De nieuwe aanwas binnen de Danjaq/EON familie zal de komende jaren steeds meer van zich laten horen, met Wilsons zoon Greg als belangrijkste man die binnen het productieteam naar voren komt. Door vergrijzing zal ook achter de schermen wisseling van de wacht plaatsvinden. Filmmaken is vooral een praktisch vak dat alleen in de praktijk geleerd kan worden. Met slechts één productie in gemiddeld drie jaar schiet de praktische training van de nieuw garde natuurlijk niet echt op. Door aan meerdere projecten te werken kan men de eigen medewerkers beter voorbereiden op de veeleisende Bondproducties.

Een andere reden kan louter economisch zijn: er moet meer geld in het laadje komen. Op het einde van de rit blijft er na een Bondproductie voor EON circa 100 miljoen over en voor de USA- en wereldwijde marktdistribiteurs resp. 50 en 30 miljoen (als ik me niet vergis).

Hoewel verlies draaien met een Bondfilm niet snel zal gebeuren zijn er producenten die met veel lagere productiebudgetten als Bond een veel hogere winstfactor bereiken. Horrorproducenten die soms na één (!) weekend filmen en vijftienduizend dollar aan kosten vervolgens bijna tweehonderd miljoen aan de kassa binnenhalen, lijken, als het om de centen gaat, wel zo slim te opereren. De meeste andere EON filmproducties zijn financieel gezien nog niet succesvol.

Met The Rhythm Section lijkt EON een poging te doen een vrouwelijk spy/thriller serie in het leven te roepen, misschien wel om andere producenten op dit vlak voor te zijn. Maar het idee is niet zonder risico, denk ik. Vrouwelijke hoofdrolspelers hebben het altijd moeilijk gehad om een film te dragen. Wonder Woman is recent een gunstige uitzondering die als superhelden/fantasyfilm net als Bond duidelijk een genre-publiek trekt. Of hoofdrolspeler Blake Lively dat ook gaat lukken? De start van de The Rhythm Section werd helaas ontsiert door een polsblessure van Blake wat een maandenlange vertraging van de productie tot gevolg had. En opnieuw zit de EON-trein nu in de vertraging na het vertrek van Boyle.

Je kunt wel de rechten van de mooiste filmserie alle tijden in bezit hebben, dat betekent niet dat het maken van de films makkelijk is. Je moet wel van problemen houden, zei Barbara Broccoli eerder. De glitter en glamour van de film is bij EON voorlopig ver te zoeken, alhoewel die op een filmset al nooit voorhanden was. Gelukkig is het bij tijd en wijle Spartaanse karakter voor productiemensen ook de charme van het filmvak. Ik zie ze het bijltje op 138 Piccadilly London er dan ook nog niet bij neergooien.

Het kost Daniel Craig wel een half jaar extra tijd. Met 25 miljoen salaris mag dat wel verlangd worden, voor zover een uitloop al niet door het contract is afgedekt.

Uiteraard wil Craig onderhand wel eens wat anders doen, maar we moeten niet vergeten dat tussen de Bond films door er genoeg tijd voor hem blijft voor andere projecten. Overigens brengen zijn andere films opvallend vaak weinig in het laadje. Dream House was jammer dat dat niet lukte. Met Cowboys & Aliens kon je het debacle op afstand zien aankomen.

We zien dit probleem ook met iemand als Daniel Radcliffe. Alleen met een horrorfilm als The Woman in Black lukt het heel aardig. Spelen in een genrefilm waarvoor op voorhand een publiek is, zeker als de beroemde naam Hammer eraan hangt, lijkt mij straks voor Daniel een aardige tip. Overigens kunnen we voor horror nu onverwachts ook bij EON terecht. Als ik Daniel was tekende ik nog voor twee Bond films bij. Doet hij en passant ook veel Bond fans een plezier mee.

Het is ondenkbaar dat bij vorige Bond films geen ernstige meningsverschillen aan de orde zijn geweest. Alleen met mensen die over de teamgeest beschikken om tijdens de moeilijkste productiemomenten samen te kunnen blijven werken (hallo Boyle, lees je even mee!) kun je dergelijke omvangrijke producties tot een eind brengen – of in dit geval überhaupt beginnen. Boyle kan dat klaarblijkelijk onvoldoende. Volgens mij bewijst hij hiermee zijn eigen carrière ook geen dienst.

Dat het er erg heet aan toe kan gaan ten kantore van EON op het Pinewood terrein, bewijst de volgende anekdote. Na afloop van elke Bondproductie staan er in de overwegend van hout opgetrokken productiekantoren altijd wel deurkozijnen uit het lood door de talrijke met dichtslaande deuren afgeronde discussies. Maar de deuren ging in het verleden ook altijd weer open en samen zochten de verschillende departments alsnog naar een oplossing.
Als de productie er eenmaal op zat herstelden een aantal timmerlieden van Pinewood discreet al het scheve houtwerk op het terrein. Het is een goed bewaard geheim dat de kosten al sinds begin jaren zestig met liefde gedragen wordt door het studiomanagement.
Omdat dit verhaal uit een zeer betrouwbare bron van mij komt, kan het hier naar waarheid worden opgetekend.

Vooralsnog stelt het artikel ons nog niet echt gerust dat het, zoals in het verleden, wel op tijd goed komt.