Nadat het circus weer vertrokken is uit Noorwegen zullen de plaatselijke bakker en groenteman die de cast en crew van foerage hebben voorzien van de extra omzet waarschijnlijk hun winkel kunnen verbouwen.

In 1976 bracht A Bridge Too Far in Deventer vijf miljoen in het laadje van de destijds zieltogende gemeente. Het stelde menig detaillist in staat dat najaar meer aan onderhoud te doen dan alleen de winterschilder langs te laten komen. Geen wonder dat een aantal jaren terug Friese politici actie voerden om James Bond hun kant op te krijgen…
By the way, in 2020 komt er een making of van bovengenoemde oorlogsfilm online. Het betreft nooit eerder vertoond beeldmateriaal.

Production Design van A Bridge Too Far deed overigens Terence Marsh die ook het ontwerp deed voor The Hunt for Red October waarin Sean Connery liet zien dat er ook na Bond leven was. “Onze” Vic Armstrong was assistant stunt arranger bij A Bridge Too Far en landgenoot Dickey Beer startte zijn stunt carriere zelfs in Deventer en zien we later terug bij Tomorrow Never Dies als stunt supervisor en in A View to a Kill als stunt coordinator van de snow ski unit.

Ik zie dat Bond 25-director of photography Linus Sandgren voor het laatst in 2014 met de digitale Arri Alexa werkte. Voor landgenoot Hoyte van Hoytema gaf juist het gebruik van 35mm film aan Spectre de romantische kwaliteit, textuur en uitstraling die hij voor Bond nodig achtte.
Film heeft kwaliteiten die soms nog steeds ontbreken bij digitaal zoals diepte, terwijl het harde uiterlijk van digitaal onbedoeld een soort extra scherpte toevoegt, vond Hoyte. Daarnaast hadden de digitale opnamen op de daken in Instanbul in Skyfall in 2012 nog te lijden onder het harde zonlicht. Maar met de ontwikkeling van de camera’s zijn we inmiddels een paar jaar verder.

Digital heeft ook voordelen. Bij film zijn de dailies (het beeldmateriaal van de vorige dag) pas de volgende ochtend beschikbaar voor beoordeling. Digitale opnamen zijn on set direct te bekijken in een veel hogere kwaliteit dan die van de gangbare video assist. Ook de geplande LED-projectie achtergronden die steeds meer worden toegepast bij bioscoopfilms in plaats van greenscreen zijn meteen ‘ín-camera’ te beoordelen. Overigens geldt dit ook voor opnamen van miniatures. Ik hoop dat ze daarmee in Bond 25 weer eens enthousiast gaan uitpakken. Het is precies 40 jaar geleden dat Derek Meddings in Moonraker liet zien dat we helemaal geen CGI nodig hebben.

Digital werkt wel ietsje vlotter dan film en dat is met de gebruikelijk korte productietijd bij Bond mooi meegenomen, zullen de producers redeneren. Het laatste wat de geplaagde jubileum uitgave immers nog kan gebruiken is uitstel van de première.

Dat laatste treft dus wel de The Rhythmn Section, zoals we bovenstaand lezen. De echte reden voor uitstel is voor ons moeilijk te achterhalen, maar dat de film belangrijk is voor EON en Paramount is wel duidelijk. Eindelijk een strategisch interessant project voor EON naast de Bond serie, denk ik.

En inderdaad, al weer een grote filmcomponist die ons ontvalt. Met Yentl en Summer of 42 liet Michel Legrand zien hoe filmnoten horen te klinken.