt totaal anders als Sir Sean Connery die hij opvolgde. Dat kon je trouwens goed in Live and Let Die zien. James Bond die koffie voor zijn baas zet! Moore mocht de bioscoopbezoeker totaal niet aan Sean doen herinneren. De man had een haast mythische status. Vandaar dat we Roger bij hem thuis zien. In een kamerjas met natuurlijk wel een schone dame (Miss Caruso) aan zijn zijde.

De humor is mij toch het meest bijgebleven. Het visje dat Roger uit de Lotus Esprit in The Spy laat vallen, of als hij met Anja in de bus zit en vraagt; “Can you play another tune?” Dat zijn de momenten waarin ik van Moore geniet. Ik heb tot tweemaal de kan gehad om Roger te ontmoeten. De eerste ging vanwege plotselinge buikloop op de Pinewood Studios niet door. Maar bij de tweede keer was het wel raak! Die foto zie je hierboven.

Roger leeft voort, hij heeft voor eeuwig onze harten gestolen…

Het bericht In Memoriam: Sir Roger Moore (1927–2017) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Jack Hedley speelde Timothy Havelock in For Your Eyes Only (1981), een kleinere rol aan het begin van de film. Havelock is onderzoeker maar tegelijk ook spion voor MI6, en de vader van Bond woman Melina. De moord op de ouders van Melina zet de film in gang. Het smokkelen van de decoder-machine A.T.A.C door Timothy Havelock wordt een belangrijk plotpunt. Jack Hedley mag dan niet zo lang te zien zijn in For Your Eyes Only, hij is nog wel te horen gedurende de film.

Hedley is namelijk ook de stem van de papegaai van de Havelocks, Max. Door de bekende zin “A.T.A.C to St. Cyrils“, die de papegaai oppikt en vervolgens herhaalt, blijven Bond en Melina op het spoor van de A.T.A.C. Het is Jack Hedley die op meesterlijke wijze Max vertolkt, en wat de papegaai tot een favoriet van de fans maakt. In tegenstelling tot zijn rol als vader Havelock, blijft Jack Hedley de rol van Max vertolken door de hele film. Al even iconisch is de zin “Give us a kiss”, waarmee Bond een telefoontje met de Britse premier kan afslaan aan het einde van de film. Max gooit daarna al lachend Bonds horloge in het water. Het moet wat oefening van de stembanden hebben gekost voor Jack Hedley.

Andere films

Hedley werd geboren in Londen in 1930 en begon in 1950 met acteren. Hij speelde onder andere in de serie The World of Tim Frazer op de BBC, Lawrence of Arabia (1962) en The Secret of Blood Island (1965). Hij had gastrollen in The Saint met Roger Moore en Remington Steele met Pierce Brosnan. Na zijn rollen in For Your Eyes Only kreeg hij de hoofdrol in The New York Ripper. Ook had hij rollen in Britse reeksen zoals ‘Allo ‘Allo! en Only Fools and Horses. Jack Hedley stopte met acteren in 2000. Hij overleed na een korte maar hevige ziekte die hij dapper droeg, volgens zijn familie.

Doug Robinson (1930-2021)

Doug Robinson begon zijn Bond-carrière met de onofficiële Bond-film Casino Royale (1967) en deed ook stunts voor You Only Live Twice in datzelfde jaar. Robinson werd daarvoor niet vermeld bij de aftiteling. Voor Diamonds Are Forever (1971) voerde hij ook stunts uit. Vanaf dat moment maakte hij deel uit van het stuntteam van de Bond-films. Dat deed hij in de EON-geproduceerde films die volgden: Live And Let Die (1973), The Man With The Golden Gun (1974) en The Spy Who Loved Me (1977). Doug Robinson was daarna stuntman in For Your Eyes Only (1981). In 1983 liet hij Octopussy aan zich voorbijgaan, en koos voor de concurrent Never Say Never Again. Robinsons naam verscheen voor het eerst in de aftiteling van A View To A Kill (1985) als deel van het stuntteam. Daarna kreeg hij dezelfde vermelding voor The Living Daylights (1987). Dit was de laatste Bond-film waar hij aan meewerkte.

Urne op het hoofd

Als kijker kan je Doug Robinson het makkelijkste spotten in A View To A Kill, waar hij als schurk het huis van Stacey Sutton binnendringt. Lang duurt het echter niet, Bond schiet de boef met een jachtgeweer van de trap. Omdat het geweer niet met scherp is geladen, zie je Robinson onder aan de trap wat verdwaasd kijken naar Bond. Robinson valt Bond daarna aan, en een iets oudere Roger Moore heeft er toch wat moeite mee. Stacey schakelt Robinson uiteindelijk uit door de urne van haar grootvader stuk te slaan op het hoofd van de indringer.

Doug Robinson was de jongere broer van Joe Robinson. Die ken je waarschijnlijk wel als Peter Franks uit Diamonds Are Forever. Beide broers waren judo- en karate-experts. Ze hielpen Honor Blackman, Pussy Galore uit Goldfinger (1964), bij het samenstellen van een zelfverdedigingsboek. Doug Robinson was ook te zien in de documentaire James Bond: Licence To Thrill over het maken van The Living Daylights. Hij gaf daar uitleg bij het tot stand komen van de stunts.

Andere films

Naast de Bond-films was Doug Robinson voor veel films en tv-series aan de slag als stuntman. Ben-Hur (1959) was een van zijn eerste films. Daarna volgen onder andere nog de Superman-films met Christopher Reeve, Star Wars: The Empire Strikes Back (1980), Indiana Jones and the Temple of Doom (1984), Batman (1989) en Robin Hood: Prince of Thieves (1991). In 1990 werkte Robinson mee aan de stunts voor de tv-film The Secret Life of Ian Fleming, een laatste Bond-connectie.

Het bericht Jack Hedley (1930–2021) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hun thuisbasis is de Verenigde Staten van Amerika: The Ian Fleming Foundation. Ze werd ruim 30 jaar geleden opgericht door Doug Redenius, Michael L. VanBlaricum en John Cork en is ondertussen een imposante verzameling van voertuigen geworden. En het begon met een duikboot.

Het verhaal begon in 1992 met de duikboot Neptune uit de film For Your Eyes Only (1981). De duikboot was ooit geschonken aan een museum in New York en was daar al een aantal jaren te zien voor het publiek. Omdat het museum niets met film te maken had, besloot de curator om het gevaarte te verkopen. En daar kregen de vrienden Redenius, VanBlaricum en Cork lucht van. Ze legde met z’n drieën het bedrag bij elkaar ($ 3.000,–), kochten een platte wagen om hem te vervoeren en haalden hem naar hun woonplaats Chicago.

In the beginning . . .

Het volgende probleem diende zich eigenlijk meteen aan. Waar moest het gevaarte worden gestald? Uiteindelijk belandde de duikboot in de achtertuin van Doug. En dat werd meteen een buurtspektakel. Neptune was niet zwaar, maar wel groot. Het nieuws van de aanwezigheid van een James Bond-voertuig in zijn achtertuin begon zich te verspreiden en ook het magazine People kreeg er lucht van. Ze schreven een artikel van meerdere pagina’s. Redenius:

Destijds was People magazine de plek om grote publiciteit te krijgen. We hadden geluk, want het was de editie waarin Elizabeth Taylor met Larry Fortinsky trouwde en Michael Jackson haar getuige was.

Door het artikel in People magazine kwam iemand van Reed Exhibitions uit het Verenigd Koninkrijk op de lijn van Redenius. Ze vroegen of ze Neptune mochten huren voor de National Motor Show Tour. Het drietal ging ermee akkoord. Reed Exhibitions vroeg vervolgens of de groep liefhebbers nog meer voertuig in bezig had. Helaas, ze moesten het met de duikboot doen.

Doug wist wel waar nog meer voertuigen te vinden waren; Bij vrienden. Speciale vrienden; de Broccoli-familie: de producenten van de James Bond-films. “Ze vroegen of we dit met hun wilden delen”. Redenius was daar heel duidelijk over: “Verkoop er ons een paar, dan restaureren we die. Dan kunnen we de voertuigen aan de tour toevoegen. Na de toer doneer je ze ons. Zo gaan we het doen”. En zo geschiedde. The Ian Fleming Foundation bestaat na 29 jaar uit 41 originele, in de James Bond-films gebruikte voertuigen.

The Ian Fleming Foundation

Een deel van de collectie is te vinden in een vliegtuighangar op een militaire basis in het zuiden van Chicago. Alle financiële inkomsten gaan naar het huren van de hangar, de aanschaf van nieuwe voertuigen en het restaureren van de bestaande collectie. De voertuigen worden ook geregeld tentoongesteld om te zorgen dat het werk van de stichting betaald kan worden.

Van de 41 voertuigen heeft Doug Redenius er 39 zelf gevonden:

Zo vond ik de Lotus duikboot uit The Spy Who Loved Me (1977) op een autokerkhof op de Bahama’s. De directeur huurde een man in die een grote kraan had. Die man kreeg de Lotus onderzeeërs. We konden ze allebei kopen en uiteindelijk hebben we er eentje gehouden.

Juweeltjes

Er zijn nog steeds voertuigen uit de James Bond-films die wegkwijnen in achtertuinen, garages en noem maar op. Zo heeft Doug Redenius kortgeleden de brandweerwagen uit de film A View To A Kill (1985) gevonden. Nu is deze helemaal gerestaureerd. Doug:

We hebben foto’s wanneer deze werd ontdekt (zie hieronder), wie de eigenaar was en vooral van de staat van het voertuig. Het is mooi om de opmerkelijke transformatie ervan te zien. Sommige voertuigen die we vinden zijn in redelijk goede staat, en sommigen zijn bijna vergaan.

Aan het begin van Skyfall (2012) vinden we James Bond en Patrice op een trein. Patrice koppelt de wagons los en 007 springt in een Caterpillar graafmachine. De kogels vliegen hem om de oren. Met de graafmachine grijpt hij de wagon voor hem en weet zo de wagon te bereiken. Caterpillar bouwde de graafmachine speciaal voor de film. Kosten: $ 750.000,–. Na de opnames belandde de graafmachine in een magazijn van de fabrikant. Redenius belde ze op en Caterpillar zei dat hij de machine gratis kon komen halen.

Vrijwilligers

Het restaureren doet Redenius samen met een team van 20 vrijwilligers. Ze komen jaarlijks twee keer voor een periode van vier dagen bij elkaar. Het is een mooi samenspel; Men zorgt zelf voor vervoer en een slaapplaats. The Ian Fleming Foundation zorgt die dagen voor de innerlijke mens en de materialen die nodig zijn voor de restauratie.

Een deel van de voertuigen en props van The Ian Fleming Foundation zijn nu te zien bij Bond In Motion in het Petersen Automotive Museum. Benieuwd welke voertuigen en props de stichting in beheer heeft? Bezoek de website www.ianflemingfoundation.org.

Goldfinger

De laatste vondst en aanschaf van The Ian Fleming Foundation is de Lockheed van Goldfinger (1964) uit de gelijknamige film. Het gaat helaas enkel om de voorste zijde van de oude kist. Deze zal (en gezien de foto’s moet) gerestaureerd worden.

Dank aan The Drive voor het in het Nederlands beschikbaar stellen van hun originele artikel over The Ian Fleming Foundation. Ook dank aan The Ian Fleming Foundation, en vooral Doug Redenius voor de medewerking en het gebruik van afbeeldingen.

Het bericht The Ian Fleming Foundation: een bijzondere collectie verscheen eerst op James Bond Nederland.

Ik werd er laatst door James Bond Nederland volger van het eerste uur Vanja Codee weer eens aan herinnert. De toerist die we in drie van de zeven Roger Moore James Bond-films zien. Deze heer schrikt toch elke keer weer van Bond zijn verschijning en heeft steevast of een fles wijn of een glas met het rode goedje in zijn hand.

Maar wie is deze telkens schrikkende toerist en in welke scènes en films kan je hem zien? Zijn naam is Victor Tourjanski. Zoon van de gelijknamige Russische regisseur en zelf regieassistent en acteur. Maar hoe kwam hij aan deze figuratierolletjes? Tourjansky was voor The Spy Who Loved Me (1977) regieassistent op Sardinië. En zoals wel vaker krijgen leden van de filmcrew soms een klein rolletje. Denk aan James Bond-producent Michael Wilson of zijn zoon Gregg. Ook Albert Broccoli (producent) en zijn vrouw Dana Broccoli zijn in een film te zien. Ze spelen toerist in Moonraker (1979). Terug naar Toerjanski.

The Spy Who Loved Me (1977)

We komen Victor Toerjanski voor het eerst tegen in The Spy Who Loved Me. Nadat James Bond en Anja Amasova succesvol Naomi en de mannen van Carl Stromberg hebben afgeschut rijden ze het strand van een kustplaatsje in Sardinië op. Uiteraard zijn de strandgasten buitengewoon verbaast. Een daarvan is een man met een wijnfles in zijn hand. De man kijkt eerst naar de Lotus Esprit en daarna naar zijn fles. Het is een heerlijk moment. Maar het wordt nog beter als James Bond zijn raampje opendoet en een vis naar buiten laat vallen!

Moonraker (1979)

Dacht je dat een vis uit het raam al slapstick was dan heb je de scènes met de Bondola in Moonraker nog niet gezien! Als James Bond van een rustig tochtje per gondel in de Venetiaanse wateren geniet wordt hij door mannen van Hugo Drax aangevallen. Gelukkig voor hem is het geen standaard gondel. Met een druk op de knop maakt hij er een speedboot van. Maar dat is in dit spektakelstuk nog niet genoeg! Bij het Piazza San Marco blijkt de gondel ook op land te kunnen. Uiteraard tot schrik van de mensen daar, een hond en een duif. Die duif is trouwens het handelsmerk van regisseur John Glen. Kijk er zijn Bond-films maar eens op na. En wie zit er aan een tafeltje van een fles rode wijn te genieten? Juist; Victor Tourjanski.

For Your Eyes Only (1981)

In Cortina D’Ampezzo, diep in de Italiaanse Alpen ontmoet James Bond zijn contact van Mi6 Luigi Ferrara. Luigi heeft hem van alles te vertellen over Milos Columbo en Aris Kristatos. Op het eerste gezicht lijkt Columbo in For Your Eyes Only de slechterik te zijn. Maar uiteindelijk is het juist Kristatos die achter de A.T.A.C aanzit. Dit positionering apparaat is voor zowel de Britten als de Russen zeer belangrijk. Tijdens een achtervolging door Kristatos zijn mannen vlucht 007 per ski het dal in. Op een gegeven moment komen ze bij een panorama restaurant vol skiers aan. Een van de gasten die verbaast uitkijkt is, je raad het al Victor Tourjanski. Al heeft hij deze keer een glas rode wijn in zijn hand. Waarom de deze standvastige gast in drie James Bond-films opduikt blijft helaas een raadsel. Is hij ook een spion? Tourjanski overleed op 28 maart 2015 in Rome.

Bedankt voor het tippen Vanja!

Het bericht James Bond en de drinkende toerist verscheen eerst op James Bond Nederland.

Hoe het begon

De in 1930 geboren Rémy Julienne heeft een indrukwekkende cv opgebouwd. Hij heeft veel kleine, meestal Franstalige, films en grote internationale blockbusters op zijn naam staan. En het begon allemaal op 2 wielen: de motorcross. Eind jaren 50 werd hij voor het eerst kampioen met het crossen en wist daarmee de interesse te werken van Gol Dalamare: een motorstuntman. Daarmee kwam hij voor het eerst in aanraking met het stuntwerk en de filmwereld. In 1964 en 1966 krijgt hij zijn eerste rollen als stuntman. Hieronder een foto met Dalamare op de motor en Rémy Julienne in de Chevy.

In 1966 komt Dalamare tijdens een tragisch ongeluk om. Rémy Julienne bedenkt zich geen moment en neemt het contract van Dalamare op zich. Julienne wordt fulltime stuntman voor verschillende filmstudio’s. Rémy heeft een doel voor ogen: de beste stuntman worden van de wereld en wil dat Dalamare trots op hem kan zijn. Vele rollen in Franse televisieseries en films passeren de revue. Maar een doorbraak naar het buitenland zat er nog langs niet in. Voor zijn gevoel bleef hij een beetje onderaan de carrièreladder bungelen. Naast het stunten gaat hij zich ook bemoeien met de ontwikkeling van stunts voor de films. En dat brengt hem een nieuw hoofdstuk.

The Italian Job (1969)

Dat Rémy Julienne zich bezighoudt met de voorbereidingen van stunts in de ontwikkelingsfase van films brengt hem onder de aandacht van producent Michael Deeley. Samen met regisseur Peter Collinson is hij bezig met een Engelse productie: The Italian Job. In de voorbereiding spreken Deeley en Collinson een aantal keer met Rémy Julienne. Hij was onder de indruk van Julienne en vertelde later in een interview:

Tijdens onze eerste ontmoeting met Rémy waren Peter (regisseur van de film) en ik verheugd te ontdekken dat hij bereid was om de achtervolgingen naar een nog hoger plan te tillen dan wij ooit hadden verwacht. Dit zorgde ervoor dat delen van het script door hem werden aangepast.

Peter Collinson

Uiteindelijk was Julienne verantwoordelijk voor de voorbereidingen alle stunt met de Mini’s met als hoogtepunt de achtervolging op de daken van Turijn. Rémy Julienne reed zelf in de witte Mini.

Rémy Julienne werd door zijn werk in The Italian Job veel gevraagd. Vooral in reclamefilmpjes. Hij werd bekend in de reclamewereld met een serie filmpjes van nieuwe Renault-modellen. In deze filmpjes werden de auto’s op afstand bestuurd werden door Julienne. Ook de Nederlandse kranten weet hij meermaals te halen. En niet altijd gingen zijn stunts van een leien dakje.

For Your Eyes Only (1981)

Rémy Julienne komt voor het eerst in de James Bond-familie voor de productie van For Your Eyes Only. Regisseur van de film, Bond-veteraan John Glen, was al bij drie eerder films betrokken als regisseur van de second unit. Bij de pre-productie opperde hij om voor de autostunts samen te werken met Rémy Julienne. Glen kende de Fransman van zijn geweldige werk in The Italian Job, waarbij ook John Glen als regisseur was betrokken.

En zo gebeurde het dat Rémy Julienne onder regie van second unit regisseur Arthur Wooster begon aan het filmen van de achtervolging met de Citroën 2CV. Het filmen van de achtervolging en alle stunts namen een aantal weken in beslag. De opnames waren voornamelijk onder regie van Wooster. Naast het team van Julienne nam de meester zelf ook deel aan de stunts. Met een pruik moest hij Melinda Havelock voorstellen in de scène waarbij de felgele Citroën in een klein dorpje op de zijkant beland. John Glen nam de scènes op in het kleine, Griekse dorpje Pagoi op Corfu. Hieronder twee foto’s van Rémy Julienne op locatie, met pruik!

De 2CV werd op aanwijzingen van Rémy Julienne aangepast. De auto werd voorzien van een rolkooi en een sterke motor uit de Citroën GS.

Het team van Rémy Julienne werd ook ingeschakeld voor de opnames in Cortina, Italië. De motoren werden aangepast voor het rijden door de sneeuw. Een van de moeilijkste scènes was de scène waarbij de motorfiets op een bobsleebaan terecht kom, achter een bobslee aan. Deze stunt was onder leiding van stuntman van het eerste uur Bob Simmons. Ondanks alle voorbereidingen ging de stunt geheel mis. De bobslee vloog uit een bocht en buiten de veiligheidszone die ingecalculeerd was. Het gevolg: een van de stuntmannen in de bobslee raakt ernstig gewond en komt later te overlijden.

De motorrijder die de stunts in de sneeuw op zich nam was niemand minder dan de zoon van Rémy Julienne: Dominique. De meest bijzondere stunt is wel waarbij Bond op de ski’s en de achtervolger op de motorfiets op de bobsleebaan belandde.

Octopussy (1983)

For Your Eyes Only bleek een succes voor EON Productions. Het volgende avontuur stond meteen op de planning: Octopussy. John Glen werd aangetrokken voor de regie en de elementen van een achtervolging komen weer terug. Glen besluit om Rémy Julienne bij de productie te betrekken.

Een van de achtervolgingen vind plaats in Udaipur (India), met een voor Westerse begrippen bijzonder vervoer: de tuktuk. De taxi’s werden geschikt gemaakt voor de opnames. Het team van Julienne plaatsten een grotere motor en krachtigere remmen in de tuktuks. Een van de tuktuks werd aan de achterkant verzwaard waardoor het mogelijk was om er een wheelie mee te maken. De opnames bleken een uitdaging. Men was in de miljoenenstad niet gewend dat er zo’n grote productie werd gedraaid. Na drie dagen zaten de opnames en het werk van Rémy Julienne erop.

A View To A Kill (1985)

Het werk van Rémy Julienne viel in de smaak bij de filmmakers. De nieuwe film A View To A Kill werd deels in Parijs werd opgenomen: een thuiswedstrijd voor de stuntman en zijn team. De opnames in Parijs namen twee weken in beslag. De second unit begon met filmen op 30 juli en op 15 augustus was de laatste draaidag. De filmopnames vonden plaats in het hart van toeristisch Parijs: rondom de Eiffeltoren en de rivier de Seine. Het betrof een achtervolging tussen James Bond en MayDay, die kort daarvoor een parachutesprong van de toren maakte. James Bond vordert een Renault 11 taxi en een bijzondere rit volgde.

Alle stunts met de Renault taxi werden voorbereid door Rémy Julienne. John Glen vertelde later in zijn biografie:

Het Engels van Rémy was verschrikkelijk en mijn Frans misschien nog wel erger. Maar we konden goed communiceren met tekeningen. Aan de andere kant was Julienne een deel van de familie geworden en wisten we van elkaar wat we wilden.

Tijdens de voorbereidingen werden de stunts een voor een uitgetekend en daarna door Rémy berekend. Voor een groot deel van de scènes werd gebruik gemaakt van Martin Grace. De stuntman was ondertussen (na 5 films) de vaste stuntman van Roger Moore in de Bond-films. Een aantal stunts deed Julienne zelf, waaronder de scène waarbij het dak van de Renault af werd gereden. Julienne maakte de juiste, berekende, snelheid, dook naar beneden, het dak vloog eraf en daarna kwam hij weer omhoog. Een zeer gevaarlijke stunt en de hele crew was blij dat deze in een opname was gelukt.

Rémy Julienne zette een geweldige stuntreeks neer bij de rivier de Seine, waar James Bond de auto bestuurt die zijn dak verliest en daarna zijn achterkant verliest. Er gebeurt van alles mee, maar toch gaat hij door. Het was een geweldige, grappige toevoeging aan de film.

Michael G. Wilson, producent

Part deux

In het volgende en laatste deel van Rémy Julienne, une legende vertel ik meer over de stunts met de brandweerauto in San Francisco, Licence To Kill (1989), GoldenEye (1995) en de carrière van Rémy na Bond. Eentje die een gitzwarte bladzijde kende.

Het bericht Rémy Julienne: une légende, part un verscheen eerst op James Bond Nederland.

2021 wordt het jaar waarin we ein-de-lijk die nieuwe James Bond-film mogen zien. Eindelijk. Want wat heeft het lang geduurd. Inmiddels staan we al meer dan vijf jaar droog en willen we wel eens weten wat James en Madeleine hebben uitgespookt na hun ritje richting de horizon aan het einde van Spectre (2015).

De toekomst ziet er rooskleuriger uit met een vaccin en de wetenschap dat het tot april nog maar drie maanden duurt. Drie maanden waarin we ons opnieuw kunnen warmlopen voor diezelfde premièredatum, zij het met een ander jaartal erachter.

Het zal deze keer voorzichtiger zijn. Want, zo is maar weer gebleken, niets is zeker. Pas als je met eigen ogen die dots over het scherm ziet rollen en het kippenvel op je armen voelt, pas dan weet je het zeker: dit is de nieuwe James Bond.

Voordat het zover is kunnen we met de jaartallen in ons achterhoofd mooi even terugblikken. Allereerst naar 1971, waar in december van dat jaar Diamonds Are Forever uitkomt. De zevende Bond-film uit de reeks binnen tien jaar tijd… Als je daar met het verstand van nu over nadenkt — om krankzinnig van te worden. Ter vergelijking: tien jaar geleden zaten we middenin het lege gat tussen Quantum of Solace (2008) en Skyfall. Skyfall werd in 2012 de eerstvolgende Bond-film, Spectre in 2015 de tweede en No Time to Die… Goed, je hoeft geen wiskundige te zijn om te zien dat dat een compleet ander verhaal is.

De laatste Bond-film die Sean Connery voor Eon Productions maakte, viert dit jaar zijn gouden jubileum. Een film waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb, ondanks dat het een van mijn eerste Bond-ervaringen moet zijn geweest.

Waar Diamonds Are Forever de plank volledig misslaat, is als waardige opvolger van On Her Majesty’s Secret Service (1969). Wat een persoonlijk verhaal van 007 tegen Blofeld had moeten worden na de moord op Bonds vrouw, verzandt in een komisch stripverhaal. Als we het allemaal niet te serieus nemen, en dat doet de film zelf allerminst, dan is Diamonds Are Forever niets meer dan een kleurrijk kolderavontuur geworden. Het werd de opmaat naar meer lolligheid, die niet, zoals velen zeggen, zijn intrede deed met de komst van Roger Moore, maar met het afscheid van Sean Connery.

Wie ik in de loop der jaren wel ben gaan waarderen, is die gekke Charles Gray als Blofeld. Ergens een totale miscasting als je hem vergelijkt met zijn veel dreigender voorgangers. Maar als je die vergelijking niet maakt, dan past die Britse breedbekkikker als gegoten in een film als Diamonds Are Forever. Hij heeft zijn postuur mee, een hautaine oogopslag en zo’n Nehru jacket staat ’m hartstikke geinig.

Aanvankelijk hadden de filmmakers een heel ander verhaal voor Diamonds Are Forever voor ogen, waarin de tweelingbroer van Goldfinger aantreedt als antagonist. On Her Majesty’s Secret Service was namelijk niet het succes geworden waarop ze hadden gehoopt en met Goldfinger-regisseur Guy Hamilton voor de tweede keer aan het roer, wilden de makers teruggrijpen naar een van hun grootste artistieke en commerciële triomfen tot dan toe.

Gert Fröbe in de titelrol van de gelijknamige film was goed bevallen. De lichte touch van Hamilton viel in de smaak, en de terugkeer van Sean Connery in Diamonds zou het succes van 1964 naar de kroon kunnen steken. Dus bedachten de scenarioschrijvers een tweelingbroer voor Goldfinger (opnieuw gespeeld door Fröbe, anders had het geen zin) die ditmaal geen fetisj had voor goud, maar voor diamanten.

Het idiote idee werd in de prullenbak gegooid nadat producent Cubby Broccoli een nog krankzinniger droom had over een bezoek aan zijn vriend, de kluizenaar Howard Hughes. In Broccoli’s droom bleek dat niet Hughes de touwtjes van zijn imperium in handen had, maar een onbekende megalomaan. Die rol werd gegeven aan aartsvijand Blofeld die ongemerkt het imperium van Hughes-persiflage Willard Whyte bestiert. Ze konden Blofeld immers niet straffeloos negeren nadat hij de vorige keer Bonds kersverse vrouw had gedood. Alhoewel, over Tracy wordt in Diamonds Are Forever met geen woord gerept.

Dan is er nog die andere jubilaris waar een heel ander verhaal wordt verteld: For Your Eyes Only (1981), de twaalfde Bond-film uit de reeks die dit jaar veertig jaar geleden in première ging. Waar Diamonds Are Forever zijn voorganger grotendeels negeert, kan For Your Eyes Only gezien worden als de serieuze opvolger van On Her Majesty’s Secret Service.

Dat begint gelijk al met de pre-titles waarin Bond voor de eerste en enige keer het graf van zijn vermoorde echtgenote bezoekt. Het is net alsof de jaren 70 niet hebben bestaan en Bond een reuzestap van 1969 naar 1981 maakt.

In zijn laatste jaren 70-film, Moonraker (1979), beleeft Bond in de finale een buitenaards avontuur. Hoeveel verder dan dat had hij moeten gaan? In plaats van een bezoek aan Uranus, zetten de filmmakers hun held met beide voeten op de grond, pakken hem zijn gadgets af en moet hij het zien te rooien met zijn boerenverstand.

Hoewel ik Moonraker een heerlijke film vind vanwege de prachtige plaatjes en een majestueuze soundtrack van John Barry, behoort For Your Eyes Only tot een van mijn favoriete Bond-films. Een film die goed past in het rijtje van mijn eerdere favorieten From Russia with Love (1963) en On Her Majesty’s Secret Service, waar een spionnenverhaal wordt verteld en waar het écht weer eens spannend wordt.

In 2017 kort na het overlijden van Roger Moore heb ik mijzelf een plezier gedaan en ben ik For Your Eyes Only in de bioscoop gaan zien. Een film in een bioscoopzaal betekent naast het mooie grote beeld ook reacties uit de zaal. Die waren nogal opvallend. Zo te horen waren er genoeg mensen die of de film nooit eerder hadden gezien of hem al lang weer waren vergeten. Een jonger stel een paar stoelen achter mij begon plots alles lollig te vinden: de kleding van de acteurs, hun haardracht.

Het storende geluid verstomde geheel bij de beklimming in de derde akte van de film. Ineens werd het doodstil in de bioscoopzaal. Toen Bond voor de eerste keer bijna te pletter viel, voelde de zaal met hem mee. Het snijdende touw, de oplossing met de prusikknoop. Dit is altijd een van mijn favoriete scènes uit de gehele Bond-canon geweest. Beter dan deze keer had ik de beklimming nooit ervaren.

Daarna mocht er weer gelachen worden. De eindscène met de Thatchers was voor het eerst ook echt leuk. De zaal reageerde optimaal. Een glunderende defensieminister, de flirtende look-a-like, en daar kwam de grootste troef: Denis Thatcher. Ik vond deze scène altijd teveel van het goede, zeker voor zo’n serieuze Bond-film als For Your Eyes Only. Maar het werkte. Dat hadden John Glen, Richard Maibaum en Michael G. Wilson destijds goed gezien.

Van de kolder in Amsterdam een halve eeuw geleden naar de down-to-earth avonturen van veertig jaar terug — in 1991, 2001 en 2011 bleef het vervolgens stil rond 007 in de bioscoop — verwacht ik in 2021 een geheel ander verhaal.

Rami Malek in vrouwenkleding zal zich beperken tot Bohemian Rhapsody (2018) en een cameo voor Boris Johnson aan het eind van de film is uitgesloten aangezien No Time to Die is geschreven toen Theresa May nog de scepter over het Verenigd Koninkrijk zwaaide. Overigens is May de enige Britse premier die tijdens haar termijn sinds het begin van de filmserie in 1962 geen James Bond-film in première heeft zien gaan. Maar dat is wéér een ander verhaal…

Het bericht Column: Een ander verhaal verscheen eerst op James Bond Nederland.

Jeremy Bulloch begon zijn acteercarrière al op jonge leeftijd. Op vijfjarige leeftijd stond hij al op het schooltoneel. Hij was twaalf toen hij in een reclame voor ontbijtgranen speelde. Op zijn vijftiende was hij te zien in de televisieserie Counter Attack! (1960). In dat jaar en de twee jaar daarvoor speelde Jeremy in twaalf tv en filmproducties. Je kan wel zeggen dat dit de basis voor zijn carrière heeft gevormd.

James Bond

James Bond producent Albert Broccoli was voor zijn tiende James Bond-film The Spy Who Loved Me (1977) naarstig op zoek naar een groot aantal figuranten. Productie designer Ken Adam had namelijk zijn grootste set tot dan toe ontworpen. Men moest er zelfs een speciale studio voor bouwen! In The Spy worden een drietal onderzeeërs gekaapt. Tanker Liparus dient als schuilplaats om de duikboten te verbergen. Jeremy Bulloch speelt de rol van een opvarende A.C Andrews van de Britse HMS Ranger en komt vol in beeld. Helaas overleeft hij de aanval op Stromberg niet.

For Your Eyes Only

Bulloch zijn rol als Smithers in For Your Eyes Only (1981) en Octopussy (1983) spreekt meer tot de verbeelding. Bond krijgt in de eerste film de opdracht op Emile Leopold Locque te identificeren. Als hij bij Q-Branch binnenstapt vraagt hij Smithers;

Smithers, how is the arm?
(Hij staat met een arm in het gips voor een muur met een dummy naast zich.)
Coming along very nicely, thank you sir,
(De arm crushed het hoofd van de dummy.)
That would come in handy…

Octopussy

Bulloch krijgt in Octopussy een wat grotere rol. Eerst zien we Smithers als hij schurk Kamal Kahn per Austin FX4 taxi vanaf de veiling volgt. Kahn is in de veronderstelling dat hij net een peperduur Fabergé ei heeft gekocht. Helaas voor hem is James Bond net iets slimmer en heeft hij het origineel voor een valse verwisseld.

In India test hij in Q zijn workshop een een deur met bijzondere ornamenten. Deze zijn voorzien van ijzeren punten en als een persoon erachter staat vindt hij of zij zijn Waterloo. Had Brad Whitaker daar ook niet iets mee? Oeps, andere film! Bovenstaande video start bij de scènes in Octopussy.

Star Wars

In de Star Wars saga vind je een flink aantal schurken. Hoewel het bij sommigen onduidelijk is of ze het echt wel zijn. Zo kan je twijfelen aan de bedoelingen van Darth Vader en Kylo Ren. Boba Fett, zoon van Jango is wel een echte. Bountyhunter Fett werd in deel V en VI van originele trilogie gespeeld door Jeremy Bulloch.

Ondanks dat Fett amper spreekt weet het personage bij de fans toch indruk te maken. Het is Boba Fett die Han Solo uiteindelijk, in carbonite, aan Jabba the Hutt uitlevert. Als Han, Luke, Chewbacca en Leia samen met droids C-3PO en R2-D2 weten te ontsnappen beland Fett in de Sarlacc pit maar weet dit te overleven. Wist je dat de Nederlander Dickey Beer de stunt waarin Fett in de pit verdwijnt deed? Meerdere stuntmensen raakten gewond, daarop bood Beer zich aan. Hij deed de stunt in een keer goed!

Het bericht Jeremy Bulloch (1945–2020) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.