A View To A Kill had nog wel iets lager uit mogen komen. Van alle kanten een onbegrijpelijke productie met een score van slechts 40 procent op roten tomatoes. Metaalmoeheid in alle departementen bij EON moet hier debet aan zijn geweest. Ook de opmerking van Twan dat de producers elke keer verkrampten als het einde van een Bond-acteur op handen was, lijkt hout te snijden. Ze gaven Moore het voordeel van de twijfel tegen beter weten in, en dat werkt mogelijk onvoldoende enthousiasmerend.

Het excessieve geweld (Moore had de ogen meer dicht dan open) en de idiote keuze voor de doorgedraaide Grace Jones deden voor mij de deur dicht. Het script is van Richard Maibaum en Michael G. Wilson. In hoeverre Wilson van invloed is geweest op een aantal mindere scripts in die periode blijft gissen.

Van Tomorrow Never Dies staat me vooral de Britse acteur Jonathan Pryce bij. “Een beangstigend echte schurk”, vat Twan het treffend samen. Maar ook hier krijgt het verhaal zelf verder weinig bijval van het grote publiek. Bond heeft het erg leuk met de Chinese superster Michelle Yeoh als de agente Wai Lin. Wat Twan als Bonds evenknie ziet (terecht, denk ik) zie ik voor het verhaal wel als een zwak punt. De gezellige scene op de motor is zelfs tamelijk zwakzinnig! Voor iemand die met de luchtkastelen van Ken Adam opgroeide, begint mijn interesse voor de Bond franchise hier toch wel deuken op te lopen. De knotsgekke scheurpartij in een Duitse parkeergarage is voor mij duidelijk over de top. Het eindschot in de etalage van een dikke geldschieter voor de film levert wel een glimlach op.

Production Designer van Tomorrow Never Dies is Allan Cameron. Peter Lamont had het in 1997 te druk met het laten afzinken van Camerons Titanic, maar of hij meer had weten te maken van een tamelijk fantasieloze stealth boat… Well, goed beschouwd behoort het ding ook aardig ‘onzichtbaar’ te zijn natuurlijk. Voor een Bond film is het allemaal te weinig. Trouwens zijn het niet de producers die telkens roepen ‘put the money on the screen’. En dan kiezen ze voor een stealth boat… waarvan het interieur ook nog een vreselijk fantasieloos rommeltje is (op de draaiende mol na).

Dat Quantum Of Solace iets hoger scoort zal ook met de meer recente verschijningsdatum te maken hebben. De keus voor Mathieu Amalric als schurk (!!) is misschien goed voor de Franse markt geweest.
De openingsscene kan me tot op de dag van vandaag verbazen. De afwisseling tussen shots vanuit de heli boven het water met die in de tunnel is niet echt wat je in een dure Hollywood productie verwacht. Misschien leuk voor in een muziekclip.
De roekeloos gemonteerde actiescènes in de tunnel wekt bij mij de indruk dat ze het niet helemaal goed aan elkaar kregen in de cutting room. Bijzonder fascinerend om te zien, dat wel. Het probleem lag mogelijk al op de ontwerptafel, bij de schrijvers. Behalve rechtuit kun je niet zo veel bokkesprongen maken in een tunnel. Maar in QoS staat de wagen van Bond op volle snelheid op een gegeven moment doodleuk overdwars! En dan? Nou niks. Na de beeldlas rijdt hij weer rechtuit…

Het schrijversgilde staakte ook nog wat het plezier bij cast en crew er niet groter op gemaakt zal hebben. Forster en Craig waren gedwongen zelf het script af te maken wat op zich best knap is want het vraagt op zulke momenten echt het uiterste van ze. Normaliter zien ze het in de sector mét script na twintig draaidagen al niet meer zitten.

Na drie jaar de Bondfilms nog eens opnieuw beoordelen is altijd een goed idee. Alleen de introductiescene van Gemma Arterton in QoS wordt er dan ook niet beter op. Ik kon haar talent in latere films wel waarderen. Misschien toch een regiefoutje van Forster geweest in QoS.

Ik heb het hier al eerder gememoreerd. Het grote budget spat niet van het scherm af qua decors. Behalve dat Ken Adam node wordt gemist krijgen decors ook geen interessante ‘rol’ meer in de latere films. Ik weet nog dat ik dolenthousiast was toen ik hoorde van de Paranal Observatory Telescope als locatie in QoS. Wel, wat hebben ze ermee gedaan in het verhaal? Nop!

Wat was het verhaal trouwens ook al weer. Oops, al weer iets met olievelden. Wanneer leren scriptschrijvers nu eens dat olie en computers geen interessante filmthema’s zijn? Niettemin had QoS visueel fantasierijke momenten en een aparte sfeer.

Financieel heeft QoS het niet slecht gedaan. En uiteraard gunnen we dat EON van harte!