CinemaCon is een grote internationale filmbeurs waar vele bekende studio’s hun plannen voor het komende jaar toelichten. Zo vertelde Lucasfilm de plek en datum van de jaarlijkse Star Wars Celebration (ze slaan een jaartje over maar komen in 2027 terug in Los Angeles) en hadden Chris Evans (Captain America) en Robert Downey Jr. (Doctor Doom) een onderonsje voor Avengers: Doomsday.

Maar hoe staat de zesentwintigste James Bond-film ervoor? Amazon MGM Studios kon er natuurlijk niet omheen. Zoals ik al zei hebben we nog geen nieuwe Bond. Courtenay Valenti, hoofd van Amazon MGM Studios had eigenlijk amper iets te melden. “We nemen er goed de tijd voor om Bond zo zorgvuldig mogelijk opnieuw aan het grote publiek te introduceren.” Daar moeten we het dus mee doen. Valenti zag er wel de humor van in. Ze kwam het podium op en zei direct dat ze nog geen nieuwe James Bond hebben. Die vraag was dus direct beantwoord.

We nemen er goed de tijd voor om Bond zo zorgvuldig mogelijk opnieuw aan het grote publiek te introduceren.

Kon Courtenay Valenti dan helemaal niets over Bond 26 vertellen? Gelukkig wel, al bleef het meer bij zaken die we al weten. “Wanneer je een van de meest geliefde filmfranchises ter wereld mixt met een team van wereldklasse zet je de toon voor iets bijzonders. Iets wat de Bond-legacy waard is.”

Dat team bestaat uit producenten David Heyman (Harry Potter-films), Amy Pascal (betrokken bij de Sony Bond-films zoals Casino Royale, 2006 en Quantum of Solace uit 2008), regisseur Denis Villeneuve (Dune-trilogie) en scenarioschrijver Steven Knight bekend van Peaky Blinders. Valenti sloot af met de woorden:

Er komt een film aan, wanneer de tijd er rijp voor is hebben we veel meer te vertellen.

Daar moeten we het dus voorlopig mee doen. De zoektocht naar de nieuwe James Bond gaat verder. Men zit zeker niet stil…

Lana Del Rey zingt 007: First Light-titelsong

Corneel had op 25 oktober 2025 gelijk. Hij was erachter gekomen dat Lana Del Rey de titel First Light bij de American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) had geregistreerd. Het nummer, gecomponeerd door James Bond-muzieklegende David Arnold staat wat mij betreft als een huis.

Lana haar heerlijk zwoele stem gecombineerd met Arnold zijn fantastische tunes maken First Light tot een echt James Bond-liedje. Vanavond tijdens de Bafta Game Awards is de gehele titel sequence voor het eerst te zien (update: je ziet de sequence hieronder). 007: First Light verschijnt op 27 mei op PlayStation5, Xbox S/X ,PC en Nintendo Switch 2. Meer 007: First Light via onze overzichtspagina.

Het bericht Bond 26 nieuws, Lana Del Rey zingt niet de titelsong… verscheen eerst op James Bond Nederland.

Daar waar John Barry’s ego de Big Ben oversteeg, is David Arnold altijd het sullige neefje gebleven die iedere keer weer blij was dat hij een muziekje mocht maken voor James Bond. De twee componisten zijn als appels en peren, maar de connectie ‘Bond’ is bij beiden sterk aanwezig. Samen bestrijken ze zestien van de 25 Bond-scores.

Nadat Arnold na Quantum of Solace (2008) voor geen enkele Bond-film meer is gevraagd, bleef hij wel bevriend met de producenten. Waarom ook niet. Er was voor zover bekend nooit een onvertogen woord tussen componist en filmmakers gevallen. Naar eigen zeggen kon Arnold eindelijk weer eens onbevangen naar een nieuwe Bond-film kijken. Dat tekent de echte gentleman.

Een hoger niveau

Op Twitter deed David Arnold zich voor als fervent biscuitjeseter; een minzaam persoon die graag een lolletje trapt en het leven verder niet zo serieus neemt. Op filmscoregebied bleef het langere perioden rustig, voor tv scoorde hij nog het een en ander. Bond was passé voor hem. In het kielzog van regisseur Sam Mendes kwam Thomas Newman, toch van een compleet ander kaliber. De Bond-muziek leek ineens volwassen.

Nu na tien jaar luisteren ben ik een enorm bewonderaar van de Bond-muziek van Newman. De klank van James Bond in Skyfall (2012) en Spectre (2015) reikt naar een hoger niveau. Minder van dik hout. Waarmee ik David Arnold absoluut niet te kort wil doen, maar Thomas Newman is een klasse apart.

Of met Newman de Bond-sound intact is gebleven, is een andere vraag. Met het verstrijken der jaren heeft Casino Royale (2006) als top 3-film plaats moeten maken voor Skyfall, en dat allemaal vanwege de muziek.

David Arnold is terug

Maar nu. David Arnold is weer helemaal terug. Hoewel er over zijn deelname aan Bond 26 nog niets bekend is (over een toekomstige Bond-film is enkel gesproken over ‘een mogelijke startdatum’ van ‘ergens in 2024’), en of daar überhaupt sprake van gaat zijn, maar Arnold is de man die het complete zestigjarige jubileummuziekfeest van 007 op zijn zestigjarige schouders heeft genomen. Had John Barry nog geleefd en in goede doen (zie John Williams), dan had de eer hem toegekomen. Obviously. Arnold is het levende alternatief, dat laatste was wel een voorwaarde voor de organisatie van een feestje.

En een feestje werd het. Veel lof over de optredens, met name die van de originele artiesten (Shirley Bassey, Garbage, Lulu, Hans Zimmer, en dat was het), waarbij vooral het feest der herkenning zegevierde. Judi Dench kondigde de artiesten aan, Nicholas Dodd dirigeerde het orkest. Dat doet hij altijd voor Arnold, de componist kan dat zelf niet, in tegenstelling tot John Barry en Thomas Newman en iedereen daar tussenin die de baton wel wisten te hanteren.

Zo’n concert is niet in een middagje samengesteld. Arnold moet daar lange tijd mee bezig zijn geweest. Het belletje naar Shirley Bassey was zo gepiept, die heeft niet eens een telefoon nodig om zich verstaanbaar te maken. De rest was duwen en trekken. Paul McCartney (geen tijd), Adele (geen zin), Tom Jones (geen idee). Het applaus in de Royal Albert Hall op 4 oktober was er niet minder om. Dit had David Arnold toch maar mooi geregeld.

Dan was er deze maand de reprise van Casino Royale in Concert; opnieuw mocht Arnold een retourtje South Kensington richting de Hall declareren.

Stabiele factor

Ondertussen liep hij rond met een geheim. Een geheim dat hij met pijn en moeite verborgen hield. Vorige week was het nieuws dan daar: zijn Bond-debuut Tomorrow Never Dies (1997) heeft een La-La Land-behandeling ondergaan en is sinds enkele dagen verkrijgbaar op een superdeluxe dubbel-cd. Ondanks dat velen de meeste muziek van deze film na 25 jaar inmiddels in bezit heeft, inclusief tracks die niet op de originele 1-disc uit 1997 staan, is dit toch een mooi toetje voor 2022.

Arnold is de laatste maanden sterker met James Bond verbonden dan de tien jaar daarvoor. Barbara Broccoli doet er verstandig aan om de vijfvoudig Bond-componist aan te trekken voor het debuut van 007 nummer zeven. Ten eerste omdat de Broccoli’s zelf geen verstand van muziek hebben, ten tweede omdat Arnold na al die jaren biscuitjes eten bijna uit elkaar knalt van inspiratie (als ik hem was zou ik alle mogelijke killer-tunes achter de hand houden voor een mogelijke nieuwe Bond-opdracht, want niets is zo belangrijk als 007), ten derde omdat David Arnold een stabiele factor is. De man levert sowieso, des te belangrijker met een nieuwe Bond-acteur die in zijn eerste missie wellicht nog wat wankel op zijn beentjes staat. Een muzikale begeleiding door een oude rot is dan meer dan welkom.

David Arnold is geen John Barry. Daarvoor levert de zestigjarige componist te weinig memorabele thema’s af. Daar waar Barry er drie, vier, vijf per film uit zijn mouw schudde, moet Arnold het er met een beetje geluk met één doen. Maar wat er uit zijn kokertje komt (White Knight, Welcome to Cuba, Night at the Opera) is fenomenaal. Als er iemand is die de Bond-sound begrijpt, is hij het wel. Bovendien is het ook gewoon een aardige jongen. Tag hem in een tweet; David G. Arnold reageert wel.

De Moonraker-tapes

De aankondiging van de hernieuwde soundtrack van Tomorrow Never Dies (Arnolds beste) leverde op social media trouwens nog veel beter nieuws op. John Barry’s Moonraker (1979) is een ondergewaardeerd meesterwerk dat nooit in zijn volle glorie te horen is geweest. Ik was in dezen niet te beroerd om La-La Land nog maar eens een tip te geven. Het zijn niet zozeer David Arnolds Bond-werken waar we naar smachten (Die Another Day (2002) en The World Is Not Enough (1999) kwamen al enkele jaren eerder uit), hoe sympathiek en beter iets dan niets deze geste ook is. Nee, het is John Barry, en met stip op nummer één dus Moonraker dat eenieder door zijn speakers wil laten schallen. Nou, dat gaat na meer dan veertig jaar gebeuren, aldus lieden die daar meer van af schijnen te weten.

Het feit dat de originele Moonraker-tapes onvindbaar zijn, blijkt volgens beterwetenden onjuist. De opnamebanden zijn niet zoek, maar bevinden zich in Parijs, daar waar John Barry in 1979 zijn orkest de pannen van het dak liet spelen in studio Davout. Sterker nog, La-La Land Records had naast Tomorrow Never Dies zowel Licence to Kill (1989) als Moonraker op de rol staan om opnieuw uit te brengen, destijds ter viering van de dertigste en veertigste verjaardag van de films. De pandemie gooide ook hier roet in het eten, want een oude Bond-plaat uitbrengen terwijl alle aandacht naar het noodlijdende No Time to Die (2021) dient te gaan, is not done. Dus werd alles op de lange baan geschoven en, zo wil het verhaal, wordt er voor de nabije toekomst gekeken naar én Licence to Kill én naar Moonraker. Dit is enkel een kwestie van tijd.

Ook David Arnold moet hiermee in zijn nopjes zijn. Want als er iemand van James Bond-muziek houdt, zijn wij het wel.

Stem nu: De James Bond Top 2022

Hij weer terug terug van weggeweest: de James Bond Nederland eindejaarstop! Dit jaar willen we niet alleen weten wat je favoriete films zijn en wie je favoriete James Bond is, maar ook wie je favoriete acteur uit de Benelux is. De stembussen sluiten op dinsdag 20 december. Klik hier om te stemmen!

Het bericht Column: Het jaar van David Arnold verscheen eerst op James Bond Nederland.

De eerste helft

Het openingsnummer was geen verrassing, het bekende Bond-thema van Monty Norman liet ons direct weten dat we in de goede zaal zaten. Presentator Tim Ames, tevens een oudgediende van Q the Music, wist direct een goede sfeer te creëren in de zaal. Hij vertelde over zijn eigen herinneringen toen de band net begon, met zijn typische Britse humor had hij de lachers al gauw op zijn hand. Tim was echter niet de enige presentator, Q the Music werkt al jaren samen met een leuk drietal van Bond-vrouwen: Caroline Bliss (Miss Moneypenny), Caroline Munro (Naomi) en Madeline Smith (Miss Caruso). Samen hadden de dames de grootste lol op het podium en kondigden ze afwisselend de nieuwe nummers aan, vaak met wat achtergrond informatie over de bijbehorende film of componist.

Na de opening volgden Goldfinger en Thunderball. Vooral van de laatste noot van Thunderball was ik diep onder de indruk. Matt Walker wist de laatste noot lang vast te houden en het was een wonder dat hij niet à la Tom Jones bijna flauwviel. Dit jaren 60 geïnspireerde begin werd afgesloten met de Thunderball Suite, een compilatie van drie nummers uit de soundtrack van John Barry (The Spa, The Bomb en Chateau Flight).

Hierna werd er een sprong gemaakt naar het heden met Skyfall, No Time to Die en Writing’s on the Wall. Wederom wist Matt veel indruk te maken, ditmaal met Writing’s on the Wall. Niet omdat hij weer zulke lange uithalen moest maken, maar omdat dit voor de meeste mannen een lastig nummer is. Het nummer van Sam Smith heeft veel hoge noten, maar Matt haalde ze allemaal. Het applaus na afloop duurde dan ook erg lang en verschillende mensen in de zaal gingen staan.

Voor de pauze werd er afgesloten met een suite van On Her Majesty’s Secret Service en The Man with the Golden Gun van Lulu, een nummer dat mij altijd laat swingen in mijn stoel. Mede door de drie elektrische gitaren was dat ditmaal niet anders. Een leuke verrassing was het duet van The Living Daylights. Het nummer van A-ha heeft net als Writings on the Wall veel hoge noten. De keuze om het lied op te splitsen tussen Matt en Kerry Schultz werkte goed. Uiteindelijk eindigde de eerste helft met A View to a Kill en Nobody Does It Better.

De tweede helft

De tweede helft begon met een bijzondere verschijning op het podium. Warren zat onder de veren. Voor het publiek was de hint al snel duidelijk: All these feathers and he still can’t fly en Bond 77 van Marvin Hamlisch waren aan de beurt. Twee nummers die vaak favorieten zijn van Bond-liefhebbers en dat was te merken. In mijn stoel voelde ik mensen meetikken met hun voet of zag ik dat mensen meeknikten met hun hoofd. Even later volgde een bijzonder moment. Het opdragen van Diamonds Are Forever aan Duncan Lang. Duncan overleed tijdens de coronaperiode aan een auto-immuunziekte en het stilstaan bij zijn verlies was een emotioneel moment. Warren Ringham, manager en trompettist, vertelde over Duncan en hoe altijd klaarstond voor Q the Music en zijn vrienden. Het was duidelijk dat zijn verlies voor de band nog steeds voelbaar is.

Verschillende Bond-liedjes kwamen voorbij nadat het meest opmerkelijke nummer aan de beurt was, Dirty Love van Tim Feehan. Het is een onbekend lied, zelfs weinig Bond-liefhebbers zijn op de hoogte van het bestaan ervan. Wat voor nummer is het dan? Het is het nummer dat in de bar wordt gespeeld als James Bond en Pam Bouvier elkaar ontmoeten in Licence to Kill.

Mijn favoriete optredens waren toch wel die van You Know My Name en Another Way to Die. De eerste omdat het een van mijn favoriete Bond-nummers is en het fenomenaal werd gezongen door David D’Andrade. You Know My Name is een verschrikkelijk moeilijk nummer op te zingen en vraagt veel van je stem, om elke noot te halen is een behoorlijke prestatie. Even dacht ik nog dat David de laatste uithaal zou overslaan, want de gitaren speelden door en hij wachtte even, maar hij ging het podium rond en uiteindelijk schreeuwde hij zichzelf loepzuiver naar de laatste uithaal. Dat blijft een heerlijk nummer om naar te luisteren.

De tweede omdat het normaal mijn minst favoriete Bond-nummer is, maar Q the Music wist dat volledig om te draaien. Het origineel bevat een aantal goede elementen, maar toch voelt het nummer altijd onwennig als ik het luister. Het nummer veranderen van een duet naar enkel Kerry deed al wonderen, maar met drie rockende gitaren werd het een goed geheel. Het werd een veel natuurlijkere opvolger van You Know My Name. De laatste ode aan David Arnold volgde met een remix van On Her Majesty’s Secret Service, die hij ooit maakte in samenwerking met de Propellerheads. Wat het extra bijzonder maakte is dat iemand van the Propellerheads op dat moment in de zaal zat.

Het laatste nummer dat werd gespeeld was Licence to Kill van Gladys Knight. Dit was het hoogtepunt van Kerry Schultz. De hele avond zong ze al goed, maar bij dit nummer haalde ze alles uit de kast. Een waardige afsluiter van een geweldige avond.

Mening van andere Bond-fans

Tijdens het uitlopen van de zaal hoorde ik verschillende mensen enthousiast praten. Eenmaal buiten werd dit gevoel bevestigd. Verschillende Bond-liefhebbers waren naar West End gekomen om Q the Music uit te zwaaien. Zo waren onder anderen Ajay Chowdhury, Calvin Dyson en David Lowbridge-Ellis aanwezig. Allen net zo laaiend enthousiast als Corneel en ik. Ook later in de pub hebben we met Dean, Sam, Liam, Debs, Scott, Andrew en Hannah nog erg nagenoten van de muziek. Zoals altijd was het leuk om met iedereen James Bond te ‘vieren’, want zo voelt het vaak wel op zo’n avond.

Conclusie

De laatste Q the Music-show was een zeer waardig afscheid van achttien jaar James Bond-muziek. Maar eerlijk, dit is nog niet helemaal het einde. Warren maakte tijdens de show bekend dat Q the Music nog steeds is te boeken voor evenementen, omdat dat minder financiële risico’s met zich meebrengt. Daar mogen we als Bond-fans blij mee zijn, want het is een feest om naar hun muziek te mogen luisteren.

Verschillende instrumentgroepen werden tijdens de avond uitgelicht. Zo stonden de trompetten en de gitaren regelmatig in de spotlight vooraan op het podium. Mocht je een keer bij een evenement zijn waar Q the Music aanwezig is, dan mag je jezelf gelukkig prijzen. Het is een feest om naar te luisteren.

Wil je meer lezen over onze Londentrip? Binnenkort schrijft Corneel een artikel!

Het bericht De laatste show van Q the Music verscheen eerst op James Bond Nederland.

Muziek in een film moet in de eerste plaats ondersteunend zijn. Het verhaal van de film, het plot, de dialogen, het acteren en de actiescènes is het raamwerk waar een goede Bond-film op steunt. Muziek neemt je mee in de wereld van de film. Het versterkt het gevoel, het roept emotie op. In het beste geval zuigt muziek je mee het verhaal in. In het slechtste geval haalt het je uit de film omdat het afleidt.

Adrenaline met het Bond-thema

James Bond-films rekenen op een aantal muzikale bouwstenen, waarvan hét James Bond-thema het bekendst is. Ontwikkeld door Monty Norman voor Dr. No (1962) en georkestreerd door John Barry voor diezelfde film en vele films daarna. Telkens weer opgepikt door de componisten die tussen en na John Barry kwamen. Telkens klinkt het vertrouwd, maar net weer even anders. Met bongo’s in Dr. No, oriëntaalse orkestratie in You Only Live Twice (1967), rock-klanken in Live and Let Die (1971), electro-invloeden in Tomorrow Never Dies (1997) of de bassen van Hans Zimmer in No Time to Die (2021) blijft het Bond-thema vernieuwen. Maar het heeft echt impact als het thema weerklinkt als er iets heroïsch gebeurt, zoals een speedboot die over een tafel in de Thames vliegt in The World is Not Enough (1999).

Dat is wat het Bond-thema oproept: een heldendaad, een moment waarvan je denkt: inderdaad, dit kan alleen Bond! Het duwt de film vooruit, de adrenaline giert door je lijf. Als het daadkrachtig en weldoordacht wordt gebruikt, levert het de emotie op waar de filmmakers naar zoeken. Mettertijd werd het Bond-thema even herkenbaar, zo niet bekender, als andere opzwepende filmthema’s. Denk maar aan John Williams’ thema voor Superman (1978), het Batman-thema (1989) of het Avengers-thema. Als het Bond-thema wordt weggelaten in Casino Royale (2006) om pas op het einde terug te keren, dan voelt het extra verdiend aan: Bond is nu helemaal Bond. Het is een power-up, ook voor het personage. Denk aan de gondel-achtervolging in Moonraker (1979), of de onthulling van de Aston Martin DB5 in Skyfall (2012).

Titelsongs en variatie

Maar ook andere muziek wordt gebruikt als power-up-moment. Doordat het Bond-thema grotendeels achterwege blijft in Casino Royale, doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als aanvuring. Chris Cornells You Know My Name komt krachtig binnen als Bond met een graafmachine een werkplaats overhoop rijdt of een vliegveld op stelten zet. Ook in andere films doet een instrumentale versie van de titelsong dienst als manier om aandacht te trekken tijdens de actie. The Living Daylights (1987) leunt stevig op het filmthema als Bond vertrekt met het vliegtuig. Goldfinger (1964) krijgt een extra boost met de kenmerkende trompetten. On Her Majesty’s Secret Service (1969) is een masterclass van John Barry in het gebruik van het thema. Mijn favoriet is de opzwepende versie van You Only Live Twice in Fight at Kobe Docks. Bond kan zijn aanvallers met gemak aan, lijkt de muziek te zeggen.

In You Only Live Twice wordt een trager thema omgebogen naar iets snels. Maar het omgekeerde gebeurt ook. Wine with Stacey is een sublieme romantische versie van A View to a Kill (1985). Andere tragere titelsongs worden dan weer voorspelbaarder ingezet tijdens romantische momenten, zoals All Time High in Octopussy (1983) of Writing’s on the Wall in Spectre (2015). Van de meer romantische titelsongs steekt We Have All the Time in the World erbovenuit. Dat thema werd twee keer ingezet om liefde te ondersteunen, in On Her Majesty’s Secret Service en No Time to Die. Of het die tweede keer ook geslaagd was, daar zijn de meningen over verdeeld.

Ondersteunende muziek

Want thema’s zomaar hergebruiken werkt niet altijd. No Time to Die probeert het, maar slaagt er misschien niet helemaal in. Spectre krijgt ook veel kritiek omdat het muziek van Skyfall opnieuw gebruikt. En Skyfall zelf benut het nummer van Adele niet volledig: het is maar één keer te horen als Bond aankomt bij het casino. Gelukkig hoeft niet alle muziek voort te komen uit thema’s. Vooral de laatste jaren wordt er veel filmmuziek geschreven die minder op zichzelf staat en vooral ondersteunend werkt. Denk hierbij aan Tennyson in Skyfall: de spanning neemt toe als Bond door hartje Londen rent. GoldenEye (1995) heeft een soundtrack die ik zelden afspeel, maar de eigenzinnige klanken werken wonderwel in de film.

Dit alles komt samen in Final Ascent, de begeleiding bij de sterfscène van James Bond in No Time to Die. Het is subtiel, maar in de compositie van Hans Zimmer zit een requiem-thema, een instrumentale versie van het nummer van Billie Eilish én flarden van het Bond-thema. Het stuk is minder ‘typisch Bond’ dan de trompetten van Goldfinger of het bombastische van het Bond-thema in al z’n glorie. Maar de muziek doet wat het moet doen: het ondersteunt de scène, het zet de emoties kracht bij, het neemt je mee.

En toch hoop ik voor Bond 26 weer even dat bombastische Bond-thema te horen. Niet de kleine referenties naar een fragment. Gewoon onbeschaamd het thema laten knallen. Want dat is wat Bond onderscheidt van de rest: de reeks heeft een thema dat synoniem is geworden met het personage, met spionnenfilms in het algemeen. Dat is niet veel filmreeksen gegeven.

Het bericht Waarom de muziek van James Bond-films zo belangrijk is verscheen eerst op James Bond Nederland.

Dina Eaton is misschien geen klinkende naam voor Bond-liefhebbers. Toch leidde ze de Bond-films met muziek van David Arnold in goede banen. Als music editor was ze verantwoordelijk voor het synchroniseren en monteren van Arnolds muziek op de juiste momenten in de film. Dat deed Eaton voor 5 Bond-films: Tomorrow Never Dies (1997), The World Is Not Enough (1999), Die Another Day (2002), Casino Royale (2006) en Quantum Of Solace (2008). Timing is daarbij cruciaal: het was Eaton die bijvoorbeeld het Bond-thema precies moest laten gelijklopen met het moment dat Bond met de Q-boot de Thames invliegt in The World Is Not Enough. Een heerlijke adrenalinestoot, maar zonder Dina Eaton was het nog niet half zo krachtig geweest.

Eaton werkte daarbij uiteraard samen met componist David Arnold, maar ook met de verschillende filmmonteurs en regisseurs die de revue passeerden. Met Michael Apted, de regisseur van The World Is Not Enough, werkte ze daarna vaker samen: ze monteerde ook de muziek voor Enough (2002), Amazing Grace (2006) en The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (2010). Een indrukwekkend palmares leverde haar in 2009 de Panalux Craft Award van Women in Film op. Zelf merkte ze daarover op:

Er zullen wel niet veel vrouwen zijn die een prijs in ontvangst namen op de tonen van het James Bond-thema.

Verdere carrière

Dina Eaton begon haar carrière als assistent-monteur voor een aantal kleine Britse films, en assisteerde daarna bij het monteren van Revenge of the Pink Panther (1978). Vervolgens maakte ze de overstap van beeld naar het monteren van de muziek, en werkte wederom als assistent aan The Great Muppet Caper (1981). Bij een tweede film van Jim Henson, The Dark Crystal (1982), werd ze aangesteld als volwaardig music editor. Met de bekende componist Maurice Jarre monteerde ze Top Secret! (1984). Voor Michael Kamen, de componist van Licence To Kill (1989), monteerde Eaton de muziek van Circle of Friends (1994). Andere films waarvoor Dina Eaton de muziek monteerde zijn onder andere Godzilla (1998), Shaft (2000), Hot Fuzz (2007) en Paul (2011).

Eaton was getrouwd met de Britse regisseur Michael Tuchner, die ze leerde kennen terwijl ze aan een van haar eerste films werkte: Mr. Quilp (1974). Ze trouwden in 1987 en bleven samen tot de dood van Tuchner in 2017. Eaton besloot in 2018 met pensioen te gaan, haar laatste film was The Mercy. Ze is in Engeland overleden aan complicaties tijdens een operatie, nadat ze eerder tot tweemaal toe kanker had overleefd. Eaton werd 70 jaar.

Het bericht Dina Eaton (1951–2022) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Minder een poging tot John Barry. Frisser. Een eigen Skyfall-geluid. ‘Volwassener’, pleeg ik mij onbeholpen uit te drukken…

Het is voor een niet-muziekdeskundige lastig om muziek onder woorden te brengen. Als James Bond-deskundige daarentegen ken ik de Bond-muziek van haver tot gort. Een goede muziekscore voor een Bond-film is dan ook van levensbelang.

Inwisselbaar

De bijdrage van Thomas Newman (foto) aan de Bond-films is beperkt. Hij kwam mee in het kielzog van regisseur Sam Mendes. Na Skyfall mocht hij de boel nog een keer kopiëren voor Spectre (2015). Twee soundtracks die nagenoeg inwisselbaar zijn, zij het dat de eerste betere tracks heeft. De klank en kleur is verder exact hetzelfde.

David Arnold had daar op zich qua muziekscore ook een handje van. Veel van zijn werk is inwisselbaar. Met hier en daar wat technorommel voor een quasi modern tintje. Bij zijn (voorlopig) laatste Bond, Quantum of Solace (2008), liet Arnold zich sinds zijn debuut Tomorrow Never Dies (1997) van zijn beste kant horen. Lang niet alle nummers uit Quantum of Solace liggen even prettig in het gehoor, maar een track als Night at the Opera mag een parel worden genoemd.

Zo ook bij Newman, die in zijn sfeerbeschrijvingen beter voor de dag komt dan in zijn actiemuziek. Dat is gewoon een bak herrie. Maar tracks als New Digs, Jellyfish (met name het tweede gedeelte), Someone Usually Dies en Newmans mysterieuze Skyfall, voegen een derde dimensie toe aan de feeërieke beelden van Roger Deakins.

Wereldwonder

Een naam als John Barry, die vele malen garant stond voor onvergetelijke melodieën en de muziekscore, is een wereldwonder dat eens per filmserie voorbijkomt. Die man wist zelfs bij de door zichzelf gecreëerde Bond-sound te differentiëren. Het onbeschrijflijk aantal steengoede thema’s dat hij voor James Bond heeft gecomponeerd, is welhaast een onmenselijke prestatie te noemen. Keer op keer. In totaal elf keer. Uniek.

Onlangs kwam ik tot de schrikbarende conclusie dat ik Casino Royale (2006) toch minder goed vind dan ik dacht. Voornaamste reden: de muziekscore. Ik stoorde mij er opeens aan. Te voorspelbaar misschien. Te weinig afwisseling. En ja, wellicht door het gebrek aan de James Bond Theme. Terwijl áls die track na tweeënhalf uur dan eindelijk klinkt, heb je gelijk het beste einde van een Bond-film ooit in handen. Die laatste scène is juist door de muziek fenomenaal. Maar ja, die eer gaat dan weer naar John Barry (en naar Monty Norman).

Inmiddels schijn ik de film Skyfall te verkiezen boven Casino Royale, omdat die eerste score mij meer doet dan de tweede en ik James Bond na zoveel keer meer op gevoel kijk dan op ratio — ik weet toch al wat er staat te gebeuren. Casino Royale zet ik minder snel op als behang (Bond-fans kennen dit principe ongetwijfeld), Skyfall schuif ik vaker zomaar even in de speler, net als Moonraker (1979) overigens. Voornaamste reden: de voortreffelijke muziek.

Zimmer Frei

Nu is dus Hans Zimmer aan zet om de nieuwe Bond-film No Time To Die naar een hoger plan te tillen.

Hans Zimmer. Niet te geloven eigenlijk. Nooit gedacht dat hij nog eens een Bond-muziekscore zou gaan verzorgen. Hoewel een klasse apart doet hij mij qua voorgangers nog het meest denken aan Thomas Newman; Newmans eerdergenoemde Jellyfish klonk voor mij in eerste instantie als Zimmers Batman.

Zimmer doet dat niet alleen, hij brengt gitarist Johnny Marr mee. En dan is er uiteraard nog piepkuiken Billie Eilish die het themanummer van de nieuwe film verzorgt. Sinds lange tijd (lees: Casino Royale) werken filmcomponist en hippe artiest weer samen. Of Zimmers violen straks daadwerkelijk te horen zijn op de plaat van Billie, zal over niet al te lange tijd blijken. Misschien heeft hij enkel haar thema geleend om ergens in de film enige saamhorigheid te veinzen, zoals Newman dat ook met Sam Smiths Writing’s on the Wall deed.

Hoe dan ook, met de naam Hans Zimmer op de poster voel ik mij al gelijk een stuk zekerder over de kwaliteit van No Time To Die dan met de onbekende Dan Romer in de credits. Hij was toch een van de, voor mij, weinige twijfelgevallen binnen de nieuwe Bond-productie.

Déjà vu

We zullen waarschijnlijk nooit te horen krijgen wat Romer creatief van mening verschilde met de bazen van James Bond. Ik had zelf door beider veelgebruik van elektronische muziek een beetje een Éric Serra-déjà vu, die overigens enkele zeer prettige tracks voor GoldenEye (1995) heeft gecomponeerd. Dat die film een geheel eigen kleur binnen de Bond-films oproept, is grotendeels aan hem te danken.

Het contract met Hans Zimmer levert zonder twijfel een melodieus geheel op; hij is een van de grootste componisten van deze tijd. Of het ook écht als James Bond klinkt, is nog maar de vraag. Thomas Newman heeft bewezen dat dat niet noodzakelijkerwijs nodig is. Het inhuren van David Arnold zou een veilige keuze zijn met minimaal gelijk stand. De keuze voor Dan Romer — die gok was voor mijn gevoel te groot.

Onderga die nieuwe soundtrack straks vooral zelf en oordeel naar eigen gevoel. Zoals dat met muziek werkt, dat geldt ook voor de titelsong: hoe vaker je het hoort, hoe beter het straks binnenkomt in de bioscoop.

Vijfvoudig Grammy-winnaar Billie Eilish krijgt alvast mijn volwaardige steun — wat moet je anders zolang er niets te beoordelen valt? Tot die tijd hebben we bijna zestig jaar waanzinnige James Bond-muziek om terug te luisteren. Gratis muziektip voor februari: Frankie Valli’s Grease uit de gelijknamige film uit 1978. Compleet herontdekt en op repeat. Ik krijg dat nummer maar niet uit m’n hoofd. En dat is absoluut geen straf.

Go Billie. Go!

Het bericht Column: Het belang van een goede muziekscore verscheen eerst op James Bond Nederland.

Inderdaad hij is van ver voor mijn tijd. Zijn hoogtepunten speelden zich af in de jaren ’60 en ’70, terwijl ik zelf van de tachtiger jaren ben. Walker werd geboren in 1943 en werd vooral beroemd met het trio The Walker Brothers. Overigens waren de drie geen broers van elkaar ondanks dat ze dezelfde achternaam hadden.

Embed from Getty Images

The Walker Brothers

The Walker Brothers begonnen met z’n tweeën, maar half jaren ’60 bestond de formatie uit drie. In die tijd werden ze ontdekt en kregen een platenlabel aangeboden bij Philips. De van oorsprong Amerikaanse band verhuisde hierna naar het Verenigd Koninkrijk. In de korte tijd van vier jaar was het trio succesvol en scoorde diverse hits. In 1968 ging de band op tournee door Japan, met onder andere Jimmy Hendrickx en Cat Stevens.

Scott Walker

Na de tournee ging het drietal officieel uit elkaar. Scott ging verder als soloartiest en deed dat niet geheel onverdienstelijk. Hij werkte in korte tijd samen met Burt Bacharach (filmmuziek Casino Royale uit 1967) en Jacques Brel. In een paar jaar tijd verschenen er vier albums met de titel ‘1’, ‘2’, ‘3’ en ‘4’. Na een paar hits begin jaren ’70 kwam de oorspronkelijke Walker Brothers weer bij elkaar, om een paar jaar later wederom weer afscheid van elkaar te nemen. Daarna componeert hij nog een paar keer een hit met onder andere met Billy Ocean.

Embed from Getty Images

Bond, . . . James Bond

En dan komt nog steeds de vraag: wat is de link tussen James Bond en Scott Walker? Het antwoord is: The World Is Not Enough. In 1996 neemt Scott Walker samen met Bob Dylan de soundtrack op van de film To Have And To Hold. Die soundtrack is de reden geweest van David Arnold om hem te benaderen voor de titelsong van de James Bond-film. De titelsong is er ook gekomen, alleen niet in de definitieve versie van de film. De titel van het nummer is Only Myself to Blame.

The World Is Not Enough

Het nummer van Scott Walker mocht dan niet in de film zijn gekomen. Wel is deze terug te vinden op de originele soundtrack van de film, nummer 19. Kortgeleden verscheen bij La La Land Records de twee-disk speciale editie van de film. Daar staat op de tweede CD het nummer ook, maar nog veel leuker: er staat ook een demoversie van David Arnold op!

Luister hieronder naar de versie van Only Myself To Blame gezongen door David Arnold!

Het bericht Liedjesschrijver Scott Walker (1943-2019) overleden verscheen eerst op James Bond Nederland.

Onder het genot van een kop koffie, een roombotercroissant, of wellicht Bond’s eigen toast met Jersey butter en Little Scarlet jam, ben je deze zondag weer helemaal up-to-date.

Er kan weer gestemd worden in de grootste James Bond Poll: de #JamesBondTOP2018

De poll is inmiddels al een week open, maar de teller staat al op zo’n 200 respondenten. En de #JamesBondTOP2018 (promoot de hashtag!) blijft nog drieeënhalve  week open, dus verspreidt en promoot de poll waar dan ook. Op je werk, in de metro, via Facebook, aan je vrienden & familie, zolang het maar een groot succes wordt. En een groot succes begint het stilaan te worden. De opzet is deze keer anders (enkel stemmen op jouw TOP 10 van ‘Beste’ Bond-films), maar gaat deze keer ook internationaal (tweetalige opzet). En dat zien we ook aan de stemmen, want zo’n 50% van de stemmen komt buiten de Benelux. Ook collega-websites als JamesBondBrasil.com pakken het nieuws inmiddels op en doen maar wat graag mee aan het verspreiden van de poll. Daarvoor dank natuurlijk. Hieronder nogmaals de stemknop:

[mks_button size=”large” title=”Stem Direct” style=”rounded” url=”https://www.jamesbond.nl/top-2018/” target=”_self” bg_color=”#bfa75f” txt_color=”#FFFFFF” icon=”” icon_type=”” nofollow=”0″]

Bond 25 script nog steeds in ontwikkeling

Of het nu geduid kan worden als positief of negatief nieuws, de redactie van James Bond Nederland staat niet graag in de schoenen van alleskunner Cary Joji Fukunaga. De Bond 25 regisseur moet flink wat vaart maken om de principal photography datum van 4 maart te halen. Vooral nu blijkt dat het scenario van Bond 25, werktitel Shatterhand, nog steeds niet af is. En dan laat EON Productions ook nog niets los over eventuele cast- en crew-beslissingen. JBN verwacht in elk geval al rond februari meer nieuws te horen over een eventuele op handen zijnde persconferentie. Of….gaan we komende week al iets meer horen over Bond 25? Stay tuned beste lezers….

John Cleese de cabaretier

In zijn nieuwe theatershow The Last Time To See Me Before I Die zou je je kunnen afvragen of hij niet z’n eigen lotsbestemming zit te tarten. Want met zo’n titel, drie ex-vrouwen en een rijk comedy-leven, is er natuurlijk al heel wat materiaal beschikbaar voor memoires. John Cleese, die één keer R én één Q speelde (The World is Not Enough, 1999 en Die Another Day, 2002), doet dat op de planken. Volgend jaar kun je de komiek, acteur én cabaretier namelijk zien in de theaters van Den Bosch en Apeldoorn (respectievelijk 12 en 13 september). Prijzen voor de kaartjes zijn niet voor de poes, vanaf €59,25, maar aangezien Cleese zelf al zinspeelt op z’n naderende einde, mag je dit natuurlijk niet missen.

De teller, voor de #JamesBondTOP2018, staat al op zo’n 200 respondenten!

Dé ultieme soundtrack CD van The World Is Not Enough komende week in de schappen

Och, en nu kwam er deze week wel een heel erg gaaf nieuwtje naar buiten, dat absoluut zal inspireren voor Sinterklaas en Kerst. Het Amerikaanse La-La Land Records brengt komende 27 november namelijk een zeer uitgebreide, extended versie uit van David Arnold’s soundtrack van The World Is Not Enough uit. De film was Arnold’s tweede project in de 007-franchise en wordt volgens velen gezien als een muzikaal hoogtepunt. De gehele track listing is verdeeld over twee CD’s en ook nog niet eerder uitgebracht materiaal zal op de soundtrack te horen zijn. Wees er wel als de kippen bij, want het collectors item gaat niét in de voorverkoop.

En een échte James Bond Poll van marktonderzoekbedrijf Morning Consult

En tot slot nog iets opmerkelijks. Deze week bracht het marktonderzoek bedrijf Morning Consult in samenwerking met The Hollywood Reporter een wel heel opmerkelijk marktonderzoek naar buiten over de grootste film franchises. Ruim 2000 volwassen respondenten namen deel aan de tracking poll. Natuurlijk greep Morning Consult de Bond-franchise aan om de poll in een persbericht naar buiten te brengen. En daarin werd al gauw over diversiteit in Bond-films gerept. Maar de statistische data is zoveel meer interessanter dan dat en JBN zal er komende weken dan ook een artikel aan wijden.

Het bericht JBN Weekoverzicht Week 47 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Oké, strikt genomen kan je Skyfall ook als jubilaris noemen, maar vijf jaar vind ik voor een film nog te kort om al een verjaardagsfeestje te vieren. Ik leg de grens op tien jaar, vraag me niet waarom. En dus kennen we dit jaar (los van het officieuze Casino Royale uit 1967) vier feestvarkens waarvan Tomorrow Never Dies veruit de minste aandacht heeft gekregen. Tijd om de barricades op te gaan voor Pierce Brosnan’s tweede Bond film.

Dat ga ik op dezelfde wijze doen als eerder voor You Only Live Twice en The Living Daylights: door in te zoomen op een klein, specifiek aspect van de film. Bij You Only Live Twice was dat een bijzondere scene (de Shinto huwelijksceremonie) en bij The Living Daylights het acteerspel van nieuwkomer Timothy Dalton. Nu wil ik, beste lezers, graag jullie aandacht voor de muziek van Tomorrow Never Dies, in het bijzonder voor de titelsong. En dan bedoel ik niet dat met een nasale stem gezongen gruwelnummer van Sheryl Crow. Ik bedoel het vergeten feestvarken Surrender van k.d. lang.

Toen componist David Arnold werd gevraagd voor Tomorrow Never Dies, begon hij direct met singer-songwriter David McAlmont en vocalist Don Black (oudgediende in de Bond muziekwereld) samen aan het schrijven van de titelsong. Het werd een nummer dat zowel qua tekst als sound thematisch perfect aansloot op de film. Maar de filmstudio wilde een bekende artiest (en bijbehorende liedjesschrijvers) voor de titelsong. Het nummer dat Arnold had samengesteld werd verbannen naar de aftiteling van de film. Enigszins teleurgesteld besloot Arnold niet zozeer voor de bekendste artiest te kiezen om het nummer genaamd Surrender te laten inzingen, maar voor de artiest met de best passende stem. Dat werd de Canadese countryzangeres k.d. lang.

Dat het nummer van k.d. lang weg werd gebonjourd naar de aftiteling is doodzonde als je het mij vraagt. Surrender bevat alle elementen die een Bond titelsong moet hebben. Die heerlijke blazers waarmee het nummer begint, een donkere en Bassey-achtige stem en een perfecte soundmix van de sixties en nineties. Het is een juweeltje van een Bond song en was vele malen beter geweest als titelsong voor Tomorrow Never Dies. Bekijk maar eens onderstaand YouTube filmpje waarin een fan het nummer van K.D. Lang heeft geplaatst onder de openingstitels van de film.

Het bericht Column: Vergeten feestvarken verscheen eerst op James Bond Nederland.

In een interview met thewrap.com blikt hij terug op zijn samenwerking met Chris Cornell rond de titelsong You Know My Name. En daarin is hij duidelijk; Chris was de enige en juiste keuze om de ruwe nieuwe James Bond, Daniel Craig, extra cachet te geven.

Arnold vertelt dat andere componisten dit in het verleden ook hebben gedaan. “Bij Sir Roger Moore koos men voor een rocknummer van Paul McCartney and Wings dat hiermee duidelijk afstand nam van Connery zijn era. Voor Casino Royale hadden we iets nodig dat totaal anders was dan de popnummers van Tina Turner en Madonna. Daniel’s Bond is grof en daar paste eigenlijk alleen maar het stemgeluid van Chris Cornell bij.”

“We needed someone who could sing the way Daniel acted; It had to be Chris; there was really no one else.”

Nadat men overeen was gekomen dat Cornell de titelsong van Casino Royale ging zingen, vloog hij naar Praag. Daar sprak hij met regisseur Martin Campbell en David Arnold (foto). Men was er al snel uit dat het nummer niet Casino Royale maar You Know My Name moest heten. Dit vanwege het gegeven dat het verhaal veel van James Bond in de film liet zien.

“Wat ik zo goed vind aan Casino Royale is de arrogantie van Bond. We weten allemaal wie James Bond is, daarom vond ik het zo mooi om met dat gegeven te spelen. Want wie is hij nu werkelijk? You Know My Name is eigenlijk een soort waarschuwing; 007 laat niet met zich spelen dus pas op.”

Het duurde tien dagen voordat Cornell het nummer af had. Arnold hoefde er maar een paar dingetjes aan te veranderen. “Naast een geweldige zanger was Chris ook een goede tekstschrijver. Hij heeft het donkere van Bond en het ontoegankelijke prachtig in het nummer verwerkt. Cornell zong dingen die nog niet eerder in een titelsong te horen waren geweest.”

Na elf jaar herinnert Arnold zich het nummer nog goed. Hij noemt You Know My Name één van zijn beste nummers ooit. En blikt terug op een mooie tijd met Cornell.

“Als ik samen met mijn crew James Bond nummers speel sluit ik altijd af met Chris zijn nummer. Ik speel het nummer altijd instrumentaal omdat ik vind dat niemand anders dan Chris het beter doet. Helaas kan niemand het nu meer beter doen dan hij.”

Het bericht David Arnold: Het moest Chris zijn en niemand anders verscheen eerst op James Bond Nederland.