De onzichtbare auto is geen fictie maar wel degelijk haalbaar. Het probleem was eerder dat ondanks dat Q het principe uitlegde het niet werd opgepikt (of geloofd) door het publiek. Ook hier hebben de producers zich laten overvleugelen, krijg je het idee.

Het IJspaleis was vooral mooi, maar er ging geen dreiging vanuit, zoals de vulkaan in You Only Live Twice. Het script van menig Bond film blijft een zwak punt, deels door de wijze waarop de Bond films geproduceerd worden.

Een film als The Guns of Navarone (1961) bevatte ook de nodige onzin, maar zonder dat het als storend werd ervaren – de film was een en al avontuur. Hier werd de gouden (script)standaard voor een avonturenfilm gehanteerd waarbij de klassieke missie-structuur wordt gevolgd. Ik dacht dat de Bond films ook de pretentie van avonturenfilms hadden, maar daarvoor zijn het vaak te los aan elkaar hangende scenes. Het is actie en opwindend, maar elke Bond film is niet echt een avontuur. En zijn ze altijd echt spannend… qua verhaal!?

Hoewel de film trouwens ook genoeg memorabele scenes bevat overleefde regisseur Lee Tamahori het ‘avontuur’ in ieder geval niet. Ik herinner mij nog de tamelijk vreemde keuze van de producers voor hem gezien zijn bescheiden regie-cv. Voor het schrijvers-duo was het de tweede Bond film. Ze waren blijkbaar nog niet met beide benen weer op de grond na hun eerste Bond ‘avontuur’. En ook dat pakte voor Tamahori wat betreurenswaardig uit.