Thunderball uit 1965 is mogelijk een van de eerste Bond films geweest die ik als klein jochie op de zaterdagavond op het Duitse ARD zag. Vanaf dat moment besloot ik Hilversum al niet meer serieus te nemen 🙂

De film heeft alle ingrediënten die je van een goede Bond film mag verwachten. Alleen het onderwatergedoe, wat een enorme aufwand voor de productie betekende, levert eigenlijk te weinig op, ook al door het onduidelijke gedoe die onderwaterscenes vaak met zich meebrengen.
Op de negende plaats staat hij hier hoger dan in mijn lijst. Misschien omdat het de film is die ik het minst vaak gezien heb. Neemt niet weg dat het een lekkere ouderwetse, onderhoudende Connery film is. Toch maar eens op zoek gaan naar de DVD in de kast.

Spectre op nummer 8 hier wordt vaak tegen Skyfall afgezet. Het enorme financiële succes van Skyfall heeft ongetwijfeld te maken met de enorme ophef rond het 50 jarig bestaan van de franchise. Kan niet anders dan dat Marketing nu iets soortgelijks aan het uitbroeden is om het heugelijke feit van de 25ste film in de serie ook flink uit te melken.

De afgelopen 15 jaar zijn we met het beoordelen van de Bond films tegen een aardig probleem opgelopen, althans zo voel ik het. Met internet ben je van te voren al van veel te veel in- en outs van de productie op de hoogte om in de bioscoop nog onbevangen een oordeel te hebben over het eindresultaat. Beoordeling op het ‘eerste gezicht’ is er in de bioscoop in ieder geval niet meer bij.
Misschien dat een ander daar geen last van heeft, maar bij mij is het een behoorlijk storende factor geworden, zo erg zelfs dat echt genieten van de film, en het beoordelen van de film in de zin van hoe vaak word ik door de makers verrast, een schier onmogelijke opgave is geworden.
Als filmmaker interpreteer ik zelf misschien ook meer dan anderen de making of’s, trailers en de informatie op deze fraaie JBN fan site. De verrassing gaat er ondertussen in zekere zin wel wat van af. Een nieuwe Bond film ‘ontdekken’ zoals we vroeger in de jaren zestig en zeventig een film in de bioscoop beleefden, is daardoor minder goed mogelijk geworden – en dat is wel jammer. (Daar is wel een oplossing voor te bedenken, maar of ons dat het komende jaar gaat lukken 🙂

Spectre gaat voor mijn gevoel op ‘makkelijk’. Het verhaal boeit niet echt, decors krijgen geen interessante settings, of worden zonder noemenswaardige introductie alleen al voor een plaats in het Guinness World Records book for the Largest Film Stunt Explosion Ever in het script geschreven (!) En de Rome car race verdenk ik daar ook een beetje van.

De wat te ver doorgedraaide color grading, de duidelijke mis-casting van Franz Oberhauser en de slechte oneliners (die bepaald niet meer het niveau hebben van “No, Mr Bond, I expect you to die”) doen de deur dicht. Ook wat mij betreft staat de film daarom te hoog in de lijst.

En ben ik de enige die vind dat Daniel Craig misschien meer echte emoties moet tonen?
Hij heeft zijn vrouw onlangs moeten beloven om in Bond 25 zelf minder stunts te gaan doen. Door een paar weken minder met stunt coordinator Lee Morrison over de mat te rollen, blijft er voor Craig meer tijd over om voor zijn zwanenzang het acteren op een wat interessanter niveau te brengen. En hopelijk gaat het werk van het duo Purvis & Wade daaraan ook bijdragen.