Aaron Taylor-Johnson, Tom Holland en ook Idris Elba; ze hoopten er stiekem allemaal op. Ook zij hadden geen idee dat dit hen boven het hoofd hing.

De aanval werd voorzichtig links vanuit het midden ingezet en haalde via de rechterkant in. Een onverwachte opmars die onstuitbaar bleek. Spelshows, TikTok-filmpjes, het ontwijken van explosieven, met zijn hoofd in een doos. We konden er geen genoeg van krijgen en hijzelf had er ook schik in. En dat is precies wat we willen van onze nieuwe 007: een man die plezier heeft in zijn werk. Eentje met een stralend witte glimlach met af en toe een seksistische grap maar toch altijd met een serieuze ondertoon.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Rob Jetten (@jettenrob)

De nieuwe James Bond mag nu zijn eigen team samenstellen. Wordt het Bontenbal of Wilders als de nieuwe Q? Timmermans heeft zijn eigen glazen ingegooid, want hem was als de senior van het gezelschap eerder de rol van M toebedeeld. Voor Moneypenny komen we waarschijnlijk uit bij de VVD, BBB mag de femme fatale leveren.

Het is fijn dat er nu eindelijk schot komt in de zaak, al is het streven om vóór de kerst met een nieuwe film te komen nagenoeg nihil. Niet iedereen kan zich namelijk direct vinden in zijn rol. En het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze net iets langer blijven zitten dan George Lazenby ooit deed. Stel je voor! Dan zitten we binnen de kortste keren wéér met de gebakken peren!

Net iets te politiek incorrect

Maar ook, zoals bij elke nieuwe James Bond het geval is: hij moet groeien in zijn rol. Dat niet iedereen hem kan waarderen, dat staat bij voorbaat vast. De Connery-fans moesten niets weten van Roger Moore, en andersom was dat net zo. Hele bevolkingsgroepen lieten de films met Daniel Craig links liggen en toch werd hij als succesvol gezien.

Jetten zal zijn publiek uiteindelijk wel vinden. Als hij vooral maar bij zichzelf blijft, daarom werd er immers massaal op hem gestemd. Prima als hij zich soms net iets te lollig of juist iets te politiek incorrect opstelt, het is immers maar een rol. Een rol waarbij je soms onorthodoxe maatregelen moet nemen. Het heeft echter geen enkele zin om Timothy Dalton of Pierce Brosnan te kopiëren, die hebben we lang en breed gehad, hij zal écht zijn eigen koers moeten gaan varen.

Nu we vier jaar na het afsluiten van het tijdperk-Daniel Craig eindelijk weten wie de nieuwe man wordt (nooit eerder zaten we zo lang in spanning) kan scenarioschrijver Steven Knight zich toespitsen op de persoon Jetten.

Zo kent Rob Jetten alle Disney-liedjes uit zijn hoofd – in de originele versie! – waardoor zijn kennis van de Engelse taal (zonder zachte ‘g’) fenomenaal is. Zijn favoriet is I Just Can’t Wait to Be King uit The Lion King (1994). Heigh-Ho uit Snow White (1937) is een guilty pleasure die hij officieel enkel onder de douche pleegt te zingen; vanuit de D66-wandelgangen klinken echter andere geluiden…

Qua schietkunsten zit het ook wel snor met de nieuwe leider. In zijn tienerjaren speelde hij GoldenEye 007 op de Nintendo meerdere malen uit in 00 Agent-mode, inclusief de bonuslevels! Daar kon een jonge Jesse Klaver enkel van dromen.

“Het kan wél!”

Met het aantreden van Rob Jetten ziet de toekomst van James Bond er na al die onzekere jaren weer rooskleurig uit. Als fervent hardloper streeft hij ernaar weer iedere twee jaar een huzarenstukje van formaat op de mat te leggen, een nieuwe film dus. Wat in zijn voordeel speelt, is zijn toekomstvisie. In een val als Quantum of Solace (2008), dat in rap tempo moest opboksen tegen een sublieme voorganger, zal hij niet lopen. Een verhaal als Spectre (2015), waarin alle losse eindjes in een onwaarschijnlijk scenario werden samen gebreid, zal hem niet overkomen.

Tegelijkertijd komt er een wet waarin La-La Land Records verplicht wordt alle nooit eerder uitgebrachte Bond-soundtracks op cd te branden en krijgen ook de Bond-films met Lazenby, Moore, Dalton en Brosnan een super-de-luxe 4K-release. Ja, wie zulke beloftes in zijn verkiezingsprogramma opneemt, is op voorhand een winnaar.

Na de aftiteling van No Time to Die (2021) en de mineur die er heerste, was het Rob Jetten die riep: “Het kan wél!” Als er íemand geloofde in de terugkeer van James Bond, was hij het. En hij kreeg gelijk. Liever had hij het in 2023 gedaan, maar toen had hij die slogan nog niet verzonnen. Bij nader inzien blijkt bij dit piekmoment alles op zijn plaats te vallen. Dat is altijd bij winnaars, bij nader inzien kún je ze geen ongelijk geven. Om met Elliot Carver te spreken:

The distance between insanity and genius is measured only by success.

Het blijft overigens niet alleen bij James Bond. Er gaan ook sterke geruchten rond dat hij Tom Cruise opvolgt als Ethan Hunt, dat hij een jongere versie van Indiana Jones gestalte gaat geven en zelfs genoemd wordt in een dubbelrol als Superman én Batman in één film. Succes verzekerd!

Wij kunnen ons in die tussentijd weer opmaken voor maandenlange campagnes en oeverloze debatten, want met dit scenario zal Nederland opnieuw op zoek moeten naar een nieuwe premier.

Het bericht Column: Premier Bond verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de laatste Bond-film No Time to Die (2021) zagen we voor de zoveelste keer dat Bond liever de motor pakt dan de auto. In Quantum Of Solace (2008) en Skyfall (2012) werd de motor ingezet als ultiem redmiddel, en in de laatste film werd de motor zelfs tot tweemaal toe bereden, door Bond én schurken.

En als Bond de auto neemt, dan zien we vaak niet meer hóé goed 007 kan autorijden; heel anders in vergelijking met Mission: Impossible, waar andermaal wordt ingezoomd op het extreme schakelwerk van ‘vriend’ Ethan Hunt. Los van dat wordt skydiven al lang niet meer écht uitgevoerd op grote hoogten (zie Quantum of Solace) en bleek Daniel Craig zélf een gruwelijke hekel te hebben aan wintersport. We hebben ‘m immers nog nooit zien skiën of snowboarden. Nee, de actievolle momenten in recente Bond-films zijn eerder routinematig herhaalwerk, zonder ooit echt inventief en trendsettend te zijn.

Misschien zijn er teveel Bond-films geproduceerd, zodat je op het vlak van actie en stunts niet meer origineel kúnt zijn? Een perfect voorbeeld van de wet van de remmende voorsprong? Ik geloof er niks van. Er zijn nog steeds genoeg dingen te bedenken die Bond op het randje van de dood kunnen brengen (nee, hem niet opnieuw ombrengen graag).

Hebben we James al eens plaats zien nemen in een endurance raceauto? Le Mans of zelfs Formule 1? Doe het gewoon eens, vooral nu autosport gigantisch populair is! Of wat te denken van stuntskiën, ook wel free skiing of extreme skiing genoemd. Red Bull Sports sponsort genoeg ultragevaarlijke initiatieven op dit vlak; YouTube staat vol met voorbeelden. Vaak dragen deze stuntskiërs wingsuits, zodat ze op grote hoogten tijdens het skiën ook nog eens Batman kunnen spelen. 

Inmiddels is door bedrijven als SpaceX ruimtevaart ook iets cools geworden. Tom Cruise zou zelfs een keer naar het International Space Station afreizen. Het idee alleen al, dat een echte stuntastronaut James Bond speelt en een bom demonteert aan de buitenkant van het ISS, moet mindblowing zijn en kan James Bond weer op de kaart zetten. En tussendoor laat hij even zien dat hij, eenmaal geland op aarde, uitstekend kan tennissen of poloën (ook al is voorafgaand aan de wedstrijd Bond vergiftigd).   

Het verhaal

En dan komen we meteen uit bij het belangrijkste element van een James Bond-film. Een element dat mijns inziens nog veel belangrijker is dan de keuze voor een nieuwe Bond acteur of regisseur: het verhaal. Alle productieplanning begint bij een aantrekkelijk geschreven scenario waarin de contouren van een unieke missie met dito sfeer zichtbaar worden.

De actualiteit speelt hierin een belangrijke rol. Er zijn in deze veranderende wereld genoeg aanknopingspunten voor een betekenisvol verhaal. Inspiratie te over, vooral als je naar de getroebleerde status van het Westen kijkt. Met de Palestijns-Israëlischeoorlog, de Russische invasie in Oekraïne en oplopende spanningen in de Oost-Chinese en Zuid-Chinese Zee nabij Taiwan in het vizier, zijn er genoeg situaties te bedenken waarin 007 een rol kan spelen. Geestelijk vader Ian Fleming zou zélf een spreekwoordelijke moord doen voor al deze onheil en zou er mateloos door geïnspireerd worden.

Geloofwaardigheid

Belangrijker nog is de logica van het verhaal. Sommige situaties in recente Bond-films worden als onlogisch gezien. Dat de haat van een stiefbroer jegens Bond een facilitator kan zijn voor een succesvolle carrière als CEO van SPECTRE is verre van geloofwaardig. Of een Bond girl die tot het laatst James aan het lijntje houdt over haar eigen kind: “He is not yours!”, zegt Madeleine tegen Bond in haar Noorse bungalow waar voornamelijk Frans wordt gesproken. Teveel van dit soort momenten komen voort uit verkeerde inspiratie. Inspiratie uit comic book-films bijvoorbeeld, waarin teveel buitenaards drama, zoals de dood van Wolverine of Iron Man, als een rode draad door het verhaal lopen. Neem jezelf niet al te serieus bij het schrijven van een scenario of verhaal, en durf de missie van geheim agent 007 weer eens bovenaan de agenda te zetten. 

Helaas is dat lastig voor oudgedienden als Neal Purvis & Robert Wade. Al in 2017 gaven de scenarioschrijvers aan dat het schrijven ze niet makkelijk af gaat. Neal: “Ik weet gewoon niet meer hoe je in deze tijd [van geopolitieke dreigingen] nog een James Bond film moet schrijven.” Het is dus niet geheel verrassend dat Bond de laatste jaren verhalen meemaakt van comic book-achtige proporties. Een zekere mate van weergeven van de actualiteit wordt door de schrijvers, maar ook de producenten, steevast als bezwaarlijk gezien. Terwijl dát nou hetgeen is dat wijlen Ian Fleming zo inspireerde. Ook de ophef hieromtrent maakte dat de Bond romans gretig aftrek vonden bij het in dromen gehulde lezerspubliek.

Politiek correct of politiek incorrect schrijven?

Over politieke correctheid gesproken; het item van het NOS Journaal van dinsdag 15 oktober ging helemaal in op dit onderwerp. De vraag doemde op of James Bond nog politiek correcter zijn missies moet uitvoeren. James moet blijvend een soort lieve vaderfiguur worden, waarbij de vrouwen om hem heen de eigenlijke hoofdspionnen worden. No Time to Die gaf ons al een inkijkje in zo’n wereld waar alleen deze ‘correctere’ kant van de realiteit wordt weergegeven. Dat is het probleem juist.

Onze Westerse wereld maakt intense polariserende tijdingen mee. En voor polarisatie heb je twee kanten nodig, óók de politiek incorrecte kant. Populaire tv/streamingseries als The Sopranos (1999-2007), Ozark (2017-2022), The Gentlemen (2019), Better Call Saul (2015-2022) en Narcos (2015-2017) schromen niet om ook deze politiek incorrecte wereld weer te geven. En in die wereld kunnen vrouwen nog steeds als grofvuil behandeld worden. Wil ik dit graag? Absoluut niet! Maar de goorheid, die we ook terugzien op het geopolitieke strijdtoneel, ís er nog wel. We moeten het daarom laten zien, al is het maar om aan te geven hoe het níét moet. De discussie moet levend blijven; we kunnen ervan leren.

Scriptschrijvers als Neal Purvis, Robert Wade, en óók de Bond producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, gaan hier helaas níet mee aan de haal. Zij zullen met licht opgetrokken neus kijken naar scriptschrijvers als Vince Gilligan, Peter Gould, Matthew Read, Guy Ritchie, Carlo Bernhard, Doug Miro, Terence Winter en Steven Zaillian. Schrijvers die het niet schuwen om de échte misdadige realiteit te laten zien. Ook al kan dat betekenen dat hun verhalen gecensureerd worden in landen als China. Juist James Bond heeft zulke scenarioschrijvers keihard nodig. Zij zullen het aandurven om niet teveel één kant, de politiek correcte kant, weer te geven, maar juist alle kanten. 

James Bond Will Return?

Het is deze mix van unieke sfeerbepaling en locaties, trendsettende actie en goed geschreven verhaallijnen, met hier en daar natuurlijk echte tongue in cheek-humor, die de toekomst van de James Bond-franchise zouden moeten bepalen. En het is deze mix die extreem belangrijk wordt nu de Bond producenten aangeven dat ze op dit moment geen interesse hebben om Bond-films te produceren. Tuurlijk, een creatieve dip of verlies van inspiratie kan hier voor een gedeelte aan ten grondslag liggen.

Maar is het hierbij nodig dat Bond dood blijft ten faveure van EON-films of door Barbara Broccoli geproduceerde films als Radiator (2014), Film Stars Don’t Die In Liverpool (2017), Nancy (2018), The Rhythm Section (2020) en Till (2022)? Daar komt nog bij dat het voor Barbara en Michael helemaal niet nodig schijnt te zijn dat deze films verliesgevend zijn. De sponsor- en merchandise tak van de 007-franchise levert EON Productions nog steeds miljoenen op. Bond blijft zo dus winstgevend zonder films, een verkeerde beloning!

Ik, en met mij vele fans, denken dat het anders moet. Dat houdt in: misschien nieuwe producenten, opwindendere verhalen, nieuwe scriptschrijvers, wellicht meer invloed van Amazon. De zin en drive om te brainstormen over Bond komt bij tijd en wijle dan nog wel eens bovendrijven. Ook bij het schrijven van dit betoog.

Maar ook áls wordt aangekondigd dat een 26e Bond film in preproductie gaat, dan nog zullen creatief uitgebluste producenten als Barbara Broccoli ons Bond films geven die verkeerde risico’s nemen en waarvan de verhaaltechnische risico’s vaak gemakzuchtig overkomen (No Time to Die). Als toekomstige producenten dus géén werk maken van al het bovenstaande, geen júíste risico’s op dat vlak durven nemen, dan is het wellicht beter dat James Bond dood blijft. Dan moet James Bond als pop culture icoon maar een echo blijven in ons bewustzijn waar we puur uit nostalgie aan terugdenken… en over schrijven.

Het bericht James Bond is helaas nog dood – deel 2 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Een eventuele première van Bond 26 ergens in het najaar van 2028 zou haast onvoorstelbaar zijn, maar lijkt steeds realistischer. Daar komt nog bij dat in 2035 de rechten van alle James Bond-romans, dus ook de ooit zo hevig bevochten namen ‘Ernst Stavro Blofeld’ en ‘SPECTRE.’, tot het publieke domein gaan behoren. Iedereen kan dus straks aan de haal met James Bond, ook al is hij nu verhaaltechnisch gezien hartstikke morsdood.

Ongehoorde Bond-fans

Weinig positiefs te melden dus. Maar dat heb je te slikken wanneer de verantwoordelijke producers zuiver -en uit creatieve interesse besluiten om andere film- en theaterprojecten voorrang te geven. En toch, tóch richt ik mij rechtop in dit gezellige koffiebarretje in Breda om nog eens bij mezelf te rade te gaan wat er zou moeten gebeuren om James Bond 007 weer een succesvolle kickstart te geven. Wellicht zal er niets uit voortkomen en gaan de Bond-producers toch maar hun eigen gang. Zinloosheid pur-sang misschien, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus daarmee ook de inspiratie. James Bond blijft immers ook in deze tijd van globale spanningen een onderwerp dat nog steeds inspireert en mensen kan laten ontsnappen aan de waan van de dag.

Dus wat zou ik doen met een nieuwe reeks Bond-films? Welke fundamenten zou ik leggen om James Bond weer tot leven te wekken? Om van hem weer die allesomvattende levensgenieter te maken met schurende karaktertrekken en soms politiek incorrecte levensopvattingen? Ik heb drie belangrijke pijlers die ik terug zou willen zien in (de productie van) een nieuwe James Bond-film: unieke sfeerbepaling en locaties, vernieuwende trendsettende actie én uitmuntend verhaallijnen waarin geen blad voor de mond genomen wordt. 

Sfeerbepaling

Als het om sfeerbepaling gaat, dan hebben de meeste James Bond-films los van elkaar en los van de formule iets unieks. Ze verschillen onderling dus nog steeds stevig van elkaar. Elke film legt namelijk z’n eigen culturele accenten. Waar On Her Majesty’s Secret Service  (1969) ons een witte kerstfilm geeft, presenteert Live And Let Die (1973) ons een bovennatuurlijk horrorsfeertje. You Only Live Twice (1967) is een ode aan al het culturele moois wat Japan ons heeft te bieden, en in The World Is Not Enough (1999) zien we dat de geopolitieke macht van olie als een rode draad door het verhaal loopt. Casino Royale (2006) is dé perfecte commercial voor gokken in stijl en Octopussy (1983) brengt je, met liaan en al, in broeierige exotische sferen. Indiana Jones en Tarzan kunnen daar nog een puntje aan zuigen. Of wat te denken aan cultuur eigen regionale tradities in de vorm van feesten? Thunderball (1965) laat ons kennis maken met het Caribische carnaval, de Junkanoo, terwijl we in On Her Majesty’s Secret Service een heuse kerstmarkt voorgeschoteld krijgen.

Het zijn deze unieke sferen die elke Bond-film afzonderlijk een op zichzelf staande film maken. En mijns inziens is er nog genoeg originele of herinterpreteerbare couleur locale beschikbaar die we nooit eerder in een Bond-film hebben gezien. Neem de huidige populariteit van de Formule 1 of de actuele gebeurtenissen rond de commerciële ruimtevaart. Max Verstappen en Elon Musk bieden de producers genoeg aanknopingspunten om hier eens andermaal aandacht aan te besteden. Te denken valt ook aan sporten die nog niet een breed bemeten rol hebben gekregen in een James Bond-film. Hebben we 007 of de schurk weleens zien tennissen? Sowieso is matchfixing een redelijk populair onderwerp dat zo’n sportsetting rechtvaardigt.

Locaties

Ook de Bond-locaties dragen natuurlijk bij aan het inkleuren van een unieke sfeer. Recentelijk is er geroddeld dat de Bond-producers mogelijk wat tickets voor Bond gereserveerd hebben naar het Midden Oosten. Echter, in nog téveel actiefilms zijn landen als Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten eerder saai behang dan landen die ons een mooi inkijkje geven in hun cultuur. En dan zijn er nog de vele landen die James Bond nog niet eens heeft aangedaan tijdens zijn missies. Australië en Nieuw-Zeeland staan bekend om tot de verbeelding sprekende natuur. Colombia en Ecuador spelen, helaas om minder florissante handelsconnecties met Nederland, een belangrijke rol in de geopolitiek. Los daarvan worden ze ook bevolkt door inheemse stammen die een geheel eigen cultuur hebben. We kunnen er dus iets van opsteken. Ook zijn er vast wel toepasselijke verhaallijnen te bedenken waarin Canada, Indonesië, Singapore, Brunei, Zuid-Afrika, Curaçao, Barbados, de Seychellen of Suriname een rol spelen.

Daarmee zijn de Bond-locaties dus meteen het startpunt voor een allesbepalende sfeer. Niet voor niets worden er al vroeg locatiescouts ingeschakeld voorafgaande aan principal photography. Maar steeds vaker spelen promotiegeld en toerismesponsoring een belangrijke rol in de keuze voor een Bond-locatie. Het zou andersom moeten zijn: producenten wíllen een locatie aandoen omwille van originele verhaaltechnische factoren en vernieuwende culturele aspecten. En niet omdat zo’n locatie nou zo praktisch is. James Bond mag best wat meer zeuren bij M om interessantere zakenreisjes.

Hoe actie onderdeel van Bond werd

Maar locaties en sfeer alleen maken de film nog geen Bond-film. Ook al schreef Ian Fleming altijd in geuren en kleuren over de landen die James Bond aan deed, Floortje Dessing doet dat ook. Nee, er is meer nodig om tot een Bond-film te komen. Als er inventieve, vernieuwende actie plaatsvindt te midden van al die cultuursnuiverij, dan gaat de gemiddelde filmliefhebber al wat meer rechtop zitten. Niet voor niets besloot regisseur Terence Young dat From Russia with Love (1963) nog een explosieve finale nodig had, iets dat niet terug te vinden was in de roman. Dat Bond door Joegoslavische en Italiaanse wateren vaart en onderwijl Triëst en Venetië aan doet, mag nog een wonder heten. De explosieve vuurzee die SPECTRE. onbedoeld zelf aanstak, had ook het leven kunnen kosten van James en Tatiana. Maar juist dat explosieve einde, doet ons nog eens extra opveren.

Golden stunt oldies

En zo werd actie een fundamenteel onderdeel van de Bond-films. Actie was lang ook trendsettend. We zagen Bond voor het eerst gevaarlijke toeren uithalen die daarvoor in andere films nog ondenkbaar waren. Denk aan 007 als diepzeeduiker tijdens een onderwater-oorlog is in Thunderball, of als astronaut tijdens een robbertje lasergamen in de ruimte in Moonraker (1979), of Bonds extreme ski-kunsten in On Her Majesty’s Secret Service. Ook heeft James z’n sporen verdiend als parachutist in The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker. Wist hij nog eerder dan in de film Cliffhanger (1993) hoe levensbepalend bergbeklimmen kon zijn (For Your Eyes Only, 1981) en kon hij andermaal van zijn auto een balletdanser maken.

Van het op twee wielen door een smal steegje rijden (Diamonds Are Forever, 1971) tot de befaamde cork screw met de AMC Hornet (The Man With The Golden Gun, 1974), en van een doormidden gehakte Renault 11 (A View To A Kill, 1985) tot het ‘juiste spoor’ vinden met een Mercedes (Octopussy): James Bond weet werkelijk alles rijdend te houden. En, Bond is natuurlijk ook een uitstekende rijder die totale beheersing heeft over z’n koppeling en versnellingspook, of hij nou een femme fatale najaagt in GoldenEye (1995) of in een Eend achterna wordt gezeten. Wegrennen tijdens de Junkanoo kan ie ook goed (Thunderball), of hij rent zélf iemand achterna (freerunning, Casino Royale).

Voorbeelden te over dus. Maar hoe kunnen we op het vlak van actie trendsettend blijven? Volgende week deel 2 van dit betoog.  

Het bericht James Bond is helaas nog dood – deel 1 verscheen eerst op James Bond Nederland.

In de eerste plaats, beste fans, Barbara Broccoli is niet verplicht om Bond-films te maken. Het is wat wij graag zien dat zij doet, of dat iemand anders het doet, dat boeit in principe niet. Wij willen een nieuwe film, zo simpel is het. Toevallig is zij degene die de touwtjes in handen heeft, dus zijn logischerwijs alle ogen op haar gericht. Als zij werk maakt van een nieuwe film, gaat de bal vanzelf rollen.

In overleg natuurlijk. Die bejaarde broer van haar heeft ook heus nog wel wat in de melk te brokkelen. Maar zonder zijn zus kan hij niets. Zij is de enige echte troonopvolger van wijlen de oude Broccoli en zij zal haar vaders nalatenschap verdedigen tot ze er ook zelf bij neervalt.

De reacties op NU.nl van minions die wel eens een Bond-film hebben gezien, zijn hilarisch. Voorbeeldje:

‘schavuit’ schrijft: ‘Een vrouwelijke producent die moet gaan nadenken over de toekomst van een klassiek mannelijk personage? Ik denk nu al te voorzien dat de volgende Bond film, als die nog ooit komt, een afgang zal zijn voor de franchise.’

Waarop ‘Terugkomendop’ reageert: ‘Waarom zou een vrouwelijke producent dat niet net zo goed kunnen als een manlijke? Denk je dat mannen beter zijn dan vrouwen?’

Wat ik nooit heb begrepen is dat reaguurders liever over iets anders praten dan over het onderwerp waarover zij hun plasje doen. Het lijkt wel een sport om zo snel mogelijk op een ander spoor te belanden. Gelukkig is er ‘mick’ die ons bij de les houdt:

‘Mannen zijn in bepaalde dingen beter dan vrouwen. Daarentegen zijn vrouwen weer beter in bepaalde dingen dan mannen. In het geval van een macho/gentleman die geheim agent is…..dan denk ik dat een man dat beter kan vertolken dan een vrouw.’

En zo komen we van een uitgekauwde uitspraak van een producent vanzelf in een volgende eindeloze discussie terecht, ondertussen laat iedereen ongevraagd weten dat Sean Connery of Roger Moore de beste James Bonds waren. Schavuit verdient er elf duimpjes en een harde plasser mee. Wat is het toch heerlijk om gelijk te krijgen.

Het kan ook best dat Barbara Broccoli ons maar wat op de mouw speldt. James Bond? Wie was dat ook alweer? We gaan er eerst eens even goed voor zitten, daar hebben we na No Time to Die (2021) nog helemaal de kans niet toe gehad. Twee jaar alweer? En vier jaar na de laatste filmopnamen? Gut, wat gaat de tijd toch snel hè? En dat allemaal met een vette knipoog. Want hoewel het voor de buitenwereld lijkt alsof zij al vier jaar op haar luie reet zit, is de toekomst van James Bond de komende tien, vijftien jaar veiliggesteld met een dichtgetimmerd en stevig doorwrocht plan.

Hoewel onwaarschijnlijk, is dit scenario niet compleet ondenkbaar. Want waarom zou zij bij iedere vraag, en iedere vraag is hetzelfde, het achterste van haar tong laten zien? Nogmaals, zij is ons niets verplicht. Moet je niet beginnen dat dat wel zo is, egocentrisch geleuter. Want ook al heeft zij het imago van een Wonder Woman, ze is niet afkomstig uit Themyscira en dus gewoon een mens van vlees en bloed. Met een eigen wil en een eigen leven dat weliswaar al sinds haar vroege jeugd werd ingekleurd door James Bond, maar niettemin staat het haar vrij alternatieve films te maken en te gaan en staan waar zij wil. Is dat voorlopig even niet op een Bond-set, dan moeten wij dat simpelweg accepteren.

Bij het nieuws dat er eind 2023 nog steeds geen schot in de zaak zit, schuilt dan wel het gevaar dat het erop lijkt dat er sinds No Time to Die niet over de toekomst van James Bond is nagedacht. Dat is het punt dat steekt, het totale gebrek aan perspectief. Geen flinter. Het einde van de laatste Bond-film lijkt een voorbode; James Bond is echt dood.

En als dat werkelijk zo is na een carrière van zestig jaar en 25 films, moet ons dat niet worden verteld? Het zou op zich wel netjes zijn. Dan hebben we een catalogus met 25 vermakelijke films en kunnen we er een streep onder zetten.

Zo zal het alleen niet gaan. Ondanks alle concurrentie in de bioscopen blijft 007 een kassamagneet, en dat met wisselend succes al zestig jaar. Het is een verdienmodel. De hele Bond-entourage kan zo voor negen nullen aan Disney worden verkocht, die weet er wel raad mee. Spin-off hier, themapark daar.

Maar daarvoor ligt 007 Barbara Broccoli te nauw aan het hart. Daarvoor houdt ze te veel van haar vader, en van James Bond. Daarvoor is zij te veel mens. Godzijdank.

Dus kunnen we niet anders dan speculeren. Speculeren en wachten. Wachten tot James Bond gewikt en gewogen in deze moderne tijd past en wij daar dan op enig moment officieel nieuws over krijgen. Dat kan zomaar vandaag of morgen op een doordeweekse dag. Zoals we op dinsdag 20 augustus 2019 ergens in de namiddag kregen te horen dat Bond 25 No Time to Die ging heten.

Eigenlijk had deze column in zijn geheel over John Barry moeten gaan. De Bond-componist zou deze maand 90 jaar zijn geworden. John Barry maakte elke film waaraan hij meewerkte beter. Zelfs slechte films wist hij op te krikken tot een bezienswaardigheid.

Recentelijk zag ik Enigma (2001) van Michael Apted. Het werd John Barry’s laatste filmscore, tien jaar voordat hij stierf. Het ligt vertrouwd in het gehoor; het verlengde van een Bond-soundtrack. Pixar klopte later ook nog aan, getuige de eerste trailer van The Incredibles (2004). Regisseur Brad Bird wilde de jaren 60-sound van Barry horen, maar dat station was de inmiddels vijfvoudig Oscar-winnaar ruimschoots gepasseerd. Jammer dat ze er samen niet uit zijn gekomen. Het had de laatste moderne Bond-soundtrack van John Barry kunnen zijn. 

Lang geleden hoorde ik op de achtergrond The Specialist (1994). Zonder iets van die film te weten, pikte ik het geluid van John Barry er zo tussenuit. Uniek en vertrouwd. En zo zijn er genoeg latere werken te vinden van dertien in een dozijnfilms met een dijk van een soundtrack. Check Spotify maar eens op Indecent Proposal (1993), The Scarlet Letter (1995), Mercury Rising (1998).

Barry was meester van de thema’s, hét grote verschil met zijn opvolger bij James Bond David Arnold. Hoewel Arnold qua kleur het dichtst in de buurt komt van zijn grote voorbeeld, ontbreekt het hem aan de Midas touch.

Nu we het voorlopig toch moeten doen met die oude Bond-films, laat je deze regenachtige herfstdagen lekker meevoeren door de Bond-sound van John Barry. Of beluister een van die andere klassieke thema’s: Zulu (1964), Born Free (1966), The Lion in Winter (1968), Midnight Cowboy (1969), Mary; Queen of Scots (1971), Robin and Marian (1976), The Deep (1977), The Black Hole (1979), Somewhere in Time (1980), Body Heat (1981), Frances (1982), Out of Africa (1985), Dances with Wolves (1990), Chaplin (1992)… en vergeet natuurlijk The Persuarders (1971-1972)! niet. Besef wat John Barry ons heeft nagelaten, en dat zijn geluid voor een hoge mate verantwoordelijk is voor het gevoel dat je bij al die films krijgt. Kippenvel. Keer op keer.

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Column: Barbara Broccoli is ook maar een mens verscheen eerst op James Bond Nederland.

De James Bond 007-franchise heeft op dit moment geen actieve plannen voor de toekomst. Het doet me terugdenken aan de periode 1989-1995 waarin filmproductiebedrijf MGM/United Artists in allerlei rechtszaken verwikkeld zat en Timothy Dalton bijna in een derde Bond-film James Bond speelde.

De toekomst van 007 op het witte doek hing aan een zijden draadje. Er is zelfs sprake geweest van verkoop aan de hoogste bieder. Zover zal het in het geval van de nieuwe James Bond-film gelukkig niet komen.

Wie, wat en vooral wanneer?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; het antwoord op die vraag kan ik je niet geven. Maar we hebben sinds vorige week wel, na een lange periode van stilte uit London, meer informatie over de toekomst van de James Bond-franchise. En die stemt mij op dit moment niet gelukkig. Al ben ik wel blij dat EON Productions bij monde van Barbara Broccoli en Michael G. Wilson iets over de Bond-franchise vertelden. Ze konden er tijdens de kick-off van de promotiecampagne van 007: Road to a Million ook niet onderuit.

Er ligt nog een lange weg voor ons voordat Bond heruitgevonden is voor het volgende hoofdstuk in de reeks. We zijn nog niet eens begonnen aan dat proces.

Daar moeten we het dus mee doen. Men is nog niet eens begonnen. Dat is voor ons James Bond-liefhebbers een zware dobber. Maar valt dit te verklaren? In 2019 en de jaren daarvoor werkte men na Spectre (2015) aan No Time To Die (2021). De opnames werden in oktober 2019 afgerond. Dan is het nog aardig werk aan pre-productie voordat je het product klaar hebt. Februari 2020 was de oorspronkelijke releasedatum. Om regisseur Cary Fukunaga wat meer tijd te geven, hij verving de Danny Boyle die na een meningsverschil de productie verliet, schoof men de release naar april 2020.

Nog meer uitstel

De releasedatum naderde snel toen corona rap de wereld in haar greep kreeg. Dat betekende uitstel naar november 2020. Ook die datum werd niet gehaald. Vanwege het virus kreeg No Time To Die release op 2 april 2021 in de Verenigde Staten. Het hele circus kon weer haar tenten opslaan toen er een volgende vertraging kwam. 28 september 2021 ging de film na een vertraging van anderhalf jaar in première.

Vorig jaar markeerde 60 jaar James Bond op het witte doek. En dat wilden de James Bond-producenten uitgebreid vieren. Geen tijd voor de productie van Bond 26 dus. We draaien onze kalenders van april 2023 naar mei 2023 als de scriptschrijvers in Hollywood het werk neerleggen. Hun Britse collega’s, veelal ook aangesloten bij de vakbonden, tonen zich solidair. Op 14 juli sluiten de acteurs en actrices zich bij hen aan. De staking duurt tot 25 september van dit jaar. Acteurs en actrices zijn op het moment van schrijven nog in staking.

Dus wat mag je dan van EON Productions verwachten? Eigenlijk niet zo veel. Al ben ik van mening dat ze ons Bond-liefhebbers meer mogen geven dan een realityshow als verplicht onderdeel van de overname van Metro Goldwyn Mayer door Amazon en een dure webwinkel. Men had best in de periode crises samen op afstand plannen voor een nieuwe Bond-film kunnen maken en de verschillende acteurs voor de rol van 007 kunnen selecteren. Misschien hebben ze dat al gedaan, EON is nu niet bepaalt scheutig met het delen van nieuws.

Welke acteurs schrijf ik als 007 af?

Als voorzitter van James Bond Nederland krijg ik regelmatig de vraag of ik weet wie de nieuwe James Bond wordt. Dat antwoord kan ik niet geven. Ik stel dan vrijwel altijd de wedervraag: Wie denk jij dat het wordt? Het antwoord laat zich wel raden. Een bekende ster uit Hollywood als vreemde Marvel-doctor of een halfgod uit Asgard. Ik heb het natuurlijk over Benedict Cumberbatch en Tom Hiddelston.

Ik durf wel te zeggen dat deze twee mannen, hoe goed ze ook bij de rol passen, nooit James Bond worden. Ze zijn simpelweg te bekend en niet kneedbaar. Zie je het al voor je bij een bioscoopbezoekje bij jou in de buurt? Iemand roept: “Dat is Loki! Die kan toch geen James Bond zijn!?”

Ook favorieten als Idris Elba, Richard Madden, Henry Cavill en Tom Hardy worden rond dezelfde reden niet de nieuwe 007. Hoe gaaf ik het ook zou vinden om Cavill in de rol te zien. Want hoe je het ook wendt of keert, deze man is Superman. En dat imago raak je, zeker bij het grote publiek, niet zomaar kwijt. Ik durf te wedden dat het gros van de mensheid die regelmatig de bioscoop bezoekt niet eens weet dan Henry geen Superman meer is.

Mijn keus: James Norton

Mag ik kiezen? Dan weet ik al jaren wie Daniel Craig als James Bond moet opvolgen. De Britse acteur met dezelfde naam als onze held. James Norton. Hij is vooral bekend van zijn rol als de vrijgezelle predikant Sidney Chambers in de Britse Tv-serie Grandchester. Waarin hij samen met zijn goeie vriend bij de recherche van het dorp moorden oplost. Dit jaar gooide hij hoge ogen met de film A Little Life van de Vlaamse regisseur Ivo van Hove. Een film waarin Luke Thompson ook een rol heeft. Waarom ik hem even benoem lees je aan het einde van de volgende alinea.

Norton is voor mij de typische James Bond kandidaat. Eentje die net niet bekend is en veel ervaring in de Britse televisiewereld heeft. Deze man is door de producenten nog te kneden tot de James Bond die ze aan het grote publiek willen tonen. Eentje met charisma en, als je het mij vraagt, een goeie kop. Qua leeftijd zit het wel goed. De 007 uit de boeken van Ian Fleming was ongeveer 35 jaar. Laat James Norton nu 38 zijn. De perfecte leeftijd dus. Al is hij wanneer de film uitkomt waarschijnlijk te oud. Jammer hoor. Thompson is trouwens een Brit die is opgegroeid in Frankrijk. Speelt in Britse films en televisieseries, 35 jaar oud… vul zelf maar in…

“Bond 26 eind 2025 maar, eind 2026 is reëler”

Wanneer verwacht ik de volgende James Bond-film? Als ik mijn spaarzame centen op een jaar en periode mag zetten kies ik nu voor eind 2025. Dan is het vier jaar geleden dat we No Time To Die voor het eerst mochten zien. Maar dan moeten de Broccoli en Wilson voor eind van dit jaar echt aan de slag. Zolang er een acteursstaking is blijft hun zoektocht naar een nieuwe Bond-acteur hoogstwaarschijnlijk onbeantwoord. Laat ik er voor het gemak dan nog maar een jaartje bijrekenen. Men is op 138 Piccadilly nog niet eens begonnen…

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Vier jaar geleden filmde Craig zijn laatste scènes als 007 verscheen eerst op James Bond Nederland.

Sean Connery speelde James Bond in de eerste filmadaptatie van Dr. No. Maar het was niet Connery die Bond voor het eerst op bewegend beeld gestalte gaf, zo las je al in ons eerste deel. Connery ging, en na hem kwamen George Lazenby, Roger Moore, Timothy Dalton, Pierce Brosnan en Daniel Craig. Na de meest recente Bond-film, No Time to Die (2021), werd het stil. We zijn nu helaas al twee jaar Bond-loos.

Vandaag blikken onze redacteuren wederom vooruit. Wat verwachten zij van James Bond, zowel vandaag als in de toekomst? Gaan we iets horen van Bond 26? Dit is het tweede deel, met de verwachtingen en vooruitblikken van Gosse, Jasper en Jorrit. Het eerste deel, met de meningen en ideeën van Allard, Corneel en Gert, lees je hier.

Gosse: We bevinden ons op een tweesprong

Lastige vraag, maar ik denk dat we ons bevinden op een tweesprong. Óf de Bond 26-machine komt vanaf nu (zo traag als dieseltje) op gang, óf we moeten nog geruime tijd moeten wachten. En als we vandaag geen nieuws horen, ben ik bang dat het nog wel even zal duren. Hoewel Skyfall (2012) en Spectre (2015) beide in de nadagen van respectievelijk 2011 en 2014 werden aangekondigd, heb ik het vermoeden dat de trendafwijking bij de aankondiging van Bond 25 (juli 2019) ook van toepassing zou kunnen zijn op Bond 26.

Waarom tóch niet in december? Gut feeling. Als Bond 26 écht op komst was, zouden we waarschijnlijk meer geruchten horen, althans dat is wat mijn gevoel me zegt. Of het klopt? Geen idee. Ik kan me niet meer herinneren hoeveel geruchten er waren voordat de vorige Bond-films werden aangekondigd.

Wat betreft Project 007 ben ik niet veel positiever. Corneel gaf gisteren al aan dat het spel nog in de ontwerpfase zit, daarom denk ik dat er nog te weinig gameplay is om te delen. Een nieuw boek dan? Daar ben ik wat positiever over. Na het vertrek van Horowitz en de publicatie van On His Majesty’s Secret Service eerder dit jaar zou het me niet verbazen als Ian Fleming Publications een nieuwe schrijver aan de haak heeft geslagen. Het zal me ook niet verbazen als Higson zijn versie van Bond door mag zetten. Al blijft James Bond Day toch vooral een feestje van de films, we vieren tenslotte 61 jaar Dr. No.

Dan zijn er wat dingen die ik je wel kan beloven, en ik zal mijn best doen om niet cynisch te klinken, maar hoogstwaarschijnlijk kun je tribute-filmpjes, nieuwe producten in de 007Store en een trailer voor 007’s Road to a Million verwachten. En als we niet naar de toekomst kunnen uitkijken, laten we dan maar het verleden vieren. Want met James Bond hebben we genoeg om trots op te zijn. Als ik nog één laatste wens mag doen bij het uitblazen van de 61 kaarsjes: EON, breng alsjeblieft een prachtig ontworpen 4K-set uit met nieuwe behind the scenes-beelden.

Jasper: Geen verwachtingen, wel hoop

Wat ik verwacht op James Bond Day en wat ik hoop zijn twee verschillende dingen. Ik verwacht namelijk niet zo veel. Misschien wel helemaal niks, behalve een vierkant filmpje van dertig seconden op de sociale media, of iets anders kleins, een trailer van de nieuwe serie Road to a Million of zo. Iets waar we niet op zitten te wachten.

Wat ik hóóp is dat de nieuwe James Bond-acteur wordt gepresenteerd. Dat we de aankondiging van een nieuwe film krijgen. Een titel, een regisseur. Maar dat krijgen we niet, want dan waren er al uitnodigingen naar de pers de deur uitgegaan. Onder embargo uiteraard, maar ongetwijfeld zou de aankondiging van het festijn uitlekken.

Voor de nabije toekomst verwacht, of hoop ik vooral, dat het niet al te lang duurt met die nieuwe aankondiging. Een plan over hoe het nu verder moet met Bond zou Barbara Broccoli inmiddels wel eens klaar mogen hebben. Let wel dat het twee jaar geleden is dat No Time to Die in de bioscopen draaide en eind deze maand vier (!) jaar geleden dat Daniel Craig zijn laatste scène als James Bond opnam. Met andere woorden: we hebben ontzettende honger naar Bond-nieuws!

Dat de serie wordt voortgezet, daar ben ik van overtuigd. Bond is immers nog altijd big business. Is het niet onder de huidige leiding, dan moet de boel maar worden verkocht. Het is niet anders. Als er maar films worden gemaakt. Eens in de twee jaar, zoals jarenlang gold voor de Bond-reeks, lijkt mij een utopie, zeker onder de huidige opperhoofden. Maar van een frutsel perspectief wordt niemand slechter, lijkt mij.

Geef ons een stip op de horizon. Als we een stip kunnen krijgen op James Bond Day, ben ik al lang tevreden. Een stip die zich uiteindelijk ontvouwt tot een gun barrel.

Jorrit: Waarom al twee jaar geen snippertje nieuws?

We zijn Bond-loos. Collega Jasper schreef het al eerder. Dat is iets wat ik knap vervelend vind. Het duurt nu al bijna twee jaar. Natuurlijk helpt de net opgeloste schrijversstaking in Amerika niet veel. Deze duurde vijf maanden en ook de Britse scriptschrijvers werkten uit solidariteit niet aan Amerikaanse producties. Dus een eventueel scenario voor Bond 26 van Neal Purvis and Robert Wade, cliché ik weet het, liep vertraging op.

Maar waarom duurt dit al 24 maanden? Dan kan je als productie toch wel een teken van leven geven? De Bond-liefhebber smacht naar nieuws rond de volgende James Bond-film. Eentje met een nieuwe acteur. Op de vraag of we vandaag iets over Bond 26 gaan horen heb ik geen antwoord. Ik gok van niet.

Maar als ze dan toch iemand moeten kiezen, doe me dan James Norton maar. De man heeft klasse, is nog niet heel bekend bij het grote publiek en heeft zijn naam al mee! Go James, laat eens wat van je horen!

Dit betrof deel twee van ons tweeluik. Als je deel één nog niet hebt gelezen, kun je dat hier vinden. Stemmen onze verwachtingen overeen met die van jou? Laat ons vooral even weten hoe jij James Bond Day viert, we zijn benieuwd naar jullie reacties!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Het is James Bond Day, de redactie doet voorspellingen! (deel 2/2) verscheen eerst op James Bond Nederland.

Sean Connery nam de rol van James Bond op zich in de eerste filmversie van Dr. No Echter, het was niet Connery die Bond voor het eerst op het bewegende scherm vertolkte. Barry Nelson speelde de rol al in 1954. Dit gebeurde in een televisieproductie in de NBC Climax-serie, waarin de Amerikaanse versie van het personage, Jimmy Bond, het opnam tegen Le Chiffre in Casino Royale.

Na het grote succes van Sean Connery was het eenmalig de beurt aan Lazenby en daarna aan Roger Moore. Die na zeven films zijn Walther aan de wilgen hing. Timothy Dalton speelde helaas in maar twee films de rol. Na een lange pauze vol rechtszaken keerde James Bond in 1995 terug. GoldenEye (1995) was een enorm succes en Pierce Brosnan schitterde. Daniel Craig bracht daarna een persoonlijke en emotionelere James Bond. Na No Time to Die (2021) werd het stil. We zijn nu helaas al twee jaar Bond-loos.

Onze redacteuren doen hun voorspellingen. Wat zijn hun verwachtingen van James Bond Day en hoe kijken ze naar de toekomst? Gaan we iets horen over Bond 26 ? Dit is het eerste deel, met de verwachtingen van Allard, Corneel en Gert. Het tweede deel, met de vooruitblikken van Gosse, Jasper en Jorrit, lees je hier.

Allard: Een spin-off serie op Prime

Als ik zo nadenk krijg ik niet de indruk dat we binnen nu en vijf jaar een nieuwe James Bond-film kunnen verwachten. Wat mij waarschijnlijker lijkt is een personagefilm op Amazon Prime, gericht op Stromberg of Goldfinger, vergelijkbaar met The Continental (2023). Deze serie speelt zich in de wereld van John Wick.

Corneel: Is een datum teveel gevraagd?

In mijn meest recente Bond 26-artikel schreef ik dat we kunnen hopen op een releasedatum voor de volgende Bond-film. Zo was het in 2017 immers ook. Toen verscheen er in juli plots een Twitter-bericht met de mededeling dat Bond 25 zou verschijnen op 8 november 2019 in de Verenigde Staten. Dat Daniel Craig zou terugkeren, werd toen nog niet gemeld. Er was ook nog geen regisseur, enkel de schrijvers Neal Purvis en Robert Wade werden bekend gemaakt. Dat lijkt me nu opnieuw haalbaar: een datum aankondigen, ergens ver weg in 2026 of 2027. Dan hoeft niemand zich (voorlopig) druk te maken over acteurs of regisseurs.

Misschien is zelfs dat teveel gevraagd. Als liefhebber van fysieke media hoop ik dat het gerucht klopt dat de Bond-films op 4K blu-ray worden uitgebracht. James Bond Day lijkt me een goed moment om dat aan te kondigen. Verder wacht ik met smart op de steelbook-editie van Live and Let Die (1973). Er moet toch een van mijn voorspellingen voor dit jaar uitkomen!

Voorlopig durf ik geen groot nieuws te verwachten. Zelfs niet van IO Interactive, dat bezig is met een nieuwe Bond-game onder de werktitel Project 007. Een game maken kost heel veel tijd, en IO lijkt nog halverwege de rekruteringsfase te zitten. Een trailer voor de game lijkt me uitgesloten. Wat we sowieso wél kunnen verwachten: een compilatiefilmpje op de sociale media-kanalen en heel wat merken die middels een Twitter- of Instagram-post willen inhaken op de festiviteiten. Maar of we daar op zitten te wachten…

Gert: Hoop op meer dan enkel een dagje nostalgie

Het is mijn hoop dat James Bond Day zich ontwikkelt tot meer dan slechts een dagje nostalgische herinnering ophalen, en dat het niet opnieuw verwordt tot louter een marketinginstrument ter bevordering van merchandise, zonder daarbij aandacht te besteden aan de release van een nieuwe Bond-film. Helaas is dat op dit moment wel het geval. Recentelijk hebben we het 60-jarig filmjubileum gevierd. Een fantastisch mooi ontworpen logo, maar wat hebben we er buiten het Verenigd Koninkrijk nou op grote schaal van kunnen merken? Hoe werden de jonkies van nu, Gen-Z, ermee gelokt?

En dat is het grote probleem van de filmfranchise, van het James Bond-merk. EON Productions (Barbara Broccoli & Michael G. Wilson) draait slechte productie als het gaat om nieuwe Bond-films. Er verschijnen té weinig Bond-films binnen afzienbare tijd. Áls er een nieuwe film wordt geproduceerd, zijn ze extreem overpriced qua kosten en creatief gezien weinig inventief. Er wordt ook te weinig lange-termijn gedacht. Typecasten mág; is niet slecht. Genoeg acteurs die dat niet bezwaarlijk vinden.

Dus laten we hopen dat op James Bond Day de neuzen weer één kant op gaan staan als het om produceren gaat; dat men ook afziet aan de producers dat ze welgemeend zín hebben om een nieuwe film te produceren, en dat ze ook meer appelleren aan wat er nu leeft binnen de fandom. En vooral dus: niet zuiver een dagje voor de nostalgie, maar een belangrijke dag waarbij de productie van een nieuwe Bond film elk jaar gevierd kan worden. Zo zou ‘Cubby’ het ook gewild hebben….

Dit betreft het eerste deel van ons tweeluik. Hier kun je de verwachtingen van onze andere redacteuren lezen. Laat ons vooral even weten hoe jij James Bond Day viert, we zijn benieuwd naar jullie reacties!

Nog even dit…

Alles wat James Bond Nederland publiceert, gebeurt volledig op vrijwillige basis en non-profit. Wil je JBN steunen middels een donatie, dan komt dit volledig ten goede aan betere artikelen. Elke cent wordt direct geïnvesteerd in onze website. Doneren kan via het onderstaande bankrekeningnummer. We danken je hartelijk voor je gift.

NL55 RABO 0338 6331 46 ten name van Stichting James Bond Nederland

Het bericht Het is bijna James Bond Day, de redactie doet voorspellingen! (deel 1/2) verscheen eerst op James Bond Nederland.

When I returned from Oppenheimer, I was tremendously impressed by this dramatic (an realistic) biopic with plentiful courtroom drama. British director Christopher Nolan proves again that he is able to reinvent himself by digging into the life of Dr. J. Robert Oppenheimer, while maintaining all technical innovation that the cinema has to offer.

But while Nolan still uses impressive imagery and scenery that’s representative of how the science of Oppenheimer’s atomic bomb is working, it’s only there to highlight an otherwise small picture….style wise that is. Because while it’s again a big production, Nolan focuses heavily on smartly scripted dialogue and acting sequences.

Hefty dystopian themes for these times

The underlying theme below all this marvellous acting and visual artistry is massively big and very topical though. This movie comes at a moment in time when humanity slowly starts to recreate its own geopolitical and global crises. Whether it’s the dysfunctionality of current (democratic) politics, in which there is no durable reflection on ideas and innovations of our own making, or all the subsequent crises that happen because of it; Brexit, Trump’s legacy, the reignited nuclear treats of the Ukraine-Russia War. But let’s not forget the Corona Pandemic either, which happened on a planet severely overpopulated by humans.

Nolan exquisitely shows the moral changes Oppenheimer went through after the Trinity test bomb was declared a massive success. From the pure scientific focus on creating nuclear fission towards all ethical complications that sprouted out of the Hiroshima and Nagasaki bombings. And by giving so much screentime to Robert Downey Jr’s character, Lewis Strauss (Secretary of Commerce in Eisenhower’s cabinet for only a few months), Nolan realistically shows that an almost Bond-esque antagonist can rise to power. And to such an extend that the moral implications of certain inventions are put aside.

Nolan’s love for Bond, even in Oppenheimer

Bond-esque…..we hear that a lot on our website jamesbond.nl. But there’s no surprise in that. First of all the film has plentiful elements, again, that have certain Bond-esque thrills. The countdown of the Trinity test bomb in Los Alamos is exquisitely filmed, and has been done before on so many occasions  in recent James Bond film (though Octopussy comes to mind foremost). Robert Oppenheimer himself was a pure scientist, though in his later life he clearly showed a lack of interest or, perhaps better verbalized, an indifference towards the people who turned against him. And those people around him could very well be Bond characters. From ‘villain’ Lewis Strauss to his own wife who verbally knew how to fight certain mean spirited committee members as a…James Bond.

Nolan does want the job. So do we?

Yet despite all his craftmanship that he so wonderfully utilized for another potential Oscar winning movie, I do think Nolan is too big a director for a future James Bond film. During an interview with the Happy Sad Confused Podcast with Josh Horowitz a few weeks ago, he told that he’s very much open to direct a future James Bond film. Even more so, he still is enormously positive about the James Bond phenomenon, and he has been in talks frequently with his producer buddies Barbara Broccoli & Michael G. Wilson.

But this quote gave me some valid concerns of what could happen with a future James Bond film: “You wouldn’t want to take on a film not fully committed to what you could bring to the table creatively. So as a writer, casting director, everything – it’s the full package!” And while I do agree that every director wants to have a say in who’s going to be his future co-worker on both cast and crew, Nolan’s films work because he has the full creative power over the entire production process; producer, director, casting, writer, he does the whole damn thing.

Bond needs more ‘Cubby’

And to me this does clash with the very ethos that ‘Cubby’ Broccoli once introduced in the 1960’s. He truly believed in one person too. But that wasn’t just a producer/director (Nolan) or actor (Craig). That person was James Bond 007. And when he was producer he made sure that both cast and crew comprised of enough talent, but with as little ego as possible. Back in the late 1970’s there were talks of Steven Spielberg becoming a director for the James Bond films, but ‘Cubby’ didn’t give in. 

The picture, with Bond up front, should be the driving force of both movie quality ánd movie marketing. James Bond is the biggest of all, even bigger than Nolan and Craig. And when that adage is fully embraced, you get this ‘house of talents’ working on a tremendous new Bond production. From one unique director to a new Bond actor, from another new cinematographer that doesn’t have immediate ties to the director, to an editor or composer that has barely worked with either that cinematographer or that director. Thát cross-pollination of ideas from all directions, and not just one big name like Christopher Nolan, is what the 26^th James Bond film needs. I just hope Barbara Broccoli & Michael G. Wilson see this as such as well. They still are the stewards of the franchise that ‘Cubby’ ran so steadily for decades.

It might happen though…

However, my gut feeling tells me that, considering the ‘sleeping beauty’ character of our beloved James Bond film franchise, both Barbara and Michael wouldn’t mind to continue or expand their production style that’s less about tighter creative control. A Christopher Nolan Bond-film, from the point of view of the EON execs, would perhaps then really become a reality. It’s just that…well…‘Cubby’…… 

Until then: please visit Oppenheimer!

Donations

Would you like to support Stichting James Bond Nederland by making a donation? You can do so by donating via the SEPA number at the bottom of this paragraph:

NL55 RABO 0338 6331 46 in name of Stichting James Bond Nederland

KVK number (Trade register number): 85622028

Het bericht Nolan is fantastic, but Bond must be fantastic forever ★★★★✭ verscheen eerst op James Bond Nederland.

Op James Bond Day, om 20:00 uur precies, verscheen er iets bijzonders op YouTube. Het was James Bond at 60, een documentaire van Benjamin Lind. Hij werkte een jaar aan een film die 1 uur en 42 minuten duurt. De film is de kijk van de liefhebbers op 60 jaar Bond, met anekdotes en verhalen. Kan James Bond at 60 de documentaire genoemd worden die we als fans verdienden?

James Bond at 60 opent in ieder geval erg filmisch. We zien strand, golven en zee. De muziek voorspelt intrige. Regisseur Benjamin Lind van The Bond Bulletin neemt het woord in een voice-over. Hij vertelt ons het verhaal over Ian Fleming, die vanaf Oracabessa Bay begint aan de “spy thriller to end all spy thrillers”: Casino Royale (1952). Het verhaal van Benjamin vervolgt de vertrouwde weg, van de tv-aflevering van Casino Royale in 1954 naar de ontmoeting tussen Albert R. Broccoli en Harry Saltzman. En even denk ik: “Dit is bekend terrein, dit is niet waar ik voor gekomen was.” Maar dan blijkt dat ik mijn woorden moet inslikken.

Want zoals dat gaat bij Bond-films, worden we getrakteerd op een title sequence. Helaas zonder echte titels, maar de beelden die we zien maken veel goed. De titels nemen ons mee op reis. We zien beelden uit de Bond-films langskomen, uitgesneden in diamanten. Simpel concept, maar uiterst doeltreffend. Waarom EON zelf in dit hele diamanten jubileum zó weinig met die symboliek gedaan heeft, is me een raadsel. Het past perfect. De muziek van de Zwitserse componist Yannick Zenhäusern is opzwepend en zorgt ervoor dat ik weer rechtop ga zitten: er komt iets weergaloos aan.

Handige kapstok

De beelden in de title sequence verlopen chronologisch, en dat is meteen een belangrijk teken voor de opbouw van de rest van James Bond at 60. Die verloopt ook chronologisch. We gaan van de casting van Sean Connery naar Lazenby naar Moore naar Dalton naar Brosnan naar Craig en de sterfscène in No Time to Die (2021). Na de title sequence komt Benjamin Lind in beeld en legt uit hoe Broccoli en Saltzman bij Connery terecht kwamen. Vervolgens geeft een panel van Bond-liefhebbers daar dan hun mening over. Benjamin heeft de groep een vragenlijst voorgelegd, wat resulteerde in een hoop interviews van telkens een uur. Deze interviews zijn gemonteerd tot hapklare stukjes met feiten, overdenkingen, anekdotes en gedachten.

Nadat de eerste vijf films met Sean Connery besproken zijn, komt Benjamin Lind weer in beeld om het relaas van George Lazenby’s casting te vertellen. Daarna komt het ‘expertenpanel’ weer aan het woord. Dit wordt als een handige kapstok gebruikt: telkens de volgende Bond-acteur zijn intrede maakt, wordt er even gepauzeerd met een uitleg van Benjamin, die het beeld schetst. Daarna worden de geïnterviewde liefhebbers er op losgelaten. Bij de introducties van de volgende acteur bekroop mij soms het gevoel dat dat segment niet altijd nodig was: we kenden die verhalen over Brosnan en het verlengde contract van Remington Steele wel. Of de onvrede na de casting van Daniel Craig. Tegelijkertijd snap ik ook wel dat je als filmmaker graag even de context meegeeft.

Een panel van liefhebbers

Het is opvallend dat Benjamin de keuze maakt om enkel in beeld te komen om de context mee te geven. Zelf blijft hij achterwege als het gaat om meningen of persoonlijke verhalen. Ik vermoed dat hij zichzelf hier niet wilde herhalen: hij maakte eerder al A Bond for Life (2019), een film die wél gaat over zijn persoonlijke relatie met James Bond. Hij laat zich vervangen door een heel panel aan liefhebbers, waaronder onze eigen Jorrit van der Valk, David Zaritsky van The Bond Experience, Matt Sherman van Bondfanevents.com en componist Yannick Zenhäusern.

En hoewel ook in de Bond-fanwereld mannen nog altijd prominenter aanwezig zijn, is het des te verfrissender dat er ook twee vrouwen aan bod komen. Aimee Waha van James Bond Club Deutschland en Barbara Emanuele geven daardoor inzichten die je anders weinig hoort. Zo brengen ze een genuanceerde mening over het seksisme in Bond. Beiden merken op dat Tracy en Pussy sterke personages zijn en dat niet alle vrouwen in de Bond-films van de jaren 60 hulpeloos zijn. Maar even goed erkennen ze de problemen van die films.

Dingen mogen worden benoemd

Dat is een standpunt dat je misschien niet vaak zult horen in een officiële, door EON goedgekeurde documentaire. Het maakt James Bond at 60 uniek: door de liefhebbers aan het woord te laten, kunnen en mogen er dingen benoemd worden. Yannick geeft al snel aan dat hij de Bond-films van de jaren 60 niet vaak bekijkt. Jorrit geeft zijn ongezouten mening over Diamonds Are Forever (1971) en Aimee vindt On Her Majesty’s Secret Service (1969) wel een goede film, maar is geen grote Lazenby-fan. Hier kan het dus gezegd worden. James Bond at 60 lijkt daardoor bij momenten op een gezellige, geanimeerde conversatie tussen fans, al deelt niemand ooit dezelfde ruimte.

Daarom moet Benjamin zich bij momenten in de handen hebben gewreven. Door nauwkeurig te knippen en te plakken wordt ook duidelijk dat Bond-fanaten het af en toe oneens zijn met elkaar. David Zaritsky noemt George Lazenby authentiek, terwijl Lazenby Aimee niet kan overtuigen. Jorrit steekt de draak met de ‘double-take duif’ uit Moonraker (1979), terwijl Matt niet snapt hoe iemand zich op kan winden over twee seconden film. Het lijkt afgesproken, maar dat is het niet.

Anekdotes en nadenken

Tijdens de segmenten over Moore en Dalton horen we de anekdotes van twee Britse heren op leeftijd. David Keeling en David Garnett vertellen hoe het was om die films voor het eerst in de bioscoop te zien. Deze verhalen uit de eerste hand zorgen ervoor dat James Bond at 60 echt binnenkomt: het zijn verhalen van mensen zoals jij en ik, die betoverd raakten door 007. Die verhalen uit de jaren 70 en 80 hoor je minder. Fans die toen jong waren, zitten niet op sociale media en daar maken we minder connectie mee. Het verhaal van David Garnett van lokale dames op een podium bij een vertoning van The Living Daylights (1987) is een markant verhaal. Het bracht een brede glimlach op mijn mond.

Maar James Bond at 60 zet mij als fan ook aan het nadenken. Ik vind dat vooral Matt Sherman dingen vermeldde waar ik even over moest peinzen. Hij haalt aan dat Roger Moore een betere acteur is dan wat Moore over zichzelf zei, dat Dalton in Licence to Kill (1989) helemaal niet zo dicht bij Flemings Bond zit en dat Brosnans films ook veel politieker konden zijn en misschien wel donkerder hadden gekund. Het zijn dat soort bedenkingen die deze documentaire méér maken dan een zoveelste verzameling van archiefmateriaal.

Brosnan-generatie

Nu we het toch over Brosnan hebben: zijn segment wordt gekenmerkt door een hele generatie enthousiastelingen die opgroeiden in de jaren 90. Zowel Jorrit als Yannick mogen zich Brosnan-beminnaars noemen, en de invloed van GoldenEye (1995) wordt aangehaald. Een nieuw gezicht verschijnt: Luis Pachón van 007 Vintage vertelt over de invloed van de videogame GoldenEye 007 (1997). Het is een tekenend beeld voor de nieuwe generatie. Luis is iemand die Bond leerde kennen door een game, en pas daarna de films zag.

Jorrit haalt met zichtbaar enthousiasme de achtervolging op de Thames aan uit The World is Not Enough (1999). Yannicks liefde voor de Brosnan-films is groot. Naast GoldenEye wil hij toch ook even Die Another Day (2002) vernoemen, waar hij het verhaal toch erg goed vindt. Ja, zelfs Die Another Day heeft fans! Deze passage zet wederom de diversiteit van ons aficionados in de verf.

Emotionele climax

Zo vliegen we naar het einde en komen we aan bij Daniel Craig. Het is misschien mijn minst favoriete segment uit James Bond at 60. Ik denk dat dat komt omdat we het de laatste tijd al vrij vaak en vrij uitgebreid hebben gehad over wat we vinden van de Craig-films, en dan No Time to Die in het bijzonder. Het is wel grappig om te horen dat David Zaritsky, de Craig-man bij uitstek, eerst weinig vertrouwen had in Casino Royale (2006). Of een anekdote van Matt Sherman over zijn zoontje, tijdreizen en Skyfall (2012). Aimee Waha wijst ons nog op de kwetsbaarheid van Craig en hoe dat aantrekkelijk is voor vrouwen.

Een aantal andere aangehaalde punten over Daniel Craig zit zo vers in het geheugen, dat zijn segment wat minder sterk overkomt, naar mijn gevoel. En dat is jammer, omdat er echt naar een emotionele climax wordt gewerkt. De beelden uit No Time to Die roepen weer die emoties op van toen we de film voor het eerst zagen. De muziek van Yannick Zenhäusern is gedragen, en kan zo in de film worden geplaatst. Dat is nog eens extra knap, omdat Yannick No Time to Die niet gezien heeft! Die climax is mede dankzij de muziek wel weer sterk.

Doorgaan waar EON stopt

James Bond at 60 is daarmee niet afgelopen en dat is maar goed ook. Wij, de liefhebbers, kijken verder. Waar EON hun The Music of 007 afsluit met het hier en nu, gaat het panel door. Hoe ziet de toekomst eruit? Wat nemen zij mee van die 60 jaar met James Bond? Wat is volgens hen de kracht van 007? De sublieme montage van Benjamin Lind en opnieuw de muziek van Yannick Zenhäusern maken dit tot een ongelofelijk krachtig slot. Foto’s uit de Bond-films komen voorbij, de muziek heeft een opgewekte elektronische beat. Wij liefhebbers zijn hoopvol, is de boodschap.

James Bond wordt echt gevierd, en aan het slot komen er ook inzendingen van andere fans die we nog niet hoorden. Ze vertellen wat Bond voor hen betekent. Het is een echte verjaardag, een ode. Ik voel mezelf ook blij worden, en trots, en heel dankbaar. Voor Bond en die zes acteurs en 25 films. Voor mensen voor en achter de schermen. Maar bovenal dankbaar voor de community.

Het contrast

Want dát is de essentie van James Bond at 60. Het is een documentaire door de liefhebbers, voor de liefhebbers. Benjamin, Yannick, het hele panel en zoveel anderen hebben hier heel veel tijd in gestopt. En waarom? Omdat ze een bijdrage wilden leveren aan 60 jaar Bond. Omdat ze fan zijn. Niet om er wat aan te verdienen en het op Amazon Prime te gooien. Maar om ons als community bij elkaar te brengen. En dat is ze gelukt. Door beeld en foto’s en montage en muziek en woord en regie.

Aan het einde van James Bond Day plaatste het officiële account een filmpje online, en daarboven ‘James Bond Will Return’. En dan verwacht je een aankondiging. Die kwam niet, het filmpje bleek een simpele gun barrel met alle acteurs. Het deed me weinig. Dat stond in schril contrast met de woorden ‘James Bond Will Return’ aan het einde van James Bond at 60. Want James Bond at 60 had die woorden verdiend. Er was naartoe gewerkt, we hadden gehoord wat Bond in mensen losmaakt. We wisten wat het met ons doet als James Bond terugkeert. De euforie en mijn tranen waren hier op z’n plaats. De gemeenschap is bijeengekomen voor deze documentaire. En daardoor alleen al is James Bond at 60 een immens geslaagd feest van James Bond, 007.

Het bericht Recensie James Bond at 60: het feest was terecht verscheen eerst op James Bond Nederland.

Fijne James Bond Day, beste lezers! Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat Dr. No in de bioscoop verscheen, en dat moet uiteraard stevig gevierd worden. We verwachten gedurende de dag heel wat nieuws, maar het bijzonderste project is toch James Bond at 60 van The Bond Bulletin! Vier mee met Benjamin Lind en heel wat bekenden uit de Bond-community!

Benjamin Lind van The Bond Bulletin heeft hard gewerkt aan zijn project om 60 jaar Bond te vieren. Met James Bond at 60 laat hij de fans aan het woord. Er is natuurlijk al veel aandacht geschonken aan verschillende aspecten van de filmreeks. Vanmorgen is ook al The Sound of 007 op Prime Video verschenen, die documentaire kan je hier bekijken. Maar Benjamin wilde iets unieks aanbieden, iets wat (waarschijnlijk) nooit via de officiële kanalen zal worden belicht: wij, de liefhebbers, de fans!

Gedurende de dag gaan er verschillende video’s in première op het YouTube-kanaal van The Bond Bulletin. Om 16:00 uur is er een video met verschillende reacties uit de Bond-community. Benjamin lanceerde een algemene oproep: wie wilde, mocht een filmpje insturen. Om te vertellen over jouw band met 007, de films, de boeken en fan-zijn. Een grote groep bekende en minder bekende fans wensen James Bond een gelukkige verjaardag. Ook onze redacteur Corneel stuurde een filmpje in!

James Bond at 60: de grote documentaire

Om 20:00 uur is er dan de première van de grote documentaire. James Bond at 60 vertelt het verhaal van de Bond-reeks in chronologische volgorde, maar doet dat namens de fans. De documentaire duurt 102 minuten, en in die tijd krijgen we een veelzijdige blik op de Bond-reeks. Veel fans betekent veel meningen, en dat kan enkel boeiend materiaal opleveren! Benjamin interviewde onze eigen hoofdredacteur Jorrit van der Valk van James Bond Nederland; maar ook David Zaritsky van The Bond Experience, Aimee Waha van James Bond Club Deutschland, Matt Sherman van BondFanEvents.com en vele anderen komen hun mening geven over 007.

Maar vergis je niet: The Bond Bulletin pakt deze documentaire professioneel aan. Er wordt een verhaal verteld, en het is de bedoeling om de kijker onder te dompelen in dat verhaal. Dat gebeurt door middel van speciaal gecomponeerde muziek van de Zwitserse componist Yannick Zenhäusern. Daarnaast biedt de documentaire verbeterde en deels ingekleurde zwart-witfoto’s. De documentaire is in 4K Ultra HD opgenomen. Benjamin is dus niet over een nacht ijs gegaan!

De documentaire bestaat uit de analyses en meningen van een panel van geselecteerde liefhebbers uit de Bond-community. Ik ben erg blij met hun bijdrages omdat deze een ongefilterde blik op 60 jaar James Bond geven.

Benjamin Lind, regisseur James Bond at 60

Live napraten

En om de feestelijke première van James Bond at 60 nog wat kracht bij te zetten, gaat The Bond Bulletin live het gesprek aan over de documentaire, 60 jaar Bond en alles wat de reeks voor ons zo geweldig maakt. Om 22:00 uur praat Benjamin Lind live na over deze bijzondere James Bond Day. Hij doet dat met een aantal gasten, onder anderen Jorrit en componist Yannick Zenhäusern zijn van de partij! En uiteraard kan jij ook meepraten in de live chat bij de video of via Instagram!

Over The Bond Bulletin

Agent B is gestationeerd in Braunschweig, Duitsland. Benjamin Lind, Bond-liefhebber sinds jaar en dag, begon The Bond Bulletin in 2012. Naast een website met nieuws en artikelen, focust The Bond Bulletin zich voor het grootste gedeelte op content voor YouTube en Instagram.

James Bond Nederland sprak laatst nog uitgebreid met Benjamin Lind in onze allereerste Instagram Live. Deze kan je hier terugkijken. Daarin vertelt Benjamin nog meer over James Bond at 60! Maar ook het het coole evenement Mission Bond en de nu al onvergetelijke A Quantum of Panana Cruise komen aan bod! James Bond Nederland mag onze lezers $400 korting aanbieden voor de Quantum of Panama Cruise! Ga daarvoor naar de website TheBondBulletin.com, schrijf je in voor de cruise en vertel even dat je via ons boekt!

Het bericht James Bond (Day) at 60: vier mee met The Bond Bulletin! verscheen eerst op James Bond Nederland.