Je laatste alinea:

De verhalen van Fleming zijn inderdaad al een tijd op. Iets baanbrekends verzinnen in de wereld van CGI en Visual Effects is zeker niet gemakkelijk. Vroeger was dat er allemaal niet en was je baanbrekend met een barrel roll over een Thaise rivier. Met bizar geluidseffect uiteraard. Het werd echt gedaan. En dat is iets wat de JB films kenmerkt. Al zie je bij Craig steeds meer en meer CGI. Jammer…

Inderdaad, hij heeft een aantal mooie producties gemaakt. Afwachten wat er bij EON House gaat gebeuren…

Het is opvallend dat elders op internet Daniel Craig nu door de fans als boosdoener wordt gezien. Ik zie daar geen reden voor. Ik houd het erop dat na de vertraging die Danny Boyle teweeg bracht EON in paniek zich verkeken heeft in de hoeveelheid tijd die nodig is om de trein weer op de rails te krijgen. (Sony zou roepen “doe maar een wagon minder”). En zoals altijd heeft JBN hier vandaag als een van de eersten het laatste nieuws dat de vertraging ontstaat doordat geheel onverwachts een nieuwe schrijver op het script is gezet. Door toch maar niet met Paul Haggis in zee te gaan, lijkt EON het zekere voor het onzekere te nemen.

Met het productieproces van films in het algemeen is tegenwoordig wel het nodige aan de hand. In het verre verleden was EON in staat grote producties als The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979) met slechts twee jaar tussenruimte uit te brengen. En weer twee jaar later kwam in 1981 For Your Eyes Only al weer in de bioscoop.

Dat ze destijds aan meerdere producties gelijktijdig werkten is niet waarschijnlijk, want zowel The Spy als Moonraker hadden dezelfde schrijvers en regisseur. Dat zij aan twee van die enorme films gelijktijdig werkten ligt niet voor de hand. Mogelijk dat de veel lagere budgetten destijds er toe leidden dat het geld voor een nieuwe film sneller beschikbaar was en daardoor ook eerder met de volgende productie kon worden begonnen. Ook hield men er toen misschien rekening mee dat het succes elk moment afgelopen kon zijn en probeerden ze het vuurtje vooral aan de gang te houden.

Toch blijft het verschil in werkwijze en output in het verleden en het heden boeien. Internet Movie Data Base (IMDb) vermeldt bij For Your Eyes Only, die EON in 1981 als derde film in zes jaar tijd uitbracht, een bescheiden aantal medewerkers – althans in vergelijk met de laatste film Spectre. In vergelijk met Spectre valt de rij medewerkers in 1981 zelfs in het niet! Ook als we de tekst “Crew verified as complete” op IMDb met een korreltje zout nemen, is het verschil in aantal medewerkers vroeger en nu overweldigend.

Voor een belangrijk deel komt het verschil op conto van de Visual Effects / Animation afdelingen waar geen moderne film tegenwoordig omheen schijnt te kunnen. Bij Skyfall waren deze afdelingen verantwoordelijk voor maar liefst 42 procent van het totaal aantal medewerkers. En net als overal in de samenleving is ook in de filmindustrie de overhead natuurlijk enorm toegenomen. Maar daarmee is het moeizamere proces waarmee films in vergelijk met vroeger tegenwoordig tot stand lijken te komen nog niet helemaal verklaard. Zeker als we ons realiseren dat ten tijd van The Spy en Moonraker de medewerkers van EON nog niet eens over een mobiele telefoon, laat staan e-mail, beschikten… Je vraagt je af hoe ze het destijds allemaal voor elkaar kregen – binnen twee jaar.

Een andere factor waardoor films vertraging oplopen is, inderdaad, dat akelige script dat cast en crew nu eenmaal nodig hebben. Dit meest onvoorspelbare facet van elke speelfilm speelt keer op keer een kwalijke rol in het sowieso al niet makkelijke productieproces. Werd een script vroeger door een of twee personen geschreven, tegenwoordig zijn vier tot zes schrijvers niet ongebruikelijk. De kwaliteit van de schrijvers wordt minder óf het wordt voor de schrijvers steeds moeilijker om tegenwoordig nog iets origineels te bedenken.