Even later doet hij eenzelfde trucje door een nep-achtergrond achter Rosa Klebb te zetten (op het moment dat Klebb zit, en Kronsteen staat). Heel inventief, voor de weinige filmrollen die voor FRWL zijn geschoten.

Het écht goede aan FRWL vind ik persoonlijk nog steeds het thriller-plot, het pure spionage-element. En enkel deze Bond-film (misschien ook TLD) weet de kijker vanaf het begin wat het plot is van de schurken-club. Als kijker weet iedereen wat S.P.E.C.T.R.E., Blofeld, Klebb en Grant van plan zijn: MI6 en vooral Bond een loer draaien. Dus als kijker weet je ook dat James Bond 007 niks weet van dat smerige plot.

Dát is de kwaliteit van deze Bond-film: Dat uiterst smerige plot. Het zit zo goed in elkaar, en het is wellicht het meest persoonlijke/gemene wraak-plot ooit voor de duur van een hele film.

Voor alle andere Bond-films is het plot meer in omgekeerde volgorde geschreven: Wij weten wat Bond van plan is, maar de uiteindelijke ‘dirty scheme’ blijft langer over aan onze verbeelding. Ergens hoop ik dus, dat Bond 25 (werktitel: “Shatterhand”) hier ook weer een beetje lering uit trekt.